Navigatie

de voorplecht
louter proza
louter poëzie
liaisons
nostalgie

colofon/contact

muzak*

Bicat Ads

e-Matching.nl De datingsite voor beter opgeleiden. Academisch, hbo- en mbo-niveau. Anno 1998 - AVR erkend. Word gratis proeflid.

Dankbaar

Uitgelogd

Paul ter Beek

Huishoudelijk

5 oktober 2005

Advertentieboer webstats4u, voorheen nedstat, kan de vinketering krijgen. Vanaf vandaag verdwijnt deze teller, de bezoekcijfers zijn bewaard voor het nageslacht en voortaan tellen we verder met Awstats. Koffiebonnen kunt u ophalen bij Tante Miep.

Maandag, 19 Mei 2008

De bende van Tettenzot

Een hete dag in mei, dertig jaar geleden. Bernard met zijn vingers in de rode verf. Zijn lievelingskleur. De verf was warm. Sop sop sop. Hij hield van de geur. De geur van vingerverf. De geur van het papier. Bernard hield van de sensatie, wanneer hij het papier met zijn rode vingers besmeurde.
Wat maak je daar Bernard? Juf Rosalie hing met haar boezem op het tafeltje van Bernard. Een zware boezem. Wat maak je daar? Bernard was stil. Hij maakte niets. Hij sopte en hij wreef, en het liefst van al zou hij in een plonsbadje vol rode vingerverf gesprongen zijn. Zijn naakte lijfje schurkend tegen maagdelijk papier, tot het papier net zo smerig was als hij. Heb je je tong soms ingeslikt? Bernard keek op. Malse witte borsten, nog niet gekleurd door de voorjaarszon. Levend papier. Zijn hand rees druipend uit het bakje rode vingerverf. Langzaam, zo langzaam. Bernard besefte niet wat hij deed. Zijn hand volgde een andere wil: de wil van het vlees. En daar, Bernard zat al met zijn hand diep in de decolleté van juf Rosalie. Hun blikken kruisten elkaar. Ongeloof. Juf Rosalie sprong met een gilletje recht. Bernard, die met zijn hand nog tussen haar borsten zat, werd mee omhoog getrokken. In zijn vaart nam hij het bakje rode vingerverf mee. Als in een droom. Zijn lijfje zo dicht tegen dat van een vrouw, een vrouw die niet zijn moeder was. De verf maakte hun kleren week. Vel tegen vel. En zijn hand? Bernard kon zich geen aangenamere plek voorstellen. Nergens waar hij liever wilde zijn.

Vanaf dat ogenblik wist Bernard precies wat zijn levensdoel was. Hij werd geen profvoetballer, geen piloot of brandweerman. Bernard wist wel beter. Dat is immers niet wat een man verlangt. Die dag had hij naar zijn vlees geluisterd. Zou hij dat maar altijd doen. Vlees liegt niet, vlees vertelt de waarheid. Vlees wil vlees. Bernard wilde vlees. Vrouwenvlees. En het vlees dat bedekt werd met kleren, dat vlees wilde hij het meest.

Bernard Tettenzot. Het had een scheldwoord kunnen zijn. Tettenzot! Tettenzot! Maar Bernard was niet zo’n kereltje dat uitgescholden werd. Bernard was een gangmaker. Bernard wees de weg. Schaamteloos had hij de waarheid ontbloot, lang voor de tijd daarvoor aangebroken was. De jongens wilden zijn zoals hij, en overdreven hun onrijp verlangen. De meisjes wezen hem af, en veinsden angst. Als je het vroeg zouden ze ontkennen, maar allen verlangden ze naar zijn hete rode hand.

Bernard had drie getrouwen. Drie jongens die hem flankeerden wanneer hij de speelplaats overschreed. Er was Appelsien, die elke dag twee appelsienen van thuis meekreeg. Hem kleefde een geur aan, en een kleur aan de nagelranden. Als bij een roker. Er was Luioog. Hij droeg een grote pleister over zijn goed oog. Hij droeg die pleister met trots, als een piraat zijn ooglap draagt. De laatste was Dikke Lowie. Lowie was dik, en sterk als een beer.
Het struikgewas achter het dorpsschooltje was hun terrein. Daar gebeurde dingen waar zelfs de oudere jongens enkel van konden dromen. Daar in het struikgewas heerste het vlees. Het hete vlees van Bernard.
Zij hielden de wacht. Het luie oog van Luioog keek toe. En wat het zag, dat had geen lui oog ooit gezien. Bernard en een meisje. Bernard met zijn vinger in een kale pruimedant. Hij sopte als in een potje vingerverf. Sop sop sop. Doch zijn vinger werd niet rood. Het was droog in dat onrijpe gleufje, te droog. En Bernard werd kwaad. Zijn hand werd kwaad. Hij wreef als een waanzinnige over het onwillige vlees. Bernard wist wel tot wat het vlees in staat was. Hij had immers de films gezien. Films die zijn vader onder zijn hemden hield. Bernard kende de toekomst. Hij was te ongeduldig om zijn tijd af te wachten, gevangen in een jongetje. Het vlees dat hem toekwam was onrijp, ongeschikt voor consumptie. Het meisje gilde. Bernard trok zijn vinger terug. Zijn vinger was rood. Het meisje sprong huilend op, en rende langs Luioog het struikgewas uit. Allen verzamelden rond Bernard. Hij hield trots zijn vinger in de lucht, zijn rode vinger. En hij grijnsde. Dit was hun eerste wapenfeit. Niemand wist precies wat er gebeurd was, maar dat het een overwinning was stond vast. Zij waanden zich hele kerels, in het zog van hun leider. Zij waren de bende van Tettenzot.

Bernard luisterde niet altijd naar zijn vlees. Hij verloor soms van het leven, en dan ontnam het hem meer dan hij ooit terugnemen kon. Waanzin en wanhoop dreven hem naar zijn vrouw. Passies van het onvlezige hart. Dat had hem nu al zestien jaar van zijn leven gekost. Zestien jaar die hij onmogelijk terugkrijgen kon.

Bernard zit in zijn zetel en denkt na. Zijn eerste zaadlozing. Elf jaar oud was hij. Hij loosde in bad. Hij lag op zijn buik en naaide het gladde email van de badkuip. Berrr-naaaarrrr! Waarom is die deur op slot? Zijn moeder stond aan de deurknop te draaien. Zit je nu weer in bad? Bernard maakte steeds rondere bewegingen met zijn bekken. Zijn stijve piel rolde en gleed soepel over het email. Hij kon er niet mee stoppen. Zijn vlees dwong hem verder te gaan. Zijn hart versnelde, en hij ademde steeds dieper in en uit. Bernard doe die deur open! Hoor je me? Zijn moeder bonkte op de deur. Doe die deur open of ik haal je vader! Alle spieren in het lijfje van Bernard spanden zich op. Zijn bekken schokte, en hij kreeg het gevoel alsof hij zich elk ogenblik ontlasten kon. Rauwe kreunen ontsnapte aan zijn mond. Rauwe kreunen bereikten de badkamerdeur. Wat gebeurt er daar? Berrr-naaaarrrrr! Bernard ademde nog eens diep uit. Er verscheen een brede glimlach op zijn gezicht. Hij lag ontspannen op zijn rug in het lauwe water, oren onder het waterniveau, en wreef wat kleverig zaad tussen duim en middenvinger. Bernard rustte eventjes uit, en deed het dan opnieuw. Een badkuip vol zaad. Levenssnot dat aan zijn huid en in zijn haar bleef kleven.

En in het struikgewas: Appelsien, Luioog en Dikke Lowie werden ingewijd in de geheimen van het vlees. Het mooiste meisje van de klas spoorde hun klooiende klootjes tot productie aan. Haar handjes hier en dan weer daar, haar mondje gans consumptieklaar. Dikke Lowie slaagde er als eerste in om een klein wit wolkje van tussen de plooien in zijn vel te spuwen. Zijn zware lijf schokte en golfde, als een door seks geteisterd waterbed. Voor Appelsien en Luioog was de tijd toen nog niet rijp. Maar de tijd kwam snel, en dra spoten alle bendeleden hun zakjes leeg, telkens weer. Waren zij planten geweest, dan had hun nageslacht binnen afzienbare tijd het struikgewas overwoekerd. Ja, dan had het schooltje, zelfs het volledige dorp er aan moeten geloven. Doch planten waren zij niet. Hoe kwistig zij hun zaad ook strooiden, de bende van Tettenzot telde vier hoofden, niet meer.

Bernard kijkt op. Elsje komt de kamer binnen. Hoe kan zij van hem zijn? Zij is uit de buik van zijn vrouw gekomen. Zij is meer van haar dan van hem. Zijn pik spuwt geen Elsjes. Zijn vrouw is de grote fabriek, hij slechts een kleine leverancier. Dag pap. Bernard glimlacht naar zijn dochter. Zij heeft zijn ogen. Bernard grijnst. Hij heeft zijn vrouw daar toch een loer gedraaid.

door Vincent Nemo

  De begrafenisondernemer
  Waxine

Kapitein, het gaat prima zo. Gewoon lekker doorbreien. Ach, het kan zo mooi zijn, die ontluikende natuur..
bromde Spencer Brandsen () om 11:30 (op Maandag, 19 Mei 2008)

Mooi en vooral heel bitter, nu de luikjes zich langzaam terug sluiten.
bromde Kapitein Nemo om 12:09 (op Maandag, 19 Mei 2008)

U moet het u niet persoonlijk aantrekken.
bromde Spencer Brandsen () om 12:22 (op Maandag, 19 Mei 2008)

Wie moet ik het anders aantrekken?
bromde Kapitein Nemo om 13:22 (op Maandag, 19 Mei 2008)

Jeugdsentimenten komen weer naar boven. Waar zal dit eindigen met Elsje? Het is wel België waar het over gaat, me dunkt.
bromde Don Dingo om 17:24 (op Maandag, 19 Mei 2008)

Nou ja zeg, lees ik net dat Surinamers het vaak met babies doen. Ze stoppen ‘m er gewoon in..
bromde Enz om 18:57 (op Maandag, 19 Mei 2008)

Surinamers zijn erg klein geschapen, dus dat doet geen zeer. Het is als een suppo steken, een poepsnoepje. Daar heeft zo’n baby echt geen last van hoor.
bromde Kapitein Nemo om 19:15 (op Maandag, 19 Mei 2008)

Die Surinamers zijn niet zo klein geschapen, maar die vrouwen! Dushi enzo was het geloof ik.
En dus niet meer dan logisch dat die baby’s dat wel kunnen hebben, vooral die vrouwtjesexemplaren.
Verrukkulluk amusant dwaalsel trouwens, Nemo, dank voor het geamputumuseer
bromde Eliv om 21:30 (op Maandag, 19 Mei 2008)

Um. Ja, Ik wilde wat zeggen, maar nu weet ik het niet meer.
bromde Etc om 22:12 (op Maandag, 19 Mei 2008)

Met genoegen, beste Eliv.
bromde Kapitein Nemo om 22:17 (op Maandag, 19 Mei 2008)

Een pracht
bromde bicat om 22:44 (op Maandag, 19 Mei 2008)

Ik heb me ook wel eens afgetrokken.
bromde L* om 22:58 (op Maandag, 19 Mei 2008)

Ha, de bekentenissen komen los…
bromde Enz om 23:02 (op Maandag, 19 Mei 2008)

Nou vooruit dan, ik geef toe dat ik het ook wel eens heb gedaan. Minimaal 10.000 keer, maar dat is een voor – zichtige schatting.
bromde Spencer Brandsen () om 12:39 (op Dinsdag, 20 Mei 2008)

Ik heb echt ooit de badkuip genaaid..
bromde Kapitein Nemo om 13:15 (op Dinsdag, 20 Mei 2008)

Ja, baas boven baas..
bromde Spencer Brandsen () om 13:40 (op Dinsdag, 20 Mei 2008)

Mooi verhaal Nemo, ga zo door…
bromde grtsdx8lohn om 13:58 (op Dinsdag, 20 Mei 2008)

Zo is het. Gaat het al weer een beetje grtsdx8lohn ? Wat zou een gemiddeld kwakje eigenlijk wegen?
bromde Spencer Brandsen () om 20:09 (op Dinsdag, 20 Mei 2008)

Hangt ervan af of het lege zaden zijn of zaden met potentie. De laatste kwak kon ik met mijn buik dragen.
bromde bicat om 20:36 (op Dinsdag, 20 Mei 2008)

Ik zit al klaar met een grammenwegertje onder handbereik.. Puur wetenschappelijk onderzoek.
bromde Spencer Brandsen () om 20:39 (op Dinsdag, 20 Mei 2008)

Ah, meedenkend. Dan blijf ik nog even 5 minuten online om het resultaat af te wachten.
bromde bicat om 20:42 (op Dinsdag, 20 Mei 2008)

Ach, het kan zo mooi zijn wetenschap.. Bijvoorbeeld dat je onderzoekt of een varken lekkerder slaapt op stro dan op
beton. Dat is echt wetenschappelijk onderzocht. Ik zal niet
verklappen wat de bevindingen waren.
bromde Spencer Brandsen () om 21:02 (op Dinsdag, 20 Mei 2008)

Nee, dat zou de pret maar bederven natuurlijk.

Wat een heerlijke avond! Ik krijg er niet genoeg van! Mijn bloed bruist en ik ben één brok energie en vrolijkheid! Ik ga dansen tot een stuk in de nacht!
bromde Kapitein Nemo om 22:02 (op Dinsdag, 20 Mei 2008)

Ja, die uitroeptekens passen ù dus ook niet.. Ik vroeg mij trouwens net af hoe een kerkorgel in combinatie met een
drumstel zou klinken. Alleen dat dus, verder nix.
bromde Spencer Brandsen () om 22:14 (op Dinsdag, 20 Mei 2008)

Rick van der Linden zou het wel weten.
bromde bicat om 23:18 (op Dinsdag, 20 Mei 2008)

Rick van der Linden en Billy Cobham. Maar het moet wel in een echte kerk en zonder electronica.
bromde Spencer Brandsen () om 02:48 (op Woensdag, 21 Mei 2008)

het slijk der aarde

Holle retoriek

"Zit je achter het meest nieuwe en hipste technologische apparaat van deze eeuw, kom je op een stukje internet over columns schrijven. En dat is nu exact wat ik zocht! Soms zoek je iets, en kan je het niet vinden. Maar nu wel! Ik zoek iets om mijn Nederlandse woordenschat in te verwerken. En dan zoek je, en zoek je, en dan VIND je!

Soms zoek je iets anders. En dan vind je het niet. Mannen, of vrouwen, pennen, papier, boeken, bekers of boodschappen, je vind het soms niet.

Maar nu heb ik het gevonden!

Groetjes Lieke"

(Lieke, Zelf een column schrijven)

"Daarom is bicat een lichtje, een vuurtoren voor de verloren lopende dolenden.
Want dat er velen op de dool. Een gevolg van zich onbestemd, zonder nuttig doel, afgevlakt en weinig bijzonder voelen maar misschien nog meer eengevolg van het vluchten voor deze zelfrealisatie, deze pijn van een ziel zonder importantie niet te hoeven voelen. En daar compensatie middelen voor zoeken en aangboden krijgen. Drugs, sex met dieren, sex met kinderen die geen leeftijd meer nodig schijnen te hebben, autorijden, schoeisel, weblogs, gangbangs, sport, wat al niet. Als het maar lijkt dat je vooral bezig bent. Al is het nietszeggend en immoreel, al is het bellenblazen met je mond dicht of een kraak zetten en minister zijn.

En dan is er bicat..aus blaue hinein zu uns gezogen, zonder eigenaren of aandeelhouders die stakingen uitlokken, zonder stompzinnig geleuter, nee, de magie van de fantasie, de fictie en de nederlandse taal aan de macht.
Een baken van troost, een zwoele geur vlak voor het slapen gaan, een enorme uitzinnige stapel draadjesvlees met dampende jus, een romance achter het frietkot, scooters en mobieltjes, vogels die hun eigen lied zingen, de eigen partituur kennen en geen regisseur of dirigent nodig hebben, de horror en thrill. Dat wat onbewust en ondergronds en ook van het leven zelf is. En niet wordt voorgeschreven door de krant, de tv, radio, politiek, banken en verzekeraars, speculanten die denken met 'de echte waarheid' om te gaan. Nee, ik ben geen echt schrijver maar wel groot fan van het schaarse bicat talent."
(Peter Novecento, Haagsche Post)

"Schuimbekkend van woede las ik de met een danige onverschilligheid geschreven colums betreffend de holocaust en Auschwitz. De flarden teksten vol schrijffouten en loze beweringen, getuigen van weinig historisch besef maar vooral een respectloze attitude jegens miljoenen slachtoffers. Vandaar mijn bijdrage met het verzoek de richtlijnen als opgesteld in de bijlage te respecteren en in acht te nemen.

vr groet

dhr. Papen"
(Daniël Papen, via email)

"Diep geroerd, met geknepen stembanden, omvloerste oogleden, brandend maagzuur en kloppende roede (het is tenslotte 5 december) mocht ik uw fraaie stuk proza over mijn getroebleerde netvlies laten glijden... De woorden vertalen zich moeiteloos in zielsetsende beelden. Dank!"
(bromde Zielknijper, 5 december 2005)

"Geachte heer,

Mag ik u verzoeken het plaatje van de te jonge dame van uw site te verwijderen. Er zijn namelijk nog al wat mensen die dit niet lollig vinden. Diverse klaag e-mails over gehad. Mag ik u er op attenderen dat het hier om Kinderporno gaat en de wetgever daar meer dan 4 jaar gevangenisstraf op heeft gezet. Ik ga ervan uit dat het om een misvertstand gaat, als moderator. Met vriendelijke groet.

Sociale Jeugd- en Zedenpolitie te Amsterdam
Commerciele zaken
020-5592585"
(i030142@planet.nl, 14 december 2004)

"Schitterend verwoord dat artikel over Clarence. Liep jaren met een missie, aan de voetballiefhebbers (niet de kenners) proberen uit te leggen dat Abe en Piet beter zijn dan het orakel uit betondorp. Was onbegonnen werk. Het klootjesvolk adoreert Ellen van Langen, Geesink en Rieu, en vinden mevrouw Blankers, Ruska en Roby lakatos maar niks, ze weten waarschijnlijk niet eens wie het zijn. Toen Keizer stopte heb ik jaren niet meer gekeken. Toen zag ik die Fin en een paar jaren later een Surinamer met een Nederlands paspoort (Had die Fin er ook maar een gehad). Ja en dan begint het heilige vuur weer te branden. Deze twee zijn tactisch en technisch het beste wat er op Nederlandse velden heeft rondgelopen (wat ik in mijn leven heb gezien). Keizer had niks met voetbal te maken, dat was ballet,kunst, en soms als het niet belangrijk was helemaal niks .En Abe ken ik van wat beelden, maar als je naar de verhalen over hem luistert hoef je de verteller maar in de ogen te kijken en herken je meteen de kenners uit die tijd."
(via mail, 23 oktober 2005)

"pedante snikkels, komen kut te kort. Webloggen is niet voor mietjes maar ook niet voor stoere geile binken, webloggen is namelijk een fenomeen, een spookbeeld voor blinden die zich vergapen aan de wijde wereld van het internet om zichzelf te ontmoeten, een monologue interieur te voeren en dan de echo terughoren, het internet dat een wonder is wat een dom irrationeel fenomeen is. Echt iets voor pedante snikkels en kale kutten die niet neuken maar wel in elkaars nek willen hijgen en tijd teveel hebben. Ik zou er helemaal niet aan beginnen en beroemd en rijk ben ik al, zegt het liefje. Ik heb de grootste en zij heeft de lekkerste en we verdoen de tijd liever in elkaar verstrengeld dan te vergooien op zo’n vervuilde weblogmarkt. Mot je alweer email beantwoorden enzo, in je vrije tijd, be je gek. Opzoute, stik dur maar in, Goossens, kijk maar uit dat ze niet vreemdgaan terwijl jij al die poen verdient, sneue wolf, ouwe rukker, voordat je het in de gaten hebt sta je een verschrikkelijk stinkend goedje op je scrotum te smeren terwijl je staat te huilen omdat je zo belazerd bent terwijl je het alleen maar goed bedoeld, voor ons allebei schatje, weetje, heerlijk met vakantie strax, saampjes, maar vanavond moet ik werken snappie, centjes verdienen mot pappie, kijk niet zo beteuterd, je wilt helemal niet naar de Lidl, je wilt daar nooit gezien worden zei je, nou dan. Nou tot strax dan, he ?"
(nove, 12 oktober 2005)

"Bicat.net, dat is toch die achterlijke webstek voor rukkende, boerende en altijd bezopen kerels? Dat zielige pathetische zooitje ongeregeldheden dat uitgebraakte hersenkwak probeert te verkopen als prozadrek? Natte winden, dikke drollen, kleverige onduidelijkheden? Slurptrekkende draaigorgels, voorhuidjogging avant la lettre en berensgrote buikglijers?" (Jeremias Schubbenrug, in Nova, 4 oktober 2005)

Reageerziekte

"Op een vrolijke dag toen ik aan mijn, voor al 11 jaar, allerbeste vriendin de liefde heb verklaard en binnen luttele seconden de meest euforische gevoelens door mijn ziel heen flitsten typte een verslag van school begon k te typen en dit kwam tevoorschijn op het samengeperste hoopje uitwerpselen wat ik beschouw als mijn laptop, want zoals velen het niet slecht zou doen als zij dit beseften is bezit enkel een illusie.

Conclusie & nawoord

Niet alleen symbolen hebben invloed op ons doen en denken, de manier waarop ieder mens zichzelf ziet en andere zegt meer over die persoon dan over anderen. Elk mens gaat zijn eigen weg, en het is jammer dat er uit commerciële geldzucht zoveel miscommunicatie ontstaat tussen mensen. Welk mens is beter, het mens dat genadeloos elke, in zijn ogen misdadiger, ritueel vermoord, of die mens die de opdracht geeft om onbewuste signalen stuurt via reclamespotjes en zo het materialisme hoger prijst dan het gevoel om bewust van jezelf en je daden te zijn? Draait het dan uiteindelijk allemaal om geld?
De een vermoord mensen die hun hele leven anderen pijn doen, en de ander roept het gevoel op dat er niets beter is dan nike schoenen in combinatie met een stoere jack met een bontkraag, dat gedoe met die bontkragen id volgens mijn theorie gebaseerd op het paringsgedrag van leeuwen, hoe groter en mooier de manen, des te meer aanzien ze hebben en kans op leiderschap en hoe meer kans ze hebben dat hun genen worden doorgegeven ;).
Door niet te realiseren waar je mee bezig bent, of niet wie, maar wát je eigenlijk bent, ontstaat er miscommunicatie en disharmonie in de maatschappij. Opgaan in de massa kan leiden tot afgunst en afkeer van het geloof in jezelf en in anderen.

En ik wens hierbij balkenende en zijn hele tweede kamer heel veel succes met het oplossen van de “problemen” hier in Nederland, want zo schieten we geen reet op.

Oja, en een gelukkig Nieuwjaar!

Zondag 7 januari 2007, Frank Hooijer"
(Frank Hooijer, 7 Januari 2007)

"Ik had het allemaal al wel eens meegemaakt en niets was mij te dol geweest: eonisme, vice anglais, flaggelatie, ja zelfs koprofagie. Ik was dan ook met graagte ingegaan op de omineus-priapische woorden en lubrieke blikken die "Ellen" tijdens ons gezamelijk consumeren eerder die avond op mij had gericht. Toen we, media nox, eenmaal in haar slaapkamer waren aangekomen, gaf zij steeds minder blijk van doorgaans aan haar toegeschreven mesquinerie. Integendeel,loodzwaar en onvermijdelijk hing het veile sneukelen in de lucht. Binnen no time was de vloer dan ook bezaaid met exuvieën en toonde zij mij haar zinnenprikkelende Junonische leest. Na intiem pidjetten en enige orogenitale schermutselingen (waarbij brod noch javelijn werd ontzien),sloegen wij serieus aan het procreëren. Cunnus en Curacaoënaar leken welhaast voor elkaar geschapen. Hoewel haar defloratie al enige tijd terug had plaatsgevonden, pandoerden wij als nooit tevoren, daarmee verschillende tenesmen bewerkstelligend. Het is maar goed dat haar echtgenoot van deze sluikmin nooit wat heeft gemerkt..."
(TiTo, mei 2006)

"Schrijf eens over vrouwen en hun plek of plaats in de allesverterende zakenoorlogen. Want als er stereotype mannen met diep verborgen schaamtegevoelens over hun potentie problemen en erectiestoornis (taboe naturlijk) dan is dat manifest in hun 'vlucht vooruit' in de freudiaanse wapencultuur. Elke geweerloop, elke zwaardere tank is een gestileerd erectiel apparaat vol dodelijke munitie opgepomnt met miljoenen kogels in een spurt naar het doel wat als lustsymboliek een 'lilith' in een duizelige extase zou moeten brengen want zo 'is de kracht van het leger'. Stoere mannen die eerst de vrouwen opgeilen, dan met hun duwtje in de rug erop los gaan om 'de vijand te onthoofden'. Ik als watje moet altijd vreselijk lachen om die serieuze gezichten die de mannen politici en militairen bij hun gepiep, gezeur en gezeik en hun broodnodige verklaringen trekken.
U, als warmbloedige heterovrouw zal zich wezenloos kunnen uitleven 'tussen de hitsige Jantjes'. Ik stel voor dat u zich een voorstelling maakt over de gang van zaken in de nachten op zo'n nomadenkamp met satellietvererbindingen in de maanloze nachten van de nieuwe woestijnen die worden ontgonnen, namens u en mij, natuurlijk, vanzelf, juist, nee, uiteraard. Het mag ook wel een andere uiterst vervelende erectiestoornis gaan, de ejaculatie praecox. Dat gaat dan vast over de linkse oppositie, denk ik dan, kunt u het fijn neutraal houden.

U bent toch op alle kaasmarkten thuis, hard op weg om zich te bekwamen in een genre waar sex met hoofdletters geschreven moet worden. Vooral de sex benadrukken, Lilith. Veel gore geile, harde, wrede sexscenes, met blinddoeken, kidnap, politiehandboeien, touwen en katrollen, gedwongen masturbatie tussen mannen, tussen vrouwen, scarring en kaalscheren en tot huilens toe dat gepomp met dildo's en dat monotone gezoem van vibratoren sfeervol brengen. Vooral geluiden en kleuren beschrijven, daar ben ik gek op."
(Peter Novecento)

"Is er iemand in de zaal die nog wil doneren aan een zielige arme homosexueuele neger met een onbeschrijflijke ziekte zwaargelovig te dom om te leren of te schijten die bovendien een oog mist en denkt dat de duivel soep in een blik stopt want hoe komt het er anders in en tegelijkertijd vreselijk gebukt gaat onder de laatste Tsunami of de vrees daarvoor want zijn geitenoog gaf vanmorgen onheil aan? Of anderszins zijn hypocriete tot op het bot zwarte geweten schoon wil kopen voor een luchtig schijntje of nóg liever zichzelf onsterfelijk wil maken over het lijk van een ander? Nee? Eénmaal? Andermaal? OK, dan ben ik ook pleite en met Marnix mee naar dat gruwelijk dure restaurant. Bovendien is het al na zessen en sta ik in de baas z'n tijd de wereld te redden en zo heb de cao dat nooit bedoeld. Howdoe en de mazzel. "
(Hein Buffelruft, 28 dec 2005)

"De liefde is groots, ze breekt zonder haar gebit te gebruiken door elke granieten kop heen, verzwakt de wil en maakt elke stoere kerel tot een week omhulsel, een schaduw van zichzelf, een brabbelend luierkind, elke vent verandert van binnenuit en geweldloos door haar rijke zegeningen. Je krijgt een rijpe korstkaas als huid en een hart van vloeibaar goud. Verpletterend is ze en zij, de liefde, de warme zomerse, niet de winterharde en verbitterde tak dus, zit nog steeds vol met geheimen waar niemand de sleutel van kan vinden. Mysterieus is ze, als de ondergrondse geheimzinnige dictatuur van wereldwijde, alomvattende bekabeling waarlangs dagelijks kilometers gecodeerde data tussen de continenten flitsen. De liefde is een tectonishe plaat die schuurt en krast en gangen boort voor lavastromen van vleselijkheid en voedzame sappen die op geen enkele dieet mag ontbreken. Daarom is ze schaars. Tot slot..we heben allemaal een gat van onderen, onthou dat. "
(Nove, relatietherapeut, 3 dec 2005)

"Thanks! Voor de eerlijke en ijskoude bieren vooraf om de ergste dorst te lessen na een lange en vermoeiende reis. En de Champage daarna in gelukkig niet van die zuinige hoeveelheden maar gewoon ruim bemeten pullen. Dank ook voor de wonderschone oester die in zijn natuurlijke habitat beschermd en koel lag te wezen toegedekt met een warme dekentje bosui-liefde en een tikje Tabasco-ondeugd onder die deken. Dank voor de kleinste en schattigste St. Jacobsoesters die ik proefde in Balsamicostroop. Eerbied voor de kort aangebrade en met ontbijtkoek gestoofde kwartel. Ik proefde een tint Orange Marmalade hoewel je zei dat het er niet in zat. Ik hou het erop dat de chefkok zijn geheimen heeft en, hoe hooggeëerd zijn publiek ook mag zijn, ál zijn details zullen ze nooit te horen krijgen. Met liefde deed ik mijn sommeliertaken en het ‘kut-sommelier’ omdat ik de glazen niet tot de nok vulde, neem ik op de koop toe. Onder de indruk was ik van je tzatziki met shrimp en rode grapefruit. Zoet en zuur zoals Bitter & Sweet zoals het leven zelf zoals harmonie zo mooi kan zijn. Ook onder de indruk was ik van je zeewolf met tomatenchutney. Een rode knipoog op een licht in de boter aangezet visje zoals de boter bij de vis behoort te zijn. Je bewees jezelf door met het produkt mee te koken en de zeeduivel vochtig te houden en over te laten lopen in het bedje van zuurkool omrand door koele en volle crême fraiche en slechts gestopt door mosterd. Het zal mijn gebrek aan woordenschat zijn geweest deze poëtische beleving van samenstelling aan mijn disgenoot heer Visser uit te leggen, aan de wijn waarin het beestje zwom heeft het niet gelegen. Emotioneel werd ik bij het aangezicht van mijn vrouw in jouw open keuken, verliefd op de chefkok die zijn konijntje aan de haak had geslagen. Uit het konijnengezin weggetrokken, de zuigelingen achtergelaten en deskundig ontdaan van fluffy flaporen en prachtig gevild en daarna één minuutje aangebraden in de volle boter. Ach, je zei het nog, ‘nog even in de oven en gekeken hoe lang’ in antwoord op de vraag hóe lang dan, zoals Sebastiaan Bach ook vindt dat de piano zichzelf speelt. U zij geprezen met bijzondere gaven, maar het zal mijn eenvoudige ziel zijn die het zo ziet. De ingekookte fond een tikje gezoet nog niet eens meegerekend evenals de witte bonen-truffelpuree en rode kool met vijgen die in een restaurant van naam de kaart had kunnen aanvoeren. Jammer dat je er niet bij was met de kaas. Het zal de tol van de roem zijn geweest of de spanning van het koken op zulk een hoog nivo. Het siert de man die ook gewoon maar een mens van Vleesch & Bloed is gebleven. Het was uit de kunst hoe wij genoten van een walnoot uit Frankrijk gekraakt op de wals van braakgeluiden die wij van boven hoorden komen. Waarschijnlijk was je druk doende in de homard-naire. Het dessert ben ik kwijt evenals het betoog dat ik hield, maar dat was ik toen al kwijt. Het betoog hou je van mij tegoed. Ik zal het je vertellen als ik de liefde verklaar aan mijn vrouw zoals jij gisteren de keuken in het algemeen en ons in het bijzonder de liefde verklaarde. "
(Kiers de Maison, 27 november 2005)

"Ach, heer bicat, nu we het over eten en drinken hebben. Ik kan u te allen tijde aanraden, maar toch vooral in de herfst, van de ganzenlever te proeven. Zoekt u daarbij een zo eenvoudig mogelijk bewerkte ganzenlever, dus geen paté, niets met geconfijte uien of anderszins toevoegingen. U wilt ganzenlever proeven die met de hand is schoongemaakt door een oud boerenvrouwtje die hooguit peper, zout en wat cognac toevoegde en daarna op 70 graden in de oven met de deur op een kier de lever zachtjes liet warm worden. Niet smelten, want dan scheidt het vet van de lever en bent u uw produkt kwijt. Nee, u wilt de lever verwarmen zodat lever, peprer, zout en cognac een geheel gaan vormen. Dat wat u wilt proeven is de waarheid en niets anders dan de waarheid. Slaat u overigens wel in grote hoeveelheden in, niets zo erg als aan het einde te moeten constateren dat u nog wel wat had gelust. Nee, met veel dingen is het zo dat we nèt even meer moeten eten dan ons lief is. Nèt dat decadente punt van overdaad aantikken. Schenkt u daarbij een Gewürztraminer en bij voorkeur hoe ouder hoe beter en liever nog een Grand Cru dan een gewone. Maar als u dan toch uit wilt pakken dan komt u niet heen om de Tokay Pinot Gris.
Daarbij geserveerd met warm en geroosterd brioche brood."
(Harrie Stamper, 23 oktober 2005)

"Of die klassieke Suske & Wiske (het was nummer 78 als ik het goed heb): De Kakkende Kakkerlakken, die aflevering waarin Tante Sidonia in haar keuken te maken heeft met een steeds groter wordende populatie kakkerlakken, die voortdurend alles onderschijten, niet in de laatste plaats de biefstuk met friet die Tante speciaal voor Lambik had gebakken, tot grote woede van onze favoriete zeshaarder, die gelijk een spuitbus pakt en erop los begint te spuiten, dit tot groot enthousiasme van zowel Suske als Wiske, die duchtig beginnen mee te spuiten (we hebben het hier duidelijk over de periode waarin Suske en Wiske nog net zo milieubewust waren als George W. Bush die zijn privejet vanuit Kyoto liet terugvliegen naar zijn range in Texas omdat ie z'n favoriete cowboy-hoed was vergeten), maar in de spuitbus van Lambik blijkt een goedje te zitten dat er voor zorgt dat de kakkerlakken de volgende dag het formaat van een jong paard hebben (professor Barabas had een lege spuitbus gebruikt om zijn nieuwe groei-middel te testen en vergeetachtig als hij was, had hij het bij Tanta Sidonia laten liggen, puur uit teleustelling, want ook na gebruik van het groeimiddel had Tante Sidonia de professor uitgelachen toen hij zijn broek naar beneden deed), afijn, nu de kakkerlakken gegroeid zijn, schijten ze nog harder met als gevolg dat tante Sidonia, Lambik, Suske en Wiske hun huis worden uitgescheten, waarna ze Jerommeke erbij halen, wiens enige bijdrage een ENORME scheet is, gelukkig komt professor Barabas eraan met een grote smile op z'n mombakkes en een nog grotere bobbel in de broek die, zo zal even later blijken, amper in staat is de steeds groter wordende penis van Barabas te verhullen met als gevolg dat Tante Sidonia, gek van geilheid, zich op professor Barabas stort die vrijwel onmiddellijk klaarkomt en bovenop een van de reuzekakkerlakken kwakt die dan weer vrijwel onmiddelijk in elkaar krimpt en in het niets oplost, waarna ook Lambik en Suske en Jerommeke hun apparaat bewerken met het groeimiddel, zodat ze de volgende dag, onder de stimulerende leiding van Tante Sidonia en Wiske, de kakkerlakken dood masturberen. Knipoog Wiske. Einde."
(Max J. Molovich, 23 Augustus 2005)

"De vergelijking ‘vleesetend’ en ‘vrouw’ is een natte wensdroom. Het is veelbetekende symboliek dat er aan vegetarische mutaties man/vrouw/ hermafrodiet wordt gewerkt door de wetenschappelijke elite. Weten zij soms meer? Staat ons Armageddon te wachten ? De finale segregratie, het schisma van de sexen en de ondergang van hun zondige sexueel verkeer als geheime wapen om de wereldbevolking eindelijk zonder oorlogen te kunnen reguleren ? Reincarneren in een plantaardig bestaan in een potje aarde van robotformaties die miljoenen grijze racks van vruchtdragende en geurige planten produceren onder uiterst secure en berekende condities , zonder vrij zon of maanlicht, zonder zicht of gehoor, zonder tastzin, zonder geluid van wind en zee."
(nove, 6 Juni 2005)

Zelfbeschouwing

"Een man van middelbare leeftijd, beet je te dik, beetje te morsig. Baardje of sik wellicht. En witte schilfertjes sieren zijn gelaat. Hij rookt en hij drinkt, maar in tegenstelling tot wat hij ons graag wil doen geloven, niet teveel. Hij is een ambtenaar, schaaltje 9. verder een liefhebbende vader die zijn frustratie over het uitblijvende en waarschijnlijk nooit meer komende grootse leven heeft verruild voor een soort van komisch cynisme. Hij neemt het niemand kwalijk behalve misschien soms zichzelf, maar dan alleen na een Westmalle Tripel te veel. Hartstochtelijk supporter van NAC of een andere club ten zuiden van de grote rivieren, want dat hij een Brabander is moet haast wel. Zo stel ik mij Kiers voor, maar wellicht is het wel gewoon die homofiele Indo die bij Serudang de lege borden ophaalt..who knows.."
(Andy Möller, Gelsenkirchen)

"Het is vast een meteroloog, een weermenneke met een gesmoorde sexualiteit, eentje met een enorm taboe. Een vrijgezelle biologieleraar met verlatingsangst kan ook. Zo'n eenzaam type die nog steeds bij zijn moeder woont en al jaren lesgeeft in het basisonderwijs. Zo'n anonieme 13 inhetdozijnman die spaarzaam leeft, de piepers schilt en de afwas doet, zo eentje die op de middagwandeling met het hondje van moeders vanachter de krant bij een speeltuin of in het park naar stoeiende of voetballende jochies kijkt en de pijn verzwijgt. Een masochist die het taboe koestert.
Zo'n kleffe smeerlap van een potentiele serieverkrachter met banden in een hechte kerkgemeenschap waarop moeders zo trots is omdat hij naast het lesgeven ook nog als hobby het locale knapenkoor dirigeert. Zo eentje die maar beter melancholieke verhaaltjes moet blijven schrijven. "
(Nove, 22/11/2005)

"Ach ja, leuk, schrijvers.

Beetje zo in je donkere hol aan de wereld knagen. Puur verongelijkt verdedigen van een door mede niet-aanwezigen geschapen superieure schertswereld. Lurken aan je pijp. Pijpen aan je lurk. Woorden in langgerekte nadenkzinnen omzetten. Protserige taalvlekjes. Huilerige holheden. Fletse vondsten. Massieve monomane monsters. Een zielige berg toevoegingen aan de duistere put die al veel te lang overstroomt door de gemankeerde bijdragen van nerveus krabbelende geesten met een ongepast gevoel van eeuwigheid.

Die sfeer.

Geef mij maar parkeerwachten. "
(Marnix, 21/11/2005)