Navigatie
de voorplecht
louter proza
louter poëzie
liaisons
nostalgie
Dankbaar
Uitgelogd
Huishoudelijk
5 oktober 2005
Advertentieboer webstats4u, voorheen nedstat, kan de vinketering krijgen. Vanaf vandaag verdwijnt deze teller, de bezoekcijfers zijn bewaard voor het nageslacht en voortaan tellen we verder met Awstats. Koffiebonnen kunt u ophalen bij Tante Miep.
Woensdag, 5 September 2012
BICAT RADIO
door Spencer Brandsen Van wie is dat beeld van die enorme vrouw?
Leve Wikipedia: Muziekje: Ah, kunscht. Ontwikkeling zonder grenzen zonder smache. Ware achtig gleich stoelgangstalen
Kwakzalffilantroop, galbultgelaste, Diplomaatschenner, PVVkolieker, Rateltonghater, Muurveroveraar. Airbagmoralist. Filantrigant Doodloopveroveraar. Zinnigzwakke. Draaideurambtenaar. Boterhamverdelger. Hangarbeider. Zorgjunk. Incassofilosoof. Bijbelknager. Suboptimalisant, Randgroepdirecteur. Pedikwant.
‘t is al goed, u wint.
John Lennon: De ezel is de kangoeroe van de wereld.
Nog maar wat over de tijd. Hans Achterdinges, samengevat door Kiers: Foo fighters: Ik vind Foo Fighters niet erg goed. Ik ben waarschijnlijk niet de enige, maar toch vermoed ik dat het andere kamp groter is. Dat vind ik niet erg, want ik houd niet zo van grote kampen.
Ik vind ze ook niet erg goed. Maar er zat ‘time’ in de titel.
Net als in deze: Deel 5 over de tijd wordt kennelijk gezien als spam: Iets heel anders. Cuong Vu: Deel 6 misschien? Die dan weer wel. Eigenaardig.
Deel 7? Wie weet deel 8 ook: Ik denk dat het wel klopt. Los van de morele kanten. Met dank aan Hans Achterdinges en Kiers.
Wanneer verdeelt een tegenstelling niet
Is dat een soort raadsel?
Voer voor de maconnieke filosofen
Uh.. vrijmetselaars?
Gordijnbonus
Ik las net iets over een journalist wiens bovenbeen geamputeerd was.
Alleen zijn bovenbeen?
Dat stond er ja.
Dus z’n onderbeen niet?
Z’n onderbeen niet.
Hmm.
Ja, eigenaardig. Muziekje maar. War: Nog maar wat:
het slijk der aarde
Avonturen met een grote vrouw en een strijkplank op rolschaatsen
Aanvankelijk dacht ik dat mijn vriendin groter was geworden, waardoor ik aan een liedje van Jeroen van Merwijk moest denken: Wat zijn de vrouwen groot.
[Wat zijn de vrouwen groot/ wat zijn de vrouwen groot/ Laatst lag ik op het strand/ Ik denk: daar ligt een rondvaartboot.] Maar bij nader inzien bleek ìk het te zijn die was gekròmpen.. Het verschil was best aanzienlijk en ik vroeg me af waarom het me niet eerder was opgevallen.
Misschien was het geleidelijk gegaan, zoals bij de hoed van die man waar men iedere dag met een scherpe schaar een millimeter van de rand had afgeknipt om uit te vinden hoe lang het zou duren voordat hij iets zou merken. Behoorlijk lang dus, want processen die geleidelijk gaan lopen niet zo snel in de gaten. Het was een vreemde gewaarwording en er kon voor het verschijnsel geen bevredigende verklaring worden gevonden. Maar alles went en al snel wist ik niet beter meer. Niettemin kwamen we door de gewijzigde verhoudingen al snel in een lastig parket te verkeren.
U moet namelijk weten dat mijn vriendin aan de onderzijde nogal krap gedimensioneerd is, mede ook doordat we gelukkig hebben afgezien van de produktie van nieuwe mensen omdat we vinden dat er al meer dan genoeg mensen zijn, zodat ik met slechts twee vingers [wijs- en ringvinger] haar G plek kan stimuleren. Ja, met enig geweld passen er natuurlijk wel meer in, maar dan doet het pijn en wij zijn geen liefhebbers van SM, het moet wel een beetje gezellig blijven. Maar vanwege mijn danig gekrompen toestand bleek mijn hele hànd tot onze verrassing naar binnen te kunnen: Floep! En weg was ie! Veel speling bleef er niet over, maar hij zat er toch helemaal in. Nadat ik van de verbazing was bekomen en had vastgesteld dat ik nu over 4 in plaats van 2 vingers de beschikking had om mijn vriendin te plezieren, begon ik, gedreven door mijn nieuwsgierige instelling, onmiddellijk te onderzoeken hoe de G plek op deze verdubbelde stimulatiemogelijkheden zou reageren en dat viel bepaald niet tegen. Nee, hij keek er behoorlijk van op en het duurde dan ook niet lang voordat mijn vriendin schokkend en sidderend een hoogtepunt bereikte, waarbij haar kanaaltunnelspieren zich heftig samenspannenden en mijn pols als een bankschroef omklemden.
Tevreden met het resultaat van dit zuiver wetenschappelijk onderzoek wilde ik vervolgens mijn hand weer uit mijn vriendin terugtrekken, maar wat wilde het geval? Dat ging helemaal niet! Hij zat onwrikbaar in mijn vriendin verankerd, en wat we ook probeerden, er was geen beweging in te krijgen en het zag er naar uit dat hij de rest van zijn bestaan in mijn vriendin haar onderzeebootremise zou moeten doorbrengen. Goede raad was duur. Na ampel beraad besloten we de huisarts te bellen, maar die vond ons probleem niet nijpend genoeg om ons met een visite te vereren. Nee, we moesten maar naar zijn praktijk komen, dan zou hij wel eens kijken of hij er iets aan kon doen. Opvallend was dat hij helemaal niet verbaasd was over onze penibele toestand, alsof zulke dingen dagelijkse kost voor hem waren. Goed, we moesten dus de deur uit, maar dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan, want onze gezamenlijke mobiliteit was aan ernstige beperkingen onderhevig.
Probeert u het zelf maar eens, dan merkt u wel hoe lastig het is. Bovendien had mijn vriendin geen broek aan, zij was van onderen helemaal bloot en kon ook geen broek aantrekken omdat mijn arm in de weg zat. Onze hersenen maakten overuren, maar we konden zo gauw geen praktisch bruikbare oplossingen bedenken, tot me ineens te binnen schoot dat er in de gangkast nog een strijkplank stond die ik in een creatieve bui van vier rolschaatsen had voorzien.
Want dat heb ik zo nu en dan, dat ik zonder aanwijsbare reden iets nutteloos in elkaar moet knutselen, waarbij ik meestal ergens halverwege blijf steken omdat ik niet weet hoe het verder moet en het objekt tot nader order ergens in een kast parkeer. Dat kwam nu goed uit, want in een mum van tijd lag mijn vriendin ruggelings op de strijkplank met een deken over zich heen waaronder mijn rechterhand verdween. Als mijn vriendin haar knieen optrok paste het heel aardig want ze is maar ruim anderhalve meter lang en heeft een tenger postuur, terwijl de strijkplank nog van een vooroorlogs robuust en degelijk model was zoals men ze tegenwoordig niet meer maakt. In de huiskamer oefende ik wat met het rijden en manoevreren: rechtuit ging gemakkelijk, maar bochten maken was lastiger omdat men dan met behulp van de hefboomwerking de voorste wielen van de grond moest tillen, zoals bij een ouderwetse kinderwagen, maar ik had het al snel onder de knie zodat de reis naar de huisartspraktijk kon worden aangevangen. We reden de deur uit en gingen met de lift naar beneden. Het liefst hadden we een route genomen waarop we geen mensen zouden tegenkomen, maar dat bleek onmogelijk, zodat we al snel temidden van een flink aantal verbaasd kijkende mensen voor een voetgangersstoplicht stonden te wachten. We deden maar net alsof er helemaal niets aan de hand was en zetten ons meest uitgestreken gezicht op. Gelukkig woonde de dokter niet al te ver weg en na tien minuten reed ik mijn vriendin de ruime wachtkamer binnen die helaas behoorlijk vol zat, er waren maar een paar stoelen onbezet. Ik probeerde de ongelovige blikken van de overige patienten te negeren, nam plaats en begon met mijn vrije hand in 1 van de traditionele overjarige tijdschriften te bladeren.
Dat heb ik trouwens altijd vreemd gevonden, die oude tijdschriften. Want dokters zijn toch niet armlastig, dus waarom bijvoorbeeld geen abonnement op een actuele leesmap met bijna verse bladen genomen om de wachtende clientele af te leiden van de vraag hoe de dokter straks hun krampen, bulten en lekkages gaat inschatten? Maar dit terzijde. Ik legde de vijf jaar oude Viva [Vreemdgaan met je ex!] weer terug op de stapel, ging wat meer rechtop zitten, en keek toen pal in het verontwaardigde gezicht van een oude dame uit de betere kringen. Als blikken hadden kunnen doden was ik er niet best aan toe geweest.. Om haar te ontwijken begon ik maar wat rond te kijken en bemerkte nu dat ook de overige aanwezigen me strak en kil aanstaarden. Ik voelde dat ik begon te blozen en in een poging om mezelf een houding te geven zei ik maar weer eens 'Erg hè, van die Titanic!', maar door mijn nervositeit klonk het veel te luid en bovendien lachte niemand. De stilte werd nu erg drukkend en zoemde als een onheil. Dat is ook weer zoiets. Overal waar je komt, in winkelcentra, supermarkten en zwembaden, word je vandaag de dag blootgesteld aan wee-ige muziek die uit onzichtbare luidsprekers sijpelt, maar in wachtkamers heerst nog steeds de stilte van het graf. Normaal gesproken hou ik niet van die ongevraagde klanken, maar nu waren ze me zeer welkom geweest. Inmiddels gloeide mijn hele hoofd als een straalkachel en voelde ik een zweetdruppel over m'n wang lopen. Mijn rechterhand was al klam, maar mijn linker werd het nu ook. De spanning nam iedere sekonde verder toe tot hij een bijna ondraaglijke waarde bereikte.
Ook onder mijn hoofdhaar begon het nu te te zweten, waardoor ik het idee kreeg dat ik een pruik droeg die op m'n hoofd dreef, en ook het tikken van de ouderwetse klok aan de muur, dat me nog niet eerder was opgevallen, drong nu duidelijk tot me door. Tik.. tak.. tik.. tak.. tik.. tak..
En toen, ineens, ik wilde het niet, echt niet, dat zweer ik, het gebeurde domweg, ik kon er niets aan doen, tòen begon mijn rechterhand plotseling, en zonder dat ik hem opdracht daartoe had gegeven, uit alle macht met vier vingers tegelijk de G plek van mijn vriendin te stimuleren! Tot dusver had zij zo neutraal mogelijk naar het plafond liggen staren, maar nu hief zij haar hoofd op en keek mij aan met een mengeling van verbazing en angst, waarna zij tegen wil en dank begon te kreunen. De overige aanwezigen begonnen te mompelen, almaar harder te mompelen, en de strijkplank wiebelde onder het geweld steeds heftiger op zijn rolschaatsen. Mijn hand groef als een op hol geslagen machine in mijn vriendin haar dienstingang en weldra ontsnapten aan haar mond rauwe kreten die zich met het toenemende geschreeuw van de anderen mengden. Om een lang verhaal kort te maken: juist op het moment dat mijn vriendin luidschreeuwend klaarkwam en met strijkplank en al tegen de vloer smakte waarbij ze mij in haar val meesleepte, stormde de door het lawaai gealarmeerde huisarts de wachtkamer binnen. Niet veel later bevonden we ons in de behandelkamer waar de dokter mijn vriendin lokaal een spierverslapper toediende wat tot gevolg had dat ik mijn hand bijna moeiteloos uit haar kon bevrijden. En niet lang nadien liepen mijn vriendin en ik opgelucht huiswaarts met de strijkplank gezellig tussen ons in.
Bij wijze van epiloog kan ik nog melden dat de oorzaak van mijn verkleining nog steeds niet gevonden is, maar het proces lijkt niet door te zetten want mijn lengte is sinds het bezoek aan de dokter stabiel gebleven. En om een of andere reden weet ik nu wat ik met de strijkplank moet doen, wat er nog aan ontbrak. Ik ga er een mast met een zeiltje op zetten.
BICAT RADIO
BICAT RADIO
bromde Enz om 09:31 (op Woensdag, 5 September 2012)
Ron Mueck (Melbourne, Australië, 1958) is een Australisch beeldhouwer, bekend van onder andere “Pregnant Woman”. Tegenwoordig werkt hij vanuit Engeland.
Ron Mueck maakt sinds 1996 hyperrealistische beelden in moderne materialen, combinaties van siliconen en fiberglas, bijvoorbeeld portretten van baby’s, een hoogzwangere vrouw, een moeder met kind, van mensen in verschillende stadia van ouderdom en zelfportretten, maar niet in dezelfde grootte: hij maakt beelden in diverse afmetingen, van minuscuul tot zeer groot. Daarbij gebruikt hij veel realistisch materiaal, bijvoorbeeld kippenvel, adertjes en haartjes.
Zijn Duitse ouders waren speelgoedmakers van beroep en emigreerden naar Australië. Door het speelgoed heeft hij zijn inspiratie verkregen. Zonder verdere opleiding deed hij zijn vaardigheden op door te werken als etalagist. Hij werd al snel een bevlogen technicus in de animatronica, het bewegen van poppen en andere modellen door middel van computers. Hiermee werkte hij mee aan verschillende kindertelevisieprogramma’s en films. In 1986 deed hij de special effects van Labyrinth, een fantasiefilm met David Bowie. In de film had hij zelfs een klein bijrolletje. In 1990 begon hij een eigen productiehuis om modellen te maken voor de Europese reclamewereld.
bromde Spencer B. om 09:31 (op Woensdag, 5 September 2012)
http://www.youtube.com/watch?v=JEmUBtKl2..
bromde Enz om 09:51 (op Woensdag, 5 September 2012)
geld mooi
bromde Eliv om 19:38 (op Woensdag, 5 September 2012)
bromde Woord van de dag om 09:04 (op Donderdag, 6 September 2012)
bromde Woord van Eliv om 13:57 (op Donderdag, 6 September 2012)
bromde Woord van de dag om 15:32 (op Donderdag, 6 September 2012)
http://www.youtube.com/watch?v=OA8N0xy3h..
bromde Spencer B. om 19:48 (op Donderdag, 6 September 2012)
bromde Een toevallige passant om 23:00 (op Donderdag, 6 September 2012)
“Tijdsbeleving, vooruitgang & globalisering”
Deel 4 Creatie van de ‘disciplines’
De vroege Europeanen verschilden beslissend in een enkel opzicht van andere wereldbewoners en dat betrof hun omgang met de tijd.
Wanneer Columbus aankomt in Amerika signaleert hij dat de bewoners van Amerika geen enkele regel en orde aanbrengen in hun tijd. Zij gebruiken zelfs hun maaltijden niet op vaste uren, maar hebben de “barbaarse” gewoonte om te eten wanneer het hen uitkomt.
Wat uit de verslagen van Columbus en Vespucci naar voren komt, is vooral de ergernis over het ontbreken van de soort regels en praktijken die Foucault zou omschrijven als ‘disciplines’.
‘Disciplines’ zijn het lichaam of de structuur dat geschikt is voor verrichtingen met specifieke onderdelen en een afgemeten tijdsduur.
Voorbeeld van zo’n structuur is een maatschappij.
De disciplines vinden hun oorsprong in de middeleeuwse instituties van klooster en kerk waar bidden, arbeid en slapen onder strikte tijdgebonden structuren plaatsvond.
Ook worden militaire handelingen in hun elementen ontleed: de houding van het lichaam, de wijze waarop het geweer moet worden vastgehouden en geheven worden in strikte tijdsvolgorde vastgelegd.
Foucault vergelijkt de uitvinding van de disciplines qua belang met technische uitvindingen als de microscoop en de stoommachine.
De rol van wetenschap is vaker onderzocht in de botsing tussen het Westen en de rest van de wereld. Daarbij wordt onderstreept dat de westerse wetenschap en technologie bij de eerste ontmoetingen met niet-westerse landen als China en India allerminst superieur waren.
De hardnekkige mythe dat het Westen dankzij zijn hoge wetenschappelijke en technische prestaties de andere continenten kon veroveren en overheersen kan via nauwkeurig historisch onderzoek ontkracht worden.
Westerse veroveraars waren slechts op een gebied superieur: dat van oorlogvoering. Maar ook hier kwam het overwicht niet zozeer van de technologie als wel van hun discipline en organisatievermogen. Waarbij we mogen aantekenen dat dit overwicht veel te maken had met een technologie waarmee Europa de andere werelddelen overtrof: de zeer nauwkeurige tijdsrekening via het mechanische uurwerk.
Met het gebruik van buskruit in de oorlog en van het kompas in de zeevaart waren de Chinezen bijvoorbeeld zeker even ver gevorderd als de eerste Europeanen met wie zij te maken kregen. De Europeanen echter beschikten met de klok over een mechanisme dat het hun mogelijk maakten hun tijd
efficienter en dus doelmatiger in te delen. De Europeanen konden vechten als een gecoordineerd, efficient opererend lichaam dat complexe handelingen binnen een afgemeten tijdsduur verricht.
Het zal duidelijk zijn dat de kolonisering van de andere continenten door het Westen ook vanuit de disciplinaire omgang met tijd als een “tijdoorlog” kan worden omschreven.
bromde Enz om 12:44 (op Vrijdag, 7 September 2012)
http://www.youtube.com/watch?v=mVm8jPBhm..
bromde Spencer B. om 14:05 (op Vrijdag, 7 September 2012)
bromde Kapitein Nemo om 17:26 (op Zaterdag, 8 September 2012)
bromde Spencer B. om 21:19 (op Zaterdag, 8 September 2012)
http://www.youtube.com/watch?v=_IVW9vFbW..
bromde Enz om 21:23 (op Zaterdag, 8 September 2012)
http://www.youtube.com/watch?v=ITeuaqcpc..
bromde Spencer B. om 08:50 (op Zondag, 9 September 2012)
http://www.youtube.com/watch?v=jEI-tRz5c..
bromde Spencer B. om 09:51 (op Zondag, 9 September 2012)
Deel 6 De superieure Maxim Gun
Tijdens de slag bij Omdurman op 2 september 1898 werd voor het eerst de zogeheten ‘Maxim Gun’ operationeel. Dit was een volautomatisch watergekoeld machinegeweer dat 300 kogels per minuut afvuurde.
Mede dankzij het verslag van Winston Churchill zijn wij goed op de hoogte van de strijd die toen plaatsvond tussen het Britse leger onder Lord Kitchener en een grote overmacht van vooral met zwaarden en speren bewapende Soedanezen.
Op die bewuste tweede september richtten de Britse “soldaten van wetenschappelijke oorlogvoering” die volgens Churchill uitgerust waren met “de wapens van de beschaving” een slachting aan onder een “grote horde meedogenloze wilden”.
Het aanvalsplan van de kalief zat ingenieus in elkaar, maar had geen rekening gehouden met de snelheid en vuurkracht van het nieuwe wapen. In ongeveer vijf uur tijd werden zo’n 20.000 Soedanezen gedood en 22.000 ernstig verwond.
Tegenover de 90 procent aan slachtoffers bij de tegenstander telden de Engelsen slechts 2 procent doden en 8 procent gewonden. Hiermee was, aldus Churchill, het vernuft van “de sterkere rassen” dat zich in “de superioriteit van de moderne vuurkracht” manifesteerde, aangetoond.
bromde Enz om 09:59 (op Zondag, 9 September 2012)
bromde Spencer B. om 10:00 (op Zondag, 9 September 2012)
Deel 7 Moderne maatschappij versus traditionele maatschappij
De introductie van het uurwerk in de maatschappij wordt gezien als het begin van de moderne tijd. In het oude Europa vindt dit plaats rond 1350 en Europa is daarmee koploper in de wereld. Tot op de dag van vandaag zijn er plaatsen op aarde waar tijd niet gemeten wordt. Laat staan met een uurwerk op Europese wijze.
De moderne maatschappij wordt op fundamentele wijze gekenmerkt door schaarste; op veel maatschappelijke terreinen speelt zich ‘een oorlog van allen tegen allen’ om schaarse hulpbronnen af.
Dit is een fundamenteel verschil met een traditionele maatschappij. In een traditionele maatschappij aanvaardt iedereen zijn eigen plaats in grote lijnen en is tevreden met het hem toekomende deel. In een traditionele maatschappij kent men geen schaarste in de moderne zin. Die ontstaat pas als mensen de hun traditioneel toegewezen lokale en maatschappelijke ruimte verlaten om zich als gelijken door de gehele samenleving te gaan bewegen.
bromde Enz om 10:03 (op Zondag, 9 September 2012)
Deel 8 Globalisering
Definitie van globalisering is de grensoverschrijdende uitwisseling van kapitaalgoederen, diensten, belevenissen en natuurlijk mensen.
Naast het gegeven dat globalisering een proces is, is het een onomkeerbaar proces omdat het in het verlengde ligt van een lange historische ontwikkeling met vele facetten.
Globalisering is allerminst een nieuw fenomeen want feitelijk begon dit proces van globalisering met de joods-christelijke opvatting van tijd, namelijk dat tijd lineair zou zijn.
Echter, de huidige omvang en het tempo van globalisering maakt het verschijnsel in zekere zin tot een nieuwe werkelijkheid.
De Franse romancier Pierre Bergounioux beschrijft in uiterst poetische stijl hoe de tijd het platteland langzaam onderwerpt. “Het is 1910. De tijd rijst op uit de vlakten. Hij dringt de kleine valleien binnen, kruipt omhoog langs de hellingen als een beek die terugkeert naar haar bron, deze wekt uit haar slaap. Hij sijpelt het bleke granietzand binnen, duidt vergezichten aan. De oorlog verhaast zijn opmars”.
De titel van het werkje geeft het onderwerp goed aan: De komst van de tijd. De cyclische, sinds mensenheugenis onveranderlijke loop van het leven, de eeuwigheid die vooraf was gegaan aan het ontwaken van de tijd in de heuvels, maakt plaats voor geloof in vooruitgang.
Globalisering vindt op dit moment versneld plaats. Was het in 1910 een klein Europees bergdorpje dat werd opgeslokt door de nieuwe wereldorde, anno 2003 zijn dat hele landen en culturen.
De kapitalistische westerse economie is een tijdseconomie waarbij het winnen van tijd centraal staat. Dit model van wereldorde is ontegenzeggelijk, los van morele kanten aan deze kwestie, het meest krachtige en dus winnende model.
bromde Spencer B. om 10:04 (op Zondag, 9 September 2012)
bromde Enz om 10:08 (op Zondag, 9 September 2012)
bromde Eliv om 11:07 (op Zondag, 9 September 2012)
bromde Spencer B. om 11:43 (op Zondag, 9 September 2012)
bromde Eliv om 18:30 (op Zondag, 9 September 2012)
bromde Spencer B. om 20:34 (op Zondag, 9 September 2012)
bromde Woord van de dag om 09:44 (op Maandag, 10 September 2012)
bromde Enz om 22:03 (op Maandag, 10 September 2012)
bromde Spencer B. om 22:03 (op Maandag, 10 September 2012)
bromde Enz om 22:04 (op Maandag, 10 September 2012)
bromde Spencer B. om 22:24 (op Maandag, 10 September 2012)
bromde Enz om 22:25 (op Maandag, 10 September 2012)
bromde Spencer B. om 22:25 (op Maandag, 10 September 2012)
http://www.youtube.com/watch?v=nEDB62oKv..
bromde Enz om 10:16 (op Dinsdag, 11 September 2012)
http://www.youtube.com/watch?v=coHUt4si8..
bromde Spencer B. om 11:02 (op Dinsdag, 11 September 2012)
Holle retoriek
"Aarsema, dan komen de tachtigerjaren puberale streeptinten van de
eerste kabeltv binnen op mijn kolkende oogbollen als de tube mayonaise
leeggeknepen in in een onderzoekende puberkringspier . Vage opgedroogde
veegklodderstrepen op de dikke zware afstandsbediening die het allang
niet meer doet. Bolle schermen versterken de aplastische rondingen.
Antennes nog met coax en zaad in een sok, geurend naar kamille gemengd
met nat speculaas.
Jong zijn is zo mooi…"
"Zit je achter het meest nieuwe en hipste technologische apparaat van deze eeuw, kom je op een stukje internet over columns schrijven. En dat is nu exact wat ik zocht! Soms zoek je iets, en kan je het niet vinden. Maar nu wel! Ik zoek iets om mijn Nederlandse woordenschat in te verwerken. En dan zoek je, en zoek je, en dan VIND je!
Soms zoek je iets anders. En dan vind je het niet. Mannen, of vrouwen, pennen, papier, boeken, bekers of boodschappen, je vind het soms niet.
Maar nu heb ik het gevonden!
Groetjes Lieke"
(Lieke, Zelf een column schrijven)
"Daarom is bicat een lichtje, een vuurtoren voor de verloren lopende dolenden.
Want dat er velen op de dool. Een gevolg van zich onbestemd, zonder nuttig doel, afgevlakt en weinig bijzonder voelen maar misschien nog meer eengevolg van het vluchten voor deze zelfrealisatie, deze pijn van een ziel zonder importantie niet te hoeven voelen. En daar compensatie middelen voor zoeken en aangboden krijgen. Drugs, sex met dieren, sex met kinderen die geen leeftijd meer nodig schijnen te hebben, autorijden, schoeisel, weblogs, gangbangs, sport, wat al niet. Als het maar lijkt dat je vooral bezig bent. Al is het nietszeggend en immoreel, al is het bellenblazen met je mond dicht of een kraak zetten en minister zijn.
En dan is er bicat..aus blaue hinein zu uns gezogen, zonder eigenaren of aandeelhouders die stakingen uitlokken, zonder stompzinnig geleuter, nee, de magie van de fantasie, de fictie en de nederlandse taal aan de macht.
Een baken van troost, een zwoele geur vlak voor het slapen gaan, een enorme uitzinnige stapel draadjesvlees met dampende jus, een romance achter het frietkot, scooters en mobieltjes, vogels die hun eigen lied zingen, de eigen partituur kennen en geen regisseur of dirigent nodig hebben, de horror en thrill. Dat wat onbewust en ondergronds en ook van het leven zelf is. En niet wordt voorgeschreven door de krant, de tv, radio, politiek, banken en verzekeraars, speculanten die denken met 'de echte waarheid' om te gaan. Nee, ik ben geen echt schrijver maar wel groot fan van het schaarse bicat talent."
(Peter Novecento, Haagsche Post)
"Schuimbekkend van woede las ik de met een danige onverschilligheid
geschreven colums betreffend de holocaust en Auschwitz. De flarden teksten
vol schrijffouten en loze beweringen, getuigen van weinig historisch besef
maar vooral een respectloze attitude jegens miljoenen slachtoffers. Vandaar
mijn bijdrage met het verzoek de richtlijnen als opgesteld in de bijlage te
respecteren en in acht te nemen.
vr groet
dhr. Papen"
(Daniël Papen, via email)
"Diep geroerd, met geknepen stembanden, omvloerste oogleden, brandend maagzuur en kloppende roede (het is tenslotte 5
december) mocht ik uw fraaie stuk proza over mijn getroebleerde netvlies laten glijden...
De woorden vertalen zich moeiteloos in zielsetsende beelden.
Dank!"
(bromde Zielknijper, 5 december 2005)
"Geachte heer,
Mag ik u verzoeken het plaatje van de te jonge dame van uw site te verwijderen. Er zijn namelijk nog al wat mensen die dit niet lollig vinden. Diverse klaag e-mails over gehad. Mag ik u er op attenderen dat het hier om Kinderporno gaat en de wetgever daar meer dan 4 jaar gevangenisstraf op heeft gezet. Ik ga ervan uit dat het om een misvertstand gaat, als moderator.
Met vriendelijke groet.
Sociale Jeugd- en Zedenpolitie te Amsterdam
Commerciele zaken
020-5592585"
(i030142@planet.nl, 14 december 2004)
"Schitterend verwoord dat artikel over Clarence. Liep jaren met een missie, aan de voetballiefhebbers (niet de kenners) proberen uit te leggen dat Abe en Piet beter zijn dan het orakel uit betondorp. Was onbegonnen werk. Het klootjesvolk adoreert Ellen van Langen, Geesink en Rieu, en vinden mevrouw Blankers, Ruska en Roby lakatos maar niks, ze weten waarschijnlijk niet eens wie het zijn. Toen Keizer stopte heb ik jaren niet meer gekeken. Toen zag ik die Fin en een paar jaren later een Surinamer met een Nederlands paspoort (Had die Fin er ook maar een gehad). Ja en dan begint het heilige vuur weer te branden. Deze twee zijn tactisch en technisch het beste wat er op Nederlandse velden heeft rondgelopen (wat ik in mijn leven heb gezien). Keizer had niks met voetbal te maken, dat was ballet,kunst, en soms als het niet belangrijk was helemaal niks .En Abe ken ik van wat beelden, maar als je naar de verhalen over hem luistert hoef je de verteller maar in de ogen te kijken en herken je meteen de kenners uit die tijd."
(via mail, 23 oktober 2005)
"pedante snikkels, komen kut te kort. Webloggen is niet voor mietjes maar ook niet voor stoere geile binken, webloggen is namelijk een fenomeen, een spookbeeld voor blinden die zich vergapen aan de wijde wereld van het internet om zichzelf te ontmoeten, een monologue interieur te voeren en dan de echo terughoren, het internet dat een wonder is wat een dom irrationeel fenomeen is. Echt iets voor pedante snikkels en kale kutten die niet neuken maar wel in elkaars nek willen hijgen en tijd teveel hebben. Ik zou er helemaal niet aan beginnen en beroemd en rijk ben ik al, zegt het liefje. Ik heb de grootste en zij heeft de lekkerste en we verdoen de tijd liever in elkaar verstrengeld dan te vergooien op zo’n vervuilde weblogmarkt. Mot je alweer email beantwoorden enzo, in je vrije tijd, be je gek. Opzoute, stik dur maar in, Goossens, kijk maar uit dat ze niet vreemdgaan terwijl jij al die poen verdient, sneue wolf, ouwe rukker, voordat je het in de gaten hebt sta je een verschrikkelijk stinkend goedje op je scrotum te smeren terwijl je staat te huilen omdat je zo belazerd bent terwijl je het alleen maar goed bedoeld, voor ons allebei schatje, weetje, heerlijk met vakantie strax, saampjes, maar vanavond moet ik werken snappie, centjes verdienen mot pappie, kijk niet zo beteuterd, je wilt helemal niet naar de Lidl, je wilt daar nooit gezien worden zei je, nou dan. Nou tot strax dan, he ?"
(nove, 12 oktober 2005)
"Bicat.net, dat is toch die achterlijke webstek voor rukkende, boerende en altijd bezopen kerels? Dat zielige pathetische zooitje ongeregeldheden dat uitgebraakte hersenkwak probeert te verkopen als prozadrek? Natte winden, dikke drollen, kleverige onduidelijkheden? Slurptrekkende draaigorgels, voorhuidjogging avant la lettre en berensgrote buikglijers?" (Jeremias Schubbenrug, in Nova, 4 oktober 2005)
Reageerziekte
"Op een vrolijke dag toen ik aan mijn, voor al 11 jaar, allerbeste vriendin de liefde heb verklaard en binnen luttele seconden de meest euforische gevoelens door mijn ziel heen flitsten typte een verslag van school begon k te typen en dit kwam tevoorschijn op het samengeperste hoopje uitwerpselen wat ik beschouw als mijn laptop, want zoals velen het niet slecht zou doen als zij dit beseften is bezit enkel een illusie.
Conclusie & nawoord
Niet alleen symbolen hebben invloed op ons doen en denken, de manier waarop ieder mens zichzelf ziet en andere zegt meer over die persoon dan over anderen. Elk mens gaat zijn eigen weg, en het is jammer dat er uit commerciële geldzucht zoveel miscommunicatie ontstaat tussen mensen. Welk mens is beter, het mens dat genadeloos elke, in zijn ogen misdadiger, ritueel vermoord, of die mens die de opdracht geeft om onbewuste signalen stuurt via reclamespotjes en zo het materialisme hoger prijst dan het gevoel om bewust van jezelf en je daden te zijn? Draait het dan uiteindelijk allemaal om geld?
De een vermoord mensen die hun hele leven anderen pijn doen, en de ander roept het gevoel op dat er niets beter is dan nike schoenen in combinatie met een stoere jack met een bontkraag, dat gedoe met die bontkragen id volgens mijn theorie gebaseerd op het paringsgedrag van leeuwen, hoe groter en mooier de manen, des te meer aanzien ze hebben en kans op leiderschap en hoe meer kans ze hebben dat hun genen worden doorgegeven ;).
Door niet te realiseren waar je mee bezig bent, of niet wie, maar wát je eigenlijk bent, ontstaat er miscommunicatie en disharmonie in de maatschappij. Opgaan in de massa kan leiden tot afgunst en afkeer van het geloof in jezelf en in anderen.
En ik wens hierbij balkenende en zijn hele tweede kamer heel veel succes met het oplossen van de “problemen” hier in Nederland, want zo schieten we geen reet op.
Oja, en een gelukkig Nieuwjaar!
Zondag 7 januari 2007, Frank Hooijer"
(Frank Hooijer, 7 Januari 2007)
"Ik had het allemaal al wel eens meegemaakt en niets was mij te dol geweest: eonisme, vice anglais, flaggelatie, ja zelfs koprofagie. Ik was dan ook met graagte ingegaan op de omineus-priapische woorden en lubrieke blikken die "Ellen" tijdens ons gezamelijk consumeren eerder die avond op mij had gericht. Toen we, media nox, eenmaal in haar slaapkamer waren aangekomen, gaf zij steeds minder blijk van doorgaans aan haar toegeschreven mesquinerie. Integendeel,loodzwaar en onvermijdelijk hing het veile sneukelen in de lucht. Binnen no time was de vloer dan ook bezaaid met exuvieën en toonde zij mij haar zinnenprikkelende Junonische leest. Na intiem pidjetten en enige orogenitale schermutselingen (waarbij brod noch javelijn werd ontzien),sloegen wij serieus aan het procreëren. Cunnus en Curacaoënaar leken
welhaast voor elkaar geschapen. Hoewel haar defloratie al enige tijd terug had plaatsgevonden, pandoerden wij als nooit tevoren, daarmee verschillende tenesmen bewerkstelligend. Het is maar goed dat haar echtgenoot van deze sluikmin nooit wat heeft gemerkt..."
(TiTo, mei 2006)
"Schrijf eens over vrouwen en hun plek of plaats in de allesverterende zakenoorlogen.
Want als er stereotype mannen met diep verborgen schaamtegevoelens over hun potentie problemen en erectiestoornis (taboe naturlijk) dan is dat manifest in hun 'vlucht vooruit' in de freudiaanse wapencultuur. Elke geweerloop, elke zwaardere tank is een gestileerd erectiel apparaat vol dodelijke munitie opgepomnt met miljoenen kogels in een spurt naar het doel wat als lustsymboliek een 'lilith' in een duizelige extase zou moeten brengen want zo 'is de kracht van het leger'. Stoere mannen die eerst de vrouwen opgeilen, dan met hun duwtje in de rug erop los gaan om 'de vijand te onthoofden'. Ik als watje moet altijd vreselijk lachen om die serieuze gezichten die de mannen politici en militairen bij hun gepiep, gezeur en gezeik en hun broodnodige verklaringen trekken.
U, als warmbloedige heterovrouw zal zich wezenloos kunnen uitleven 'tussen de hitsige Jantjes'.
Ik stel voor dat u zich een voorstelling maakt over de gang van zaken in de nachten op zo'n nomadenkamp met satellietvererbindingen in de maanloze nachten van de nieuwe woestijnen die worden ontgonnen, namens u en mij, natuurlijk, vanzelf, juist, nee, uiteraard.
Het mag ook wel een andere uiterst vervelende erectiestoornis gaan, de ejaculatie praecox.
Dat gaat dan vast over de linkse oppositie, denk ik dan, kunt u het fijn neutraal houden.
U bent toch op alle kaasmarkten thuis, hard op weg om zich te bekwamen in een genre waar sex met hoofdletters geschreven moet worden. Vooral de sex benadrukken, Lilith. Veel gore geile, harde, wrede sexscenes, met blinddoeken, kidnap, politiehandboeien, touwen en katrollen, gedwongen masturbatie tussen mannen, tussen vrouwen, scarring en kaalscheren en tot huilens toe dat gepomp met dildo's en dat monotone gezoem van vibratoren sfeervol brengen. Vooral geluiden en kleuren beschrijven, daar ben ik gek op."
(Peter Novecento)
"Is er iemand in de zaal die nog wil doneren aan een zielige arme homosexueuele neger met een onbeschrijflijke ziekte zwaargelovig te dom om te leren of te schijten die bovendien een oog mist en denkt dat de duivel soep in een blik stopt want hoe komt het er anders in en tegelijkertijd vreselijk gebukt gaat onder de laatste Tsunami of de vrees daarvoor want zijn geitenoog gaf vanmorgen onheil aan? Of anderszins zijn hypocriete tot op het bot zwarte geweten schoon wil kopen voor een luchtig schijntje of nóg liever zichzelf onsterfelijk wil maken over het lijk van een ander? Nee? Eénmaal? Andermaal? OK, dan ben ik ook pleite en met Marnix mee naar dat gruwelijk dure restaurant. Bovendien is het al na zessen en sta ik in de baas z'n tijd de wereld te redden en zo heb de cao dat nooit bedoeld. Howdoe en de mazzel. "
(Hein Buffelruft, 28 dec 2005)
"De liefde is groots, ze breekt zonder haar gebit te gebruiken door elke granieten kop heen, verzwakt de wil en maakt elke stoere kerel tot een week omhulsel, een schaduw van zichzelf, een brabbelend luierkind, elke vent verandert van binnenuit en geweldloos door haar rijke zegeningen. Je krijgt een rijpe korstkaas als huid en een hart van vloeibaar goud. Verpletterend is ze en zij, de liefde, de warme zomerse, niet de winterharde en verbitterde tak dus, zit nog steeds vol met geheimen waar niemand de sleutel van kan vinden. Mysterieus is ze, als de ondergrondse geheimzinnige dictatuur van wereldwijde, alomvattende bekabeling waarlangs dagelijks kilometers gecodeerde data tussen de continenten flitsen. De liefde is een tectonishe plaat die schuurt en krast en gangen boort voor lavastromen van vleselijkheid en voedzame sappen die op geen enkele dieet mag ontbreken. Daarom is ze schaars.
Tot slot..we heben allemaal een gat van onderen, onthou dat. "
(Nove, relatietherapeut, 3 dec 2005)
"Thanks!
Voor de eerlijke en ijskoude bieren vooraf om de ergste dorst te lessen na een lange en vermoeiende reis. En de Champage daarna in gelukkig niet van die zuinige hoeveelheden maar gewoon ruim bemeten pullen.
Dank ook voor de wonderschone oester die in zijn natuurlijke habitat beschermd en koel lag te wezen toegedekt met een warme dekentje bosui-liefde en een tikje Tabasco-ondeugd onder die deken.
Dank voor de kleinste en schattigste St. Jacobsoesters die ik proefde in Balsamicostroop. Eerbied voor de kort aangebrade en met ontbijtkoek gestoofde kwartel. Ik proefde een tint Orange Marmalade hoewel je zei dat het er niet in zat. Ik hou het erop dat de chefkok zijn geheimen heeft en, hoe hooggeëerd zijn publiek ook mag zijn, ál zijn details zullen ze nooit te horen krijgen.
Met liefde deed ik mijn sommeliertaken en het ‘kut-sommelier’ omdat ik de glazen niet tot de nok vulde, neem ik op de koop toe.
Onder de indruk was ik van je tzatziki met shrimp en rode grapefruit. Zoet en zuur zoals Bitter & Sweet zoals het leven zelf zoals harmonie zo mooi kan zijn.
Ook onder de indruk was ik van je zeewolf met tomatenchutney. Een rode knipoog op een licht in de boter aangezet visje zoals de boter bij de vis behoort te zijn.
Je bewees jezelf door met het produkt mee te koken en de zeeduivel vochtig te houden en over te laten lopen in het bedje van zuurkool omrand door koele en volle crême fraiche en slechts gestopt door mosterd. Het zal mijn gebrek aan woordenschat zijn geweest deze poëtische beleving van samenstelling aan mijn disgenoot heer Visser uit te leggen, aan de wijn waarin het beestje zwom heeft het niet gelegen.
Emotioneel werd ik bij het aangezicht van mijn vrouw in jouw open keuken, verliefd op de chefkok die zijn konijntje aan de haak had geslagen. Uit het konijnengezin weggetrokken, de zuigelingen achtergelaten en deskundig ontdaan van fluffy flaporen en prachtig gevild en daarna één minuutje aangebraden in de volle boter. Ach, je zei het nog, ‘nog even in de oven en gekeken hoe lang’ in antwoord op de vraag hóe lang dan, zoals Sebastiaan Bach ook vindt dat de piano zichzelf speelt. U zij geprezen met bijzondere gaven, maar het zal mijn eenvoudige ziel zijn die het zo ziet.
De ingekookte fond een tikje gezoet nog niet eens meegerekend evenals de witte bonen-truffelpuree en rode kool met vijgen die in een restaurant van naam de kaart had kunnen aanvoeren.
Jammer dat je er niet bij was met de kaas. Het zal de tol van de roem zijn geweest of de spanning van het koken op zulk een hoog nivo. Het siert de man die ook gewoon maar een mens van Vleesch & Bloed is gebleven. Het was uit de kunst hoe wij genoten van een walnoot uit Frankrijk gekraakt op de wals van braakgeluiden die wij van boven hoorden komen. Waarschijnlijk was je druk doende in de homard-naire.
Het dessert ben ik kwijt evenals het betoog dat ik hield, maar dat was ik toen al kwijt. Het betoog hou je van mij tegoed. Ik zal het je vertellen als ik de liefde verklaar aan mijn vrouw zoals jij gisteren de keuken in het algemeen en ons in het bijzonder de liefde verklaarde. "
(Kiers de Maison, 27 november 2005)
"Ach, heer bicat, nu we het over eten en drinken hebben. Ik kan u te allen tijde aanraden, maar toch vooral in de herfst, van de ganzenlever te proeven. Zoekt u daarbij een zo eenvoudig mogelijk bewerkte ganzenlever, dus geen paté, niets met geconfijte uien of anderszins toevoegingen.
U wilt ganzenlever proeven die met de hand is schoongemaakt door een oud boerenvrouwtje die hooguit peper, zout en wat cognac toevoegde en daarna op 70 graden in de oven met de deur op een kier de lever zachtjes liet warm worden. Niet smelten, want dan scheidt het vet van de lever en bent u uw produkt kwijt. Nee, u wilt de lever verwarmen zodat lever, peprer, zout en cognac een geheel gaan vormen. Dat wat u wilt proeven is de waarheid en niets anders dan de waarheid.
Slaat u overigens wel in grote hoeveelheden in, niets zo erg als aan het einde te moeten constateren dat u nog wel wat had gelust. Nee, met veel dingen is het zo dat we nèt even meer moeten eten dan ons lief is. Nèt dat decadente punt van overdaad aantikken.
Schenkt u daarbij een Gewürztraminer en bij voorkeur hoe ouder hoe beter en liever nog een Grand Cru dan een gewone. Maar als u dan toch uit wilt pakken dan komt u niet heen om de Tokay Pinot Gris.
Daarbij geserveerd met warm en geroosterd brioche brood."
(Harrie Stamper, 23 oktober 2005)
"Of die klassieke Suske & Wiske (het was nummer 78 als ik het goed heb): De Kakkende Kakkerlakken, die aflevering waarin Tante Sidonia in haar keuken te maken heeft met een steeds groter wordende populatie kakkerlakken, die voortdurend alles onderschijten, niet in de laatste plaats de biefstuk met friet die Tante speciaal voor Lambik had gebakken, tot grote woede van onze favoriete zeshaarder, die gelijk een spuitbus pakt en erop los begint te spuiten, dit tot groot enthousiasme van zowel Suske als Wiske, die duchtig beginnen mee te spuiten (we hebben het hier duidelijk over de periode waarin Suske en Wiske nog net zo milieubewust waren als George W. Bush die zijn privejet vanuit Kyoto liet terugvliegen naar zijn range in Texas omdat ie z'n favoriete cowboy-hoed was vergeten), maar in de spuitbus van Lambik blijkt een goedje te zitten dat er voor zorgt dat de kakkerlakken de volgende dag het formaat van een jong paard hebben (professor Barabas had een lege spuitbus gebruikt om zijn nieuwe groei-middel te testen en vergeetachtig als hij was, had hij het bij Tanta Sidonia laten liggen, puur uit teleustelling, want ook na gebruik van het groeimiddel had Tante Sidonia de professor uitgelachen toen hij zijn broek naar beneden deed), afijn, nu de kakkerlakken gegroeid zijn, schijten ze nog harder met als gevolg dat tante Sidonia, Lambik, Suske en Wiske hun huis worden uitgescheten, waarna ze Jerommeke erbij halen, wiens enige bijdrage een ENORME scheet is, gelukkig komt professor Barabas eraan met een grote smile op z'n mombakkes en een nog grotere bobbel in de broek die, zo zal even later blijken, amper in staat is de steeds groter wordende penis van Barabas te verhullen met als gevolg dat Tante Sidonia, gek van geilheid, zich op professor Barabas stort die vrijwel onmiddellijk klaarkomt en bovenop een van de reuzekakkerlakken kwakt die dan weer vrijwel onmiddelijk in elkaar krimpt en in het niets oplost, waarna ook Lambik en Suske en Jerommeke hun apparaat bewerken met het groeimiddel, zodat ze de volgende dag, onder de stimulerende leiding van Tante Sidonia en Wiske, de kakkerlakken dood masturberen. Knipoog Wiske. Einde."
(Max J. Molovich, 23 Augustus 2005)
"De vergelijking ‘vleesetend’ en ‘vrouw’ is een natte wensdroom. Het is veelbetekende symboliek dat er aan vegetarische mutaties man/vrouw/ hermafrodiet wordt gewerkt door de wetenschappelijke elite. Weten zij soms meer? Staat ons Armageddon te wachten ? De finale segregratie, het schisma van de sexen en de ondergang van hun zondige sexueel verkeer als geheime wapen om de wereldbevolking eindelijk zonder oorlogen te kunnen reguleren ? Reincarneren in een plantaardig bestaan in een potje aarde van robotformaties die miljoenen grijze racks van vruchtdragende en geurige planten produceren onder uiterst secure en berekende condities , zonder vrij zon of maanlicht, zonder zicht of gehoor, zonder tastzin, zonder geluid van wind en zee."
(nove, 6 Juni 2005)
Zelfbeschouwing
"Een man van middelbare leeftijd, beet je te dik, beetje te morsig. Baardje of sik wellicht. En witte schilfertjes sieren zijn gelaat. Hij rookt en hij drinkt, maar in tegenstelling tot wat hij ons graag wil doen geloven, niet teveel. Hij is een ambtenaar, schaaltje 9. verder een liefhebbende vader die zijn frustratie over het uitblijvende en waarschijnlijk nooit meer komende grootse leven heeft verruild voor een soort van komisch cynisme. Hij neemt het niemand kwalijk behalve misschien soms zichzelf, maar dan alleen na een Westmalle Tripel te veel. Hartstochtelijk supporter van NAC of een andere club ten zuiden van de grote rivieren, want dat hij een Brabander is moet haast wel. Zo stel ik mij Kiers voor, maar wellicht is het wel gewoon die homofiele Indo die bij Serudang de lege borden ophaalt..who knows.."
(Andy Möller, Gelsenkirchen)
"Het is vast een meteroloog, een weermenneke met een gesmoorde sexualiteit, eentje met een enorm taboe. Een vrijgezelle biologieleraar met verlatingsangst kan ook. Zo'n eenzaam type die nog steeds bij zijn moeder woont en al jaren lesgeeft in het basisonderwijs. Zo'n anonieme 13 inhetdozijnman die spaarzaam leeft, de piepers schilt en de afwas doet, zo eentje die op de middagwandeling met het hondje van moeders vanachter de krant bij een speeltuin of in het park naar stoeiende of voetballende jochies kijkt en de pijn verzwijgt. Een masochist die het taboe koestert.
Zo'n kleffe smeerlap van een potentiele serieverkrachter met banden in een hechte kerkgemeenschap waarop moeders zo trots is omdat hij naast het lesgeven ook nog als hobby het locale knapenkoor dirigeert. Zo eentje die maar beter melancholieke verhaaltjes moet blijven schrijven.
"
(Nove, 22/11/2005)
"Ach ja, leuk, schrijvers.
Beetje zo in je donkere hol aan de wereld knagen. Puur verongelijkt verdedigen van een door mede niet-aanwezigen geschapen superieure schertswereld. Lurken aan je pijp. Pijpen aan je lurk. Woorden in langgerekte nadenkzinnen omzetten. Protserige taalvlekjes. Huilerige holheden. Fletse vondsten. Massieve monomane monsters. Een zielige berg toevoegingen aan de duistere put die al veel te lang overstroomt door de gemankeerde bijdragen van nerveus krabbelende geesten met een ongepast gevoel van eeuwigheid.
Die sfeer.
Geef mij maar parkeerwachten.
"
(Marnix, 21/11/2005)
