Navigatie

de voorplecht
louter proza
louter poëzie
liaisons
nostalgie

colofon/contact

Dankbaar

Uitgelogd

Huishoudelijk

5 oktober 2005

Advertentieboer webstats4u, voorheen nedstat, kan de vinketering krijgen. Vanaf vandaag verdwijnt deze teller, de bezoekcijfers zijn bewaard voor het nageslacht en voortaan tellen we verder met Awstats. Koffiebonnen kunt u ophalen bij Tante Miep.

Woensdag, 4 Februari 2009

Mirca [54]

De volgende dagen waren een heerlijke cocktail van verlangen en bevrediging. Ella en ik brachten de meeste tijd door in mijn vertrek op de Saurus. Voor haar was de fysieke liefde onbekend terrein dat ze met een jeugdige gretigheid wou verkennen. Op een dag, we lagen volledig naakt op bed uit te rusten van een langgerekte vrijpartij, drong de werkelijkheid zich opnieuw op in de vorm van praktische overwegingen. Ella zei dat ze op de Saurus haar intrek wou nemen. Niet om dicht bij mij te zijn, maar omdat ze de taken van Ed moest overnemen als dokter en onderzoeker. Het theoretische werk rond levensverlenging lag nu al drie dagen onaangeroerd en Ella begon zich schuldig te voelen. Daarenboven zou ze de coördinatie van het aanleggen van een edwinaveld op zich willen nemen - de aubergineplanten waren na de dood van Ed door Jacob omgedoopt tot edwina’s, en er was vooralsnog niemand met een betere naam op de proppen gekomen. Ed had uit de plant die ik zes jaar geleden mee naar de Saurus bracht duizenden zaadjes verzameld en gedroogd. In zijn labo had hij er een aantal met succes laten kiemen, maar om een wekelijkse dosis teloëdase te verzamelen voor de populatie van Mirca hadden we toch al snel een voetbalveld van de planten nodig. Ik besefte dat de paradijselijke fase van onze relatie afgelopen was. We konden de wereld niet langer buitensluiten. Het was tijd voor fase twee, en ik was bereid hierin mee te gaan, zij het met spijt in mijn hart. Het meest zag ik er tegen op om de dorpelingen onder ogen te komen als koppel. Hoe ik het nu draaide of keerde, Ella was amper zestien jaar oud terwijl ik er volgende maand zesendertig werd. Ik had er geen idee van hoe de dorpelingen zouden reageren, of hoe ik zou omgaan met mogelijke afwijzende reacties. Over de reacties van Jacob en Reno was ik vrij gerust. Zij zouden het mij eerder benijden dan dat ze het mij kwalijk zouden nemen dat ik met een minderjarige de lakens deelde. Ik sprak met Ella over mijn bezorgdheid om de reacties uit het dorp.
“Daar gaan wij ons lekker niets van aantrekken,” fluisterde ze in mijn oor, en beet daarbij uitdagend in mijn oorlel. Haar hand gleed over mijn geslacht en ik kreeg al snel terug een erectie.

We kwamen overeen dat ik de organisatie voor de aanleg van een Edwinaveld op mij zou nemen. Ella had werk genoeg om de notities van Ed door te nemen en zich verder in te werken in de Vult database. Ik had er behoefte aan om me nuttig bezig te houden terwijl Ella in de ziekenboeg over de notablokken gebogen zat. Wanneer ik me niet onledig hield dreef mijn verlangen me steeds weer naar de ziekenboeg. Het was alsof ik aan ontwenningsverschijnselen leed als mijn handen zich niet rond haar borstjes konden sluiten, als ik niet kon spelen met haar tepels of afglijden naar de ruwheid van haar venusheuvel en de warmte van haar geslacht. Toen ze me lachend maar gemeend de deur wees besloot ik aan het werk te gaan. Eerst vroeg ik aan Jacob om met een schicht een lapje grond te prepareren. Nadien trommelde ik Serge en Swa op, omdat zij al enige agrarische ervaring hadden. Ze beschikten over enkele hectares grond waarop ze alles verbouwden wat nodig was voor het brouwen van bier, wijn en fruitsappen. Vooreerst waren ze niet enthousiast over de hele onderneming, maar toen ik uitlegde wat voor een plant we gingen verbouwen gingen ze onmiddellijk aan de slag. Onsterfelijkheid spreekt tot ieders verbeelding. Geen mens voelt er voor om te sterven, het is gewoon een noodzakelijk kwaad waar hij zijn hele leven tevergeefs vrede mee probeert te nemen, en wanneer het eeuwige leven wordt aangeboden zijn er maar weinigen die de gift weigeren. Serge en Swa hadden, net zoals de andere dorpelingen, nog niets gehoord over het levensverlengingproject waar Ed al die jaren aan gewerkt had. Toen ik ze er van vergewiste dat het wel degelijk realiteit was vielen ze zowat op hun knieën. De laatste die hun het eeuwige leven had beloofd was Koen, maar dat was slechts een kwestie van geloven geweest. Nu waren er harde bewijzen dat het eeuwige leven wel degelijk mogelijk was.

Swa sprong vrolijk op het tractortje dat Reno in elkaar geknutseld had en reed met Serge en mij achterop naar het braak liggende veld dat zich op een kilometer buiten het dorp bevond. Op het veld trok Swa met de tractor de voren, terwijl Serge en ik er de zaadjes in lieten vallen, elke meter één. Vervolgens werden de voren dicht gemaakt en werd het veld gul bewaterd. Moe maar voldaan bleef ik langs het veld zitten. Serge en Swa waren terug naar het dorpje gereden. Ik kauwde op een grashalm en dacht aan de implicaties van het eeuwige leven dat ons nu allemaal wachtte. De laatste tijd had ik niet meer veel aandacht geschonken aan het kliertje op mijn arm, maar door de hele onderneming met de Ewina’s en het vooruitzicht dat alle bewoners binnenkort hun eerste injectie met teloëdase zouden krijgen speelde het concept van de eeuwigheid weer actief door mijn geest. Hoe ziet onze gemeenschap er uit over honderd jaar, over duizend jaar? Speculaties die voor een gewoon mens onmogelijk controleerbaar zijn konden nu perfect aan de werkelijkheid worden getoetst, al moet je er wel erg veel geduld voor hebben natuurlijk, want de tijd gaat niet sneller voorbij als je onsterfelijk bent.

door Vincent Nemo

  Het ergste
  Walvisliefhebbers

Amper zestien jaar oud.. Zucht..
bromde Spencer Brandsen () om 11:26 (op Woensdag, 4 Februari 2009)

Warte nur, warte nur…
bromde Enz om 11:31 (op Woensdag, 4 Februari 2009)

Ome Arie houdt ook wel van een jong blommetje. Als bruin het kan trekken.
bromde Ome Arie om 11:41 (op Woensdag, 4 Februari 2009)

Tja… uh…
bromde Etc om 21:58 (op Woensdag, 4 Februari 2009)

Vakantieverslag.

Woensdag 26 Juli

We worden door Jeroen om 9.15 uur wakker gemaakt omdat hij de toeter van de bakker al een tijdje geleden had gehoord. Hans en Jeroen reppen zich naar de bakker terwijl ik de ontbijtboel klaar zet en een beetje opruim. Wat een grote croissants hebben ze hier zeg! Alleen daaraan heb je als ontbijt al genoeg. Eerst gaan we gewapend met twee lekke luchtbedden richting zwembad en vinden warempel de gaten. Plakspullen hebben we genoeg bij ons, dus Jeroen kan vannacht weer met zijn benen in de voortent liggen. Hij vond de stretcher ook wel een beetje hard zei hij. We keutelen nog wat bij de tent en gaan met zijn tweeen naar Lodève voor boodschappen en willen er meteen een lunch aan vast knopen, de kinderen hebben geen zin en willen liever op de camping blijven. Heerlijk makkelijk zo zonder kinderen. Op een leuk terras een heerlijke salade aux chevre chaud gegeten met wel een halve krop sla per salade wat ik wel iets te veel van het goede vond. Als we willen afrekenen blijk je hier niet met een creditcard te kunnen betalen dus moet Hans maar even wat geld uit de muur gaan halen. Ook ik pin meteen wat geld dan hoeven we ons daar voorlopig geen zorgen meer over te maken. Met een goed gevulde maag en portemonnee slenteren we wat in het dorp rond maar het is te heet om er plezier aan te ondervinden. Dan maar lekker naar de koele Super-U waar we nog moeite hebben met het vinden van veiligheidsspelden. Na lang zoeken vind ik het laatste doosje.
.
bromde E. om 12:58 (op Donderdag, 5 Februari 2009)

Bent u het allemaal Spencer?
bromde Kapitein Nemo om 13:19 (op Donderdag, 5 Februari 2009)

Wie?
bromde Spencer Brandsen () om 13:59 (op Donderdag, 5 Februari 2009)

Vakantieverslag [vervolg]

Nu weet ik dat ze epingles heten maar ik had me al voorgenomen om het maar uit te tekenen bij de informatiebalie als we ze zelf niet hadden kunnen vinden. Weer een Frans woord er bij geleerd. Om 4 uur zijn we weer terug bij de tent waar we Jeroen al weer snel zien verschijnen. Lianne ligt bij het zwembad bij een troepje meiden en zien we de rest van de dag niet meer. We eten s’avonds pizza’s die we uit het ‘restaurant’ mee naar de tent nemen die van de Super-U blijken te komen. Dat doen we geen tweede keer meer. Morgen maar weer zelf bij de tent iets in elkaar flansen. Vanavond is er een paella-avond met aansluitend een soiree dansant waar we heen willen. We zijn alleen wat laat en willen ook nog afwassen en douchen dus zijn we pas om 23.00 beneden. Volgend jaar ook maar een afwasmachine mee op vakantie want beneden bij de afwasbakken is geen licht en moeten we de was op de tast doen. Morgen zien we wel of de vaat schoon genoeg is. Het is hier op de Lambeyran gebruikelijk dat dat er elke woensdagavond een gezamenlijke maaltijd wordt georganiseerd en dat tevens een dansavond plaats vindt. Met als discjockey natuurlijk Alain. Op zaterdag is er dan ook nog disco. Naast een enkel volleybaltoernooi en een petanquetoernooi is dat het enige wat hier wordt georganiseerd. Voor ons is dat meer dan genoeg, maar anderen vonden het hier maar saai naar ik later heb vernomen.
.
bromde E. om 14:30 (op Donderdag, 5 Februari 2009)

Olifanten kunnen wel drie dagen achter elkaar trekken zonder water. Ja, daar wordt u wel even stil van hè?
bromde Enz om 15:24 (op Donderdag, 5 Februari 2009)

Krijgen ze daar ook zo’n rood gezwollen slurf van? Ik wel.
bromde Kapitein Nemo om 19:45 (op Donderdag, 5 Februari 2009)

Tja, zonder water, wat wil je…
bromde Enz om 20:21 (op Donderdag, 5 Februari 2009)

E., kap es ffe met die lange comments en zorg voor een verhaal. Fijn verhaal Nemo, proost. :)
bromde grtssxdy63 om 20:55 (op Donderdag, 5 Februari 2009)

Nou, gaat uw gang…
bromde Enz om 21:15 (op Donderdag, 5 Februari 2009)

Vakantieverslag [vervolg] Donderdag 27 Juli

Wat is het ontzettend heet in de tent ‘s ochtends ondanks dat we nu de voortent als buffer hebben staan smelten we de tent uit. Om 9.30 houd ik het niet meer uit. Voor de kinderen is het nog erger want die staan in de volle zon. Gelukkig hebben we achter de vouwwagen een heel stuk schaduw dus dat is voorlopig mijn plekje. Hans zit altijd pal in de volle zon dus voor ieder wat wils hier. Vandaag maar even een begin maken met het schrijven van wat ansichtkaarten die we gisteren in Lodève hebben gekocht. In de middag horen we in de verte onweer en er valt zowaar een klein buitje. Niet genoeg om de vouwwagen te testen. Vorig jaar hebben we ook geen drup regen gehad dus we weten nog niet of de vouwwagen lekt of niet. We gaan er voor het gemak maar van uit dat dat het geval is.
.
bromde E. om 10:27 (op Vrijdag, 6 Februari 2009)

E lijkt Kiers wel…het spookt hier..
bromde L* om 13:49 (op Vrijdag, 6 Februari 2009)

Vakantieverslag. Donderdag 27 Juli [vervolg]

Jeroen komt bij een vriendinnetje bij de tent van 7 jaar. Ze is behoorlijk bijdehand en houd zich goed staande tegenover Jeroen. Tussen de middag eet ze bij ons een croque en ‘s avonds eet Jeroen bij hun allemaal restjes omdat ze morgen al weer naar huis gaan. We eten Hollandse pot vanavond. Worteltjes en doperwten met gehaktballen met jus en aardappelen. Heerlijk. We wassen af met koud water wat maar matig gaat en douchen stel ik uit tot morgen want haren wassen met koud water vind ik vreselijk. Lianne is dan alweer naar beneden bij het zwembad om lekker te hangen met alle jongeren. Om 23.00 precies is ze keurig op tijd weer bij de tent. Wij zelf gaan pas tegen twaalven het bed in. Om half twee wordt ik wakker doordat het constant flitst. Donderslagen hoor ik niet dus probeer ik weer te gaan slapen. Het wordt steeds erger en nu komen er wel donderslagen bij.
.
bromde E. om 15:06 (op Vrijdag, 6 Februari 2009)

Zaterdag 29 Juli

Enigszins slaperig drinken we een kopje thee en vertrekken om half 10 richting Lodève. Het is een aardig grote markt maar als we tegen twaalven op een terras neerploffen om wat te gaan lunchen hebben we nog geen enkel souvenir kunnen vinden. Het is meer een gewone markt zoals we die in Nederland ook kennen met groente en fruit en veel kleding. Wel koopt Lianne een paar heel leuke slippers van haar vakantiegeld en kopen we lekkere knoflookolijven en gemarineerde artisjokharten. Jummie!!
.
bromde E. om 21:01 (op Vrijdag, 6 Februari 2009)

Vakantieverslag 1 Augustus

Nog net op tijd wakker voor de bakker. Voor vandaag staat er niets op het programma dus lekker niets doen en wat keutelen.
.
bromde E. om 11:04 (op Zaterdag, 7 Februari 2009)

Chimpansee dwingt reuzenschilpad tot orale sex.
bromde NRC om 16:00 (op Zaterdag, 7 Februari 2009)

Nou ja zeg…
bromde Enz om 16:53 (op Zaterdag, 7 Februari 2009)

Andersom was opzienbarender geweest.
bromde Richard om 11:33 (op Zondag, 8 Februari 2009)

Godvernajatyfus, ik moet duchtig een potsje eruit poepen.
bromde bewegende om 12:08 (op Zondag, 8 Februari 2009)

In Vlaams Limburg is een potsje een mutsje. Maar bij u betekent het vast iets anders.
bromde Kapitein Nemo om 13:43 (op Zondag, 8 Februari 2009)

Vlaams limburgs
::denkt lang na::
hersens zijn soms moeilijker te begrijpen dan taal
bromde Eliv om 17:51 (op Zondag, 8 Februari 2009)

Een potsje is een verhaspeling van psotje, dat dan weer flamoes betekent in het Koeterwaals.
bromde bewegende om 22:39 (op Zondag, 8 Februari 2009)

Een flamoes is dus niet de voorloper van de vlaflip?
bromde Enz om 10:38 (op Maandag, 9 Februari 2009)

het slijk der aarde

Holle retoriek

"Aarsema, dan komen de tachtigerjaren puberale streeptinten van de eerste kabeltv binnen op mijn kolkende oogbollen als de tube mayonaise leeggeknepen in in een onderzoekende puberkringspier . Vage opgedroogde veegklodderstrepen op de dikke zware afstandsbediening die het allang niet meer doet. Bolle schermen versterken de aplastische rondingen. Antennes nog met coax en zaad in een sok, geurend naar kamille gemengd met nat speculaas. Jong zijn is zo mooi…"

"Zit je achter het meest nieuwe en hipste technologische apparaat van deze eeuw, kom je op een stukje internet over columns schrijven. En dat is nu exact wat ik zocht! Soms zoek je iets, en kan je het niet vinden. Maar nu wel! Ik zoek iets om mijn Nederlandse woordenschat in te verwerken. En dan zoek je, en zoek je, en dan VIND je!

Soms zoek je iets anders. En dan vind je het niet. Mannen, of vrouwen, pennen, papier, boeken, bekers of boodschappen, je vind het soms niet.

Maar nu heb ik het gevonden!

Groetjes Lieke"

(Lieke, Zelf een column schrijven)

"Daarom is bicat een lichtje, een vuurtoren voor de verloren lopende dolenden.
Want dat er velen op de dool. Een gevolg van zich onbestemd, zonder nuttig doel, afgevlakt en weinig bijzonder voelen maar misschien nog meer eengevolg van het vluchten voor deze zelfrealisatie, deze pijn van een ziel zonder importantie niet te hoeven voelen. En daar compensatie middelen voor zoeken en aangboden krijgen. Drugs, sex met dieren, sex met kinderen die geen leeftijd meer nodig schijnen te hebben, autorijden, schoeisel, weblogs, gangbangs, sport, wat al niet. Als het maar lijkt dat je vooral bezig bent. Al is het nietszeggend en immoreel, al is het bellenblazen met je mond dicht of een kraak zetten en minister zijn.

En dan is er bicat..aus blaue hinein zu uns gezogen, zonder eigenaren of aandeelhouders die stakingen uitlokken, zonder stompzinnig geleuter, nee, de magie van de fantasie, de fictie en de nederlandse taal aan de macht.
Een baken van troost, een zwoele geur vlak voor het slapen gaan, een enorme uitzinnige stapel draadjesvlees met dampende jus, een romance achter het frietkot, scooters en mobieltjes, vogels die hun eigen lied zingen, de eigen partituur kennen en geen regisseur of dirigent nodig hebben, de horror en thrill. Dat wat onbewust en ondergronds en ook van het leven zelf is. En niet wordt voorgeschreven door de krant, de tv, radio, politiek, banken en verzekeraars, speculanten die denken met 'de echte waarheid' om te gaan. Nee, ik ben geen echt schrijver maar wel groot fan van het schaarse bicat talent."
(Peter Novecento, Haagsche Post)

"Schuimbekkend van woede las ik de met een danige onverschilligheid geschreven colums betreffend de holocaust en Auschwitz. De flarden teksten vol schrijffouten en loze beweringen, getuigen van weinig historisch besef maar vooral een respectloze attitude jegens miljoenen slachtoffers. Vandaar mijn bijdrage met het verzoek de richtlijnen als opgesteld in de bijlage te respecteren en in acht te nemen.

vr groet

dhr. Papen"
(Daniël Papen, via email)

"Diep geroerd, met geknepen stembanden, omvloerste oogleden, brandend maagzuur en kloppende roede (het is tenslotte 5 december) mocht ik uw fraaie stuk proza over mijn getroebleerde netvlies laten glijden... De woorden vertalen zich moeiteloos in zielsetsende beelden. Dank!"
(bromde Zielknijper, 5 december 2005)

"Geachte heer,

Mag ik u verzoeken het plaatje van de te jonge dame van uw site te verwijderen. Er zijn namelijk nog al wat mensen die dit niet lollig vinden. Diverse klaag e-mails over gehad. Mag ik u er op attenderen dat het hier om Kinderporno gaat en de wetgever daar meer dan 4 jaar gevangenisstraf op heeft gezet. Ik ga ervan uit dat het om een misvertstand gaat, als moderator. Met vriendelijke groet.

Sociale Jeugd- en Zedenpolitie te Amsterdam
Commerciele zaken
020-5592585"
(i030142@planet.nl, 14 december 2004)

"Schitterend verwoord dat artikel over Clarence. Liep jaren met een missie, aan de voetballiefhebbers (niet de kenners) proberen uit te leggen dat Abe en Piet beter zijn dan het orakel uit betondorp. Was onbegonnen werk. Het klootjesvolk adoreert Ellen van Langen, Geesink en Rieu, en vinden mevrouw Blankers, Ruska en Roby lakatos maar niks, ze weten waarschijnlijk niet eens wie het zijn. Toen Keizer stopte heb ik jaren niet meer gekeken. Toen zag ik die Fin en een paar jaren later een Surinamer met een Nederlands paspoort (Had die Fin er ook maar een gehad). Ja en dan begint het heilige vuur weer te branden. Deze twee zijn tactisch en technisch het beste wat er op Nederlandse velden heeft rondgelopen (wat ik in mijn leven heb gezien). Keizer had niks met voetbal te maken, dat was ballet,kunst, en soms als het niet belangrijk was helemaal niks .En Abe ken ik van wat beelden, maar als je naar de verhalen over hem luistert hoef je de verteller maar in de ogen te kijken en herken je meteen de kenners uit die tijd."
(via mail, 23 oktober 2005)

"pedante snikkels, komen kut te kort. Webloggen is niet voor mietjes maar ook niet voor stoere geile binken, webloggen is namelijk een fenomeen, een spookbeeld voor blinden die zich vergapen aan de wijde wereld van het internet om zichzelf te ontmoeten, een monologue interieur te voeren en dan de echo terughoren, het internet dat een wonder is wat een dom irrationeel fenomeen is. Echt iets voor pedante snikkels en kale kutten die niet neuken maar wel in elkaars nek willen hijgen en tijd teveel hebben. Ik zou er helemaal niet aan beginnen en beroemd en rijk ben ik al, zegt het liefje. Ik heb de grootste en zij heeft de lekkerste en we verdoen de tijd liever in elkaar verstrengeld dan te vergooien op zo’n vervuilde weblogmarkt. Mot je alweer email beantwoorden enzo, in je vrije tijd, be je gek. Opzoute, stik dur maar in, Goossens, kijk maar uit dat ze niet vreemdgaan terwijl jij al die poen verdient, sneue wolf, ouwe rukker, voordat je het in de gaten hebt sta je een verschrikkelijk stinkend goedje op je scrotum te smeren terwijl je staat te huilen omdat je zo belazerd bent terwijl je het alleen maar goed bedoeld, voor ons allebei schatje, weetje, heerlijk met vakantie strax, saampjes, maar vanavond moet ik werken snappie, centjes verdienen mot pappie, kijk niet zo beteuterd, je wilt helemal niet naar de Lidl, je wilt daar nooit gezien worden zei je, nou dan. Nou tot strax dan, he ?"
(nove, 12 oktober 2005)

"Bicat.net, dat is toch die achterlijke webstek voor rukkende, boerende en altijd bezopen kerels? Dat zielige pathetische zooitje ongeregeldheden dat uitgebraakte hersenkwak probeert te verkopen als prozadrek? Natte winden, dikke drollen, kleverige onduidelijkheden? Slurptrekkende draaigorgels, voorhuidjogging avant la lettre en berensgrote buikglijers?" (Jeremias Schubbenrug, in Nova, 4 oktober 2005)

Reageerziekte

"Op een vrolijke dag toen ik aan mijn, voor al 11 jaar, allerbeste vriendin de liefde heb verklaard en binnen luttele seconden de meest euforische gevoelens door mijn ziel heen flitsten typte een verslag van school begon k te typen en dit kwam tevoorschijn op het samengeperste hoopje uitwerpselen wat ik beschouw als mijn laptop, want zoals velen het niet slecht zou doen als zij dit beseften is bezit enkel een illusie.

Conclusie & nawoord

Niet alleen symbolen hebben invloed op ons doen en denken, de manier waarop ieder mens zichzelf ziet en andere zegt meer over die persoon dan over anderen. Elk mens gaat zijn eigen weg, en het is jammer dat er uit commerciële geldzucht zoveel miscommunicatie ontstaat tussen mensen. Welk mens is beter, het mens dat genadeloos elke, in zijn ogen misdadiger, ritueel vermoord, of die mens die de opdracht geeft om onbewuste signalen stuurt via reclamespotjes en zo het materialisme hoger prijst dan het gevoel om bewust van jezelf en je daden te zijn? Draait het dan uiteindelijk allemaal om geld?
De een vermoord mensen die hun hele leven anderen pijn doen, en de ander roept het gevoel op dat er niets beter is dan nike schoenen in combinatie met een stoere jack met een bontkraag, dat gedoe met die bontkragen id volgens mijn theorie gebaseerd op het paringsgedrag van leeuwen, hoe groter en mooier de manen, des te meer aanzien ze hebben en kans op leiderschap en hoe meer kans ze hebben dat hun genen worden doorgegeven ;).
Door niet te realiseren waar je mee bezig bent, of niet wie, maar wát je eigenlijk bent, ontstaat er miscommunicatie en disharmonie in de maatschappij. Opgaan in de massa kan leiden tot afgunst en afkeer van het geloof in jezelf en in anderen.

En ik wens hierbij balkenende en zijn hele tweede kamer heel veel succes met het oplossen van de “problemen” hier in Nederland, want zo schieten we geen reet op.

Oja, en een gelukkig Nieuwjaar!

Zondag 7 januari 2007, Frank Hooijer"
(Frank Hooijer, 7 Januari 2007)

"Ik had het allemaal al wel eens meegemaakt en niets was mij te dol geweest: eonisme, vice anglais, flaggelatie, ja zelfs koprofagie. Ik was dan ook met graagte ingegaan op de omineus-priapische woorden en lubrieke blikken die "Ellen" tijdens ons gezamelijk consumeren eerder die avond op mij had gericht. Toen we, media nox, eenmaal in haar slaapkamer waren aangekomen, gaf zij steeds minder blijk van doorgaans aan haar toegeschreven mesquinerie. Integendeel,loodzwaar en onvermijdelijk hing het veile sneukelen in de lucht. Binnen no time was de vloer dan ook bezaaid met exuvieën en toonde zij mij haar zinnenprikkelende Junonische leest. Na intiem pidjetten en enige orogenitale schermutselingen (waarbij brod noch javelijn werd ontzien),sloegen wij serieus aan het procreëren. Cunnus en Curacaoënaar leken welhaast voor elkaar geschapen. Hoewel haar defloratie al enige tijd terug had plaatsgevonden, pandoerden wij als nooit tevoren, daarmee verschillende tenesmen bewerkstelligend. Het is maar goed dat haar echtgenoot van deze sluikmin nooit wat heeft gemerkt..."
(TiTo, mei 2006)

"Schrijf eens over vrouwen en hun plek of plaats in de allesverterende zakenoorlogen. Want als er stereotype mannen met diep verborgen schaamtegevoelens over hun potentie problemen en erectiestoornis (taboe naturlijk) dan is dat manifest in hun 'vlucht vooruit' in de freudiaanse wapencultuur. Elke geweerloop, elke zwaardere tank is een gestileerd erectiel apparaat vol dodelijke munitie opgepomnt met miljoenen kogels in een spurt naar het doel wat als lustsymboliek een 'lilith' in een duizelige extase zou moeten brengen want zo 'is de kracht van het leger'. Stoere mannen die eerst de vrouwen opgeilen, dan met hun duwtje in de rug erop los gaan om 'de vijand te onthoofden'. Ik als watje moet altijd vreselijk lachen om die serieuze gezichten die de mannen politici en militairen bij hun gepiep, gezeur en gezeik en hun broodnodige verklaringen trekken.
U, als warmbloedige heterovrouw zal zich wezenloos kunnen uitleven 'tussen de hitsige Jantjes'. Ik stel voor dat u zich een voorstelling maakt over de gang van zaken in de nachten op zo'n nomadenkamp met satellietvererbindingen in de maanloze nachten van de nieuwe woestijnen die worden ontgonnen, namens u en mij, natuurlijk, vanzelf, juist, nee, uiteraard. Het mag ook wel een andere uiterst vervelende erectiestoornis gaan, de ejaculatie praecox. Dat gaat dan vast over de linkse oppositie, denk ik dan, kunt u het fijn neutraal houden.

U bent toch op alle kaasmarkten thuis, hard op weg om zich te bekwamen in een genre waar sex met hoofdletters geschreven moet worden. Vooral de sex benadrukken, Lilith. Veel gore geile, harde, wrede sexscenes, met blinddoeken, kidnap, politiehandboeien, touwen en katrollen, gedwongen masturbatie tussen mannen, tussen vrouwen, scarring en kaalscheren en tot huilens toe dat gepomp met dildo's en dat monotone gezoem van vibratoren sfeervol brengen. Vooral geluiden en kleuren beschrijven, daar ben ik gek op."
(Peter Novecento)

"Is er iemand in de zaal die nog wil doneren aan een zielige arme homosexueuele neger met een onbeschrijflijke ziekte zwaargelovig te dom om te leren of te schijten die bovendien een oog mist en denkt dat de duivel soep in een blik stopt want hoe komt het er anders in en tegelijkertijd vreselijk gebukt gaat onder de laatste Tsunami of de vrees daarvoor want zijn geitenoog gaf vanmorgen onheil aan? Of anderszins zijn hypocriete tot op het bot zwarte geweten schoon wil kopen voor een luchtig schijntje of nóg liever zichzelf onsterfelijk wil maken over het lijk van een ander? Nee? Eénmaal? Andermaal? OK, dan ben ik ook pleite en met Marnix mee naar dat gruwelijk dure restaurant. Bovendien is het al na zessen en sta ik in de baas z'n tijd de wereld te redden en zo heb de cao dat nooit bedoeld. Howdoe en de mazzel. "
(Hein Buffelruft, 28 dec 2005)

"De liefde is groots, ze breekt zonder haar gebit te gebruiken door elke granieten kop heen, verzwakt de wil en maakt elke stoere kerel tot een week omhulsel, een schaduw van zichzelf, een brabbelend luierkind, elke vent verandert van binnenuit en geweldloos door haar rijke zegeningen. Je krijgt een rijpe korstkaas als huid en een hart van vloeibaar goud. Verpletterend is ze en zij, de liefde, de warme zomerse, niet de winterharde en verbitterde tak dus, zit nog steeds vol met geheimen waar niemand de sleutel van kan vinden. Mysterieus is ze, als de ondergrondse geheimzinnige dictatuur van wereldwijde, alomvattende bekabeling waarlangs dagelijks kilometers gecodeerde data tussen de continenten flitsen. De liefde is een tectonishe plaat die schuurt en krast en gangen boort voor lavastromen van vleselijkheid en voedzame sappen die op geen enkele dieet mag ontbreken. Daarom is ze schaars. Tot slot..we heben allemaal een gat van onderen, onthou dat. "
(Nove, relatietherapeut, 3 dec 2005)

"Thanks! Voor de eerlijke en ijskoude bieren vooraf om de ergste dorst te lessen na een lange en vermoeiende reis. En de Champage daarna in gelukkig niet van die zuinige hoeveelheden maar gewoon ruim bemeten pullen. Dank ook voor de wonderschone oester die in zijn natuurlijke habitat beschermd en koel lag te wezen toegedekt met een warme dekentje bosui-liefde en een tikje Tabasco-ondeugd onder die deken. Dank voor de kleinste en schattigste St. Jacobsoesters die ik proefde in Balsamicostroop. Eerbied voor de kort aangebrade en met ontbijtkoek gestoofde kwartel. Ik proefde een tint Orange Marmalade hoewel je zei dat het er niet in zat. Ik hou het erop dat de chefkok zijn geheimen heeft en, hoe hooggeëerd zijn publiek ook mag zijn, ál zijn details zullen ze nooit te horen krijgen. Met liefde deed ik mijn sommeliertaken en het ‘kut-sommelier’ omdat ik de glazen niet tot de nok vulde, neem ik op de koop toe. Onder de indruk was ik van je tzatziki met shrimp en rode grapefruit. Zoet en zuur zoals Bitter & Sweet zoals het leven zelf zoals harmonie zo mooi kan zijn. Ook onder de indruk was ik van je zeewolf met tomatenchutney. Een rode knipoog op een licht in de boter aangezet visje zoals de boter bij de vis behoort te zijn. Je bewees jezelf door met het produkt mee te koken en de zeeduivel vochtig te houden en over te laten lopen in het bedje van zuurkool omrand door koele en volle crême fraiche en slechts gestopt door mosterd. Het zal mijn gebrek aan woordenschat zijn geweest deze poëtische beleving van samenstelling aan mijn disgenoot heer Visser uit te leggen, aan de wijn waarin het beestje zwom heeft het niet gelegen. Emotioneel werd ik bij het aangezicht van mijn vrouw in jouw open keuken, verliefd op de chefkok die zijn konijntje aan de haak had geslagen. Uit het konijnengezin weggetrokken, de zuigelingen achtergelaten en deskundig ontdaan van fluffy flaporen en prachtig gevild en daarna één minuutje aangebraden in de volle boter. Ach, je zei het nog, ‘nog even in de oven en gekeken hoe lang’ in antwoord op de vraag hóe lang dan, zoals Sebastiaan Bach ook vindt dat de piano zichzelf speelt. U zij geprezen met bijzondere gaven, maar het zal mijn eenvoudige ziel zijn die het zo ziet. De ingekookte fond een tikje gezoet nog niet eens meegerekend evenals de witte bonen-truffelpuree en rode kool met vijgen die in een restaurant van naam de kaart had kunnen aanvoeren. Jammer dat je er niet bij was met de kaas. Het zal de tol van de roem zijn geweest of de spanning van het koken op zulk een hoog nivo. Het siert de man die ook gewoon maar een mens van Vleesch & Bloed is gebleven. Het was uit de kunst hoe wij genoten van een walnoot uit Frankrijk gekraakt op de wals van braakgeluiden die wij van boven hoorden komen. Waarschijnlijk was je druk doende in de homard-naire. Het dessert ben ik kwijt evenals het betoog dat ik hield, maar dat was ik toen al kwijt. Het betoog hou je van mij tegoed. Ik zal het je vertellen als ik de liefde verklaar aan mijn vrouw zoals jij gisteren de keuken in het algemeen en ons in het bijzonder de liefde verklaarde. "
(Kiers de Maison, 27 november 2005)

"Ach, heer bicat, nu we het over eten en drinken hebben. Ik kan u te allen tijde aanraden, maar toch vooral in de herfst, van de ganzenlever te proeven. Zoekt u daarbij een zo eenvoudig mogelijk bewerkte ganzenlever, dus geen paté, niets met geconfijte uien of anderszins toevoegingen. U wilt ganzenlever proeven die met de hand is schoongemaakt door een oud boerenvrouwtje die hooguit peper, zout en wat cognac toevoegde en daarna op 70 graden in de oven met de deur op een kier de lever zachtjes liet warm worden. Niet smelten, want dan scheidt het vet van de lever en bent u uw produkt kwijt. Nee, u wilt de lever verwarmen zodat lever, peprer, zout en cognac een geheel gaan vormen. Dat wat u wilt proeven is de waarheid en niets anders dan de waarheid. Slaat u overigens wel in grote hoeveelheden in, niets zo erg als aan het einde te moeten constateren dat u nog wel wat had gelust. Nee, met veel dingen is het zo dat we nèt even meer moeten eten dan ons lief is. Nèt dat decadente punt van overdaad aantikken. Schenkt u daarbij een Gewürztraminer en bij voorkeur hoe ouder hoe beter en liever nog een Grand Cru dan een gewone. Maar als u dan toch uit wilt pakken dan komt u niet heen om de Tokay Pinot Gris.
Daarbij geserveerd met warm en geroosterd brioche brood."
(Harrie Stamper, 23 oktober 2005)

"Of die klassieke Suske & Wiske (het was nummer 78 als ik het goed heb): De Kakkende Kakkerlakken, die aflevering waarin Tante Sidonia in haar keuken te maken heeft met een steeds groter wordende populatie kakkerlakken, die voortdurend alles onderschijten, niet in de laatste plaats de biefstuk met friet die Tante speciaal voor Lambik had gebakken, tot grote woede van onze favoriete zeshaarder, die gelijk een spuitbus pakt en erop los begint te spuiten, dit tot groot enthousiasme van zowel Suske als Wiske, die duchtig beginnen mee te spuiten (we hebben het hier duidelijk over de periode waarin Suske en Wiske nog net zo milieubewust waren als George W. Bush die zijn privejet vanuit Kyoto liet terugvliegen naar zijn range in Texas omdat ie z'n favoriete cowboy-hoed was vergeten), maar in de spuitbus van Lambik blijkt een goedje te zitten dat er voor zorgt dat de kakkerlakken de volgende dag het formaat van een jong paard hebben (professor Barabas had een lege spuitbus gebruikt om zijn nieuwe groei-middel te testen en vergeetachtig als hij was, had hij het bij Tanta Sidonia laten liggen, puur uit teleustelling, want ook na gebruik van het groeimiddel had Tante Sidonia de professor uitgelachen toen hij zijn broek naar beneden deed), afijn, nu de kakkerlakken gegroeid zijn, schijten ze nog harder met als gevolg dat tante Sidonia, Lambik, Suske en Wiske hun huis worden uitgescheten, waarna ze Jerommeke erbij halen, wiens enige bijdrage een ENORME scheet is, gelukkig komt professor Barabas eraan met een grote smile op z'n mombakkes en een nog grotere bobbel in de broek die, zo zal even later blijken, amper in staat is de steeds groter wordende penis van Barabas te verhullen met als gevolg dat Tante Sidonia, gek van geilheid, zich op professor Barabas stort die vrijwel onmiddellijk klaarkomt en bovenop een van de reuzekakkerlakken kwakt die dan weer vrijwel onmiddelijk in elkaar krimpt en in het niets oplost, waarna ook Lambik en Suske en Jerommeke hun apparaat bewerken met het groeimiddel, zodat ze de volgende dag, onder de stimulerende leiding van Tante Sidonia en Wiske, de kakkerlakken dood masturberen. Knipoog Wiske. Einde."
(Max J. Molovich, 23 Augustus 2005)

"De vergelijking ‘vleesetend’ en ‘vrouw’ is een natte wensdroom. Het is veelbetekende symboliek dat er aan vegetarische mutaties man/vrouw/ hermafrodiet wordt gewerkt door de wetenschappelijke elite. Weten zij soms meer? Staat ons Armageddon te wachten ? De finale segregratie, het schisma van de sexen en de ondergang van hun zondige sexueel verkeer als geheime wapen om de wereldbevolking eindelijk zonder oorlogen te kunnen reguleren ? Reincarneren in een plantaardig bestaan in een potje aarde van robotformaties die miljoenen grijze racks van vruchtdragende en geurige planten produceren onder uiterst secure en berekende condities , zonder vrij zon of maanlicht, zonder zicht of gehoor, zonder tastzin, zonder geluid van wind en zee."
(nove, 6 Juni 2005)

Zelfbeschouwing

"Een man van middelbare leeftijd, beet je te dik, beetje te morsig. Baardje of sik wellicht. En witte schilfertjes sieren zijn gelaat. Hij rookt en hij drinkt, maar in tegenstelling tot wat hij ons graag wil doen geloven, niet teveel. Hij is een ambtenaar, schaaltje 9. verder een liefhebbende vader die zijn frustratie over het uitblijvende en waarschijnlijk nooit meer komende grootse leven heeft verruild voor een soort van komisch cynisme. Hij neemt het niemand kwalijk behalve misschien soms zichzelf, maar dan alleen na een Westmalle Tripel te veel. Hartstochtelijk supporter van NAC of een andere club ten zuiden van de grote rivieren, want dat hij een Brabander is moet haast wel. Zo stel ik mij Kiers voor, maar wellicht is het wel gewoon die homofiele Indo die bij Serudang de lege borden ophaalt..who knows.."
(Andy Möller, Gelsenkirchen)

"Het is vast een meteroloog, een weermenneke met een gesmoorde sexualiteit, eentje met een enorm taboe. Een vrijgezelle biologieleraar met verlatingsangst kan ook. Zo'n eenzaam type die nog steeds bij zijn moeder woont en al jaren lesgeeft in het basisonderwijs. Zo'n anonieme 13 inhetdozijnman die spaarzaam leeft, de piepers schilt en de afwas doet, zo eentje die op de middagwandeling met het hondje van moeders vanachter de krant bij een speeltuin of in het park naar stoeiende of voetballende jochies kijkt en de pijn verzwijgt. Een masochist die het taboe koestert.
Zo'n kleffe smeerlap van een potentiele serieverkrachter met banden in een hechte kerkgemeenschap waarop moeders zo trots is omdat hij naast het lesgeven ook nog als hobby het locale knapenkoor dirigeert. Zo eentje die maar beter melancholieke verhaaltjes moet blijven schrijven. "
(Nove, 22/11/2005)

"Ach ja, leuk, schrijvers.

Beetje zo in je donkere hol aan de wereld knagen. Puur verongelijkt verdedigen van een door mede niet-aanwezigen geschapen superieure schertswereld. Lurken aan je pijp. Pijpen aan je lurk. Woorden in langgerekte nadenkzinnen omzetten. Protserige taalvlekjes. Huilerige holheden. Fletse vondsten. Massieve monomane monsters. Een zielige berg toevoegingen aan de duistere put die al veel te lang overstroomt door de gemankeerde bijdragen van nerveus krabbelende geesten met een ongepast gevoel van eeuwigheid.

Die sfeer.

Geef mij maar parkeerwachten. "
(Marnix, 21/11/2005)