![]() |
|||||||
|
Navigatie de voorplecht Dankbaar
Uitgelogd
Huishoudelijk
5 oktober 2005 |
Dinsdag, 17 Juli 2012
De oude Horst zit in zijn leunstoel voor het raam en
mijmert wat voor zich uit. Over de economische crisis die al een hele tijd aan
de gang is, maar waarover de media maar niet uitgepraat schijnen te raken. Voor
zover hij zich kan herinneren heeft zich gedurende zijn leven zo ongeveer in
ieder decennium wel zo'n crisis voorgedaan. Het lijkt hem een periodiek
verschijnsel waarvan alleen het uitblijven een wenkbrauw bij hem zou kunnen
doen fronsen. Hoe dan ook, de overheid moet door een en en ander weer eens bezuinigen
en het geklaag daarover is niet van de lucht. Ook daarin zijn weinig nieuwe
geluiden te vernemen: de armen worden gepakt en de rijken gespaard, alles dus
als vanouds. Horst weet wel een manier waarop de overheid kan besparen zonder
dat dit veel consequenties heeft. Voor het bejaardentehuis langs loopt een weg
en langs die weg bevindt zich een trottoir. Zoals gebruikelijk ligt dit hoger
dan de rijweg, is geplaveid met de bekende vierkante grijze stoeptegels en aan
de straatkant voorzien van de zogenaamde trottoirbanden. Men zou voorbijgangers
kunnen aanhouden en wijzend op de stoep vragen wat ze dachten te zien en het
antwoord zou zonder de geringste twijfel zijn: dat is een trottoir, een stoep,
een voetpad desnoods. Maar waarom heeft de gemeente er dan een paal met twee
verkeersborden naast gezet, waarvan de bovenste aangeeft dat het hier een
voetpad betreft en de onderste vermeldt dat er niet gefietst mag worden terwijl
het laatste voortvloeit uit het eerste? Die borden zijn dus volkomen overbodig.
En als zo'n bord híer staat, is het dan onredelijk om aan te nemen dat er
verspreid door het land wel duizenden van zulke nutteloze borden zullen staan?
Horst meent van niet. En je moest je niet vergissen in de kostprijs van
dergelijke voorzieningen. Lang geleden had een neef z'n vriendin in een stille
straat illegaal autorijles gegeven. Eerst ging dat een tijdje goed, laten we
zeggen een meter of honderd, maar toen had de weg abrupt een scherpe bocht naar
rechts gemaakt en het meisje had in paniek door deze plotselinge verandering
van de situatie hard willen remmen maar in plaats daarvan het gaspedaal tot op
de bodem ingetrapt. De auto was vol accelererend rechtdoor de stoep op
geschoten en had een in de weg staande lantaarnpaal geramd, die daardoor was geknakt
en boven op het dak van de auto terecht was gekomen, daarbij aanzienlijke
schade aanrichtend. Maar Horst was het meest verbaasd geweest toen hij later
het bedrag hoorde dat als schadevergoeding aan de gemeente moest worden
betaald. Hij had nooit vermoed dat die dingen zo duur waren! Verkeersborden
zouden dan ook wel niet goedkoop zijn. Het niet plaatsen van zulke overbodige
borden zou in de toekomst vele miljoenen kunnen besparen.
door Spencer Brandsen Boem is ho!
Hahaha!
Wederom tijd voor een komkommer.
Ja, het is er weer de tijd voor.
Eigenlijk al iets eerder, maar wie maalt daar om?
Wie maalt er tegenwoordig nog. Je hebt daar nu machines voor.
Zo is het maar net.
En toen trok de Sint bedaard Heer Ane was hier.
En hier ook.
Voetenspreekuur
Heer Ane is overal.
Zeg dat wel. Hier ook weer.
En hier. Haha!
Maar ik ben er ook vaak.
En vergeet mij niet.
En mij ook niet.
Koekoek!
Ja hallo daar!
Joehoe!
Zeg, dat rucken, is dat volledig uit de tijd geraackt? Ik hoor hier weinig mensen over rucken. Mijn linkerhand [en arm] zitten al een paar weken in het gips en dus vraagt iedereen steeds of dat niet lastig is. Ja, zeg ik dan. Koffiezetten, aankleden, aardappels schillen, shaggies draaien, sokken aantrekken, blikken openen, het verplaatsen van zware en omvangrijke voorwerpen, afwassen, typen, boeken lezen, de macaroni afgieten, je kunt het zo gek niet bedenken of het gaat lastig zonder linkerhand. Maar bij de belangrijkste activiteit maakt het niets uit, want daar heb ik alleen m’n réchterhand voor nodig. En dan maar wachten wanneer het kwartje valt en dat is soms verrassend lang. Of het kwartje valt helemaal niet. Mensen worden overschat. Maar het is een aardig tijdverdrijf.
Correctie: ‘En dan maar wachten hoe lang het duurt voordat het kwartje valt’.
Goedemorgen luisteraars, welkom bij Radio Bicat FM. Het belooft weer een zonnige en warme dag te worden met temperaturen die kunnen oplopen tot zo’n 28 of zelfs wel 29 graden. Tenzij u op de Waddeneilanden zit, dan zult u het met een paar graden minder moeten doen. [Tralala! Radio Bicat FM!] De wind is zwak tot matig en draait langzaam van Oost naar West of andersom. Maar wat maakt het uit? Wat gaan we vandaag draaien? De verplichte playlist heb ik in de prullenmand geflikkerd want omdat er vanwege de komkommertijd tóch niemand luistert, ga ik gewoon draaien waar ik toevallig zin in heb. En aangezien ik nu zin heb in ‘The tide is high’ van Blondie ga ik die nu opzetten. Daar komt ie: ............................ [Tralala! Radio Bicat FM!]. Zo. Een tijd geleden dat ik dat voor het laatst gehoord heb. Het mooiste stukje vind ik als ze zingt: ‘I’m not the kind of girl..’, dat is voor mij het hoogtepunt. Gelukkig herhaalt ze dat een paar keer. Net als de rest overigens. Laatst zag ik haar nog even ergens op tv, Debbie What’s next? ‘God only knows’ van de Beach Boys. Ook zo’n echt zomernummer: ................................ [Tralala! Radio Bicat FM!] Toch fijn dat die Brian Wilson weer zodanig is opgeknapt dat ie weer met mes en vork kan eten en z’n eigen haar kammen. Gemeen spul, die LSD.. Wat me brengt bij Lucy in the Sky with Diamonds van de Beatles: ................................. [Tralala! Radio Bicat FM!]. Er zijn nog steeds mensen die niet kunnen of willen inzien hoe belangrijk de Beatles voor de popmuziek zijn geweest. Die zeggen: tja, ach, de Beatles.. en dan hun schouders ophalen. Het is duidelijk dat zij er gewoon niets van begrijpen. Maar het blijft storend. Een mededeling: iedereen die niet houdt van hiphop, rap of hoe die a-muzikale Sinterklaasrijmpjes over ‘Bitches’ en ‘Bling Bling’ tegenwoordig ook genoemd mogen worden, kan gerust zijn. Vandaag geen hiphop of rap, althans niet híer. Wat dan wel? Om te bewijzen dat negers wel degelijk in staat zijn om interessante muziek te maken zet ik nu ‘Miles runs the voodoo down’ van Miles Davis op. Te vinden op het dubbelalbum Bitches Brew uit 1970 of daaromtrent. Omdat dat nummer nogal lang duurt heb ik nu ruimschoots de tijd om een flinke pot koffie te zetten:...............[knip]......... Ja, best wel een lang nummer he? De pot zit dan ook goed vol. Eigenlijk had ik dit nummer helemaal niet mogen draaien wegens te lang, nooit op single uitgebracht en niet in de smaak vallend bij de doelgroep, maar vandaag kan van mij iedereen de pot op! [Tralala! Radio Bicat FM!]. En wat denken van de puist die zich al jaren net iets te ver weg linksachter op de rug bevindt?
jezus, de layout hier is wel kut nu. btw: ik luister soms radio paradise
De kuttige layout werd veroorzaakt door het door mij gebruiken van te veel puntjes… De baron heeft er op vakkundige wijze een ‘knip’ in gemaakt, waardoor alles nu weer als vanouds is.
Goedemorgen, u luistert naar Radio Bicat FM. Het belooft vandaag wederom pittig warm te worden en daarom heb ik – in navolging van een bekende dj die er om ontslagen werd – een sexueel-maatschappelijk werkster ingehuurd die mij ter afkoeling tijdens de uitzending zal pijpen. Het viel nog niet mee om een geschikt iemand te vinden, want ik ben nogal bescheiden geschapen en dan moet je dus iemand hebben met een kleine mond om alles een beetje in de juiste verhouding te krijgen. Ook een compact postuur en een geringe totale lengte waren vereist omdat ze anders niet onder het buro zou passen. Maar nu eerst een plaatje: ‘Sitting on the dock of the bay’ van good old Otis Redding:..........
Ik zit volgens mij op de verkeerde frequentie, Kenneth?
Of juist de goede.
Ja mensen, wat een hitte. Fons Jansen, onze verslaggever in het Midden Oosten meldt dat ‘in een broodjeszaak de staat van beleg is afgekondigd en dat in de haven een rubberboot is opgeblazen’, echter zonder de exacte locatie van deze gebeurtenissen te vermelden. De situatie blijft dus enigszins onduidelijk, maar misschien volgen er later nog bijzonderheden. Nou nou, wat een hitte hier, de stoom slaat er van af. Want we hebben geen airco omdat we die niet hebben. Radio Bicat FM is namelijk maar een piepklein stationnetje dat het geheel moet hebben van liefdewerk en oud papier. En dan nu weer muziek: http://www.youtube.com/watch?v=8M5cvEOY7..
Ja ja, dat waren nog eens tijden; dat je de kids zoet kon houden met houterig bewegende en slordig uit karton en vilt vervaardigde nepdieren. Tja, dat was wel een érg kort stukje.. Heeft dat te maken met copyright of zo? Eerst maar eens uitzoeken hoe of dat zit.. Ondertussen meldt Fons Jansen uit het Midden Oosten dat hij niets te melden heeft omdat er niets is gebeurd. Hij is namelijk nog een journalist van de oude school.
Eerst maar even de filemeldingen: er schijnen meerdere files te staan op uiteenlopende plekken en in diverse richtingen. Nadere gegevens ontbreken, maar omdat we zelf niet autorijden zal ons dat eerlijk gezegd een rotzorg zijn..
Miles nog maar even proberen, misschien krijgen we nu meer te horen. Ik denk eigenlijk van niet, maar al doende leert men: http://www.youtube.com/watch?v=CsWidlDld..
Ha, deze keer lukte het dus wél. Deel 2 doen we maar later op de avond, want anders wordt het wel een beetje veel Aranjuez achter elkaar. Nee, we zijn er nog niet uit qua eten, dat kan nog wel even duren vrees ik. Dan toch maar deel 2 van Aranjuez. Als het wil lukken.. Op hoop van zegen: http://www.youtube.com/watch?v=J6xhmOwaq..
Wat betreft het eten is het verlossende woord gesproken: het wordt macaroni met Boursin en hamblokjes, eventueel terzijde gestaan door een frisse witte wijn.
Goedemorgen, dit is Radio Bicat FM. Nu is het nog vrij koel, maar weldra zal de koperen ploert zijn verlammende zweep van hitte over het land leggen en wordt het weer weer om weinig bij te bewegen. Misschien is het daarom goed om even stil te staan bij het beroemde gedicht van John Mac Crae, dat afgedrukt staat op de ansichtkaart die we van collega Nemo uit Frankrijk mochten ontvangen: http://www.youtube.com/watch?v=5k4ja6yqi.. HQ. Staat op Diamond dogs.
Beetje een moeilijk geval, die Bowie. Bij mij dan. Ik voel t.a.v hem ambivalentie. Hij heeft genoeg dingen gedaan de me wel bevallen, maar ook veel bagger geproduceerd. Wat ons brengt bij Walk on the wild side van Ome Lou. Want daar komt ook pijpen in voor. ‘Giving head’ [hoofd geven] betekent pijpen. En het nummer is geproduceerd door Bowie. Geloof ik. Ben benieuwd of u het hele nummer mag horen of slechts een klein stukje. Volgens mij heeft 1 en ander iets te maken met dat piepkleine gele blokje linksonder bij het youtube-dingesje. We zien wel. Nee maar, de volle vier minuten en dertien seconden.. Misschien heeft dat kleine gele blokje er toch niets mee te maken. Maar waar is het dán voor?
M. komt net binnen met 2 bakjes Hertog-ijs, maar dat is niet meer het kwaliteitsproduct van vroeger. Want sinds Hertog is overgenomen door Ola of Campina [or whatever] stoppen die er hun eigen te zoete en met te veel lucht opgepompte rommel in. Bah. Maar het brengt ons wel bij Jonathan Richman and the Modern Lovers. Icecreamman: http://www.youtube.com/watch?v=Z9BkmMjgr..
Ik begin trouwens nu toch wel een beetje schijtziek te worden van die hitte. Was ik maar ergens anders: http://www.youtube.com/watch?v=7rwc3VGvl..
Dan is het nu weer zo ver dat we moeten gaan nadenken over het eten. Ondertussen kunt u – als u dat wilt tenminste, want u kunt natuurlijk ook iets anders gaan doen, of in het geheel niets – luisteren naar Brian Eno, geassisteerd door o.a. Robert Fripp: http://www.youtube.com/watch?v=VVuQkvh73..
Wat een gelul weer. Weg met Radio Bicat FM! En ook met Bicat.
Nou zeg, kan dat niet een beetje subtieler?
Qua eten zijn we er vandaag vrij snel uit gekomen. We laten niet iets bezorgen, gaan geen boodschappen doen en ook restaurants zullen het vandaag zonder onze klandizie moeten stellen. Nee, we gaan iets maken met de dingen die we toevallig in huis hebben: bruine bonen, speklappen, uien, 1 of andere groentemelange, knoflook en chilipoeder. De vraag is alleen; wát.
Op verzoek van Heer Ane: Peaches and Regalia: http://www.youtube.com/watch?v=pKlAIhuXR..
Ik heb Heer Ane kunnen overhalen om onze correspondent in Leusden Centrum te worden. Misschien is Leusden Centrum de hemel wel: http://www.youtube.com/watch?v=9bKW7JkHK..
Tralala! Radio Bicat FM! Tsjezus spencer, + 1 voor dit vermaak! Is radio bicat ook op de AM te ontvangen als ik straks in het buitenland ben?
In het buitenland hebben ze toch ook internet?
Allemachtig, ik heb nog maar 4 uur geslapen; dreef zowat m’n bed uit: http://www.youtube.com/watch?v=xEZwa1Fun.. Zeg Enz, wil je ook medewerker worden van Radio Bicat? Dat jij steeds de jingle ertussendoor gooit? Het hoeft niet op vaste tijden, doe het maar gewoon als je er zin in hebt.
Nou eh, graag. Ik heb altijd al bij de radio willen werken. Het is een soort jeugddroom van me.
Tjonge, Radio Bicat bestaat nog maar zo kort en nu al groeit de lijst met medewerkers gestaag. Heer Ane vroeg of er hier ook ruimte is voor de filmpjes die hij maakt. Nu is het zo dat we hier liever geen bewegende beelden hebben, want daar wordt je elders al mee dood gegooid, maar omdat er in de filmpjes van Heer Ane doorgaans weinig beweegt en verder meestal ook weinig gebeurt, willen we voor hem wel een uitzondering maken: http://www.youtube.com/watch?v=oh6DDmrmT.. –
Kijk, dat is nu het aardige van Bicat Radio, dat bijna alles kan. Zo hadden we gisteravond Ome Henk van hiernaast aan de deur die wilde weten waarom we weigerden klassieke muziek te draaien. Maar we willen best klassieke muziek draaien, het is er alleen nog niet van gekomen. En Bep van beneden vond dat we te weinig aandacht schonken aan de Nederlandse Levenslap, maar ook daar gaan we iets aan doen. Bicat Radio is Vrije Radio!
Bep, speciaal voor jou: http://www.youtube.com/watch?v=N2MASZodB..
Tralalala! Radio Bicat!
En Ome Henk, we weten niet welke klassieke muziek je voorkeur heeft – lever gerust een lijstje met verzoeknummers in – maar het volgende schijnt bij heel veel mensen in de smaak te vallen: http://www.youtube.com/watch?v=PYN8iEQ8I..
Ja, zegt de jongen met het petje smalend, bijna alles kan op Bicat Radio, maar dus geen moderne muziek als hiphop en repklep.. Oké, we zijn de beroerdste niet. Dit nummer stamt uit 1966: http://www.youtube.com/watch?v=xyXCkjMBK..
And how about this, Petje. Uit 1969: http://www.youtube.com/watch?v=ByJ6WTZ_9..
And eat this, Petje: http://www.youtube.com/watch?v=QrgzNI98r..
Door het vorige nummer moest ik hier aan denken: http://www.youtube.com/watch?v=jGHhSlPJR..
Deze ochtenduitzending lijkt gaandeweg een Chinees tintje te krijgen, maar wat is daar mis mee? Wel wat veel beweging hier, maar ach, waarom ook niet? Het is toch niet tegen te houden.. Bicat Radio! Tralala! [Is het zo goed of was ik wat te vroeg?].
Welnee joh, dat luistert niet zo nauw. Leuk ook dat je de volgorde hebt veranderd: Dus Bicat Radio! Tralala! in plaats van Tralala! Bicat Radio! Daar houden we hier wel van, dat creatieve. En FM heb je weggelaten, maar dat is terecht, want het is inderdaad geen FM. Internetradio, dat is het eigenlijk.
Tijd voor de files. Ja, die zijn er ook vandaag weer. Vooral richting kust. Zo voorspelbaar.. Maar er schijnt ook een file te zijn die [langzaam] achteruit rijdt. Een fenomeen dat mij tot dusver onbekend was.
http://www.youtube.com/watch?v=72qEOlCoq..
Weer http://www.youtube.com/watch?v=Ae0nwSv6c..
Bicat Radio! Tralala!
Te vroeg..
Weerbericht > Weather Report > Birdland > Thunderbirds:
het slijk der aarde |
Holle retoriek
"Aarsema, dan komen de tachtigerjaren puberale streeptinten van de
eerste kabeltv binnen op mijn kolkende oogbollen als de tube mayonaise
leeggeknepen in in een onderzoekende puberkringspier . Vage opgedroogde
veegklodderstrepen op de dikke zware afstandsbediening die het allang
niet meer doet. Bolle schermen versterken de aplastische rondingen.
Antennes nog met coax en zaad in een sok, geurend naar kamille gemengd
met nat speculaas.
Jong zijn is zo mooi…"
"Zit je achter het meest nieuwe en hipste technologische apparaat van deze eeuw, kom je op een stukje internet over columns schrijven. En dat is nu exact wat ik zocht! Soms zoek je iets, en kan je het niet vinden. Maar nu wel! Ik zoek iets om mijn Nederlandse woordenschat in te verwerken. En dan zoek je, en zoek je, en dan VIND je!
"Daarom is bicat een lichtje, een vuurtoren voor de verloren lopende dolenden.
"Schuimbekkend van woede las ik de met een danige onverschilligheid
geschreven colums betreffend de holocaust en Auschwitz. De flarden teksten
vol schrijffouten en loze beweringen, getuigen van weinig historisch besef
maar vooral een respectloze attitude jegens miljoenen slachtoffers. Vandaar
mijn bijdrage met het verzoek de richtlijnen als opgesteld in de bijlage te
respecteren en in acht te nemen.
"Diep geroerd, met geknepen stembanden, omvloerste oogleden, brandend maagzuur en kloppende roede (het is tenslotte 5
december) mocht ik uw fraaie stuk proza over mijn getroebleerde netvlies laten glijden...
De woorden vertalen zich moeiteloos in zielsetsende beelden.
Dank!"
"Geachte heer,
"Schitterend verwoord dat artikel over Clarence. Liep jaren met een missie, aan de voetballiefhebbers (niet de kenners) proberen uit te leggen dat Abe en Piet beter zijn dan het orakel uit betondorp. Was onbegonnen werk. Het klootjesvolk adoreert Ellen van Langen, Geesink en Rieu, en vinden mevrouw Blankers, Ruska en Roby lakatos maar niks, ze weten waarschijnlijk niet eens wie het zijn. Toen Keizer stopte heb ik jaren niet meer gekeken. Toen zag ik die Fin en een paar jaren later een Surinamer met een Nederlands paspoort (Had die Fin er ook maar een gehad). Ja en dan begint het heilige vuur weer te branden. Deze twee zijn tactisch en technisch het beste wat er op Nederlandse velden heeft rondgelopen (wat ik in mijn leven heb gezien). Keizer had niks met voetbal te maken, dat was ballet,kunst, en soms als het niet belangrijk was helemaal niks .En Abe ken ik van wat beelden, maar als je naar de verhalen over hem luistert hoef je de verteller maar in de ogen te kijken en herken je meteen de kenners uit die tijd."
"pedante snikkels, komen kut te kort. Webloggen is niet voor mietjes maar ook niet voor stoere geile binken, webloggen is namelijk een fenomeen, een spookbeeld voor blinden die zich vergapen aan de wijde wereld van het internet om zichzelf te ontmoeten, een monologue interieur te voeren en dan de echo terughoren, het internet dat een wonder is wat een dom irrationeel fenomeen is. Echt iets voor pedante snikkels en kale kutten die niet neuken maar wel in elkaars nek willen hijgen en tijd teveel hebben. Ik zou er helemaal niet aan beginnen en beroemd en rijk ben ik al, zegt het liefje. Ik heb de grootste en zij heeft de lekkerste en we verdoen de tijd liever in elkaar verstrengeld dan te vergooien op zo’n vervuilde weblogmarkt. Mot je alweer email beantwoorden enzo, in je vrije tijd, be je gek. Opzoute, stik dur maar in, Goossens, kijk maar uit dat ze niet vreemdgaan terwijl jij al die poen verdient, sneue wolf, ouwe rukker, voordat je het in de gaten hebt sta je een verschrikkelijk stinkend goedje op je scrotum te smeren terwijl je staat te huilen omdat je zo belazerd bent terwijl je het alleen maar goed bedoeld, voor ons allebei schatje, weetje, heerlijk met vakantie strax, saampjes, maar vanavond moet ik werken snappie, centjes verdienen mot pappie, kijk niet zo beteuterd, je wilt helemal niet naar de Lidl, je wilt daar nooit gezien worden zei je, nou dan. Nou tot strax dan, he ?"
"Bicat.net, dat is toch die achterlijke webstek voor rukkende, boerende en altijd bezopen kerels? Dat zielige pathetische zooitje ongeregeldheden dat uitgebraakte hersenkwak probeert te verkopen als prozadrek? Natte winden, dikke drollen, kleverige onduidelijkheden? Slurptrekkende draaigorgels, voorhuidjogging avant la lettre en berensgrote buikglijers?" (Jeremias Schubbenrug, in Nova, 4 oktober 2005) Reageerziekte
"Op een vrolijke dag toen ik aan mijn, voor al 11 jaar, allerbeste vriendin de liefde heb verklaard en binnen luttele seconden de meest euforische gevoelens door mijn ziel heen flitsten typte een verslag van school begon k te typen en dit kwam tevoorschijn op het samengeperste hoopje uitwerpselen wat ik beschouw als mijn laptop, want zoals velen het niet slecht zou doen als zij dit beseften is bezit enkel een illusie.
"Ik had het allemaal al wel eens meegemaakt en niets was mij te dol geweest: eonisme, vice anglais, flaggelatie, ja zelfs koprofagie. Ik was dan ook met graagte ingegaan op de omineus-priapische woorden en lubrieke blikken die "Ellen" tijdens ons gezamelijk consumeren eerder die avond op mij had gericht. Toen we, media nox, eenmaal in haar slaapkamer waren aangekomen, gaf zij steeds minder blijk van doorgaans aan haar toegeschreven mesquinerie. Integendeel,loodzwaar en onvermijdelijk hing het veile sneukelen in de lucht. Binnen no time was de vloer dan ook bezaaid met exuvieën en toonde zij mij haar zinnenprikkelende Junonische leest. Na intiem pidjetten en enige orogenitale schermutselingen (waarbij brod noch javelijn werd ontzien),sloegen wij serieus aan het procreëren. Cunnus en Curacaoënaar leken
welhaast voor elkaar geschapen. Hoewel haar defloratie al enige tijd terug had plaatsgevonden, pandoerden wij als nooit tevoren, daarmee verschillende tenesmen bewerkstelligend. Het is maar goed dat haar echtgenoot van deze sluikmin nooit wat heeft gemerkt..."
"Schrijf eens over vrouwen en hun plek of plaats in de allesverterende zakenoorlogen.
Want als er stereotype mannen met diep verborgen schaamtegevoelens over hun potentie problemen en erectiestoornis (taboe naturlijk) dan is dat manifest in hun 'vlucht vooruit' in de freudiaanse wapencultuur. Elke geweerloop, elke zwaardere tank is een gestileerd erectiel apparaat vol dodelijke munitie opgepomnt met miljoenen kogels in een spurt naar het doel wat als lustsymboliek een 'lilith' in een duizelige extase zou moeten brengen want zo 'is de kracht van het leger'. Stoere mannen die eerst de vrouwen opgeilen, dan met hun duwtje in de rug erop los gaan om 'de vijand te onthoofden'. Ik als watje moet altijd vreselijk lachen om die serieuze gezichten die de mannen politici en militairen bij hun gepiep, gezeur en gezeik en hun broodnodige verklaringen trekken.
"Is er iemand in de zaal die nog wil doneren aan een zielige arme homosexueuele neger met een onbeschrijflijke ziekte zwaargelovig te dom om te leren of te schijten die bovendien een oog mist en denkt dat de duivel soep in een blik stopt want hoe komt het er anders in en tegelijkertijd vreselijk gebukt gaat onder de laatste Tsunami of de vrees daarvoor want zijn geitenoog gaf vanmorgen onheil aan? Of anderszins zijn hypocriete tot op het bot zwarte geweten schoon wil kopen voor een luchtig schijntje of nóg liever zichzelf onsterfelijk wil maken over het lijk van een ander? Nee? Eénmaal? Andermaal? OK, dan ben ik ook pleite en met Marnix mee naar dat gruwelijk dure restaurant. Bovendien is het al na zessen en sta ik in de baas z'n tijd de wereld te redden en zo heb de cao dat nooit bedoeld. Howdoe en de mazzel. "
"De liefde is groots, ze breekt zonder haar gebit te gebruiken door elke granieten kop heen, verzwakt de wil en maakt elke stoere kerel tot een week omhulsel, een schaduw van zichzelf, een brabbelend luierkind, elke vent verandert van binnenuit en geweldloos door haar rijke zegeningen. Je krijgt een rijpe korstkaas als huid en een hart van vloeibaar goud. Verpletterend is ze en zij, de liefde, de warme zomerse, niet de winterharde en verbitterde tak dus, zit nog steeds vol met geheimen waar niemand de sleutel van kan vinden. Mysterieus is ze, als de ondergrondse geheimzinnige dictatuur van wereldwijde, alomvattende bekabeling waarlangs dagelijks kilometers gecodeerde data tussen de continenten flitsen. De liefde is een tectonishe plaat die schuurt en krast en gangen boort voor lavastromen van vleselijkheid en voedzame sappen die op geen enkele dieet mag ontbreken. Daarom is ze schaars.
Tot slot..we heben allemaal een gat van onderen, onthou dat. "
"Thanks!
Voor de eerlijke en ijskoude bieren vooraf om de ergste dorst te lessen na een lange en vermoeiende reis. En de Champage daarna in gelukkig niet van die zuinige hoeveelheden maar gewoon ruim bemeten pullen.
Dank ook voor de wonderschone oester die in zijn natuurlijke habitat beschermd en koel lag te wezen toegedekt met een warme dekentje bosui-liefde en een tikje Tabasco-ondeugd onder die deken.
Dank voor de kleinste en schattigste St. Jacobsoesters die ik proefde in Balsamicostroop. Eerbied voor de kort aangebrade en met ontbijtkoek gestoofde kwartel. Ik proefde een tint Orange Marmalade hoewel je zei dat het er niet in zat. Ik hou het erop dat de chefkok zijn geheimen heeft en, hoe hooggeëerd zijn publiek ook mag zijn, ál zijn details zullen ze nooit te horen krijgen.
Met liefde deed ik mijn sommeliertaken en het ‘kut-sommelier’ omdat ik de glazen niet tot de nok vulde, neem ik op de koop toe.
Onder de indruk was ik van je tzatziki met shrimp en rode grapefruit. Zoet en zuur zoals Bitter & Sweet zoals het leven zelf zoals harmonie zo mooi kan zijn.
Ook onder de indruk was ik van je zeewolf met tomatenchutney. Een rode knipoog op een licht in de boter aangezet visje zoals de boter bij de vis behoort te zijn.
Je bewees jezelf door met het produkt mee te koken en de zeeduivel vochtig te houden en over te laten lopen in het bedje van zuurkool omrand door koele en volle crême fraiche en slechts gestopt door mosterd. Het zal mijn gebrek aan woordenschat zijn geweest deze poëtische beleving van samenstelling aan mijn disgenoot heer Visser uit te leggen, aan de wijn waarin het beestje zwom heeft het niet gelegen.
Emotioneel werd ik bij het aangezicht van mijn vrouw in jouw open keuken, verliefd op de chefkok die zijn konijntje aan de haak had geslagen. Uit het konijnengezin weggetrokken, de zuigelingen achtergelaten en deskundig ontdaan van fluffy flaporen en prachtig gevild en daarna één minuutje aangebraden in de volle boter. Ach, je zei het nog, ‘nog even in de oven en gekeken hoe lang’ in antwoord op de vraag hóe lang dan, zoals Sebastiaan Bach ook vindt dat de piano zichzelf speelt. U zij geprezen met bijzondere gaven, maar het zal mijn eenvoudige ziel zijn die het zo ziet.
De ingekookte fond een tikje gezoet nog niet eens meegerekend evenals de witte bonen-truffelpuree en rode kool met vijgen die in een restaurant van naam de kaart had kunnen aanvoeren.
Jammer dat je er niet bij was met de kaas. Het zal de tol van de roem zijn geweest of de spanning van het koken op zulk een hoog nivo. Het siert de man die ook gewoon maar een mens van Vleesch & Bloed is gebleven. Het was uit de kunst hoe wij genoten van een walnoot uit Frankrijk gekraakt op de wals van braakgeluiden die wij van boven hoorden komen. Waarschijnlijk was je druk doende in de homard-naire.
Het dessert ben ik kwijt evenals het betoog dat ik hield, maar dat was ik toen al kwijt. Het betoog hou je van mij tegoed. Ik zal het je vertellen als ik de liefde verklaar aan mijn vrouw zoals jij gisteren de keuken in het algemeen en ons in het bijzonder de liefde verklaarde. "
"Ach, heer bicat, nu we het over eten en drinken hebben. Ik kan u te allen tijde aanraden, maar toch vooral in de herfst, van de ganzenlever te proeven. Zoekt u daarbij een zo eenvoudig mogelijk bewerkte ganzenlever, dus geen paté, niets met geconfijte uien of anderszins toevoegingen.
U wilt ganzenlever proeven die met de hand is schoongemaakt door een oud boerenvrouwtje die hooguit peper, zout en wat cognac toevoegde en daarna op 70 graden in de oven met de deur op een kier de lever zachtjes liet warm worden. Niet smelten, want dan scheidt het vet van de lever en bent u uw produkt kwijt. Nee, u wilt de lever verwarmen zodat lever, peprer, zout en cognac een geheel gaan vormen. Dat wat u wilt proeven is de waarheid en niets anders dan de waarheid.
Slaat u overigens wel in grote hoeveelheden in, niets zo erg als aan het einde te moeten constateren dat u nog wel wat had gelust. Nee, met veel dingen is het zo dat we nèt even meer moeten eten dan ons lief is. Nèt dat decadente punt van overdaad aantikken.
Schenkt u daarbij een Gewürztraminer en bij voorkeur hoe ouder hoe beter en liever nog een Grand Cru dan een gewone. Maar als u dan toch uit wilt pakken dan komt u niet heen om de Tokay Pinot Gris.
"Of die klassieke Suske & Wiske (het was nummer 78 als ik het goed heb): De Kakkende Kakkerlakken, die aflevering waarin Tante Sidonia in haar keuken te maken heeft met een steeds groter wordende populatie kakkerlakken, die voortdurend alles onderschijten, niet in de laatste plaats de biefstuk met friet die Tante speciaal voor Lambik had gebakken, tot grote woede van onze favoriete zeshaarder, die gelijk een spuitbus pakt en erop los begint te spuiten, dit tot groot enthousiasme van zowel Suske als Wiske, die duchtig beginnen mee te spuiten (we hebben het hier duidelijk over de periode waarin Suske en Wiske nog net zo milieubewust waren als George W. Bush die zijn privejet vanuit Kyoto liet terugvliegen naar zijn range in Texas omdat ie z'n favoriete cowboy-hoed was vergeten), maar in de spuitbus van Lambik blijkt een goedje te zitten dat er voor zorgt dat de kakkerlakken de volgende dag het formaat van een jong paard hebben (professor Barabas had een lege spuitbus gebruikt om zijn nieuwe groei-middel te testen en vergeetachtig als hij was, had hij het bij Tanta Sidonia laten liggen, puur uit teleustelling, want ook na gebruik van het groeimiddel had Tante Sidonia de professor uitgelachen toen hij zijn broek naar beneden deed), afijn, nu de kakkerlakken gegroeid zijn, schijten ze nog harder met als gevolg dat tante Sidonia, Lambik, Suske en Wiske hun huis worden uitgescheten, waarna ze Jerommeke erbij halen, wiens enige bijdrage een ENORME scheet is, gelukkig komt professor Barabas eraan met een grote smile op z'n mombakkes en een nog grotere bobbel in de broek die, zo zal even later blijken, amper in staat is de steeds groter wordende penis van Barabas te verhullen met als gevolg dat Tante Sidonia, gek van geilheid, zich op professor Barabas stort die vrijwel onmiddellijk klaarkomt en bovenop een van de reuzekakkerlakken kwakt die dan weer vrijwel onmiddelijk in elkaar krimpt en in het niets oplost, waarna ook Lambik en Suske en Jerommeke hun apparaat bewerken met het groeimiddel, zodat ze de volgende dag, onder de stimulerende leiding van Tante Sidonia en Wiske, de kakkerlakken dood masturberen. Knipoog Wiske. Einde."
"De vergelijking ‘vleesetend’ en ‘vrouw’ is een natte wensdroom. Het is veelbetekende symboliek dat er aan vegetarische mutaties man/vrouw/ hermafrodiet wordt gewerkt door de wetenschappelijke elite. Weten zij soms meer? Staat ons Armageddon te wachten ? De finale segregratie, het schisma van de sexen en de ondergang van hun zondige sexueel verkeer als geheime wapen om de wereldbevolking eindelijk zonder oorlogen te kunnen reguleren ? Reincarneren in een plantaardig bestaan in een potje aarde van robotformaties die miljoenen grijze racks van vruchtdragende en geurige planten produceren onder uiterst secure en berekende condities , zonder vrij zon of maanlicht, zonder zicht of gehoor, zonder tastzin, zonder geluid van wind en zee." Zelfbeschouwing
"Een man van middelbare leeftijd, beet je te dik, beetje te morsig. Baardje of sik wellicht. En witte schilfertjes sieren zijn gelaat. Hij rookt en hij drinkt, maar in tegenstelling tot wat hij ons graag wil doen geloven, niet teveel. Hij is een ambtenaar, schaaltje 9. verder een liefhebbende vader die zijn frustratie over het uitblijvende en waarschijnlijk nooit meer komende grootse leven heeft verruild voor een soort van komisch cynisme. Hij neemt het niemand kwalijk behalve misschien soms zichzelf, maar dan alleen na een Westmalle Tripel te veel. Hartstochtelijk supporter van NAC of een andere club ten zuiden van de grote rivieren, want dat hij een Brabander is moet haast wel. Zo stel ik mij Kiers voor, maar wellicht is het wel gewoon die homofiele Indo die bij Serudang de lege borden ophaalt..who knows.."
"Het is vast een meteroloog, een weermenneke met een gesmoorde sexualiteit, eentje met een enorm taboe. Een vrijgezelle biologieleraar met verlatingsangst kan ook. Zo'n eenzaam type die nog steeds bij zijn moeder woont en al jaren lesgeeft in het basisonderwijs. Zo'n anonieme 13 inhetdozijnman die spaarzaam leeft, de piepers schilt en de afwas doet, zo eentje die op de middagwandeling met het hondje van moeders vanachter de krant bij een speeltuin of in het park naar stoeiende of voetballende jochies kijkt en de pijn verzwijgt. Een masochist die het taboe koestert.
"Ach ja, leuk, schrijvers. |
|||||