Navigatie

de voorplecht
louter proza
louter poëzie
liaisons
nostalgie

colofon/contact

Dankbaar

Uitgelogd

Huishoudelijk

5 oktober 2005

Advertentieboer webstats4u, voorheen nedstat, kan de vinketering krijgen. Vanaf vandaag verdwijnt deze teller, de bezoekcijfers zijn bewaard voor het nageslacht en voortaan tellen we verder met Awstats. Koffiebonnen kunt u ophalen bij Tante Miep.

Dinsdag, 3 Maart 2009

Mirca [57]

"Dus toen trokken wij die capes aan en lieten ons naar de schicht transporteren," gaat Jacob verder. "Zo'n cape weegt twee keer niks. En het is er helemaal niet zo warm onder als je zou verwachten. Je ziet alleen geen hand voor ogen. Mirca had er speciaal twee gaatjes in geknipt, want anders liepen we overal tegenaan."
"Hoe ben je eigenlijk in die schicht geraakt?" vraag ik.
"Reno had een apparaatje gevonden rond de pols van één van die Vults. Het was een soort afstandsbediening waarmee je het schip van op de grond kon controleren. Reno drukte dus op een knopje en weg waren we. Het duurde een tijdje voor ik weer iets zag. Voor lichtschuwe wezens houden ze er felle transporttechnieken op na. Maar daar is die cape waarschijnlijk voor. En met de gaten die Mirca er in had geknipt… enfin, na een paar minuten konden we terug iets zien. Aan boord van zo'n schicht is het ruimer dan je zou verwachten. De bestuurderscabine is vooraan. Wij werden naar het achterste gedeelte getransporteerd, waar er behoorlijk wat kofferruimte is. Het moeilijkste was om de bediening van de schicht onder de knie te krijgen. Er was geen handleiding te vinden, of toch geen in een voor ons begrijpelijke taal."
"Met het eerste knopje dat hij uitprobeerde vlogen we bijna te pletter tegen de bergflank," zegt Reno, "gelukkig heeft het toestel een automatische piloot die de vlucht afremt wanneer je een object te dicht nadert."
"Tja, er zat niets anders op dan op goed geluk op het controlepaneel te drukken. Trial en error. Uiteindelijk had ik de basishandelingen door om het schip behoorlijk te besturen en zetten we koers naar één van de vele scheuren in de lucht die door het af en aan vliegen van de Vult duidelijk zichtbaar waren geworden."
"Het waren niet zozeer scheuren in de lucht, als wel scheuren in het membraan dat ons universum van de anderen scheidt," vult Reno aan.
"Ja whatever," zegt Jacob geïrriteerd. "Na een aantal mislukte pogingen slaagde ik er in om door zo'n scheur te vliegen. Wat er toen gebeurde is moeilijk te beschrijven…"
"Het leek er op dat we molecule voor molecule uit elkaar werden gehaald, en aan de andere kant van de scheur weer bij elkaar werden gepuzzeld," zegt Reno. "Ik moet zeggen dat ik behoorlijk panikeerde toen ik bedacht dat de natuurwetten in het andere universum wel eens volledig konden verschillen van de onze, maar dat viel gelukkig nogal mee. De scheur kwam uit in de atmosfeer van een planeet waar er een nucleaire winter heerste. Donkere wolken hielden al het zonlicht tegen. Niet aflatende bliksemschichten deden het landschap oplichten als een stroboscoop, zodat we konden zien dat de volledige oppervlakte van de planeet bedekt was met sneeuw en ijs. Daar was geen leven mogelijk. We dachten dat we in het verkeerde universum aanbeland waren en wilden terug in de scheur vliegen, toen we een ander Vultschip zagen passeren. We besloten het te volgen. Het andere schip daalde neer naar het ijzige oppervlak van de planeet…"
"Ja!" zegt Jacob enthousiast, "en we hadden nog niet door hoe het schip moest landen. Reno en ik raakten het maar niet eens over welk commando we zouden proberen. Uiteindelijk hebben we schaar, steen en euh… schaar, papier en steen gedaan. Ik won en drukte op het juiste knopje." Jacob legt de nadruk op 'juiste' en kijkt triomfantelijk naar Reno die eens met zijn ogen draait. "Nadat ik dus op het juiste knopje had gedrukt volgden we het schip naar een groot metaalkleurig plateau. Toen we geland waren zakte het plateau met grote snelheid onder het oppervlak. Ik denk dat we zeker drie kilometer ondergronds gingen. Toen het plateau tot stilstand kwam zagen we de Vult van het andere schip uitstappen. Om geen argwaan te wekken deden we hetzelfde. Het was erg donker ondergronds. Hier en daar hing er een flauw lampje dat net voldoende licht bood om de grove structuren van de constructie te kunnen onderscheiden. De twee Vult liepen een gang in, wij volgden op enkele meters afstand. Ze sloegen totaal geen acht op ons, en gelukkig maar. Als ze ons hadden aangesproken waren we zeker door de mand gevallen. Het taaltje van de Vult kan ik onmogelijk reproduceren."
"Ik vind dat het wel wat wegheeft van het Arabisch, en van dat taaltje dat huttentutten spreken," zegt Reno, "veel keel - en lipklanken. Soms klonk het bijna dierlijk. Het leek mij alleszins erg primitief voor een beschaving die de onze zo ver vooruit is. Maar dat is natuurlijk een kwestie van interpretatie."
"Aan het einde van de gang verloren we het tweetal uit het oog. Er liepen duizenden Vult rond in wat leek op een ondergrondse stad. Jammer dat het zo slecht verlicht was, want het moet een ongelooflijk zicht geweest zijn…" gaat Jacob verder. "Know your enemy, dachten we, dus we besloten maar eens rond te kijken in de stad. We moesten goed uitkijken waar we liepen, want in sommige straatjes zagen we geen hand voor ogen. Gelukkig stond er in het centrum van de stad een grote constructie waar een blauwige gloed van uitging, zodat we ons een beetje konden oriënteren. Naarmate we dichter het centrum naderden zagen we steeds duidelijker de contouren van het imponerende bouwwerk. Het had de vorm van een reusachtige trechter, gemaakt uit glas, of een ander doorschijnend materiaal. Vanuit het aardedonker liepen buizen naar de trechter waaruit onophoudelijk eivormige voorwerpen vielen, ze leken erg op de vrucht die jij bij je had Daniël. Binnenin de trechter zag je een ingewikkeld netwerk van darmpjes en buisjes, en hoe lager je keek hoe helderder de blauwe schijn werd die van de trechter uitging. De constructie stond midden op een groot marktplein. Toen we het plein bereikten zagen we lange rijen Vult rond de trechter staan. De rijen werden steeds langer. De Vult stroomde vanuit de hele stad toe om in de rijen te gaan staan. Ze hielden allemaal het hoofd gebogen. Ik had het gevoel dat het om een soort van religieuze ceremonie ging. Om de vijf tellen klonk er een gong en deden alle rijen simultaan een stapje vooruit. Tussen de rijen door zag je dan een Vult het plein verlaten. Jammer dat we niet dichterbij konden komen. Ik vraag me nog altijd af wat er aan die trechter gebeurde…"
"We hadden geen tijd om zelf in de rij te gaan staan en aan te schuiven," zegt Reno, "daarenboven was het veel te gevaarlijk. We mochten het risico niet lopen om ontmaskerd te worden. Met de Vult allemaal op het marktplein hadden we nagenoeg vrij spel in de stad. We verkenden enkele straten en zijn zelfs een paar gebouwen binnen gegaan, maar daar hebben we niets bijzonders gevonden. Toch niets dat we konden zien bij dat beperkte licht. Aan de periferie van de stad gingen we een andere gang door. Deze gang kwam uit op weer en andere stad, en ook daar zagen we in het centrum een trechter oplichten. Via een andere gang kwamen we uit op een soort van laboratorium. Hier was het iets beter verlicht, zodat we onze ogen eindelijk eens de kost konden geven. Ik wou echter dat het daar ook donker was geweest, want wat ik daar heb gezien spookt me nog voor de rest van mijn leven door het hoofd…" Reno zucht diep en neemt een slok van zijn drankje. Ook Jacob lijkt onder de indruk te zijn en zwijgt. Ik respecteer de stilte en waag ondertussen zelf een poging met de replicator.
PAUZE
"Wat was er nu in dat laboratorium?" vraag ik. De stilte heeft nu lang genoeg geduurd, ik ben echt wel nieuwsgierig wat Jacob en Reno zo van stuk heeft gebracht.
"Kinderen," zegt Reno zacht, "het laboratorium lag vol met kinderlichamen."
"Mensenkinderen?" vraag ik ongemakkelijk.
Reno knikt. "De Vult voerden blijkbaar experimenten met ze uit. We zijn het lab doorgelopen, maar we vonden geen enkel kind in leven. Toen hebben we ons snel uit de voeten gemaakt." Ik hoor Jacob zuchten. "Ja," zegt hij, "toen kon het niet snel genoeg gaan. We liepen gang in, gang uit, op zoek naar een uitgang, tot we uiteindelijk een plateau bereikten gelijkaardig aan dat waarmee we ondergronds waren gekomen, maar dan vele malen groter. Het is daar dat we de Saurus zagen staan. Ik keek Reno aan: we wisten allebei wat ons te doen stond. Met een schip als de Saurus tot onze beschikking maakten we een kans om aan de Vult te ontsnappen. Het duurde echter wat langer om de besturing van de Saurus onder de knie te krijgen. Reno en ik waren uren in de weer, ondertussen op onze hoede om niet gesnapt te worden. Maar uiteindelijk is het ons gelukt. Toen we terug in ons universum aankwamen en met de Saurus rond de Aarde vlogen zagen we dat de Vult bijna het volledige landoppervlak hadden ingepalmd. Het zou niet lang meer duren vooraleer Curiosa werd ontdekt en vernietigd, net als alle andere menselijke constructies. Het plan om Ruben en jou te bevrijden had zich in de Saurus omgevormd tot een gezamenlijk ontsnappingsplan."
"En jullie konden zomaar wegvliegen met dat enorme schip?" vraag ik ongelovig. "Het is inderdaad verbazingwekkend dat we totaal geen weerstand ondervonden," zegt Reno nadenkend, "de Vult waren wellicht danig overtuigd van hun superioriteit dat ze zich in hun arrogantie niet aan dergelijke scenario's verwacht hebben. Er was geen enkele bewaking, noch enige vorm van controle. Ze hebben ons simpele mensen duidelijk onderschat! De dag dat we er met de Saurus vandoor gingen was ook de tijd van de wekelijkse injecties, een bijna religieuze dag voor de Vult. We hadden geen beter moment kunnen uitkiezen om er met de Saurus vandoor te gaan."

door Vincent Nemo

  Een bezoekje aan het bos
  Op zoek naar de woestijnolifant

Trechters, eieren, kinderen. Het doet me ergens aan denken.
bromde Spencer Brandsen () om 14:35 (op Dinsdag, 3 Maart 2009)

Pasen?
bromde Kapitein Nemo om 16:50 (op Dinsdag, 3 Maart 2009)

vagina? lekker geschreven Nemo

FEEX: het paard had een schok gehad, wel lezen
bromde grtsshrdbdt om 19:08 (op Dinsdag, 3 Maart 2009)

Ja, vagina was ook mijn eerste gok, maar Spencer lijkt me eerder het type dat aan Pasen denkt.
bromde Kapitein Nemo om 19:31 (op Dinsdag, 3 Maart 2009)

Pasen is toch een vruchtbaarheidsfeest van oorsprong?
bromde Spencer Brandsen () om 19:52 (op Dinsdag, 3 Maart 2009)

Kut, het is weer bijna Pasen.
bromde Kapitein Nemo om 20:27 (op Dinsdag, 3 Maart 2009)

Ik snap niet dat die choco-eitjes niet direct na kerst worden gedropt in de suma
bromde Mijn naam is haas om 22:06 (op Dinsdag, 3 Maart 2009)

Suma?
bromde Enz om 12:00 (op Woensdag, 4 Maart 2009)

Wat moeten ze in Washington met die choco-eitjes?
bromde Mijn naam is flamoes om 12:00 (op Woensdag, 4 Maart 2009)

:: humpf ::
bromde Frederik Knetterschneidt om 15:33 (op Woensdag, 4 Maart 2009)

Het verschil tussen Carmiggelt en mij is, dat hij niets te zeggen heeft en het heel aardig zegt, terwijl ik eigenlijk nog minder te vertellen heb, maar het zò doe, dat de mensen het
wel drie keer moeten overlezen, voor ze merken dat er niets staat. Het is een gave.
bromde Godfried Bomans om 16:38 (op Woensdag, 4 Maart 2009)

Vandaag debuteerde ik in de gazet. Ik neem tenminste aan dat het AD binnenkort ook Vlaams is, dus ik hou die terminologie aan:

http://www.ad.nl/utrecht/sport/3046620/B..
bromde grtssgydd om 21:39 (op Woensdag, 4 Maart 2009)

Grrrts, als jij er blij mee bent, ben ik het ook.
bromde Spencer Brandsen () om 22:28 (op Woensdag, 4 Maart 2009)

Ik ben ook een legende, net als Ron Jeremy.
bromde L* (URL) om 07:20 (op Donderdag, 5 Maart 2009)

Toch wel tekenend voor deze tijd dat iemand die alleen maar veel geneukt heeft een legende genoemd wordt. Nu nog iemand die heel veel gegeten heeft. A propos, L*, kunt u het stukje ‘Trimmen’ niet eens aan de baron sturen? Waarom het alleen voor uzelf houden?
bromde Spencer Brandsen () om 08:03 (op Donderdag, 5 Maart 2009)

Lekker geschreven Grtsselkrjaeoirkfqsdlije
bromde Kapitein Nemo om 11:57 (op Donderdag, 5 Maart 2009)

Ja, lekker geschreven.
bromde Spencer Brandsen () om 13:46 (op Donderdag, 5 Maart 2009)

Chocovagina. In plaats van eitjes. Weer eens wat anders.
bromde Enz om 16:00 (op Donderdag, 5 Maart 2009)

Hebt u het nu over rimmen?
bromde Kapitein Nemo om 16:53 (op Donderdag, 5 Maart 2009)

@grtsshrdbdt, spooRwegen zijn vaak ook spooKwegen
Daarvan kun je nogal schrikken..
bromde FeeX om 18:40 (op Donderdag, 5 Maart 2009)

oordoppen in en op de rails
hij gaat toch over je heen
het hele leven gaat over je heen
als een razende trein
de bielzen ruiken
naar teer
de halm buigt en veert
de trein brengt en keert
kiezels als eieren
bladerenpap en vertraging
Albron en forenzen
hoop en sleur delen de coupé
en ik?
geniet van het perron
poort naar verre oorden
kom, reis met mij, samen
eindeloos
bromde Eliv om 22:02 (op Donderdag, 5 Maart 2009)

Ja, het perron. Maak eens iets met als titel: Het perron.
bromde Spencer Brandsen () om 22:35 (op Donderdag, 5 Maart 2009)

Ja, de gewillige flamoes op het perron. Of geluk met rondborstige tienermeisjes op het perron. Of perongeluk schuurde ik met mijn stijve piel tegen de geile treinbegeleidster op het perron. De mogelijkheden zijn legio.
bromde Kapitein Nemo om 11:54 (op Vrijdag, 6 Maart 2009)

Wat is ‘albron’ trouwens? Is dat één van die vreslijke Hollandse bieren?
bromde Kapitein Nemo om 11:56 (op Vrijdag, 6 Maart 2009)

Niet dat ik weet.
bromde Spencer Brandsen () om 12:21 (op Vrijdag, 6 Maart 2009)

Weet één van de vele lezertjes het? Het klinkt eerder als een watermerk dan als bier. Maar Hollands bier smaakt dan ook naar (vuil) water. Eliv, vriend, verklaar u nader.
bromde Kapitein Nemo om 13:45 (op Vrijdag, 6 Maart 2009)

Ik vraag me af of dat gaat helpen. Eliv’s toelichtingen zijn vaak nog duisterder dan de eigenlijke tekst. Het is een gave.
bromde Spencer Brandsen () om 15:49 (op Vrijdag, 6 Maart 2009)

Eliv is een medium. Er spreken duizend overleden grootmoeders en een verdwaalde Mexicaan door hem, en ze zijn allemaal hun gebit verloren – behalve die Mexicaan dan, die heeft zijn tanden nog, maar hij is wel stomdronken.
bromde Kapitein Nemo om 16:56 (op Vrijdag, 6 Maart 2009)

Echter heb ik toch één culinaire beperking, helaas. Ik eet alles behalve waar lactose in zit. Zoals kaasjes. Hoe heerlijk ook, ik mag ze niet meer nuttigen. Geen punt zou ik zeggen, blijft er des te meer over voor jullie. Toch wat betreft het eten dien ik er rekening mee te houden. Betekent gewoon dat ik een aantal dingen moet laten staan, of dat er gerechten zijn die dit enzym niet in zich dragen. Maar dat hoeft geenszins de pret te drukken. In tegendeel. Ik blijf dezelfde saaie die ik altijd al was en nog meer hoop te worden. Je moet immers altijd wat te wensen hebben. Ik kijk erg uit naar een avond waarin wij doelloos om ons heen staren en elkaar stilzwijgend negeren. Eerlijk is eerlijk, waar vindt je dat nog?
bromde Aarsema om 18:10 (op Vrijdag, 6 Maart 2009)

Nou, in mijn laatste relatie bijvoorbeeld. Was een hele mooie trouwens.
bromde Richard om 18:55 (op Vrijdag, 6 Maart 2009)

Spookwegen?
bromde grtsdsh5eh om 12:07 (op Zaterdag, 7 Maart 2009)

Nou…

...die van mij ook, Richard.
bromde Eduwardo om 17:14 (op Zondag, 8 Maart 2009)

Zo, Richard, ga je nu je laatste relatie weer lopen afzeiken? Ik denk dat je in de war bent met je laatste HUWELIJK.
bromde Leez om 20:55 (op Zondag, 29 Maart 2009)

het slijk der aarde

Holle retoriek

"Aarsema, dan komen de tachtigerjaren puberale streeptinten van de eerste kabeltv binnen op mijn kolkende oogbollen als de tube mayonaise leeggeknepen in in een onderzoekende puberkringspier . Vage opgedroogde veegklodderstrepen op de dikke zware afstandsbediening die het allang niet meer doet. Bolle schermen versterken de aplastische rondingen. Antennes nog met coax en zaad in een sok, geurend naar kamille gemengd met nat speculaas. Jong zijn is zo mooi…"

"Zit je achter het meest nieuwe en hipste technologische apparaat van deze eeuw, kom je op een stukje internet over columns schrijven. En dat is nu exact wat ik zocht! Soms zoek je iets, en kan je het niet vinden. Maar nu wel! Ik zoek iets om mijn Nederlandse woordenschat in te verwerken. En dan zoek je, en zoek je, en dan VIND je!

Soms zoek je iets anders. En dan vind je het niet. Mannen, of vrouwen, pennen, papier, boeken, bekers of boodschappen, je vind het soms niet.

Maar nu heb ik het gevonden!

Groetjes Lieke"

(Lieke, Zelf een column schrijven)

"Daarom is bicat een lichtje, een vuurtoren voor de verloren lopende dolenden.
Want dat er velen op de dool. Een gevolg van zich onbestemd, zonder nuttig doel, afgevlakt en weinig bijzonder voelen maar misschien nog meer eengevolg van het vluchten voor deze zelfrealisatie, deze pijn van een ziel zonder importantie niet te hoeven voelen. En daar compensatie middelen voor zoeken en aangboden krijgen. Drugs, sex met dieren, sex met kinderen die geen leeftijd meer nodig schijnen te hebben, autorijden, schoeisel, weblogs, gangbangs, sport, wat al niet. Als het maar lijkt dat je vooral bezig bent. Al is het nietszeggend en immoreel, al is het bellenblazen met je mond dicht of een kraak zetten en minister zijn.

En dan is er bicat..aus blaue hinein zu uns gezogen, zonder eigenaren of aandeelhouders die stakingen uitlokken, zonder stompzinnig geleuter, nee, de magie van de fantasie, de fictie en de nederlandse taal aan de macht.
Een baken van troost, een zwoele geur vlak voor het slapen gaan, een enorme uitzinnige stapel draadjesvlees met dampende jus, een romance achter het frietkot, scooters en mobieltjes, vogels die hun eigen lied zingen, de eigen partituur kennen en geen regisseur of dirigent nodig hebben, de horror en thrill. Dat wat onbewust en ondergronds en ook van het leven zelf is. En niet wordt voorgeschreven door de krant, de tv, radio, politiek, banken en verzekeraars, speculanten die denken met 'de echte waarheid' om te gaan. Nee, ik ben geen echt schrijver maar wel groot fan van het schaarse bicat talent."
(Peter Novecento, Haagsche Post)

"Schuimbekkend van woede las ik de met een danige onverschilligheid geschreven colums betreffend de holocaust en Auschwitz. De flarden teksten vol schrijffouten en loze beweringen, getuigen van weinig historisch besef maar vooral een respectloze attitude jegens miljoenen slachtoffers. Vandaar mijn bijdrage met het verzoek de richtlijnen als opgesteld in de bijlage te respecteren en in acht te nemen.

vr groet

dhr. Papen"
(Daniël Papen, via email)

"Diep geroerd, met geknepen stembanden, omvloerste oogleden, brandend maagzuur en kloppende roede (het is tenslotte 5 december) mocht ik uw fraaie stuk proza over mijn getroebleerde netvlies laten glijden... De woorden vertalen zich moeiteloos in zielsetsende beelden. Dank!"
(bromde Zielknijper, 5 december 2005)

"Geachte heer,

Mag ik u verzoeken het plaatje van de te jonge dame van uw site te verwijderen. Er zijn namelijk nog al wat mensen die dit niet lollig vinden. Diverse klaag e-mails over gehad. Mag ik u er op attenderen dat het hier om Kinderporno gaat en de wetgever daar meer dan 4 jaar gevangenisstraf op heeft gezet. Ik ga ervan uit dat het om een misvertstand gaat, als moderator. Met vriendelijke groet.

Sociale Jeugd- en Zedenpolitie te Amsterdam
Commerciele zaken
020-5592585"
(i030142@planet.nl, 14 december 2004)

"Schitterend verwoord dat artikel over Clarence. Liep jaren met een missie, aan de voetballiefhebbers (niet de kenners) proberen uit te leggen dat Abe en Piet beter zijn dan het orakel uit betondorp. Was onbegonnen werk. Het klootjesvolk adoreert Ellen van Langen, Geesink en Rieu, en vinden mevrouw Blankers, Ruska en Roby lakatos maar niks, ze weten waarschijnlijk niet eens wie het zijn. Toen Keizer stopte heb ik jaren niet meer gekeken. Toen zag ik die Fin en een paar jaren later een Surinamer met een Nederlands paspoort (Had die Fin er ook maar een gehad). Ja en dan begint het heilige vuur weer te branden. Deze twee zijn tactisch en technisch het beste wat er op Nederlandse velden heeft rondgelopen (wat ik in mijn leven heb gezien). Keizer had niks met voetbal te maken, dat was ballet,kunst, en soms als het niet belangrijk was helemaal niks .En Abe ken ik van wat beelden, maar als je naar de verhalen over hem luistert hoef je de verteller maar in de ogen te kijken en herken je meteen de kenners uit die tijd."
(via mail, 23 oktober 2005)

"pedante snikkels, komen kut te kort. Webloggen is niet voor mietjes maar ook niet voor stoere geile binken, webloggen is namelijk een fenomeen, een spookbeeld voor blinden die zich vergapen aan de wijde wereld van het internet om zichzelf te ontmoeten, een monologue interieur te voeren en dan de echo terughoren, het internet dat een wonder is wat een dom irrationeel fenomeen is. Echt iets voor pedante snikkels en kale kutten die niet neuken maar wel in elkaars nek willen hijgen en tijd teveel hebben. Ik zou er helemaal niet aan beginnen en beroemd en rijk ben ik al, zegt het liefje. Ik heb de grootste en zij heeft de lekkerste en we verdoen de tijd liever in elkaar verstrengeld dan te vergooien op zo’n vervuilde weblogmarkt. Mot je alweer email beantwoorden enzo, in je vrije tijd, be je gek. Opzoute, stik dur maar in, Goossens, kijk maar uit dat ze niet vreemdgaan terwijl jij al die poen verdient, sneue wolf, ouwe rukker, voordat je het in de gaten hebt sta je een verschrikkelijk stinkend goedje op je scrotum te smeren terwijl je staat te huilen omdat je zo belazerd bent terwijl je het alleen maar goed bedoeld, voor ons allebei schatje, weetje, heerlijk met vakantie strax, saampjes, maar vanavond moet ik werken snappie, centjes verdienen mot pappie, kijk niet zo beteuterd, je wilt helemal niet naar de Lidl, je wilt daar nooit gezien worden zei je, nou dan. Nou tot strax dan, he ?"
(nove, 12 oktober 2005)

"Bicat.net, dat is toch die achterlijke webstek voor rukkende, boerende en altijd bezopen kerels? Dat zielige pathetische zooitje ongeregeldheden dat uitgebraakte hersenkwak probeert te verkopen als prozadrek? Natte winden, dikke drollen, kleverige onduidelijkheden? Slurptrekkende draaigorgels, voorhuidjogging avant la lettre en berensgrote buikglijers?" (Jeremias Schubbenrug, in Nova, 4 oktober 2005)

Reageerziekte

"Op een vrolijke dag toen ik aan mijn, voor al 11 jaar, allerbeste vriendin de liefde heb verklaard en binnen luttele seconden de meest euforische gevoelens door mijn ziel heen flitsten typte een verslag van school begon k te typen en dit kwam tevoorschijn op het samengeperste hoopje uitwerpselen wat ik beschouw als mijn laptop, want zoals velen het niet slecht zou doen als zij dit beseften is bezit enkel een illusie.

Conclusie & nawoord

Niet alleen symbolen hebben invloed op ons doen en denken, de manier waarop ieder mens zichzelf ziet en andere zegt meer over die persoon dan over anderen. Elk mens gaat zijn eigen weg, en het is jammer dat er uit commerciële geldzucht zoveel miscommunicatie ontstaat tussen mensen. Welk mens is beter, het mens dat genadeloos elke, in zijn ogen misdadiger, ritueel vermoord, of die mens die de opdracht geeft om onbewuste signalen stuurt via reclamespotjes en zo het materialisme hoger prijst dan het gevoel om bewust van jezelf en je daden te zijn? Draait het dan uiteindelijk allemaal om geld?
De een vermoord mensen die hun hele leven anderen pijn doen, en de ander roept het gevoel op dat er niets beter is dan nike schoenen in combinatie met een stoere jack met een bontkraag, dat gedoe met die bontkragen id volgens mijn theorie gebaseerd op het paringsgedrag van leeuwen, hoe groter en mooier de manen, des te meer aanzien ze hebben en kans op leiderschap en hoe meer kans ze hebben dat hun genen worden doorgegeven ;).
Door niet te realiseren waar je mee bezig bent, of niet wie, maar wát je eigenlijk bent, ontstaat er miscommunicatie en disharmonie in de maatschappij. Opgaan in de massa kan leiden tot afgunst en afkeer van het geloof in jezelf en in anderen.

En ik wens hierbij balkenende en zijn hele tweede kamer heel veel succes met het oplossen van de “problemen” hier in Nederland, want zo schieten we geen reet op.

Oja, en een gelukkig Nieuwjaar!

Zondag 7 januari 2007, Frank Hooijer"
(Frank Hooijer, 7 Januari 2007)

"Ik had het allemaal al wel eens meegemaakt en niets was mij te dol geweest: eonisme, vice anglais, flaggelatie, ja zelfs koprofagie. Ik was dan ook met graagte ingegaan op de omineus-priapische woorden en lubrieke blikken die "Ellen" tijdens ons gezamelijk consumeren eerder die avond op mij had gericht. Toen we, media nox, eenmaal in haar slaapkamer waren aangekomen, gaf zij steeds minder blijk van doorgaans aan haar toegeschreven mesquinerie. Integendeel,loodzwaar en onvermijdelijk hing het veile sneukelen in de lucht. Binnen no time was de vloer dan ook bezaaid met exuvieën en toonde zij mij haar zinnenprikkelende Junonische leest. Na intiem pidjetten en enige orogenitale schermutselingen (waarbij brod noch javelijn werd ontzien),sloegen wij serieus aan het procreëren. Cunnus en Curacaoënaar leken welhaast voor elkaar geschapen. Hoewel haar defloratie al enige tijd terug had plaatsgevonden, pandoerden wij als nooit tevoren, daarmee verschillende tenesmen bewerkstelligend. Het is maar goed dat haar echtgenoot van deze sluikmin nooit wat heeft gemerkt..."
(TiTo, mei 2006)

"Schrijf eens over vrouwen en hun plek of plaats in de allesverterende zakenoorlogen. Want als er stereotype mannen met diep verborgen schaamtegevoelens over hun potentie problemen en erectiestoornis (taboe naturlijk) dan is dat manifest in hun 'vlucht vooruit' in de freudiaanse wapencultuur. Elke geweerloop, elke zwaardere tank is een gestileerd erectiel apparaat vol dodelijke munitie opgepomnt met miljoenen kogels in een spurt naar het doel wat als lustsymboliek een 'lilith' in een duizelige extase zou moeten brengen want zo 'is de kracht van het leger'. Stoere mannen die eerst de vrouwen opgeilen, dan met hun duwtje in de rug erop los gaan om 'de vijand te onthoofden'. Ik als watje moet altijd vreselijk lachen om die serieuze gezichten die de mannen politici en militairen bij hun gepiep, gezeur en gezeik en hun broodnodige verklaringen trekken.
U, als warmbloedige heterovrouw zal zich wezenloos kunnen uitleven 'tussen de hitsige Jantjes'. Ik stel voor dat u zich een voorstelling maakt over de gang van zaken in de nachten op zo'n nomadenkamp met satellietvererbindingen in de maanloze nachten van de nieuwe woestijnen die worden ontgonnen, namens u en mij, natuurlijk, vanzelf, juist, nee, uiteraard. Het mag ook wel een andere uiterst vervelende erectiestoornis gaan, de ejaculatie praecox. Dat gaat dan vast over de linkse oppositie, denk ik dan, kunt u het fijn neutraal houden.

U bent toch op alle kaasmarkten thuis, hard op weg om zich te bekwamen in een genre waar sex met hoofdletters geschreven moet worden. Vooral de sex benadrukken, Lilith. Veel gore geile, harde, wrede sexscenes, met blinddoeken, kidnap, politiehandboeien, touwen en katrollen, gedwongen masturbatie tussen mannen, tussen vrouwen, scarring en kaalscheren en tot huilens toe dat gepomp met dildo's en dat monotone gezoem van vibratoren sfeervol brengen. Vooral geluiden en kleuren beschrijven, daar ben ik gek op."
(Peter Novecento)

"Is er iemand in de zaal die nog wil doneren aan een zielige arme homosexueuele neger met een onbeschrijflijke ziekte zwaargelovig te dom om te leren of te schijten die bovendien een oog mist en denkt dat de duivel soep in een blik stopt want hoe komt het er anders in en tegelijkertijd vreselijk gebukt gaat onder de laatste Tsunami of de vrees daarvoor want zijn geitenoog gaf vanmorgen onheil aan? Of anderszins zijn hypocriete tot op het bot zwarte geweten schoon wil kopen voor een luchtig schijntje of nóg liever zichzelf onsterfelijk wil maken over het lijk van een ander? Nee? Eénmaal? Andermaal? OK, dan ben ik ook pleite en met Marnix mee naar dat gruwelijk dure restaurant. Bovendien is het al na zessen en sta ik in de baas z'n tijd de wereld te redden en zo heb de cao dat nooit bedoeld. Howdoe en de mazzel. "
(Hein Buffelruft, 28 dec 2005)

"De liefde is groots, ze breekt zonder haar gebit te gebruiken door elke granieten kop heen, verzwakt de wil en maakt elke stoere kerel tot een week omhulsel, een schaduw van zichzelf, een brabbelend luierkind, elke vent verandert van binnenuit en geweldloos door haar rijke zegeningen. Je krijgt een rijpe korstkaas als huid en een hart van vloeibaar goud. Verpletterend is ze en zij, de liefde, de warme zomerse, niet de winterharde en verbitterde tak dus, zit nog steeds vol met geheimen waar niemand de sleutel van kan vinden. Mysterieus is ze, als de ondergrondse geheimzinnige dictatuur van wereldwijde, alomvattende bekabeling waarlangs dagelijks kilometers gecodeerde data tussen de continenten flitsen. De liefde is een tectonishe plaat die schuurt en krast en gangen boort voor lavastromen van vleselijkheid en voedzame sappen die op geen enkele dieet mag ontbreken. Daarom is ze schaars. Tot slot..we heben allemaal een gat van onderen, onthou dat. "
(Nove, relatietherapeut, 3 dec 2005)

"Thanks! Voor de eerlijke en ijskoude bieren vooraf om de ergste dorst te lessen na een lange en vermoeiende reis. En de Champage daarna in gelukkig niet van die zuinige hoeveelheden maar gewoon ruim bemeten pullen. Dank ook voor de wonderschone oester die in zijn natuurlijke habitat beschermd en koel lag te wezen toegedekt met een warme dekentje bosui-liefde en een tikje Tabasco-ondeugd onder die deken. Dank voor de kleinste en schattigste St. Jacobsoesters die ik proefde in Balsamicostroop. Eerbied voor de kort aangebrade en met ontbijtkoek gestoofde kwartel. Ik proefde een tint Orange Marmalade hoewel je zei dat het er niet in zat. Ik hou het erop dat de chefkok zijn geheimen heeft en, hoe hooggeëerd zijn publiek ook mag zijn, ál zijn details zullen ze nooit te horen krijgen. Met liefde deed ik mijn sommeliertaken en het ‘kut-sommelier’ omdat ik de glazen niet tot de nok vulde, neem ik op de koop toe. Onder de indruk was ik van je tzatziki met shrimp en rode grapefruit. Zoet en zuur zoals Bitter & Sweet zoals het leven zelf zoals harmonie zo mooi kan zijn. Ook onder de indruk was ik van je zeewolf met tomatenchutney. Een rode knipoog op een licht in de boter aangezet visje zoals de boter bij de vis behoort te zijn. Je bewees jezelf door met het produkt mee te koken en de zeeduivel vochtig te houden en over te laten lopen in het bedje van zuurkool omrand door koele en volle crême fraiche en slechts gestopt door mosterd. Het zal mijn gebrek aan woordenschat zijn geweest deze poëtische beleving van samenstelling aan mijn disgenoot heer Visser uit te leggen, aan de wijn waarin het beestje zwom heeft het niet gelegen. Emotioneel werd ik bij het aangezicht van mijn vrouw in jouw open keuken, verliefd op de chefkok die zijn konijntje aan de haak had geslagen. Uit het konijnengezin weggetrokken, de zuigelingen achtergelaten en deskundig ontdaan van fluffy flaporen en prachtig gevild en daarna één minuutje aangebraden in de volle boter. Ach, je zei het nog, ‘nog even in de oven en gekeken hoe lang’ in antwoord op de vraag hóe lang dan, zoals Sebastiaan Bach ook vindt dat de piano zichzelf speelt. U zij geprezen met bijzondere gaven, maar het zal mijn eenvoudige ziel zijn die het zo ziet. De ingekookte fond een tikje gezoet nog niet eens meegerekend evenals de witte bonen-truffelpuree en rode kool met vijgen die in een restaurant van naam de kaart had kunnen aanvoeren. Jammer dat je er niet bij was met de kaas. Het zal de tol van de roem zijn geweest of de spanning van het koken op zulk een hoog nivo. Het siert de man die ook gewoon maar een mens van Vleesch & Bloed is gebleven. Het was uit de kunst hoe wij genoten van een walnoot uit Frankrijk gekraakt op de wals van braakgeluiden die wij van boven hoorden komen. Waarschijnlijk was je druk doende in de homard-naire. Het dessert ben ik kwijt evenals het betoog dat ik hield, maar dat was ik toen al kwijt. Het betoog hou je van mij tegoed. Ik zal het je vertellen als ik de liefde verklaar aan mijn vrouw zoals jij gisteren de keuken in het algemeen en ons in het bijzonder de liefde verklaarde. "
(Kiers de Maison, 27 november 2005)

"Ach, heer bicat, nu we het over eten en drinken hebben. Ik kan u te allen tijde aanraden, maar toch vooral in de herfst, van de ganzenlever te proeven. Zoekt u daarbij een zo eenvoudig mogelijk bewerkte ganzenlever, dus geen paté, niets met geconfijte uien of anderszins toevoegingen. U wilt ganzenlever proeven die met de hand is schoongemaakt door een oud boerenvrouwtje die hooguit peper, zout en wat cognac toevoegde en daarna op 70 graden in de oven met de deur op een kier de lever zachtjes liet warm worden. Niet smelten, want dan scheidt het vet van de lever en bent u uw produkt kwijt. Nee, u wilt de lever verwarmen zodat lever, peprer, zout en cognac een geheel gaan vormen. Dat wat u wilt proeven is de waarheid en niets anders dan de waarheid. Slaat u overigens wel in grote hoeveelheden in, niets zo erg als aan het einde te moeten constateren dat u nog wel wat had gelust. Nee, met veel dingen is het zo dat we nèt even meer moeten eten dan ons lief is. Nèt dat decadente punt van overdaad aantikken. Schenkt u daarbij een Gewürztraminer en bij voorkeur hoe ouder hoe beter en liever nog een Grand Cru dan een gewone. Maar als u dan toch uit wilt pakken dan komt u niet heen om de Tokay Pinot Gris.
Daarbij geserveerd met warm en geroosterd brioche brood."
(Harrie Stamper, 23 oktober 2005)

"Of die klassieke Suske & Wiske (het was nummer 78 als ik het goed heb): De Kakkende Kakkerlakken, die aflevering waarin Tante Sidonia in haar keuken te maken heeft met een steeds groter wordende populatie kakkerlakken, die voortdurend alles onderschijten, niet in de laatste plaats de biefstuk met friet die Tante speciaal voor Lambik had gebakken, tot grote woede van onze favoriete zeshaarder, die gelijk een spuitbus pakt en erop los begint te spuiten, dit tot groot enthousiasme van zowel Suske als Wiske, die duchtig beginnen mee te spuiten (we hebben het hier duidelijk over de periode waarin Suske en Wiske nog net zo milieubewust waren als George W. Bush die zijn privejet vanuit Kyoto liet terugvliegen naar zijn range in Texas omdat ie z'n favoriete cowboy-hoed was vergeten), maar in de spuitbus van Lambik blijkt een goedje te zitten dat er voor zorgt dat de kakkerlakken de volgende dag het formaat van een jong paard hebben (professor Barabas had een lege spuitbus gebruikt om zijn nieuwe groei-middel te testen en vergeetachtig als hij was, had hij het bij Tanta Sidonia laten liggen, puur uit teleustelling, want ook na gebruik van het groeimiddel had Tante Sidonia de professor uitgelachen toen hij zijn broek naar beneden deed), afijn, nu de kakkerlakken gegroeid zijn, schijten ze nog harder met als gevolg dat tante Sidonia, Lambik, Suske en Wiske hun huis worden uitgescheten, waarna ze Jerommeke erbij halen, wiens enige bijdrage een ENORME scheet is, gelukkig komt professor Barabas eraan met een grote smile op z'n mombakkes en een nog grotere bobbel in de broek die, zo zal even later blijken, amper in staat is de steeds groter wordende penis van Barabas te verhullen met als gevolg dat Tante Sidonia, gek van geilheid, zich op professor Barabas stort die vrijwel onmiddellijk klaarkomt en bovenop een van de reuzekakkerlakken kwakt die dan weer vrijwel onmiddelijk in elkaar krimpt en in het niets oplost, waarna ook Lambik en Suske en Jerommeke hun apparaat bewerken met het groeimiddel, zodat ze de volgende dag, onder de stimulerende leiding van Tante Sidonia en Wiske, de kakkerlakken dood masturberen. Knipoog Wiske. Einde."
(Max J. Molovich, 23 Augustus 2005)

"De vergelijking ‘vleesetend’ en ‘vrouw’ is een natte wensdroom. Het is veelbetekende symboliek dat er aan vegetarische mutaties man/vrouw/ hermafrodiet wordt gewerkt door de wetenschappelijke elite. Weten zij soms meer? Staat ons Armageddon te wachten ? De finale segregratie, het schisma van de sexen en de ondergang van hun zondige sexueel verkeer als geheime wapen om de wereldbevolking eindelijk zonder oorlogen te kunnen reguleren ? Reincarneren in een plantaardig bestaan in een potje aarde van robotformaties die miljoenen grijze racks van vruchtdragende en geurige planten produceren onder uiterst secure en berekende condities , zonder vrij zon of maanlicht, zonder zicht of gehoor, zonder tastzin, zonder geluid van wind en zee."
(nove, 6 Juni 2005)

Zelfbeschouwing

"Een man van middelbare leeftijd, beet je te dik, beetje te morsig. Baardje of sik wellicht. En witte schilfertjes sieren zijn gelaat. Hij rookt en hij drinkt, maar in tegenstelling tot wat hij ons graag wil doen geloven, niet teveel. Hij is een ambtenaar, schaaltje 9. verder een liefhebbende vader die zijn frustratie over het uitblijvende en waarschijnlijk nooit meer komende grootse leven heeft verruild voor een soort van komisch cynisme. Hij neemt het niemand kwalijk behalve misschien soms zichzelf, maar dan alleen na een Westmalle Tripel te veel. Hartstochtelijk supporter van NAC of een andere club ten zuiden van de grote rivieren, want dat hij een Brabander is moet haast wel. Zo stel ik mij Kiers voor, maar wellicht is het wel gewoon die homofiele Indo die bij Serudang de lege borden ophaalt..who knows.."
(Andy Möller, Gelsenkirchen)

"Het is vast een meteroloog, een weermenneke met een gesmoorde sexualiteit, eentje met een enorm taboe. Een vrijgezelle biologieleraar met verlatingsangst kan ook. Zo'n eenzaam type die nog steeds bij zijn moeder woont en al jaren lesgeeft in het basisonderwijs. Zo'n anonieme 13 inhetdozijnman die spaarzaam leeft, de piepers schilt en de afwas doet, zo eentje die op de middagwandeling met het hondje van moeders vanachter de krant bij een speeltuin of in het park naar stoeiende of voetballende jochies kijkt en de pijn verzwijgt. Een masochist die het taboe koestert.
Zo'n kleffe smeerlap van een potentiele serieverkrachter met banden in een hechte kerkgemeenschap waarop moeders zo trots is omdat hij naast het lesgeven ook nog als hobby het locale knapenkoor dirigeert. Zo eentje die maar beter melancholieke verhaaltjes moet blijven schrijven. "
(Nove, 22/11/2005)

"Ach ja, leuk, schrijvers.

Beetje zo in je donkere hol aan de wereld knagen. Puur verongelijkt verdedigen van een door mede niet-aanwezigen geschapen superieure schertswereld. Lurken aan je pijp. Pijpen aan je lurk. Woorden in langgerekte nadenkzinnen omzetten. Protserige taalvlekjes. Huilerige holheden. Fletse vondsten. Massieve monomane monsters. Een zielige berg toevoegingen aan de duistere put die al veel te lang overstroomt door de gemankeerde bijdragen van nerveus krabbelende geesten met een ongepast gevoel van eeuwigheid.

Die sfeer.

Geef mij maar parkeerwachten. "
(Marnix, 21/11/2005)