stoel
 
 

Navigatie

de voorplecht
louter proza
louter poŽzie
liaisons
nostalgie

colofon/contact





Dankbaar

Uitgelogd

Huishoudelijk

5 oktober 2005

Advertentieboer webstats4u, voorheen nedstat, kan de vinketering krijgen. Vanaf vandaag verdwijnt deze teller, de bezoekcijfers zijn bewaard voor het nageslacht en voortaan tellen we verder met Awstats. Koffiebonnen kunt u ophalen bij Tante Miep.

  Mirca (15-16) - Vincent Nemo

Woensdag, 27 Februari 2008

Mirca (15-16)

Het is donker in de kamer, ik besef niet onmiddellijk waar ik ben. Ik tast rond, maar waar in mijn appartementje het nachtlampje staat, tast mijn hand nu in het ijle. Langzaam komt er klaarte in mijn geest. Met mijn rechterhand grijp ik naar het touw aan de muur, achter het bed, en trek er aan. Het licht knipt aan. Even laat ik mijn ogen aan het licht wennen, dan kruip ik uit bed en daal de trap af naar de woonkamer. Ik neem de telefoon in mijn hand, mijn vinger glijdt over de cijfertoetsen. Wie ga ik bellen? De kiestoon klinkt ongeduldig. Eerst bel ik het ziekenhuis: geen gehoor. Dan bel ik de militaire basis: opnieuw geen gehoor. Ik leg de hoorn terug in de haak. Misschien is er iets op tv dat een licht kan werpen op deze impasse. Wanneer ik het televisietoestel aanzet verschijnt er enkel ruis. Ik zap tot ik alle posten heb gehad, en schakel het toestel terug uit.

In een kastje onder de koelkast vind ik een pillamp. Ik trek mijn schoenen aan, neem een jas van mijn vader en ga naar buiten. De toegang tot de militaire basis ligt op nog geen kilometer van het huis. Ik ben er als kind eens geweest, toen mijn hond het domein opgelopen was. Huilend vertelde ik mijn verhaal aan de wachter, die onmiddellijk iemand opbelde. Er werd een zoekactie georganiseerd, en nog geen uur later kwam er een jeep aangereden met op de passagierszetel een militair met mijn hond in zijn armen. Ik ben geen fan van het leger, maar die ervaring leerde me dat soldaten ook maar mensen zijn. Het is op die menselijkheid dat ik nu beroep hoop te doen.

De straatlampen werpen een flauw licht op de steenweg. Er is geen voet- of fietspad, ik wandel langs de gracht in het gras. Ik zou evengoed op de weg kunnen lopen, er is geen verkeer. Een buurjongen is op deze baan aangereden toen ik een jaar of acht was. Zijn rechterbeen werd geplet en moest worden afgezet. Nee, ook al is er geen verkeer, ik wandel langs de gracht in het gras. Het waait een beetje, maar toch is het nog aangenaam warm. De jas van mijn vader is een winterjas. Ik voel hoe mijn oksels en rug klam worden van het zweet, en doe de jas uit. Omdat ik mijn handen vrij wil houden laat ik de jas achter in het gras. Die pik ik later wel weer op. Dergelijke praktische aangelegenheden zijn immers het laatste van mijn zorgen. Alleen op de wereld, zo lijkt het wel. Iedere andere donderdag lag ik nu in bed met een boekje. Ik zou maximum nog een twintigtal minuten lezen en dat ging het licht uit. Morgen om vijf na acht ging de wekker immers weer.


Ik ben bijna aan de toegangspoort van het militair domein. Ik vertraag mijn pas. Er brandt licht, maar er is geen levende ziel te bespeuren. De poort wordt onder normale omstandigheden door minstens twee personen bewaakt, onder deze omstandigheden had ik een hele troep wachters verwacht. De poort staat open. Op een meter van de witte lijn, die op de toegangsweg geschilderd staat, blijf ik afwachtend staan. Ik kuch eens, bij wijze van aankondiging. Mijn handen houd ik duidelijk zichtbaar. Ik heb genoeg films gezien om te weten dat soldaten eerst schieten, en dan pas vragen stellen.
"Hallo? Is er iemand?" roep ik.
PAUZE
Nog steeds geen beweging. Ik wandel tot op de witte lijn. Nu kan ik duidelijk zien dat er niemand in de wachthokjes staat.
"Hallo?" roep ik weer. Het is vreemd om mijn eigen stem in de stille avond te horen.
Ik wacht nog een vijftal minuten. Wanneer er niemand op mijn roepen reageert sluip ik de militaire basis binnen. Omdat ik de angst dat iemand op mij zou schieten niet kan afschudden, druk ik mijn nek bijna in mijn romp, wat me al na een paar honderd meter hevige nekpijn oplevert. Ik hurk neer bij een bunker en masseer mijn pijnlijke nek.
"Wie is daar?" Een stem klinkt dreigend uit het schietgat van de bunker.
"Niet schieten!" roep ik.
Ik hoor de persoon in de bunker opstaan. Een moment later komt hij voorzichtig de hoek om geslopen.
"Reno? Godverdomme Reno!"
Reno hurkt neer en legt zijn hand op mijn schouder.
"Wat is hier aan de hand Reno? Waar is mijn moeder? Waarom wordt iedereen ziek? Wat doe jij hier in die bunker?"
"Ik zal je vertellen wat ik weet, maar eerst moeten we hier weg. Een aantal militairen hebben zich tot de tanden bewapend. Ze denken dat de basis geÔnfiltreerd werd door terroristen, die een biologische aanslag hebben gepleegd. Als ze ons hier vinden zal dat alleen maar hun paranoia aanwakkeren. Ik ben maar op het nippertje kunnen ontsnappen toen ze mijn lab in de as legden."
"Ik ga hier niet weg voor ik mijn moeder gevonden heb!"
"DaniŽl, je moeder is dood. Iedere zieke die naar de basis werd getransporteerd is dood."
Ik kijk Reno verslagen aan. Hij neemt me bij de arm en trekt me recht. We wandelen door de poort naar buiten. Onderweg raap ik wezenloos de jas van mijn vader op. We wisselen geen woord. We komen aan het huis van mijn ouders. Reno zegt dat we slaap nodig hebben. Ik knik en wijs hem de logeerkamer. Ik ga mijn slaapkamer binnen en sluit de deur. Het lijkt of er een kussen over mijn hersenen drukt, dat verhindert dat gedachten hun weg naar mijn bewustzijn vinden. Ik staar naar mezelf in de spiegel van de commode. Mijn gelaatsuitdrukking is neutraal. Er staat niet op te lezen dat ik zojuist te horen kreeg dat mijn ouders dood zijn, dat een groot aantal mensen waaronder vermoedelijk veel vrienden en kennissen dood zijn. Mijn geest is verlamd. Ik trek mijn kleren uit en kruip in bed. De slaap komt niet. Ik lig op mijn rug en kijk naar de maan, die door het open raam naar binnen schijnt. Ik kijk naar de nachtlucht en denk aan niets of niemand. Ik kijk tot ik de zon op zie komen. Ik kijk tot er een vogeltje plaatsneemt op een tak van de kerselaar, die bijna tot aan mijn raam reikt. Dan doe ik mijn ogen dicht en val in een onrustige slaap.



Dokter Sanders kwam net de hoek om, toen ik kreunend en zuchtend het sanitair verliet. Hij droeg zoals altijd zijn witte doktersjas. Ik vermoed dat hij er zo tientallen heeft liggen, want ik heb hem nog nooit met een bevlekte jas zien rondlopen.
"Alles in orde DaniŽl? Je ziet wat bleekjes."
"Ik heb me al beter gevoeld Ed. Reno probeert met de voedselreplicator een steak na te bootsen. Er is nog werk aan."
Edwin Sanders heeft liever dat we dokter Sanders zeggen, of Edwin, maar geen Ed. Jacob en ik noemen hem altijd Ed. We doen dat al van toen we nog kinderen waren, en dokter Sanders onze huisarts was. Als kind durfden we hem zo niet openlijk aanspreken, maar nu laten we geen gelegenheid voorbij gaan of we zeggen Ed. Zijn licht geÔrriteerde blik is kostelijk, al blijft hij altijd erg vriendelijk en behulpzaam, zo zeer zelfs dat iedereen een grote genegenheid voor hem koestert. Ik heb in heel de periode dat we samen optrekken nog geen kwaad woord over hem horen spreken.
"Loop even met me mee naar de ziekenboeg, dan controleer ik of je geen voedselvergiftiging hebt opgelopen. De voedselreplicators zijn dan wel hoogstandjes op het vlak van hygiŽne, maar als Reno er weer aan heeft zitten prutsen is het voedelveiligheidsprotocol misschien overschreven. Het zou niet de eerste keer zijn..."

...Toen we de Aarde nog maar een aantal maanden achter ons gelaten hadden en ons in diepe ruimte bevonden had Reno per ongeluk het veiligheidsprotocol uitgeschakeld. De voedselreplicators waren enkel in staat Vultmaaltijden te kopiŽren. De Vult zijn ons op technologisch gebied dan wel ver voor, op culinair vlak kunnen ze nog heel wat van ons leren. De technologie bleek echter niet in staat de wensen van Reno optimaal te implementeren, al zagen de gerechten die hij ons die dag trots voorschotelde er best smakelijk uit. Het resultaat was dat iedereen die er van gegeten had zich vrijwel onmiddellijk langs alle lichaamsopeningen begon te ontlasten. Soms komt het mij voor dat de geur nog altijd in de mess hangt.

Ik volgde dokter Sanders naar de ziekenboeg.
"Heb je nog geen meisje DaniŽl?"
Dat soort onderwerpen sneed mijn lieve moeder zaliger ook altijd aan wanneer ik haar opzocht.
"Er zijn nog maar twee beschikbare vrouwen op Mirca, Ed, en ze zijn allebei een goed eind in de veertig."
"Lies is vijftien, en Ella wordt volgende maand zestien. We zijn niet meer op Aarde, DaniŽl. We moeten flexibel zijn willen we overleven. Sinds we de Aarde achter ons gelaten hebben zijn er nog maar drie kinderen geboren. Aan dit tempo zijn we voor het einde van de eeuw zo goed als uitgestorven."
"Ik weet het dok, maar die gedachte heeft me nog geen seconde slaap gekost. Maar was je niet aan het experimenteren met DNA. Iets met levensverlenging?"
"De Vult hebben veel ervaring in genetische manipulatie. Ik geloof dat ze een manier gevonden hebben om het eroderen van de telomeren te voorkomen, en tegelijk de vorming van kankercellen te verhinderen. Telomeren zijn de uiteinden van onze chromosomen. Bij celdeling worden chromosomen gekopieerd, maar er gaat steeds een stukje van de uiteinden verloren, waardoor cellen aftakelen en uiteindelijk sterven. Wetenschappers op Aarde hadden al een sterk vermoeden dat dit de oorzaak was van veroudering. Verouderen is geen natuurlijk proces DaniŽl, het is een ziekte en de remedie zit hier in de computer. Maar de database is in Vult, en de vertaling vlot erg langzaam. Wist je dat de Vult die we gezien hebben vermoedelijk ouder waren dan aartsvader Metuselach?"
"Euhm, nee, dat wist ik niet. Hoe oud was die Metuselach dan?
"Negenhonderd negenenzestig jaar oud."
"Naar wat Jacob me vertelde boden ze hevig weerwerk, voor fossielen. De enige Vult die ik heb gezien was gehuld in een glitterende cape en droeg vuige lederen laarzen."
"Je hebt geen voedselvergiftiging," kwam Ed plots ter zaken. "Hier, ik geef je wat mee om je maag tot rust te brengen."
"Bedankt Ed. Tot later."
Ik liep de ziekenboeg uit en wandelde in de richting van mijn kamer.
Dokter Sanders drijft het soms wat ver met zijn bezorgdheid over ons uitsterven. Lies en Ella zijn tenslotte nog kinderen. Ella is een aantrekkelijk meisje, dat kan ik niet ontkennen, maar wat Ed voorstelt gaat een brug te ver. Toch? Misschien over een paar jaar... Ik ging op mijn bed liggen en dacht aan Ella. Na een vijftal minuten viel ik als een blok in slaap.

door Vincent Nemo

  Werk werk werk 2
  Het is overal

Opzouten!
bromde Nee he... om 12:32 (op Woensdag, 27 Februari 2008)

Volgens mij ben ik de draad een beetje kwijt. Of is er geen draad? Heb trouwens ooit een Vultburger gegeten. Dat is inderdaad niet te doen.
bromde Spencer Brandsen () om 12:46 (op Woensdag, 27 Februari 2008)

Tuurlijk is er een draad. Twee draden zelfs: het heden, op aarde, en de toekomst, op Mirca.
bromde Kapitein Nemo om 13:24 (op Woensdag, 27 Februari 2008)

Een goed verhaal kost tijd. Geluste plots, geneste dillema’s en een complexe climax. Ga door, Vincent N, Mirca heeft een plaats in mijn steenkoude aambei mijn groot en warm kloppend hart het koudvuur op mijn scrotum gekregen. Het bevalt me!
bromde Eliv om 21:15 (op Woensdag, 27 Februari 2008)

Maar die Vultburgers zou ik toch maar mijden.
bromde Spencer Brandsen () om 21:43 (op Woensdag, 27 Februari 2008)

Dank waarde Eliv.

Heb je gezien dat ik er je vuige lederen laarzen ook ingemoffeld heb Spencer?
bromde Kapitein Nemo om 12:11 (op Donderdag, 28 Februari 2008)

Pardon?
bromde Spencer Brandsen () om 12:18 (op Donderdag, 28 Februari 2008)

VUIGE LEDEREN LAARZEN, VULT, DRAGEN!

Alcohol maakt meer kapot dan je lief is.
bromde Kapitein Nemo om 13:10 (op Donderdag, 28 Februari 2008)

JA, IK HEB HET GEZIEN ! En altijd maar nuchter zijn is ook niet alles..
bromde Spencer Brandsen () om 13:16 (op Donderdag, 28 Februari 2008)

Daar zit waarheid in.
bromde kapitein Nemo om 20:27 (op Donderdag, 28 Februari 2008)

PLOP (was de bedoeling)?
bromde Tito om 22:11 (op Donderdag, 28 Februari 2008)

Dank u wel, mijnheer de aanklager. Heeft de verdachte hier iets op te zeggen?

Zeker edelachtbare. De gebeurtenis zoals die door de aanklager werd geschetst heeft zich inderdaad voorgedaan,
maar er was mijnerzijds geen spake van opzet. Ik had haast
en struikelde. Vervolgens probeerde ik instinctief met mijn rechterhand mijn val te breken, maar schoot per ongeluk tussen mevrouw haar benen waar hij in haar.. in haar..
uw weet wel verdween.

Tot aan de elleboog.

Inderdaad, maar dat kwam omdat zij nogal ruim gedimen – sioneerd was.

Dwars door haar slipje heen.

Ja, maar het was een slipje van hele dunne stof.
.
bromde Spencer Brandsen () om 13:40 (op Vrijdag, 29 Februari 2008)

Ja ja. Stevig windje.
bromde kapitein Nemo om 10:54 (op Zaterdag, 1 Maart 2008)

Maar bent u enige jaren geleden niet ook aangeklaagd wegens het sexueel lastigvallen van een man in de doucheruimte van een voetbalvereniging?

Dat klopt, edelachtbare, maar ook bij die gelegenheid was er
geen sprake van opzet. Omdat ik ook toen haast had kwam ik
de doucheruimte binnenhollen, stapte op een stuk zeep dat op
de vloer lag en schoot met hoge snelheid rechtdoor tot ik die man tegenkwam die net voorovergebogen zijn knieen stond in te zepen.

En bij de botsing schoot uw geerecteerde geslachtsdeel per ongeluk in het tweede mondje van uw collegavoetballer..

Inderdaad edelachtbare, het was pure overmacht. Weet u trouwens dat u erg mooie ogen hebt?
.
bromde Spencer Brandsen () om 11:55 (op Zaterdag, 1 Maart 2008)

Fijn dat u ons hier een voorsmaakje geeft van uw memoires.

Ik moest deze nacht heel hard lachen toen de haiku van bewegende me plots weer te binnen schoot. Waar hangt hij trouwens uit? Houdt u hem aan de ketting, vrouwe?

“spelende meisjes
zoekend naar de bal in mijn tuin
penis hard en stijf”
bromde kapitein Nemo om 13:01 (op Zaterdag, 1 Maart 2008)

Inderdaad een leuke. Soms moet ook ik lachen om een bepaald stukje tekst dat me te binnen schiet. Het is dus
niet typisch Belgisch.
bromde Spencer Brandsen () om 13:50 (op Zaterdag, 1 Maart 2008)

Nee, zoiets is wellicht des mensen.
bromde Kapitein Nemo om 15:50 (op Zaterdag, 1 Maart 2008)

Waarschijnlijk. Ik heb althans gehoord dat het ook in Finland en Lichtenstein wel eens voorkomt.
bromde Spencer Brandsen () om 16:02 (op Zaterdag, 1 Maart 2008)

Ik heb ooit een Hongaar gesproken die zei dat hij zich herinnerde dat iemand ooit een stukje tekst memoreerde, en dat hij daar wel om moest lachen, maar hij niet zeker wist of dat ook niet voornamelijk door de misvormde gestalte van de tweede verteller kwam. Dus wat dat betreft zou een en ander nůg internationaler kunnen zijn dan gedacht.
bromde Hoof () (URL) om 16:15 (op Zaterdag, 1 Maart 2008)

TOILETJUFFROUW BEGINT EIGEN KLEDINGLIJN.
.
bromde Spencer Brandsen () om 18:31 (op Zaterdag, 1 Maart 2008)

ZO!
bromde Kapitein Nemo om 15:10 (op Zondag, 2 Maart 2008)

Is het pak van Batman niet eigenlijk een boerkini?
bromde Spencer Brandsen () om 18:40 (op Zondag, 2 Maart 2008)

Ja, van het type Faso.
bromde Kapitein Nemo om 21:19 (op Zondag, 2 Maart 2008)

Ik hoor net dat een giraffe een tong heeft met een lengte van bijna een halve meter. Bijna een halve meter..
bromde Spencer Brandsen () om 07:05 (op Maandag, 3 Maart 2008)

Haha hoof!
bromde bicat om 09:49 (op Maandag, 3 Maart 2008)

Een bruine trui breien
De wc-eend voeren
Sanitair relaxen
Een (bruine) beer verzuipen
Bielsen leggen
Bruintje uitlaten
Een bruine stropdas punniken
Een dino kleien
Een bruine punt of splinter uit mijn rug drukken of halen
Even mijn ruggegraat verleggen
Kleien
Een fax uit Darmstadt ontvangen
Een zak tuinaarde openscheuren
De rug met een stippellijn verlengen
Trompetteren
Er een barretje of 3 achter hebben staan
Keutelen
Schijten
Effe mijn rug uit drukken
Alles achter de rug hebben
Roet in het eten gooien
Reutelen
Een taart bakken
Batsen
De nageboorte zal wel zo komen
Uit de heup kuchen
Een bolus draaien
Even mijn rioolbelasting betalen
Even uit mijn aars beulen
Bouten
Bratten
Een laxatierapport opstellen
De aambeien smeren
De aambeien fohnen
Hendrik begraven (Gronings)
Effe Kluivert buiten de selectie zetten!
Bamsen
Wie niet betaald, moet er maar uit
Hij geeft al kopjes
Het is dringend ik heb al ontsluiting
Het was weer twee keer doortrekken
Hij steekt zijn tong al uit
Ik voel ‘m al tegen het textiel aan drukken
Beter in de vrije lucht dan in een benauwd gaatje
Even een pijp oud eten er uit drukken
Ik ga even regeren op de porseleinen troon
bromde L* om 10:39 (op Maandag, 3 Maart 2008)

Hoof ziet er beter uit met baard. Maar ja, als hij van beffen houdt kan hij ‘m maar weer beter afscheren…
bromde L* om 10:42 (op Maandag, 3 Maart 2008)

  
Persoonlijke info onthouden?

/ Textile

Epistels die ouder zijn dan 7 dagen krijgen een bonusvraag om spamscriptjes een loer te draaien.
 

  (Register your username / Log in)

Kattebel:
Verberg email:

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.



het slijk der aarde

 

Holle retoriek

"Aarsema, dan komen de tachtigerjaren puberale streeptinten van de eerste kabeltv binnen op mijn kolkende oogbollen als de tube mayonaise leeggeknepen in in een onderzoekende puberkringspier . Vage opgedroogde veegklodderstrepen op de dikke zware afstandsbediening die het allang niet meer doet. Bolle schermen versterken de aplastische rondingen. Antennes nog met coax en zaad in een sok, geurend naar kamille gemengd met nat speculaas. Jong zijn is zo mooiÖ"

"Zit je achter het meest nieuwe en hipste technologische apparaat van deze eeuw, kom je op een stukje internet over columns schrijven. En dat is nu exact wat ik zocht! Soms zoek je iets, en kan je het niet vinden. Maar nu wel! Ik zoek iets om mijn Nederlandse woordenschat in te verwerken. En dan zoek je, en zoek je, en dan VIND je!

Soms zoek je iets anders. En dan vind je het niet. Mannen, of vrouwen, pennen, papier, boeken, bekers of boodschappen, je vind het soms niet.

Maar nu heb ik het gevonden!

Groetjes Lieke"

(Lieke, Zelf een column schrijven)

"Daarom is bicat een lichtje, een vuurtoren voor de verloren lopende dolenden.
Want dat er velen op de dool. Een gevolg van zich onbestemd, zonder nuttig doel, afgevlakt en weinig bijzonder voelen maar misschien nog meer eengevolg van het vluchten voor deze zelfrealisatie, deze pijn van een ziel zonder importantie niet te hoeven voelen. En daar compensatie middelen voor zoeken en aangboden krijgen. Drugs, sex met dieren, sex met kinderen die geen leeftijd meer nodig schijnen te hebben, autorijden, schoeisel, weblogs, gangbangs, sport, wat al niet. Als het maar lijkt dat je vooral bezig bent. Al is het nietszeggend en immoreel, al is het bellenblazen met je mond dicht of een kraak zetten en minister zijn.

En dan is er bicat..aus blaue hinein zu uns gezogen, zonder eigenaren of aandeelhouders die stakingen uitlokken, zonder stompzinnig geleuter, nee, de magie van de fantasie, de fictie en de nederlandse taal aan de macht.
Een baken van troost, een zwoele geur vlak voor het slapen gaan, een enorme uitzinnige stapel draadjesvlees met dampende jus, een romance achter het frietkot, scooters en mobieltjes, vogels die hun eigen lied zingen, de eigen partituur kennen en geen regisseur of dirigent nodig hebben, de horror en thrill. Dat wat onbewust en ondergronds en ook van het leven zelf is. En niet wordt voorgeschreven door de krant, de tv, radio, politiek, banken en verzekeraars, speculanten die denken met 'de echte waarheid' om te gaan. Nee, ik ben geen echt schrijver maar wel groot fan van het schaarse bicat talent."
(Peter Novecento, Haagsche Post)

"Schuimbekkend van woede las ik de met een danige onverschilligheid geschreven colums betreffend de holocaust en Auschwitz. De flarden teksten vol schrijffouten en loze beweringen, getuigen van weinig historisch besef maar vooral een respectloze attitude jegens miljoenen slachtoffers. Vandaar mijn bijdrage met het verzoek de richtlijnen als opgesteld in de bijlage te respecteren en in acht te nemen.

vr groet

dhr. Papen"
(DaniŽl Papen, via email)

"Diep geroerd, met geknepen stembanden, omvloerste oogleden, brandend maagzuur en kloppende roede (het is tenslotte 5 december) mocht ik uw fraaie stuk proza over mijn getroebleerde netvlies laten glijden... De woorden vertalen zich moeiteloos in zielsetsende beelden. Dank!"
(bromde Zielknijper, 5 december 2005)

"Geachte heer,

Mag ik u verzoeken het plaatje van de te jonge dame van uw site te verwijderen. Er zijn namelijk nog al wat mensen die dit niet lollig vinden. Diverse klaag e-mails over gehad. Mag ik u er op attenderen dat het hier om Kinderporno gaat en de wetgever daar meer dan 4 jaar gevangenisstraf op heeft gezet. Ik ga ervan uit dat het om een misvertstand gaat, als moderator. Met vriendelijke groet.

Sociale Jeugd- en Zedenpolitie te Amsterdam
Commerciele zaken
020-5592585"
(i030142@planet.nl, 14 december 2004)

"Schitterend verwoord dat artikel over Clarence. Liep jaren met een missie, aan de voetballiefhebbers (niet de kenners) proberen uit te leggen dat Abe en Piet beter zijn dan het orakel uit betondorp. Was onbegonnen werk. Het klootjesvolk adoreert Ellen van Langen, Geesink en Rieu, en vinden mevrouw Blankers, Ruska en Roby lakatos maar niks, ze weten waarschijnlijk niet eens wie het zijn. Toen Keizer stopte heb ik jaren niet meer gekeken. Toen zag ik die Fin en een paar jaren later een Surinamer met een Nederlands paspoort (Had die Fin er ook maar een gehad). Ja en dan begint het heilige vuur weer te branden. Deze twee zijn tactisch en technisch het beste wat er op Nederlandse velden heeft rondgelopen (wat ik in mijn leven heb gezien). Keizer had niks met voetbal te maken, dat was ballet,kunst, en soms als het niet belangrijk was helemaal niks .En Abe ken ik van wat beelden, maar als je naar de verhalen over hem luistert hoef je de verteller maar in de ogen te kijken en herken je meteen de kenners uit die tijd."
(via mail, 23 oktober 2005)

"pedante snikkels, komen kut te kort. Webloggen is niet voor mietjes maar ook niet voor stoere geile binken, webloggen is namelijk een fenomeen, een spookbeeld voor blinden die zich vergapen aan de wijde wereld van het internet om zichzelf te ontmoeten, een monologue interieur te voeren en dan de echo terughoren, het internet dat een wonder is wat een dom irrationeel fenomeen is. Echt iets voor pedante snikkels en kale kutten die niet neuken maar wel in elkaars nek willen hijgen en tijd teveel hebben. Ik zou er helemaal niet aan beginnen en beroemd en rijk ben ik al, zegt het liefje. Ik heb de grootste en zij heeft de lekkerste en we verdoen de tijd liever in elkaar verstrengeld dan te vergooien op zoín vervuilde weblogmarkt. Mot je alweer email beantwoorden enzo, in je vrije tijd, be je gek. Opzoute, stik dur maar in, Goossens, kijk maar uit dat ze niet vreemdgaan terwijl jij al die poen verdient, sneue wolf, ouwe rukker, voordat je het in de gaten hebt sta je een verschrikkelijk stinkend goedje op je scrotum te smeren terwijl je staat te huilen omdat je zo belazerd bent terwijl je het alleen maar goed bedoeld, voor ons allebei schatje, weetje, heerlijk met vakantie strax, saampjes, maar vanavond moet ik werken snappie, centjes verdienen mot pappie, kijk niet zo beteuterd, je wilt helemal niet naar de Lidl, je wilt daar nooit gezien worden zei je, nou dan. Nou tot strax dan, he ?"
(nove, 12 oktober 2005)

"Bicat.net, dat is toch die achterlijke webstek voor rukkende, boerende en altijd bezopen kerels? Dat zielige pathetische zooitje ongeregeldheden dat uitgebraakte hersenkwak probeert te verkopen als prozadrek? Natte winden, dikke drollen, kleverige onduidelijkheden? Slurptrekkende draaigorgels, voorhuidjogging avant la lettre en berensgrote buikglijers?" (Jeremias Schubbenrug, in Nova, 4 oktober 2005)

Reageerziekte

"Op een vrolijke dag toen ik aan mijn, voor al 11 jaar, allerbeste vriendin de liefde heb verklaard en binnen luttele seconden de meest euforische gevoelens door mijn ziel heen flitsten typte een verslag van school begon k te typen en dit kwam tevoorschijn op het samengeperste hoopje uitwerpselen wat ik beschouw als mijn laptop, want zoals velen het niet slecht zou doen als zij dit beseften is bezit enkel een illusie.

Conclusie & nawoord

Niet alleen symbolen hebben invloed op ons doen en denken, de manier waarop ieder mens zichzelf ziet en andere zegt meer over die persoon dan over anderen. Elk mens gaat zijn eigen weg, en het is jammer dat er uit commerciŽle geldzucht zoveel miscommunicatie ontstaat tussen mensen. Welk mens is beter, het mens dat genadeloos elke, in zijn ogen misdadiger, ritueel vermoord, of die mens die de opdracht geeft om onbewuste signalen stuurt via reclamespotjes en zo het materialisme hoger prijst dan het gevoel om bewust van jezelf en je daden te zijn? Draait het dan uiteindelijk allemaal om geld?
De een vermoord mensen die hun hele leven anderen pijn doen, en de ander roept het gevoel op dat er niets beter is dan nike schoenen in combinatie met een stoere jack met een bontkraag, dat gedoe met die bontkragen id volgens mijn theorie gebaseerd op het paringsgedrag van leeuwen, hoe groter en mooier de manen, des te meer aanzien ze hebben en kans op leiderschap en hoe meer kans ze hebben dat hun genen worden doorgegeven ;).
Door niet te realiseren waar je mee bezig bent, of niet wie, maar wŠt je eigenlijk bent, ontstaat er miscommunicatie en disharmonie in de maatschappij. Opgaan in de massa kan leiden tot afgunst en afkeer van het geloof in jezelf en in anderen.

En ik wens hierbij balkenende en zijn hele tweede kamer heel veel succes met het oplossen van de ďproblemenĒ hier in Nederland, want zo schieten we geen reet op.

Oja, en een gelukkig Nieuwjaar!

Zondag 7 januari 2007, Frank Hooijer"
(Frank Hooijer, 7 Januari 2007)

"Ik had het allemaal al wel eens meegemaakt en niets was mij te dol geweest: eonisme, vice anglais, flaggelatie, ja zelfs koprofagie. Ik was dan ook met graagte ingegaan op de omineus-priapische woorden en lubrieke blikken die "Ellen" tijdens ons gezamelijk consumeren eerder die avond op mij had gericht. Toen we, media nox, eenmaal in haar slaapkamer waren aangekomen, gaf zij steeds minder blijk van doorgaans aan haar toegeschreven mesquinerie. Integendeel,loodzwaar en onvermijdelijk hing het veile sneukelen in de lucht. Binnen no time was de vloer dan ook bezaaid met exuvieŽn en toonde zij mij haar zinnenprikkelende Junonische leest. Na intiem pidjetten en enige orogenitale schermutselingen (waarbij brod noch javelijn werd ontzien),sloegen wij serieus aan het procreŽren. Cunnus en CuracaoŽnaar leken welhaast voor elkaar geschapen. Hoewel haar defloratie al enige tijd terug had plaatsgevonden, pandoerden wij als nooit tevoren, daarmee verschillende tenesmen bewerkstelligend. Het is maar goed dat haar echtgenoot van deze sluikmin nooit wat heeft gemerkt..."
(TiTo, mei 2006)

"Schrijf eens over vrouwen en hun plek of plaats in de allesverterende zakenoorlogen. Want als er stereotype mannen met diep verborgen schaamtegevoelens over hun potentie problemen en erectiestoornis (taboe naturlijk) dan is dat manifest in hun 'vlucht vooruit' in de freudiaanse wapencultuur. Elke geweerloop, elke zwaardere tank is een gestileerd erectiel apparaat vol dodelijke munitie opgepomnt met miljoenen kogels in een spurt naar het doel wat als lustsymboliek een 'lilith' in een duizelige extase zou moeten brengen want zo 'is de kracht van het leger'. Stoere mannen die eerst de vrouwen opgeilen, dan met hun duwtje in de rug erop los gaan om 'de vijand te onthoofden'. Ik als watje moet altijd vreselijk lachen om die serieuze gezichten die de mannen politici en militairen bij hun gepiep, gezeur en gezeik en hun broodnodige verklaringen trekken.
U, als warmbloedige heterovrouw zal zich wezenloos kunnen uitleven 'tussen de hitsige Jantjes'. Ik stel voor dat u zich een voorstelling maakt over de gang van zaken in de nachten op zo'n nomadenkamp met satellietvererbindingen in de maanloze nachten van de nieuwe woestijnen die worden ontgonnen, namens u en mij, natuurlijk, vanzelf, juist, nee, uiteraard. Het mag ook wel een andere uiterst vervelende erectiestoornis gaan, de ejaculatie praecox. Dat gaat dan vast over de linkse oppositie, denk ik dan, kunt u het fijn neutraal houden.

U bent toch op alle kaasmarkten thuis, hard op weg om zich te bekwamen in een genre waar sex met hoofdletters geschreven moet worden. Vooral de sex benadrukken, Lilith. Veel gore geile, harde, wrede sexscenes, met blinddoeken, kidnap, politiehandboeien, touwen en katrollen, gedwongen masturbatie tussen mannen, tussen vrouwen, scarring en kaalscheren en tot huilens toe dat gepomp met dildo's en dat monotone gezoem van vibratoren sfeervol brengen. Vooral geluiden en kleuren beschrijven, daar ben ik gek op."
(Peter Novecento)

"Is er iemand in de zaal die nog wil doneren aan een zielige arme homosexueuele neger met een onbeschrijflijke ziekte zwaargelovig te dom om te leren of te schijten die bovendien een oog mist en denkt dat de duivel soep in een blik stopt want hoe komt het er anders in en tegelijkertijd vreselijk gebukt gaat onder de laatste Tsunami of de vrees daarvoor want zijn geitenoog gaf vanmorgen onheil aan? Of anderszins zijn hypocriete tot op het bot zwarte geweten schoon wil kopen voor een luchtig schijntje of nůg liever zichzelf onsterfelijk wil maken over het lijk van een ander? Nee? Eťnmaal? Andermaal? OK, dan ben ik ook pleite en met Marnix mee naar dat gruwelijk dure restaurant. Bovendien is het al na zessen en sta ik in de baas z'n tijd de wereld te redden en zo heb de cao dat nooit bedoeld. Howdoe en de mazzel. "
(Hein Buffelruft, 28 dec 2005)

"De liefde is groots, ze breekt zonder haar gebit te gebruiken door elke granieten kop heen, verzwakt de wil en maakt elke stoere kerel tot een week omhulsel, een schaduw van zichzelf, een brabbelend luierkind, elke vent verandert van binnenuit en geweldloos door haar rijke zegeningen. Je krijgt een rijpe korstkaas als huid en een hart van vloeibaar goud. Verpletterend is ze en zij, de liefde, de warme zomerse, niet de winterharde en verbitterde tak dus, zit nog steeds vol met geheimen waar niemand de sleutel van kan vinden. Mysterieus is ze, als de ondergrondse geheimzinnige dictatuur van wereldwijde, alomvattende bekabeling waarlangs dagelijks kilometers gecodeerde data tussen de continenten flitsen. De liefde is een tectonishe plaat die schuurt en krast en gangen boort voor lavastromen van vleselijkheid en voedzame sappen die op geen enkele dieet mag ontbreken. Daarom is ze schaars. Tot slot..we heben allemaal een gat van onderen, onthou dat. "
(Nove, relatietherapeut, 3 dec 2005)

"Thanks! Voor de eerlijke en ijskoude bieren vooraf om de ergste dorst te lessen na een lange en vermoeiende reis. En de Champage daarna in gelukkig niet van die zuinige hoeveelheden maar gewoon ruim bemeten pullen. Dank ook voor de wonderschone oester die in zijn natuurlijke habitat beschermd en koel lag te wezen toegedekt met een warme dekentje bosui-liefde en een tikje Tabasco-ondeugd onder die deken. Dank voor de kleinste en schattigste St. Jacobsoesters die ik proefde in Balsamicostroop. Eerbied voor de kort aangebrade en met ontbijtkoek gestoofde kwartel. Ik proefde een tint Orange Marmalade hoewel je zei dat het er niet in zat. Ik hou het erop dat de chefkok zijn geheimen heeft en, hoe hooggeŽerd zijn publiek ook mag zijn, Šl zijn details zullen ze nooit te horen krijgen. Met liefde deed ik mijn sommeliertaken en het Ďkut-sommelierí omdat ik de glazen niet tot de nok vulde, neem ik op de koop toe. Onder de indruk was ik van je tzatziki met shrimp en rode grapefruit. Zoet en zuur zoals Bitter & Sweet zoals het leven zelf zoals harmonie zo mooi kan zijn. Ook onder de indruk was ik van je zeewolf met tomatenchutney. Een rode knipoog op een licht in de boter aangezet visje zoals de boter bij de vis behoort te zijn. Je bewees jezelf door met het produkt mee te koken en de zeeduivel vochtig te houden en over te laten lopen in het bedje van zuurkool omrand door koele en volle crÍme fraiche en slechts gestopt door mosterd. Het zal mijn gebrek aan woordenschat zijn geweest deze poŽtische beleving van samenstelling aan mijn disgenoot heer Visser uit te leggen, aan de wijn waarin het beestje zwom heeft het niet gelegen. Emotioneel werd ik bij het aangezicht van mijn vrouw in jouw open keuken, verliefd op de chefkok die zijn konijntje aan de haak had geslagen. Uit het konijnengezin weggetrokken, de zuigelingen achtergelaten en deskundig ontdaan van fluffy flaporen en prachtig gevild en daarna ťťn minuutje aangebraden in de volle boter. Ach, je zei het nog, Ďnog even in de oven en gekeken hoe langí in antwoord op de vraag hůe lang dan, zoals Sebastiaan Bach ook vindt dat de piano zichzelf speelt. U zij geprezen met bijzondere gaven, maar het zal mijn eenvoudige ziel zijn die het zo ziet. De ingekookte fond een tikje gezoet nog niet eens meegerekend evenals de witte bonen-truffelpuree en rode kool met vijgen die in een restaurant van naam de kaart had kunnen aanvoeren. Jammer dat je er niet bij was met de kaas. Het zal de tol van de roem zijn geweest of de spanning van het koken op zulk een hoog nivo. Het siert de man die ook gewoon maar een mens van Vleesch & Bloed is gebleven. Het was uit de kunst hoe wij genoten van een walnoot uit Frankrijk gekraakt op de wals van braakgeluiden die wij van boven hoorden komen. Waarschijnlijk was je druk doende in de homard-naire. Het dessert ben ik kwijt evenals het betoog dat ik hield, maar dat was ik toen al kwijt. Het betoog hou je van mij tegoed. Ik zal het je vertellen als ik de liefde verklaar aan mijn vrouw zoals jij gisteren de keuken in het algemeen en ons in het bijzonder de liefde verklaarde. "
(Kiers de Maison, 27 november 2005)

"Ach, heer bicat, nu we het over eten en drinken hebben. Ik kan u te allen tijde aanraden, maar toch vooral in de herfst, van de ganzenlever te proeven. Zoekt u daarbij een zo eenvoudig mogelijk bewerkte ganzenlever, dus geen patť, niets met geconfijte uien of anderszins toevoegingen. U wilt ganzenlever proeven die met de hand is schoongemaakt door een oud boerenvrouwtje die hooguit peper, zout en wat cognac toevoegde en daarna op 70 graden in de oven met de deur op een kier de lever zachtjes liet warm worden. Niet smelten, want dan scheidt het vet van de lever en bent u uw produkt kwijt. Nee, u wilt de lever verwarmen zodat lever, peprer, zout en cognac een geheel gaan vormen. Dat wat u wilt proeven is de waarheid en niets anders dan de waarheid. Slaat u overigens wel in grote hoeveelheden in, niets zo erg als aan het einde te moeten constateren dat u nog wel wat had gelust. Nee, met veel dingen is het zo dat we nŤt even meer moeten eten dan ons lief is. NŤt dat decadente punt van overdaad aantikken. Schenkt u daarbij een GewŁrztraminer en bij voorkeur hoe ouder hoe beter en liever nog een Grand Cru dan een gewone. Maar als u dan toch uit wilt pakken dan komt u niet heen om de Tokay Pinot Gris.
Daarbij geserveerd met warm en geroosterd brioche brood."
(Harrie Stamper, 23 oktober 2005)

"Of die klassieke Suske & Wiske (het was nummer 78 als ik het goed heb): De Kakkende Kakkerlakken, die aflevering waarin Tante Sidonia in haar keuken te maken heeft met een steeds groter wordende populatie kakkerlakken, die voortdurend alles onderschijten, niet in de laatste plaats de biefstuk met friet die Tante speciaal voor Lambik had gebakken, tot grote woede van onze favoriete zeshaarder, die gelijk een spuitbus pakt en erop los begint te spuiten, dit tot groot enthousiasme van zowel Suske als Wiske, die duchtig beginnen mee te spuiten (we hebben het hier duidelijk over de periode waarin Suske en Wiske nog net zo milieubewust waren als George W. Bush die zijn privejet vanuit Kyoto liet terugvliegen naar zijn range in Texas omdat ie z'n favoriete cowboy-hoed was vergeten), maar in de spuitbus van Lambik blijkt een goedje te zitten dat er voor zorgt dat de kakkerlakken de volgende dag het formaat van een jong paard hebben (professor Barabas had een lege spuitbus gebruikt om zijn nieuwe groei-middel te testen en vergeetachtig als hij was, had hij het bij Tanta Sidonia laten liggen, puur uit teleustelling, want ook na gebruik van het groeimiddel had Tante Sidonia de professor uitgelachen toen hij zijn broek naar beneden deed), afijn, nu de kakkerlakken gegroeid zijn, schijten ze nog harder met als gevolg dat tante Sidonia, Lambik, Suske en Wiske hun huis worden uitgescheten, waarna ze Jerommeke erbij halen, wiens enige bijdrage een ENORME scheet is, gelukkig komt professor Barabas eraan met een grote smile op z'n mombakkes en een nog grotere bobbel in de broek die, zo zal even later blijken, amper in staat is de steeds groter wordende penis van Barabas te verhullen met als gevolg dat Tante Sidonia, gek van geilheid, zich op professor Barabas stort die vrijwel onmiddellijk klaarkomt en bovenop een van de reuzekakkerlakken kwakt die dan weer vrijwel onmiddelijk in elkaar krimpt en in het niets oplost, waarna ook Lambik en Suske en Jerommeke hun apparaat bewerken met het groeimiddel, zodat ze de volgende dag, onder de stimulerende leiding van Tante Sidonia en Wiske, de kakkerlakken dood masturberen. Knipoog Wiske. Einde."
(Max J. Molovich, 23 Augustus 2005)

"De vergelijking Ďvleesetendí en Ďvrouwí is een natte wensdroom. Het is veelbetekende symboliek dat er aan vegetarische mutaties man/vrouw/ hermafrodiet wordt gewerkt door de wetenschappelijke elite. Weten zij soms meer? Staat ons Armageddon te wachten ? De finale segregratie, het schisma van de sexen en de ondergang van hun zondige sexueel verkeer als geheime wapen om de wereldbevolking eindelijk zonder oorlogen te kunnen reguleren ? Reincarneren in een plantaardig bestaan in een potje aarde van robotformaties die miljoenen grijze racks van vruchtdragende en geurige planten produceren onder uiterst secure en berekende condities , zonder vrij zon of maanlicht, zonder zicht of gehoor, zonder tastzin, zonder geluid van wind en zee."
(nove, 6 Juni 2005)

Zelfbeschouwing

"Een man van middelbare leeftijd, beet je te dik, beetje te morsig. Baardje of sik wellicht. En witte schilfertjes sieren zijn gelaat. Hij rookt en hij drinkt, maar in tegenstelling tot wat hij ons graag wil doen geloven, niet teveel. Hij is een ambtenaar, schaaltje 9. verder een liefhebbende vader die zijn frustratie over het uitblijvende en waarschijnlijk nooit meer komende grootse leven heeft verruild voor een soort van komisch cynisme. Hij neemt het niemand kwalijk behalve misschien soms zichzelf, maar dan alleen na een Westmalle Tripel te veel. Hartstochtelijk supporter van NAC of een andere club ten zuiden van de grote rivieren, want dat hij een Brabander is moet haast wel. Zo stel ik mij Kiers voor, maar wellicht is het wel gewoon die homofiele Indo die bij Serudang de lege borden ophaalt..who knows.."
(Andy MŲller, Gelsenkirchen)

"Het is vast een meteroloog, een weermenneke met een gesmoorde sexualiteit, eentje met een enorm taboe. Een vrijgezelle biologieleraar met verlatingsangst kan ook. Zo'n eenzaam type die nog steeds bij zijn moeder woont en al jaren lesgeeft in het basisonderwijs. Zo'n anonieme 13 inhetdozijnman die spaarzaam leeft, de piepers schilt en de afwas doet, zo eentje die op de middagwandeling met het hondje van moeders vanachter de krant bij een speeltuin of in het park naar stoeiende of voetballende jochies kijkt en de pijn verzwijgt. Een masochist die het taboe koestert.
Zo'n kleffe smeerlap van een potentiele serieverkrachter met banden in een hechte kerkgemeenschap waarop moeders zo trots is omdat hij naast het lesgeven ook nog als hobby het locale knapenkoor dirigeert. Zo eentje die maar beter melancholieke verhaaltjes moet blijven schrijven. "
(Nove, 22/11/2005)

"Ach ja, leuk, schrijvers.

Beetje zo in je donkere hol aan de wereld knagen. Puur verongelijkt verdedigen van een door mede niet-aanwezigen geschapen superieure schertswereld. Lurken aan je pijp. Pijpen aan je lurk. Woorden in langgerekte nadenkzinnen omzetten. Protserige taalvlekjes. Huilerige holheden. Fletse vondsten. Massieve monomane monsters. Een zielige berg toevoegingen aan de duistere put die al veel te lang overstroomt door de gemankeerde bijdragen van nerveus krabbelende geesten met een ongepast gevoel van eeuwigheid.

Die sfeer.

Geef mij maar parkeerwachten. "
(Marnix, 21/11/2005)