Navigatie

de voorplecht
louter proza
louter poëzie
liaisons
nostalgie

colofon/contact

Dankbaar

Uitgelogd

Huishoudelijk

5 oktober 2005

Advertentieboer webstats4u, voorheen nedstat, kan de vinketering krijgen. Vanaf vandaag verdwijnt deze teller, de bezoekcijfers zijn bewaard voor het nageslacht en voortaan tellen we verder met Awstats. Koffiebonnen kunt u ophalen bij Tante Miep.

Donderdag, 9 Augustus 2012

BICAT RADIO

door Spencer Brandsen

  BICAT RADIO
  RADIO BICAT

Beter een peer in de hand dan een lege dop in de lucht. Goedemorgen luisteraar, welkom bij Bicat Radio: een plaatje, een praatje, wat proza en/of poëzie, en wat er verder nog langskomt. Maar eerst koffie. Enz!
bromde Spencer B. om 07:12 (op Donderdag, 9 Augustus 2012)

Komt er aan.
bromde Enz om 07:13 (op Donderdag, 9 Augustus 2012)

Eerst maar wat proza. Van een zekere Petra:

Meisje Marieke

Marcel keek op zijn horloge, er was nog tijd genoeg voor zijn trein vertrok. Voor hem stond een man met een nu al penetrante zweetlucht te stuntelen voor de kaartjesautomaat. Hij liet de man begaan zonder hulp aan te bieden. Het was vakantieperiode, dus er waren op dit uur weinig mensen op straat. Ofwel, weinig mensen om zich aan te ergeren. Zelfs het puisterige tienermeisje van de kiosk, dat onverschillig zijn koffiebekertje onder de automaat plaatste, glimlachte hij vriendelijk toe.

Het beloofde een mooie dag te worden, zo warm dat het rond deze tijd op z’n aangenaamst was. De Intercity op spoor 8 stond al klaar toen Marcel aankwam met meegegrist Metrokrantje en dampend koffiebekertje. De coupé waar hij instapte, was nog helemaal leeg. Maar terwijl hij zich installeerde, stuntelend met de koffie en het klaptafeltje, passeerde hem een meisje. Al wat gebruind, de teennagels gelakt en nonchalant inslippertjes gestoken, zonopgelichte strepen in haar opgestoken haar. Ze droeg een zomers jurkje, waarvan je zag dat ze blij was het eindelijk te kunnen dragen. Tot zijn plezier ging ze in een vierzits verderop zitten, met haar rug naar de rijrichting. Tussen twee banken door kon hij haar nu ongemerkt beloeren. Tjonge, dit was er eentje om mee voor de dag te komen, oordeelde hij tevreden. Hij vouwde het Metrokrantje op – want daar zou nu niks van komen – en stak het tussen de zitting. Het meisje begon uitgebreid haar lippen te stiften. Daarna bekeek ze het resultaat vanuit alle hoeken in een klein zakspiegeltje. Ze had er geen idee van hoe haar getuite lippen Marcel het hoofd op hol brachten. Meisjes die zich opmaken in het openbaar zijn zonder complexen en onzekerheden, was zijn zelfbedachte theorie. Naar zo iemand was hij op zoek. Na al die jaren met Ellen zou dit meisje wel eens een verademing kunnen zijn. Hij was nog elke dag opgelucht dat hij Ellen aan de kant had gezet, al bleef ze hem maar lastigvallen met e-mails vol verwijten. Marcel hoopte dat hij snel iemand zou vinden, dan kon hij definitief een einde maken aan die laatste stuiptrekkingen.

Het werd drukker in de coupé, maar het meisje waande zich alleen en zocht met niemand oogcontact. Ze rommelde wat in de leren aktetas die ze half op schoot getrokken had. Marcel nam een slok van zijn koffie en fantaseerde over wat ze zou kunnen zijn. Vast iets keurigs en regelachtigs, zoals een directiesecretaresse of een account executive.
Inmiddels kon hij haar niet meer aanspreken zonder dat er geamuseerd zou worden meegeluisterd. Dat irriteerde hem. Hij moest nu een openingszin bedenken die niet alleen haar aansprak, maar ook de overige treinreizigers ontzag zou inboezemen. Dat was nog niet zo makkelijk, hij stelde zich niet graag kwetsbaar op. Tijdens zijn overpeinzingen ging haar mobieltje af, een discreet bliepje, en het meisje wierp zich op de tas.

‘Hai, met Marieke?’
Ze heette Marieke. Bij Marieke stelde hij zich een forse vrouw voor, met blozende appelwangen en een een flink onderstel – en dat alles bezat zij in het geheel niet. Desalniettemin kraste hij haar naam op het suikerzakje van bij de koffie. Mocht het allemaal fout lopen, dan vergrootte hij zijn kansen met haar naam als aanhef boven een contactadvertentie in de Rails.

‘Ik ben onderweg, zit nu in de trein… Ja, ik weet ‘t. Kun jij ‘m niet even aan de praat houden? Geef ‘m vast koffie, ik ben er over twintig minuten.’
Zo, ze was een opportunist. Maar alsof de NS wist van haar belofte, zette de trein zich kreunend in beweging zodra ze de verbinding verbrak. Het stelde hem gerust dat ze er blijkbaar op Amsterdam Centraal uit moest, net als hij. Nu had hij nog een kans om haar buiten de trein te kunnen aanspreken.

Marieke stond als eerste op, nog voor de trein het station was binnengereden. Wankelend zoekend naar evenwicht, greep ze een moment de hoofdsteun naast die van Marcel vast. Hun blikken kruisten elkaar, maar in die van haar las hij geen enkele emotie. Hij maakte ook aanstalten, om maar gelijk met haar de trein te kunnen verlaten. Op Amsterdam Centraal was de drukte van een heel andere orde. Tussen doelbewust jagende forenzen lazen ongewassen backpackers met opgeheven hoofden de informatieborden. In zijn angst haar uit het oog te verliezen merkte Marcel niet eens hoe hij anderen de pas afsneed. Marieke liep met de reizigersstroom mee richting centrum. Pas bij het rode licht van een voetgangersovergang stond ze stil. Ze wipte ongedurig van haar ene op haar andere voet. Hij moest ‘t kort houden wilde hij een kans maken, besloot hij snel. Hij ging pal naast haar staan en keek haar aan. Ze zag het niet, of deed alsof. Zo van opzij zag ze er opgejaagd uit, met opgetrokken wenkbrauwen en samengeknepen lippen. Hij haalde diep adem. ‘Ik weet dat je haast hebt, maar…’ Dat klonk… niet goed. Niet zelfverzekerd, zoals hij had willen overkomen. Plotselinge hitte sloeg uit zijn lichaam en deed hem tollen van ellende. Zijn stem was hees, sloeg over en ze hoorde hem niet. Of erger, ze besloot hem te negeren. Maar voor hij kans kreeg zich te herstellen, koos Marieke ervoor om over te steken. Misschien om van hem af te zijn, misschien omdat ze vond dat ze lang genoeg gewacht had.

Op datzelfde moment was daar een wit bestelbusje, dat met razende motor op haar af kwam rijden. Marcel zag een glimp van de bijrijder, hoe die nonchalant tegen het portier geleund zat en met weidse gebaren zijn verhaal vertelde. Even zag hij hoe haar gezicht veranderde in een versteende grimas, met ogen vol ongeloof. Hij schreeuwde nog, maar het was te laat om nog te kunnen reageren. In een wanhopige poging het busje te doen stoppen, hief Marieke de leren aktetas op. Ze gilde niet, een doffe dreun was het laatste wat hij van haar hoorde. Alles leek een kort moment stil te staan en ook Marcel kon zich niet bewegen, alleen maar registreren. Hij zag meteen dat het niet goed was. Helemaal niet goed. Mensen drongen zich langs hem heen en stortten zich op Marieke. Ze schreeuwden dat er een ambulance gebeld moest worden. De bestuurder sloeg met een kort gebaar zijn portier dicht. ‘Ze liep door rood, ze liep door rood…’, alsof hij dat zichzelf hardop voor moest houden. Iemand legde een deken over Marieke en pas toen hem de aanblik op haar lichaam werd ontnomen, hervond hij zichzelf. Het voetgangerslicht sprong op groen, begeleid met een hevig tikken en op dat ritme stak hij over zonder ook nog maar om te kijken. Aan de overkant wierp hij een korte blik op zijn horloge. Het zou nog wel lukken om op tijd te komen.

door Petra
.
bromde Spencer B. om 07:19 (op Donderdag, 9 Augustus 2012)

Die Petra toch. Nu een plaatje. Oud krakend vinyl. Elvis Costello:

http://www.youtube.com/watch?v=Bky8NzhQm..
bromde Spencer B. om 07:29 (op Donderdag, 9 Augustus 2012)

Mooi nummer, lang niet gehoord.
bromde Enz om 07:41 (op Donderdag, 9 Augustus 2012)

Zo maken ze ze tegenwoordig nog maar zelden. De peren bovenaan zijn trouwens gefotografeerd door de moeder van Kapitein Nemo. Aan wie wij ook verder een enthousiaste medewerkster hebben. Zo heeft ze beloofd vandaag een taart voor ons te bakken.
bromde Spencer B. om 07:45 (op Donderdag, 9 Augustus 2012)

Wat voor een taart?
bromde Enz om 07:49 (op Donderdag, 9 Augustus 2012)

Dat weet ik niet, maar ik vermoed een appelkruimeltaart, dat is namelijk haar specialiteit.
bromde Spencer B. om 07:51 (op Donderdag, 9 Augustus 2012)

Appelkruimel? Daar mogen ze me ‘s nachts voor uit m’n bed halen.
bromde Enz om 07:54 (op Donderdag, 9 Augustus 2012)

Mij ook. Al gaat een Limburgse rijstevlaai er bij mij ook wel in. Als ie goed is dan. Dus lekker smeuig van binnen en niet droog. Maar ik heb zin in nog wat Elvis Costello:

http://www.youtube.com/watch?v=hZ7l9YrXx..
bromde Spencer B. om 08:06 (op Donderdag, 9 Augustus 2012)

En nu Spaanse les:

http://www.youtube.com/watch?v=Raicuc2I2..
bromde Spencer B. om 08:21 (op Donderdag, 9 Augustus 2012)

Weer
Verwachting
donderdag 09 tot en met woensdag 15 augustus 2012

Vandaag en morgen: Eerst nog nevelig, verder wisselend bewolkt en meest droog. De aanwezige nevel lost nu snel op, maar niet bij iedereen. Naast wolkenvelden zijn er vandaag ook zonnige perioden en het blijft vrijwel overal droog, behalve daar waar het regent. De middagtemperatuur ligt tussen 18 graden in het Waddengebied en 22 graden in het zuiden. De wind is zwak tot matig uit noordelijke richtingen.
Vannacht is er weinig bewolking, landinwaarts ontstaat plaatselijk wat grondmist of een enkele mistbank. De minimumtemperatuur ligt tussen de 8 en 12 graden. De wind is zwak en komt van de ene of de andere kant.

Morgen overdag zijn er flinke perioden met zon en landinwaarts ook enkele stapelwolken. De middagtemperatuur ligt tussen 18 graden in het Waddengebied en 22 in het zuiden. De wind is zwak tot matig uit noordelijke richtingen. (Bron: KNMI)
bromde Enz om 08:31 (op Donderdag, 9 Augustus 2012)

Waar zijn m’n peren gebleven?
bromde Spencer B. om 09:13 (op Donderdag, 9 Augustus 2012)

Die zijn ‘m gesmeerd.
bromde Kapitein Nemo om 09:49 (op Donderdag, 9 Augustus 2012)

Hahaha, gesmeerd! Hihi.
bromde Siroopje om 09:49 (op Donderdag, 9 Augustus 2012)

Vrij stil, op de radio.
bromde Kapitein Nemo om 16:15 (op Donderdag, 9 Augustus 2012)

Stil? BOEM! BOING! RETTEKETET! BENG!
bromde Enz om 16:54 (op Donderdag, 9 Augustus 2012)

De heer B. ligt momenteel bij te komen van bezoeken aan de oorarts – zijn gehoor is inmiddels zo ver achteruit gehold dat hij in aanmerking komt voor een gehoorapparaat – en verscheidene winkels ten einde een stoel te vinden waarop hij het met zijn wrakkige lijf langer dan een paar minuten uit kan houden. Er zijn 2 campingstoelen in doos aangeschaft die bij thuiskomst ingewikkelde bouwpaketten bleken te zijn die nu door Heer Ane en M. in elkaar worden gezet. Al met al dus een hectische middag.
bromde Enz om 17:12 (op Donderdag, 9 Augustus 2012)

Pakket is met een dubbele k.
bromde Taalpurist om 17:13 (op Donderdag, 9 Augustus 2012)

Wel godverdomme, ik wurg die lul nog eens!
bromde Spencer B. om 17:35 (op Donderdag, 9 Augustus 2012)

Windt u zich nu niet zo op! U weet wat de dokter gezegd heeft!
bromde Enz om 17:36 (op Donderdag, 9 Augustus 2012)

Hier! Bommen! met dubbel m!

http://www.youtube.com/watch?v=rJumTmmeY..
bromde Spencer B. om 17:46 (op Donderdag, 9 Augustus 2012)

Deze dan maar:

http://www.youtube.com/watch?v=_qBa8lOJY..
bromde Enz om 17:55 (op Donderdag, 9 Augustus 2012)

campingstoelen? Gaat u op reis?
bromde Kapitein Nemo om 07:56 (op Vrijdag, 10 Augustus 2012)

Nee, ik wilde iets eenvoudigs en inklapbaars dat ik ook buiten op het balkon kon gebruiken. Zonder moeizaam gesleep. En goedkoop ook, wegens budgettaire erosie.
Ik ga trouwens straks de peren van uw moeder weer plaatsen en of u er maar van af wilt blijven. Te groot of niet..
bromde Spencer B. om 08:06 (op Vrijdag, 10 Augustus 2012)

Wat weet u af van de grootte van de peren van mijn moeder? Schavuit!
bromde Kapitein Nemo om 08:59 (op Vrijdag, 10 Augustus 2012)

het slijk der aarde

Holle retoriek

"Aarsema, dan komen de tachtigerjaren puberale streeptinten van de eerste kabeltv binnen op mijn kolkende oogbollen als de tube mayonaise leeggeknepen in in een onderzoekende puberkringspier . Vage opgedroogde veegklodderstrepen op de dikke zware afstandsbediening die het allang niet meer doet. Bolle schermen versterken de aplastische rondingen. Antennes nog met coax en zaad in een sok, geurend naar kamille gemengd met nat speculaas. Jong zijn is zo mooi…"

"Zit je achter het meest nieuwe en hipste technologische apparaat van deze eeuw, kom je op een stukje internet over columns schrijven. En dat is nu exact wat ik zocht! Soms zoek je iets, en kan je het niet vinden. Maar nu wel! Ik zoek iets om mijn Nederlandse woordenschat in te verwerken. En dan zoek je, en zoek je, en dan VIND je!

Soms zoek je iets anders. En dan vind je het niet. Mannen, of vrouwen, pennen, papier, boeken, bekers of boodschappen, je vind het soms niet.

Maar nu heb ik het gevonden!

Groetjes Lieke"

(Lieke, Zelf een column schrijven)

"Daarom is bicat een lichtje, een vuurtoren voor de verloren lopende dolenden.
Want dat er velen op de dool. Een gevolg van zich onbestemd, zonder nuttig doel, afgevlakt en weinig bijzonder voelen maar misschien nog meer eengevolg van het vluchten voor deze zelfrealisatie, deze pijn van een ziel zonder importantie niet te hoeven voelen. En daar compensatie middelen voor zoeken en aangboden krijgen. Drugs, sex met dieren, sex met kinderen die geen leeftijd meer nodig schijnen te hebben, autorijden, schoeisel, weblogs, gangbangs, sport, wat al niet. Als het maar lijkt dat je vooral bezig bent. Al is het nietszeggend en immoreel, al is het bellenblazen met je mond dicht of een kraak zetten en minister zijn.

En dan is er bicat..aus blaue hinein zu uns gezogen, zonder eigenaren of aandeelhouders die stakingen uitlokken, zonder stompzinnig geleuter, nee, de magie van de fantasie, de fictie en de nederlandse taal aan de macht.
Een baken van troost, een zwoele geur vlak voor het slapen gaan, een enorme uitzinnige stapel draadjesvlees met dampende jus, een romance achter het frietkot, scooters en mobieltjes, vogels die hun eigen lied zingen, de eigen partituur kennen en geen regisseur of dirigent nodig hebben, de horror en thrill. Dat wat onbewust en ondergronds en ook van het leven zelf is. En niet wordt voorgeschreven door de krant, de tv, radio, politiek, banken en verzekeraars, speculanten die denken met 'de echte waarheid' om te gaan. Nee, ik ben geen echt schrijver maar wel groot fan van het schaarse bicat talent."
(Peter Novecento, Haagsche Post)

"Schuimbekkend van woede las ik de met een danige onverschilligheid geschreven colums betreffend de holocaust en Auschwitz. De flarden teksten vol schrijffouten en loze beweringen, getuigen van weinig historisch besef maar vooral een respectloze attitude jegens miljoenen slachtoffers. Vandaar mijn bijdrage met het verzoek de richtlijnen als opgesteld in de bijlage te respecteren en in acht te nemen.

vr groet

dhr. Papen"
(Daniël Papen, via email)

"Diep geroerd, met geknepen stembanden, omvloerste oogleden, brandend maagzuur en kloppende roede (het is tenslotte 5 december) mocht ik uw fraaie stuk proza over mijn getroebleerde netvlies laten glijden... De woorden vertalen zich moeiteloos in zielsetsende beelden. Dank!"
(bromde Zielknijper, 5 december 2005)

"Geachte heer,

Mag ik u verzoeken het plaatje van de te jonge dame van uw site te verwijderen. Er zijn namelijk nog al wat mensen die dit niet lollig vinden. Diverse klaag e-mails over gehad. Mag ik u er op attenderen dat het hier om Kinderporno gaat en de wetgever daar meer dan 4 jaar gevangenisstraf op heeft gezet. Ik ga ervan uit dat het om een misvertstand gaat, als moderator. Met vriendelijke groet.

Sociale Jeugd- en Zedenpolitie te Amsterdam
Commerciele zaken
020-5592585"
(i030142@planet.nl, 14 december 2004)

"Schitterend verwoord dat artikel over Clarence. Liep jaren met een missie, aan de voetballiefhebbers (niet de kenners) proberen uit te leggen dat Abe en Piet beter zijn dan het orakel uit betondorp. Was onbegonnen werk. Het klootjesvolk adoreert Ellen van Langen, Geesink en Rieu, en vinden mevrouw Blankers, Ruska en Roby lakatos maar niks, ze weten waarschijnlijk niet eens wie het zijn. Toen Keizer stopte heb ik jaren niet meer gekeken. Toen zag ik die Fin en een paar jaren later een Surinamer met een Nederlands paspoort (Had die Fin er ook maar een gehad). Ja en dan begint het heilige vuur weer te branden. Deze twee zijn tactisch en technisch het beste wat er op Nederlandse velden heeft rondgelopen (wat ik in mijn leven heb gezien). Keizer had niks met voetbal te maken, dat was ballet,kunst, en soms als het niet belangrijk was helemaal niks .En Abe ken ik van wat beelden, maar als je naar de verhalen over hem luistert hoef je de verteller maar in de ogen te kijken en herken je meteen de kenners uit die tijd."
(via mail, 23 oktober 2005)

"pedante snikkels, komen kut te kort. Webloggen is niet voor mietjes maar ook niet voor stoere geile binken, webloggen is namelijk een fenomeen, een spookbeeld voor blinden die zich vergapen aan de wijde wereld van het internet om zichzelf te ontmoeten, een monologue interieur te voeren en dan de echo terughoren, het internet dat een wonder is wat een dom irrationeel fenomeen is. Echt iets voor pedante snikkels en kale kutten die niet neuken maar wel in elkaars nek willen hijgen en tijd teveel hebben. Ik zou er helemaal niet aan beginnen en beroemd en rijk ben ik al, zegt het liefje. Ik heb de grootste en zij heeft de lekkerste en we verdoen de tijd liever in elkaar verstrengeld dan te vergooien op zo’n vervuilde weblogmarkt. Mot je alweer email beantwoorden enzo, in je vrije tijd, be je gek. Opzoute, stik dur maar in, Goossens, kijk maar uit dat ze niet vreemdgaan terwijl jij al die poen verdient, sneue wolf, ouwe rukker, voordat je het in de gaten hebt sta je een verschrikkelijk stinkend goedje op je scrotum te smeren terwijl je staat te huilen omdat je zo belazerd bent terwijl je het alleen maar goed bedoeld, voor ons allebei schatje, weetje, heerlijk met vakantie strax, saampjes, maar vanavond moet ik werken snappie, centjes verdienen mot pappie, kijk niet zo beteuterd, je wilt helemal niet naar de Lidl, je wilt daar nooit gezien worden zei je, nou dan. Nou tot strax dan, he ?"
(nove, 12 oktober 2005)

"Bicat.net, dat is toch die achterlijke webstek voor rukkende, boerende en altijd bezopen kerels? Dat zielige pathetische zooitje ongeregeldheden dat uitgebraakte hersenkwak probeert te verkopen als prozadrek? Natte winden, dikke drollen, kleverige onduidelijkheden? Slurptrekkende draaigorgels, voorhuidjogging avant la lettre en berensgrote buikglijers?" (Jeremias Schubbenrug, in Nova, 4 oktober 2005)

Reageerziekte

"Op een vrolijke dag toen ik aan mijn, voor al 11 jaar, allerbeste vriendin de liefde heb verklaard en binnen luttele seconden de meest euforische gevoelens door mijn ziel heen flitsten typte een verslag van school begon k te typen en dit kwam tevoorschijn op het samengeperste hoopje uitwerpselen wat ik beschouw als mijn laptop, want zoals velen het niet slecht zou doen als zij dit beseften is bezit enkel een illusie.

Conclusie & nawoord

Niet alleen symbolen hebben invloed op ons doen en denken, de manier waarop ieder mens zichzelf ziet en andere zegt meer over die persoon dan over anderen. Elk mens gaat zijn eigen weg, en het is jammer dat er uit commerciële geldzucht zoveel miscommunicatie ontstaat tussen mensen. Welk mens is beter, het mens dat genadeloos elke, in zijn ogen misdadiger, ritueel vermoord, of die mens die de opdracht geeft om onbewuste signalen stuurt via reclamespotjes en zo het materialisme hoger prijst dan het gevoel om bewust van jezelf en je daden te zijn? Draait het dan uiteindelijk allemaal om geld?
De een vermoord mensen die hun hele leven anderen pijn doen, en de ander roept het gevoel op dat er niets beter is dan nike schoenen in combinatie met een stoere jack met een bontkraag, dat gedoe met die bontkragen id volgens mijn theorie gebaseerd op het paringsgedrag van leeuwen, hoe groter en mooier de manen, des te meer aanzien ze hebben en kans op leiderschap en hoe meer kans ze hebben dat hun genen worden doorgegeven ;).
Door niet te realiseren waar je mee bezig bent, of niet wie, maar wát je eigenlijk bent, ontstaat er miscommunicatie en disharmonie in de maatschappij. Opgaan in de massa kan leiden tot afgunst en afkeer van het geloof in jezelf en in anderen.

En ik wens hierbij balkenende en zijn hele tweede kamer heel veel succes met het oplossen van de “problemen” hier in Nederland, want zo schieten we geen reet op.

Oja, en een gelukkig Nieuwjaar!

Zondag 7 januari 2007, Frank Hooijer"
(Frank Hooijer, 7 Januari 2007)

"Ik had het allemaal al wel eens meegemaakt en niets was mij te dol geweest: eonisme, vice anglais, flaggelatie, ja zelfs koprofagie. Ik was dan ook met graagte ingegaan op de omineus-priapische woorden en lubrieke blikken die "Ellen" tijdens ons gezamelijk consumeren eerder die avond op mij had gericht. Toen we, media nox, eenmaal in haar slaapkamer waren aangekomen, gaf zij steeds minder blijk van doorgaans aan haar toegeschreven mesquinerie. Integendeel,loodzwaar en onvermijdelijk hing het veile sneukelen in de lucht. Binnen no time was de vloer dan ook bezaaid met exuvieën en toonde zij mij haar zinnenprikkelende Junonische leest. Na intiem pidjetten en enige orogenitale schermutselingen (waarbij brod noch javelijn werd ontzien),sloegen wij serieus aan het procreëren. Cunnus en Curacaoënaar leken welhaast voor elkaar geschapen. Hoewel haar defloratie al enige tijd terug had plaatsgevonden, pandoerden wij als nooit tevoren, daarmee verschillende tenesmen bewerkstelligend. Het is maar goed dat haar echtgenoot van deze sluikmin nooit wat heeft gemerkt..."
(TiTo, mei 2006)

"Schrijf eens over vrouwen en hun plek of plaats in de allesverterende zakenoorlogen. Want als er stereotype mannen met diep verborgen schaamtegevoelens over hun potentie problemen en erectiestoornis (taboe naturlijk) dan is dat manifest in hun 'vlucht vooruit' in de freudiaanse wapencultuur. Elke geweerloop, elke zwaardere tank is een gestileerd erectiel apparaat vol dodelijke munitie opgepomnt met miljoenen kogels in een spurt naar het doel wat als lustsymboliek een 'lilith' in een duizelige extase zou moeten brengen want zo 'is de kracht van het leger'. Stoere mannen die eerst de vrouwen opgeilen, dan met hun duwtje in de rug erop los gaan om 'de vijand te onthoofden'. Ik als watje moet altijd vreselijk lachen om die serieuze gezichten die de mannen politici en militairen bij hun gepiep, gezeur en gezeik en hun broodnodige verklaringen trekken.
U, als warmbloedige heterovrouw zal zich wezenloos kunnen uitleven 'tussen de hitsige Jantjes'. Ik stel voor dat u zich een voorstelling maakt over de gang van zaken in de nachten op zo'n nomadenkamp met satellietvererbindingen in de maanloze nachten van de nieuwe woestijnen die worden ontgonnen, namens u en mij, natuurlijk, vanzelf, juist, nee, uiteraard. Het mag ook wel een andere uiterst vervelende erectiestoornis gaan, de ejaculatie praecox. Dat gaat dan vast over de linkse oppositie, denk ik dan, kunt u het fijn neutraal houden.

U bent toch op alle kaasmarkten thuis, hard op weg om zich te bekwamen in een genre waar sex met hoofdletters geschreven moet worden. Vooral de sex benadrukken, Lilith. Veel gore geile, harde, wrede sexscenes, met blinddoeken, kidnap, politiehandboeien, touwen en katrollen, gedwongen masturbatie tussen mannen, tussen vrouwen, scarring en kaalscheren en tot huilens toe dat gepomp met dildo's en dat monotone gezoem van vibratoren sfeervol brengen. Vooral geluiden en kleuren beschrijven, daar ben ik gek op."
(Peter Novecento)

"Is er iemand in de zaal die nog wil doneren aan een zielige arme homosexueuele neger met een onbeschrijflijke ziekte zwaargelovig te dom om te leren of te schijten die bovendien een oog mist en denkt dat de duivel soep in een blik stopt want hoe komt het er anders in en tegelijkertijd vreselijk gebukt gaat onder de laatste Tsunami of de vrees daarvoor want zijn geitenoog gaf vanmorgen onheil aan? Of anderszins zijn hypocriete tot op het bot zwarte geweten schoon wil kopen voor een luchtig schijntje of nóg liever zichzelf onsterfelijk wil maken over het lijk van een ander? Nee? Eénmaal? Andermaal? OK, dan ben ik ook pleite en met Marnix mee naar dat gruwelijk dure restaurant. Bovendien is het al na zessen en sta ik in de baas z'n tijd de wereld te redden en zo heb de cao dat nooit bedoeld. Howdoe en de mazzel. "
(Hein Buffelruft, 28 dec 2005)

"De liefde is groots, ze breekt zonder haar gebit te gebruiken door elke granieten kop heen, verzwakt de wil en maakt elke stoere kerel tot een week omhulsel, een schaduw van zichzelf, een brabbelend luierkind, elke vent verandert van binnenuit en geweldloos door haar rijke zegeningen. Je krijgt een rijpe korstkaas als huid en een hart van vloeibaar goud. Verpletterend is ze en zij, de liefde, de warme zomerse, niet de winterharde en verbitterde tak dus, zit nog steeds vol met geheimen waar niemand de sleutel van kan vinden. Mysterieus is ze, als de ondergrondse geheimzinnige dictatuur van wereldwijde, alomvattende bekabeling waarlangs dagelijks kilometers gecodeerde data tussen de continenten flitsen. De liefde is een tectonishe plaat die schuurt en krast en gangen boort voor lavastromen van vleselijkheid en voedzame sappen die op geen enkele dieet mag ontbreken. Daarom is ze schaars. Tot slot..we heben allemaal een gat van onderen, onthou dat. "
(Nove, relatietherapeut, 3 dec 2005)

"Thanks! Voor de eerlijke en ijskoude bieren vooraf om de ergste dorst te lessen na een lange en vermoeiende reis. En de Champage daarna in gelukkig niet van die zuinige hoeveelheden maar gewoon ruim bemeten pullen. Dank ook voor de wonderschone oester die in zijn natuurlijke habitat beschermd en koel lag te wezen toegedekt met een warme dekentje bosui-liefde en een tikje Tabasco-ondeugd onder die deken. Dank voor de kleinste en schattigste St. Jacobsoesters die ik proefde in Balsamicostroop. Eerbied voor de kort aangebrade en met ontbijtkoek gestoofde kwartel. Ik proefde een tint Orange Marmalade hoewel je zei dat het er niet in zat. Ik hou het erop dat de chefkok zijn geheimen heeft en, hoe hooggeëerd zijn publiek ook mag zijn, ál zijn details zullen ze nooit te horen krijgen. Met liefde deed ik mijn sommeliertaken en het ‘kut-sommelier’ omdat ik de glazen niet tot de nok vulde, neem ik op de koop toe. Onder de indruk was ik van je tzatziki met shrimp en rode grapefruit. Zoet en zuur zoals Bitter & Sweet zoals het leven zelf zoals harmonie zo mooi kan zijn. Ook onder de indruk was ik van je zeewolf met tomatenchutney. Een rode knipoog op een licht in de boter aangezet visje zoals de boter bij de vis behoort te zijn. Je bewees jezelf door met het produkt mee te koken en de zeeduivel vochtig te houden en over te laten lopen in het bedje van zuurkool omrand door koele en volle crême fraiche en slechts gestopt door mosterd. Het zal mijn gebrek aan woordenschat zijn geweest deze poëtische beleving van samenstelling aan mijn disgenoot heer Visser uit te leggen, aan de wijn waarin het beestje zwom heeft het niet gelegen. Emotioneel werd ik bij het aangezicht van mijn vrouw in jouw open keuken, verliefd op de chefkok die zijn konijntje aan de haak had geslagen. Uit het konijnengezin weggetrokken, de zuigelingen achtergelaten en deskundig ontdaan van fluffy flaporen en prachtig gevild en daarna één minuutje aangebraden in de volle boter. Ach, je zei het nog, ‘nog even in de oven en gekeken hoe lang’ in antwoord op de vraag hóe lang dan, zoals Sebastiaan Bach ook vindt dat de piano zichzelf speelt. U zij geprezen met bijzondere gaven, maar het zal mijn eenvoudige ziel zijn die het zo ziet. De ingekookte fond een tikje gezoet nog niet eens meegerekend evenals de witte bonen-truffelpuree en rode kool met vijgen die in een restaurant van naam de kaart had kunnen aanvoeren. Jammer dat je er niet bij was met de kaas. Het zal de tol van de roem zijn geweest of de spanning van het koken op zulk een hoog nivo. Het siert de man die ook gewoon maar een mens van Vleesch & Bloed is gebleven. Het was uit de kunst hoe wij genoten van een walnoot uit Frankrijk gekraakt op de wals van braakgeluiden die wij van boven hoorden komen. Waarschijnlijk was je druk doende in de homard-naire. Het dessert ben ik kwijt evenals het betoog dat ik hield, maar dat was ik toen al kwijt. Het betoog hou je van mij tegoed. Ik zal het je vertellen als ik de liefde verklaar aan mijn vrouw zoals jij gisteren de keuken in het algemeen en ons in het bijzonder de liefde verklaarde. "
(Kiers de Maison, 27 november 2005)

"Ach, heer bicat, nu we het over eten en drinken hebben. Ik kan u te allen tijde aanraden, maar toch vooral in de herfst, van de ganzenlever te proeven. Zoekt u daarbij een zo eenvoudig mogelijk bewerkte ganzenlever, dus geen paté, niets met geconfijte uien of anderszins toevoegingen. U wilt ganzenlever proeven die met de hand is schoongemaakt door een oud boerenvrouwtje die hooguit peper, zout en wat cognac toevoegde en daarna op 70 graden in de oven met de deur op een kier de lever zachtjes liet warm worden. Niet smelten, want dan scheidt het vet van de lever en bent u uw produkt kwijt. Nee, u wilt de lever verwarmen zodat lever, peprer, zout en cognac een geheel gaan vormen. Dat wat u wilt proeven is de waarheid en niets anders dan de waarheid. Slaat u overigens wel in grote hoeveelheden in, niets zo erg als aan het einde te moeten constateren dat u nog wel wat had gelust. Nee, met veel dingen is het zo dat we nèt even meer moeten eten dan ons lief is. Nèt dat decadente punt van overdaad aantikken. Schenkt u daarbij een Gewürztraminer en bij voorkeur hoe ouder hoe beter en liever nog een Grand Cru dan een gewone. Maar als u dan toch uit wilt pakken dan komt u niet heen om de Tokay Pinot Gris.
Daarbij geserveerd met warm en geroosterd brioche brood."
(Harrie Stamper, 23 oktober 2005)

"Of die klassieke Suske & Wiske (het was nummer 78 als ik het goed heb): De Kakkende Kakkerlakken, die aflevering waarin Tante Sidonia in haar keuken te maken heeft met een steeds groter wordende populatie kakkerlakken, die voortdurend alles onderschijten, niet in de laatste plaats de biefstuk met friet die Tante speciaal voor Lambik had gebakken, tot grote woede van onze favoriete zeshaarder, die gelijk een spuitbus pakt en erop los begint te spuiten, dit tot groot enthousiasme van zowel Suske als Wiske, die duchtig beginnen mee te spuiten (we hebben het hier duidelijk over de periode waarin Suske en Wiske nog net zo milieubewust waren als George W. Bush die zijn privejet vanuit Kyoto liet terugvliegen naar zijn range in Texas omdat ie z'n favoriete cowboy-hoed was vergeten), maar in de spuitbus van Lambik blijkt een goedje te zitten dat er voor zorgt dat de kakkerlakken de volgende dag het formaat van een jong paard hebben (professor Barabas had een lege spuitbus gebruikt om zijn nieuwe groei-middel te testen en vergeetachtig als hij was, had hij het bij Tanta Sidonia laten liggen, puur uit teleustelling, want ook na gebruik van het groeimiddel had Tante Sidonia de professor uitgelachen toen hij zijn broek naar beneden deed), afijn, nu de kakkerlakken gegroeid zijn, schijten ze nog harder met als gevolg dat tante Sidonia, Lambik, Suske en Wiske hun huis worden uitgescheten, waarna ze Jerommeke erbij halen, wiens enige bijdrage een ENORME scheet is, gelukkig komt professor Barabas eraan met een grote smile op z'n mombakkes en een nog grotere bobbel in de broek die, zo zal even later blijken, amper in staat is de steeds groter wordende penis van Barabas te verhullen met als gevolg dat Tante Sidonia, gek van geilheid, zich op professor Barabas stort die vrijwel onmiddellijk klaarkomt en bovenop een van de reuzekakkerlakken kwakt die dan weer vrijwel onmiddelijk in elkaar krimpt en in het niets oplost, waarna ook Lambik en Suske en Jerommeke hun apparaat bewerken met het groeimiddel, zodat ze de volgende dag, onder de stimulerende leiding van Tante Sidonia en Wiske, de kakkerlakken dood masturberen. Knipoog Wiske. Einde."
(Max J. Molovich, 23 Augustus 2005)

"De vergelijking ‘vleesetend’ en ‘vrouw’ is een natte wensdroom. Het is veelbetekende symboliek dat er aan vegetarische mutaties man/vrouw/ hermafrodiet wordt gewerkt door de wetenschappelijke elite. Weten zij soms meer? Staat ons Armageddon te wachten ? De finale segregratie, het schisma van de sexen en de ondergang van hun zondige sexueel verkeer als geheime wapen om de wereldbevolking eindelijk zonder oorlogen te kunnen reguleren ? Reincarneren in een plantaardig bestaan in een potje aarde van robotformaties die miljoenen grijze racks van vruchtdragende en geurige planten produceren onder uiterst secure en berekende condities , zonder vrij zon of maanlicht, zonder zicht of gehoor, zonder tastzin, zonder geluid van wind en zee."
(nove, 6 Juni 2005)

Zelfbeschouwing

"Een man van middelbare leeftijd, beet je te dik, beetje te morsig. Baardje of sik wellicht. En witte schilfertjes sieren zijn gelaat. Hij rookt en hij drinkt, maar in tegenstelling tot wat hij ons graag wil doen geloven, niet teveel. Hij is een ambtenaar, schaaltje 9. verder een liefhebbende vader die zijn frustratie over het uitblijvende en waarschijnlijk nooit meer komende grootse leven heeft verruild voor een soort van komisch cynisme. Hij neemt het niemand kwalijk behalve misschien soms zichzelf, maar dan alleen na een Westmalle Tripel te veel. Hartstochtelijk supporter van NAC of een andere club ten zuiden van de grote rivieren, want dat hij een Brabander is moet haast wel. Zo stel ik mij Kiers voor, maar wellicht is het wel gewoon die homofiele Indo die bij Serudang de lege borden ophaalt..who knows.."
(Andy Möller, Gelsenkirchen)

"Het is vast een meteroloog, een weermenneke met een gesmoorde sexualiteit, eentje met een enorm taboe. Een vrijgezelle biologieleraar met verlatingsangst kan ook. Zo'n eenzaam type die nog steeds bij zijn moeder woont en al jaren lesgeeft in het basisonderwijs. Zo'n anonieme 13 inhetdozijnman die spaarzaam leeft, de piepers schilt en de afwas doet, zo eentje die op de middagwandeling met het hondje van moeders vanachter de krant bij een speeltuin of in het park naar stoeiende of voetballende jochies kijkt en de pijn verzwijgt. Een masochist die het taboe koestert.
Zo'n kleffe smeerlap van een potentiele serieverkrachter met banden in een hechte kerkgemeenschap waarop moeders zo trots is omdat hij naast het lesgeven ook nog als hobby het locale knapenkoor dirigeert. Zo eentje die maar beter melancholieke verhaaltjes moet blijven schrijven. "
(Nove, 22/11/2005)

"Ach ja, leuk, schrijvers.

Beetje zo in je donkere hol aan de wereld knagen. Puur verongelijkt verdedigen van een door mede niet-aanwezigen geschapen superieure schertswereld. Lurken aan je pijp. Pijpen aan je lurk. Woorden in langgerekte nadenkzinnen omzetten. Protserige taalvlekjes. Huilerige holheden. Fletse vondsten. Massieve monomane monsters. Een zielige berg toevoegingen aan de duistere put die al veel te lang overstroomt door de gemankeerde bijdragen van nerveus krabbelende geesten met een ongepast gevoel van eeuwigheid.

Die sfeer.

Geef mij maar parkeerwachten. "
(Marnix, 21/11/2005)