stoel
 
 

Navigatie

de voorplecht
louter proza
louter poëzie
liaisons
nostalgie

colofon/contact





Dankbaar

Uitgelogd

Huishoudelijk

5 oktober 2005

Advertentieboer webstats4u, voorheen nedstat, kan de vinketering krijgen. Vanaf vandaag verdwijnt deze teller, de bezoekcijfers zijn bewaard voor het nageslacht en voortaan tellen we verder met Awstats. Koffiebonnen kunt u ophalen bij Tante Miep.

  Mission impossible - Spencer Brandsen

Vrijdag, 4 Januari 2008

Mission impossible

Een tijd lang luisterde ik met mijn oor aandachtig tegen de deur gedrukt, maar in het trappenhuis klonk geen enkel gerucht. Ik besloot het er op te wagen, opende snel en geruisloos de deur en glipte naar buiten. Daarna draaide ik de deur achter me op slot met een behendig gebaar dat ik duizenden malen had geoefend. Ik drukte mijn rug en armen plat tegen de muur en hield mijn adem in terwijl ik ingespannen luisterde: nog steeds was het doodstil. Ik telde af en toen ik bij nul was begon ik de trappen af te rennen tot ik in de fietsenkelder was. In het aardedonker knipte ik mijn zaklantaarn aan en zocht in de lichtstraal naar mijn fiets, die vanwege de camouflagekleuren moeilijk te vinden was. Eenmaal buiten sprong ik snel op het zadel en over het stuur gebogen om zo min mogelijk op te vallen sprintte ik door de avond. Ik vermeed de hoofdroutes en zocht mijn weg door duistere steegjes en smalle, nauwelijks verlichte straatjes. Iedere keer als ik in de verte iemand een hond zag uitlaten sloeg ik direkt links of rechts af. Op deze manier maakte ik wel een enorme omweg maar de veiligheid kwam op de eerste plaats. Bij een onverwachte wegafzetting kwam ik tot stilstand. Ik stond voor een dilemma, want om mijn doel te bereiken zou ik nu genoodzaakt zijn een hel verlicht plein over te steken. Zou ik het risico nemen of toch maar liever onverrichterzake huiswaarts keren? Na ampel beraad besloot ik tot het eerste. Met het hart in mijn keel nam ik een aanloop en schoot vervolgens met een aanzienlijke vaart het plein op. Alles ging goed tot ik halverwege was. Toen klonken er van alle kanten harde knallen en ik voelde een stekende pijn in mijn rechter bovenbeen. Maar ik kon nu niet meer terug en moest doorzetten: hoewel ik hierdoor meer opviel en dus een makkelijker doelwit werd, ging ik op de pedalen staan en perste er alles uit wat ik in me had. Enige sekonden later was ik het plein over en stoof met een verbazingwekkende snelheid een steeg in. Ik had het gehaald! De vreugde was echter van korte duur want door het overvloedige bloedverlies namen mijn krachten snel af en kon ik de pedalen niet meer in de rondte krijgen. Ik zag me genoodzaakt af te stappen en de fiets achter te laten. Na enkele passen weigerden mijn benen verdere dienst en moest ik kruipend op handen en voeten verder. Maar ik was er bijna! Ik sloeg een hoek om en werkte me tegen een muur omhoog. Met een allerlaatste, bijna bovenmenselijke krachtsinspanning wist ik mijn giropas in de gleuf van de pinautomaat te duwen.

door Spencer Brandsen

  Nieuwjaar
  Mirca, hoofdstuk 1

Tot het gaatje of tot het gleufje?
Dat is de vraag
bromde Eliv om 10:14 (op Vrijdag, 4 Januari 2008)

Priester: “Markies, uw schandalige geschriften hebben het leven gekost aan een onschuldig jong wezen, uw werk moet verboden worden!”
Sade: “Beste priester, de letterlijke interpretatie van uw geschriften hebben miljoenen levens gekost, moeten we daarom de bijbel verbieden?”
bromde Eliv de Sade om 10:15 (op Vrijdag, 4 Januari 2008)

Hier in België hebben we geen giropassen of pinautomaten.

En een antwoord op je vraag Spencer: “Mirca”.
bromde Kapitein Nemo om 12:12 (op Vrijdag, 4 Januari 2008)

Geen Hemaworst, geen pinautomaat, het is wel behelpen daar in Vlaanderen.. Betekent ‘ Mirca ‘ nog iets? Of is het zomaar een naam?
bromde Spencer Brandsen () om 12:34 (op Vrijdag, 4 Januari 2008)

Het leven is hier niet van de poes.

Mirca zonder meer. Zomaar een naam. Zelf verzonnen, maar nadien vertelde google me dat het ook nog een stadje is, of een dorp, ergens in Kroatië. Het is verdomme onmogelijk om nog oorspronkelijk te zijn. Zo is de titel ‘nooit meer neuken’ ook al gebezigd.
bromde Kapitein Nemo om 13:12 (op Vrijdag, 4 Januari 2008)

Mirca kwam me vaag bekend voor. Bij nader inzien deed het me aan Birza denken, maar dat is geloof ik een boek van Arnon Grunberg. Ik ben trouwens erg benieuwd.
bromde Spencer Brandsen () om 15:23 (op Vrijdag, 4 Januari 2008)

Dat zal Tirza zijn.

U moet er niet te veel van verwachten, dat kan enkel op een teleurstelling uitdraaien. Ik ben namelijk erg lui en heb niet lang over het verhaal nagedacht. Het is geschreven op 8 weekends, terwijl elk gerespecteerd auteur wellicht weken over een hoofdstuk loopt te kniezen.
bromde Kapitein Nemo om 17:16 (op Vrijdag, 4 Januari 2008)

Ik verwacht zowiezo nergens te veel van, dus het komt wel goed..
bromde Spencer Brandsen () om 18:39 (op Vrijdag, 4 Januari 2008)

Tirza ja, dat was het.
bromde Spencer Brandsen () om 18:40 (op Vrijdag, 4 Januari 2008)

Als iemand u vragen zal, welke ogenblikken gij u nog uit uw leven herinnert, dan zult ge moeten antwoorden: ik herinner mij geen momenten meer, ik heb ieder moment van mijn leven geschreven, ik heb ieder moment van mijn leven verschreven. Verschreven. O, wat een wreed woord dat hier zo plots voor uw ogen op papier komt, en u treft gelijk een dolk: hebt gij, ja GIJ, dan uw leven verschreven?
bromde Louis Paul Boon om 14:47 (op Zaterdag, 5 Januari 2008)

Ja, dat citaat ken ik. Komt geloof ik uit Verscheurd Jeugdportret. Maar als ik dan weer zo’n Jan Doedel achter een gevulde tweezits kinderwagen zie staan terwijl het zwangere vrouwtje met de portemonnee in haar knuistjes een leuke, overbodige frutsel voor op de vensterbank afrekent, denk ik : en waarom zou ik mijn leven niet verschrijven? Ieder zijn meug..
bromde Spencer Brandsen () om 15:03 (op Zaterdag, 5 Januari 2008)

Zomer te Ter-Muren, eigenlijk.
bromde Kapitein Nemo om 15:13 (op Zaterdag, 5 Januari 2008)

Goed, en ge aanvaardt tolfpoets, stilzwijgend en tegen uw goesting precies, en met afgrijzen aanvaardt ge hem precies eveneens in uw boek. En ge vraagt hem wat hij nu over het leven Werkelijk denkt… want hij lacht en verkoopt grappen en glijdt over de kanten heen, hij vermijdt de diepten en de hoogten en blijft van de begane grond zijn geestigheden verkopen… maar, wat denkt hij Werkelijk van het leven? Waarom leeft ge uw leven, tolfpoets, en wat is voor u de betekenis van kloot en schoot, van brood en nood en dood? En hebt gij niet het gevoel, tolfpoets, dat gij uw leven vermorst, alleen met weg te blijven van hoogten en diepten, en daar grappen over te verkopen… gelijk ik het vermors met er over te schrijven?... hebt ge eigenlijk niet het gevoel dat ge uw leven op de een of andere manier aan het verleven zijt?
bromde Louis Paul Boon om 15:18 (op Zaterdag, 5 Januari 2008)

Klopt, maar het staat ook in Verscheurd Jeugdportret. Dat is namelijk samengesteld uit fragmenten uit zijn andere boeken.
Vandaar ook de titel. Geweldige schrijver trouwens.
bromde Spencer Brandsen () om 15:18 (op Zaterdag, 5 Januari 2008)

Zoals Salvador Dali wil ik alleen nog over mezelf spreken als over het Genie.
bromde Louis Paul Boon om 15:56 (op Zaterdag, 5 Januari 2008)

Over dat zuinig zijn, daar stak zeker waarheid in, bedacht ik al drinkend. Het was dan wel zo dat Piet en Riet zondige mensen waren, maar hun zuinigheid maakte ze zeker minder zondig dan al degenen die de gore hoogmoed bezaten de rug niet ootmoedig te buigen voor een op straat liggende stuiver. Zoals ikzelf bijvoorbeeld, die nooit enig oog richtte op aanbiedingen, van alle artikelen maar meteen de duurste nam en na afrekening nooit de bon controleerde om te zien of alles wel goed afgerekend was door het ongestelde kassawicht. Nee, zuinig was ik zeker niet en daardoor veel zondiger dan Piet en Riet, die dan wel in hun blote upsala rondliepen maar toch goed op hun centjes pasten, en nooit in cafes dronken waar ze je het dubbele rekenden ; mensen die bereid waren ergens het dubbele voor te betalen, waren zondige mensen, besloot ik.
Nog ‘n glaasje, buurman?
Ja, vooruit maar, zei ik, maar alleen omdat ie van de witte slijter is hoor, anders zou ik bedankt hebben, en ook omdat er zegels op zitten, het geeft immers geen pas zomaar alle uitkeringsgelden te verzuipen, we krijgen dat geld tenslotte van de door God over ons gestelde autoriteiten en het zou zondig zijn daar lichtzinnig mee om te springen, bovendien is het zondag.
Voor mij is het altijd zondag, zei Riet, en ik ben altijd geil, en ik doe altijd zuinig met de centjes.
.
bromde Aat Ceelen om 16:04 (op Zaterdag, 5 Januari 2008)

Ze verweet me te denken dat ik God was. Nou ja, zei ik, IEMAND moet het toch zijn…
bromde Woody Allen om 16:06 (op Zaterdag, 5 Januari 2008)

Woody Allen is ook een genie.

Waarom is het hier altijd zo leeg in het weekend? Hebben jullie een leven of zo? Door de week heb ik al niet veel te doen, maar in het weekend heb ik echt geen zak om handen – figuurlijk dan, natuurlijk, hahaha.
bromde Kapitein Nemo om 16:43 (op Zaterdag, 5 Januari 2008)

Ach, het is maar wat u een leven noemt.. Wist u dat een jankende beebie 123 decibel geluid produceert? Dat is harder dan een popconcert. En mensen met een leven schrijven over het algemeen niet veel, want daar hebben ze geen tijd voor. Weet u wat u eens moet doen? Op Google intikken: Sterrenkinderen de weg terug naar huis! En dat dan lezen. Ken u lachen.
bromde Spencer Brandsen () om 17:26 (op Zaterdag, 5 Januari 2008)

Ik was eerder een zwartegatenkind. Ik at sterren voor ontbijt.
bromde Kapitein Nemo om 17:36 (op Zaterdag, 5 Januari 2008)

Maar kapitein, er zijn erg veel overeenkomsten aan te wijzen tussen sterrenkinderen en zwartegatenkinderen. Het is eigenlijk 1 pot nat.
Met dat sterren eten moet u trouwens enige terughoudendheid in acht nemen: ze liggen zwaar op de maag.
bromde Spencer Brandsen () om 18:15 (op Zaterdag, 5 Januari 2008)

Nou, wel stil hier. Hebben die mensen allemaal een leven? En wat gebeurt daar dan in? Want daar hoor je nooit wat over. Ik althans niet. Ja, dat het z’n gangetje gaat..
bromde Spencer Brandsen () om 21:18 (op Zaterdag, 5 Januari 2008)

Wie zuinig is kan niet zondig zijn, sprak ik plechtig.
Wat zou u zeggen, buurman, van een lekkere spekpannekoek? vroeg Riet. Ze vertrok naar de keuken, waar zij al spoedig in de weer was met kom en garde. Piet en ik zetten het drinken gestaag voort, daar je het voor het geld niet hoefde te laten. We klonken.
Moge uw leven vrij van zorgen zijn, proostte ik.
Ja, en uw lul vrij van zweren, proostte Piet praktisch terug.
Een welkome wens, daar immers in de bijbel geschreven staat dat wie zijn buurmans vrouw begeerde met melaatsheid geslagen zou worden en een zekere begeerte was er zeker over me gekomen.
Men vond veel wijsheid juist onder eenvoudige mensen, bedacht ik, doordat zij dichter bij het leven stonden… dan…dan… ja, dan wie eigenlijk? De vieux mocht dan voordelig zijn, je kreeg er wel rafelige gedachten van, want iedereen stond natuurlijk dicht bij het leven, sterker nog : leefde zelf, hoe zal ik het zeggen, het was 1 ; ik boerde en sloot daarmee m’n gedachtengang af.
Rietje! riep Piet, waar ben je?
Hier ben ik ventje, in de keuken, riep Riet terug.
Wat doe je daar? vroeg Piet.
Ik ben met de garde in mijn kommetje aan het roeren, riep Riet.
Maar ik heb hier ook een enorme paal hoor! riep Piet.
Moet jij weten, meende Riet.
Wil je hem dan niet zien, vroeg Piet.
Niks hoor, zei Riet, ik heb hier mijn eigen slagroomklopper. o. wat gaat ie lekker, ik ben gewoon aan het schuimen.
,
bromde Aat Ceelen om 22:16 (op Zaterdag, 5 Januari 2008)

Ik lig inmiddels al vijf uur in de zetel – weliswaar onderbroken door enkele uitstapjes naar de koelkast en de plee. Achtereenvolgens heb ik gekeken naar een aflevering van 24, van Miracles, van Jericho, van Treshold, van Stargate Atlantis, en zonet zag ik Shoot’m up. Toen dacht ik van ‘he, je bent je leven aan het vervegeteren man, zou je het ook niet een beetje verschrijven, kwestie van evenwicht of zoiets?” Dus ik nam de dummie ter hand, met op het voorblad de uitstekende titel ‘transcendent’, en las waar ik de laaste keer gebleven was. Het viel me een beetje tegen, die eigen schrijverij, en de goesting die al niet zo sterk aanwezig was verdween volledig uit mijn systeem. Ik legde de dummie neer en ging weer in de zetel liggen, de handen achter het hoofd. Zo lag ik een vijftal minuten na te denken, over hoe ik mijn leven invul en zo. Na vijf minuten was ik dat ook al weer beu, dus ik klapte mijn laptop terug open om dit te typen. Ondertussen klinkt morphine nog altijd uit de kleine goedkope cd-speler. Zo eentje van acht jaar oud, die honderdvijftig euro gekost heeft. Volume op 13. Dat is niet zo luid, maar ook niet stil. Luid genoeg om de buren niet te horen, stil genoeg om ze niet te storen, al heb ik ze net zo lief dood.
Ja, en wat ik nu verder nog ga doen… de nacht is jong. Er staat nog wat bier koud. Strak plan, toch?
bromde Kapitein Nemo om 22:30 (op Zaterdag, 5 Januari 2008)

Zo, het is een Verboden Vrucht geworden. Geen geweldig bier – nu ja, in vergelijking met wat jullie in Nederland hebben is het natuurlijk wél een geweldig bier – een vriend van me werkt bij inbev, en die brengt het altijd mee als hij eens op bezoek komt, van daar.

Ik heb me trouwens donderdag een springtouw aangeschaft. Jahaa. Raar, denk je misschien, maar luister, zo raar is het niet. Ik dacht bij mezelf, laat ik eens aan sport doen. Als eerste denkt een mens natuurlijk aan joggen, iedereen doet het. Daar ik mijn deur niet graag uitkom moest het een loopband worden. Maar zo’n ding kost 800 euro, en het neemt veel plaats in beslag. En als ik het dan heb, dan kruip ik er toch niet op. Dus ik kocht een springkoord, voor 6 euro. Donderdag kon ik hoogstens drie keer springen alvorens het koord achter mijn voet bleef haken. Vanmiddag sprong ik toch al vlot vijftig keer, alvorens ik te uitgeput was om mijn poten nog van de grond te krijgen. Het uitgespaarde geld stort ik op mijn bicat-rekening, voor het geval de baron ooit op het dwaze doch schitterende idee zou komen om ergens zuidwaarts een landgoed te kopen en een commune te stichten. Wat moet je anders met je geld?
bromde Kapitein Nemo om 22:47 (op Zaterdag, 5 Januari 2008)

Koopjes zijn zóóó GeYl! ik kan ze niet laten liggen. bij de Durk, Digros, Jombu, de C100000. Het zijn ook altijd van die frutsels dat je denkt: “ja, dat heb ik nog nodig”.
Dingen als thermische sokken. DVD’s van dertig jaar geleden (en toen ::het is een samenzwering:: hadden ze nog geeneens DVD’s).

Zo heb ik laatst een hoofdband met zonneklep gekocht. Handig, voor als ik ooit nog een cabrio koop. Of weer eens hartje winter de fiets pak, omdat ik niet wil krabben. Ook handig, zo’n krabber met handschoen eraanvast. gevoerd met dat isolerende materiaal, hoe heet dat ook alweer…. Nouja, niet belangrijk.

Maar er is een probleem. Straks hebben we ALLES gehad in de grabbelbakken. En wat komt daarna? Korans en Dildo’s die elkaar bestrijden om de hoogste marge en omzetsnelheid per vierkante meter? Nee, ik maak me ernstig zorgen over de teloorgang van de buurtsuper. Dat je nog “goedemorgen” te horen kreeg, en ze niet pretendeerden aan klantenkaarten te doen. Want wat levert dat nou op? ik zeg “ben ik dan nog geen klant” als er gevraagd wordt of ik een klantenkaart wil. En zo is het . Ik ben geen klant. ik ben afnemer. De overvloed maakt me in en in triest en diep ongelukkig.

En dus ga ik sins kort niet meer naar winkels. Ik eet nu uit vuilnisbakken.
Ook een soort grabbelbak. Maar ik ben dankbaar, en voel me e3 koning te rijk.
De vuilnisbakken bieden alles wat ik nodig heb. De moraal van deze ervaring: de grabbelbak maakt ongelukkig, de vuilnisbak maakt gelukkig.

Alleen: Die statiegeldflessen….
bromde Eliv om 09:30 (op Zondag, 6 Januari 2008)

Ik zat hier vannacht tussen drie en vier een uitgebreid verslag te tikken van de afgelopen dag en had reeds een forse lap tekst geproduceerd terwijl het nog maar 6 uur s’avonds was, toen ik per ongeluk op een verkeerd knopje drukte en alles definitief weg en verdwenen was. Zin om overnieuw te beginnen had ik evenmin als nu, dus ik ben bang dat mijn belevenissen, of het gebrek eraan, van zaterdag 5 januari 2008, nooit op schrift gesteld zullen worden en voor het nageslacht verloren gaan. Of dit een groot gemis is valt te betwijfelen. Eens kijken of er vandaag nog wat uitkomt.
bromde Spencer Brandsen () om 11:15 (op Zondag, 6 Januari 2008)

Ik werd deze ochtend wakker met het theme song van Dawson’s Creek in mijn hoofd, en op mijn netvlies Kathy Holmes die zich aan de paal van Tom Cruise reeg.
bromde Kapitein Nemo om 12:48 (op Zondag, 6 Januari 2008)

U moet er eens wat vaker een Verboden Vrucht in gieten, dan stromen de woorden er vanzelf uit.
bromde Spencer Brandsen () om 13:48 (op Zondag, 6 Januari 2008)

Ik denk dat ik dit jaar maar eens flink in goud ga beleggen.
bromde Spencer Brandsen () om 15:58 (op Zondag, 6 Januari 2008)

Iemand ervaring met Thaise body-to-body massage?

Ik heb in wind belegd, hopelijk wordt het een winderig jaar.
bromde Kapitein Nemo om 16:56 (op Zondag, 6 Januari 2008)

Als die windhandel u maar geen windeieren legt.. En hoe zit het met de omzet van gebakken lucht?
bromde Spencer Brandsen () om 17:23 (op Zondag, 6 Januari 2008)

Is dat in Vlaanderen ook zo? Dat de zondagen veel langer lijken dan doordeweekse dagen?
bromde Spencer Brandsen () om 21:03 (op Zondag, 6 Januari 2008)

Enorm.
bromde Kapitein Nemo om 22:38 (op Zondag, 6 Januari 2008)

Dan ligt het dus niet aan mij. Heer Ane liet mij vanavond desgevraagd weten dat hij zich al verveelt sinds z’n geboorte..
bromde Spencer Brandsen () om 22:43 (op Zondag, 6 Januari 2008)

John brengt een jonge strontvlieg binnen die door zijn ouders in de steek is gelaten en er slecht aan toe is. Door gebrek aan voedsel en water is hij ernstig verzwakt. Snel gooit Mary een drol in de blender en mengt deze met halfvolle melk tot een homogene vloeistof waarmee ze de zuigfles vult. Gretig zuigt het jong de levengevende sappen naar binnen. Hopelijk sterkt het genoeg aan om na enkele dagen weer in het wild te kunnen worden uitgezet.
,
bromde Animal Planet om 07:03 (op Maandag, 7 Januari 2008)

Ik heb altijd tijd tekort.
Zoals nu.
Ik zou nog minstens 4 uur nacht node kunnen gebruiken.
Om over een extra zaterdag, een paar uur vrijdagmiddag en een volle maandag nog maar te zwijgen.

Het zal ooit wel wennen, maar ik vind het tóch niet heel smakelijk om mijn muesli schijtend op te eten, terwijl ik een boek over marketing lees en met een half uur het allerlaatste nieuws van de tv in de woonkamer tracht op te vangen. En maar roepen ‘nee, pappa zit nu even te plassen!’.
bromde Hoof (URL) om 10:34 (op Maandag, 7 Januari 2008)

En wat zou u dan gaan doen met al die extra tijd?
bromde Spencer Brandsen () om 10:48 (op Maandag, 7 Januari 2008)

Ik denk dat ik dan bijvoorbeeld lid word van een hobby. Of ik ga op ontspannen. Ik zou eventueel zelfs aan lichaamsbeweging kunnen gaan doen. En ik zou me dolgraag eens vervelen. Lijkt me bijzonder rustgevend.
bromde Hoof om 11:14 (op Maandag, 7 Januari 2008)

Verveling is helemaal niet rustgevend. Het is slopend. Volgens Schopenhauer is het ook de bron van sociaal verkeer. Maar dat
helpt bij mij niet, want in gezelschap verveel ik me niet alleen meer dan in m’n uppie, er komt ook nog eens ergernis bij omdat al dat gelul meestal nergens over gaat. Net De Avonden denk ik dan. Wat dan weer wel een goede voedingsbodem is voor moordlustige fantasieen. En die kan ik dan bijvoorbeeld weer opschrijven. Zo ziet u maar dat alles wel ergens goed voor is..
bromde Spencer Brandsen () om 11:32 (op Maandag, 7 Januari 2008)

Net toch een mailtje van de uitgever mogen ontvangen: Het manuscript is niet literair en niet authentiek genoeg.

En ik vond die twee naakte mannen – één geschapen als een olifant, de ander als een garnaal – in een gigantisch aubergineveld, vastgeketend aan een gouden zoemende trechter, die stroomstoten uitdeelt als ze niet snel genoeg plukken, net reuze authentiek.
bromde Kapitein Nemo om 12:05 (op Maandag, 7 Januari 2008)

Afgezien van dat garnaaltje komt het me allemaal anders ook wel ENORM bekend voor. Volgens mij heb ik dat al eens ergens gelezen. Al meerdere malen zelfs.
Wellicht zou het goed zijn iets te verzinnen over een getroubleerde jongeman van verre afkomst die bijzonder slecht is met meisjes en huidverzorging, die iets van een queeste onderneemt en het een en ander over zichzelf en de uitzichtloze wereld om hem heen leert ofzo. Daar soort dingen lees je nou nooit eens wat over.
bromde Hoof om 12:11 (op Maandag, 7 Januari 2008)

En In de ban van de Ring dan? Kapitein, trek het u niet aan. U begint gewoon aan een nieuw boek !
bromde Spencer Brandsen () om 12:22 (op Maandag, 7 Januari 2008)

Ik was er aan bezig, maar het vlot niet lekker. Maar deze nacht kreeg ik een nieuw idee, dus misschien begin ik daar wel aan.
bromde Kapitein Nemo om 12:26 (op Maandag, 7 Januari 2008)

Gewoon doen ! Onlangs herinnerde ik me dat u me ooit vroeg of ik ook nog om een andere reden schreef dan om de Bicatpagina’s te vullen. Ik begreep indertijd niet wat u bedoelde, maar nu denk wel denk ik. Of ik uitgegeven wilde worden waarschijnlijk. Nou, nee hoor.
Mijn schrijfsels zijn enerzijds niet literair genoeg, en anderzijds komt er te weinig spanning, geneuk en gevreet in voor om bij het grote publiek aan te slaan. Bovendien kun je tegenwoordig je eigen boek laten uitgeven voor een paar honderd Euro, inclusief ISBN nummer.
Misschien dat ik dat ooit nog eens doe, maar misschien ook niet. Bicat wordt door duizenden mensen gelezen en geld heb ik toch al zat, dus waar heeft het voor nodig?
bromde Spencer Brandsen () om 12:40 (op Maandag, 7 Januari 2008)

Zouden hier echt duizenden mensen komen lezen? Vaak heb ik de indruk dat wij de enigen zijn die deze site frequenteren. Dan zijn ze wel erg stil, die anderen. Baron, hoeveel verschillende IP’s ontvang je zo per dag?

Maar je hebt gelijk, om uitgegeven te worden moet je het niet doen. Van die bellettrie krijg ik sowieso gloeiende schijterij.
bromde Kapitein Nemo om 13:19 (op Maandag, 7 Januari 2008)

Ach, daar moet u zich niets van aantrekken. Ik stel mij tegenwoordig op het standpunt dat alles misschien wel ergens goed voor is, ook al weet je niet waarvoor of kun je er persoonlijk geen waardering voor opbrengen. Dat het er mee is als met de natuur die toch ook vele verschijningsvormen heeft die je niet allemaal in dezelfde mate apprecieert. Neem nu bijvoorbeeld de krokodil, die laat mij volkomen Siberisch, maar de helaas [ hè hè hè.. ] te vroeg overleden Steve Irwin kwam alleen bij de Gedàchte aan een krokodil al bijna klaar, waarbij zijn ogen zich nog verder opensperden dan normaal, wat op zichzelf al een hele prestatie was. Uiteraard vond ik dat ie niet goed snik was, maar dat zou hij van mij waarschijnlijk ook gevonden hebben als ie me had gekend. Leven en laten leven, zoiets, hoewel het natuurlijk wel heel leuk is om met woorden allerlei verschijnselen belachelijk te maken. Maar dat is meer voor de sport. Zeg maar. [ Om het zo maar eens te zeggen ].
bromde Spencer Brandsen () om 13:55 (op Maandag, 7 Januari 2008)

Iemand ooit dat boek van Merelroze gelezen?
bromde Don Dingo om 14:29 (op Maandag, 7 Januari 2008)

Ik niet. Is dat wat dan? Kan ik me niet voorstellen.
bromde Spencer Brandsen () om 14:31 (op Maandag, 7 Januari 2008)

Ik heb me ooit gewaagd aan De Hondenkoning van zo’n andere bloggert, ik kon er niet warm of koud van worden. Me dunkt dat er interessantere webschrijvers te publiceren zijn.
Ik kwam er min of meer op doordat ik hier rechts op een linkje klikte naar een ouder verhaal van Max J. Molovich, waarna de vaste Bicatterveense reaguurders een of andere wannabe-literaire-blog zijn gaan bashen, wat mij vermakelijk toescheen. Ik kan me herinneren dat dat ooit ook wel gebeurde bij M. Roze. En nu lees ik dat sterrenkinderenverhaal, hilarisch inderdaad. Nooit geweten dat ik al eerder enkele miljoenen lichtjaren van hier geboren ben! Als kind kon ik me wel kostelijk vermaken met het He-Man bandje waarop het verhaal zich rond sterrenstof afspeelde, wat dan voor mij weer stof tot nadenken was omdat ik als sterrenkind nu eenmaal vaak voor het raam naar buiten stond te staren, peinzend over mijn afkomst en onderwijl als in een slechte trip lucide hallucinaties ondergaand, zoals ik dat dan kon. Maar ik ben ongetwijfeld de enige niet.
bromde Don Dingo om 14:39 (op Maandag, 7 Januari 2008)

Ik had duidelijk nog niet genoeg gelezen in dat artikel, mijn hemel, wat een verzameling aan alledaagse eigenschappen moet zo’n sterrenkind hebben zeg. En dan was er opeens ook Christus. Wel, ik houd mijn verdere mening voor me.
bromde Don Dingo om 14:45 (op Maandag, 7 Januari 2008)

Heb net een paar recensies gelezen van dat Merel Roze boek, en dat is dus echt niets voor mij, want ik word doodmoe van al dat relatiegezeur. Maar ieder zijn meug.
U hoeft uw mening niet voor u te houden hoor, liever niet eigenlijk.
Voor een sterrenkind ben ik zelf wat aan de overrijpe kant, maar een
Oude Ziel zou ik nog wel kunnen zijn. Het is gratis en beter dan niets, denk ik dan maar.

There’s a starman waiting in the sky
He’d like to come and meet us but he thinks he’d blow our minds

Hahaha!
bromde Spencer Brandsen () om 15:01 (op Maandag, 7 Januari 2008)

Morgen is hij jarig he, die Groot Artiest die u daar even citeert! Het wordt hoog tijd dat hij weer wat nieuws gaat produceren en dat vergezelt met een tour.
bromde Don Dingo om 15:06 (op Maandag, 7 Januari 2008)

Ik heb altijd een beetje een haat-liefde verhouding met die man gehad. Hij heeft een hoop goeie dingen gemaakt, maar ook een boel tenenkrommende bagger. Nou ja, het kan niet alle dagen feest zijn, moeten we dan maar denken..
bromde Spencer Brandsen () om 15:18 (op Maandag, 7 Januari 2008)

Er is nu een tv serie met een zeemeermin. Ik zou nooit iets met een zeemeermin willen hebben want die hebben geen benen en die kunnen ze dus ook niet van elkaar doen dus eh hoe moet dat dan?
bromde Enz om 16:59 (op Maandag, 7 Januari 2008)

Over zeemeerminnen gesproken, ik ben tegenwoordig hevig fan van actrice Jana Miartušová.

Waar blijft Grrrrts met zijn maandagverhaal?
bromde Kapitein nemo om 17:07 (op Maandag, 7 Januari 2008)

Volgens mij doet de zeemeermin aan eilegging, ergens in een donkere rotsspleet op 4km diepte, waarna de zeemeerman zijn meterslange schwanz in de gleuf steekt en zijn load daarin pompt, opdat het eenzame zeemeermenseitje bevrucht wordt. Maar ik kan er naast zitten, het is nog nooit vastgelegd en de wetenschappers baseren deze hypothese louter op verzinselen.
bromde Don Dingo om 18:14 (op Maandag, 7 Januari 2008)

Jana wie?
bromde Enz om 18:45 (op Maandag, 7 Januari 2008)

Deze Jana:
bromde Kapitein Nemo om 18:58 (op Maandag, 7 Januari 2008)

Ik zie niks.
bromde Enz om 18:59 (op Maandag, 7 Januari 2008)

Nella aka Jackie, Mirta, Jana Miartusova of Nelly
bromde Kapitein Nemo om 19:00 (op Maandag, 7 Januari 2008)

Ik anders wel. Google of Youtube’t u zelf maar anders.
bromde Kapitein Nemo om 19:01 (op Maandag, 7 Januari 2008)

Ah ja… Is dat nu method acting?
bromde Enz om 19:20 (op Maandag, 7 Januari 2008)

meer method assing.
bromde Kapitein Nemo om 19:37 (op Maandag, 7 Januari 2008)

O, op die manier.
bromde Enz om 19:45 (op Maandag, 7 Januari 2008)

Eigenlijk best wel vervelend, die Leathal Weaponfilms..
bromde Spencer Brandsen () om 22:26 (op Maandag, 7 Januari 2008)

Ik heb Salò o le 120 giornate di Sodoma klaarliggen.
bromde Kapitein Nemo om 22:50 (op Maandag, 7 Januari 2008)

Die heb ik ooit in de bioscoop gezien. Pasolini?
bromde Spencer Brandsen () om 23:10 (op Maandag, 7 Januari 2008)

1975. Waar blijft de tijd toch?
bromde Spencer Brandsen () om 08:38 (op Dinsdag, 8 Januari 2008)

WOEHOEHOEWA!
bromde Enz om 11:15 (op Dinsdag, 8 Januari 2008)

Grrrts blijft achter, en mijn tekst is geboekt voor woensdag. Ai ai ai.

Bestonden er al bioscopen in 1975?
bromde Kapitein Nemo om 12:37 (op Dinsdag, 8 Januari 2008)

Wat nu ai ai ai? En ja, in 1975 hadden ze ook al bioscopen. Dat moet wel, want anders had ik ze niet kunnen bezoeken en dat deed ik toen vaak. Er was ook een veel gevarieerder aanbod dan tegenwoordig. Pasolini, Fellini, Fassbinder, Bertolucci, Greenaway, Andy Warhol etc,
geen probleem. Dat ligt nu wel even anders. Maar dat geeft niet want ik heb geen zin meer om naar de bioscoop te gaan.
bromde Spencer Brandsen () om 12:51 (op Dinsdag, 8 Januari 2008)

Er zijn nog altijd bioscopen waar de niet-Hollywoodfilms worden vertoond hoor. De namen die u noemt zijn (vrijwel?) allemaal de pijp uit, maar geheel volgens verwachting zijn er weer nieuwe Fransen, Italianen en Duitsers die zich aan het witte doek wagen. In 1975 moest ik nog geworpen worden, dus hoe de situatie toen was, dat weet ik niet. Maar men had toen bijvoorbeeld wel veel snorren en ongeschoren vagina’s, zo blijkt uit archiefbeelden.
bromde Don Dingo om 13:26 (op Dinsdag, 8 Januari 2008)

Natuurlijk worden er nu ook nog niet – Hollywoodfilms vertoond. Maar daarvoor moet men naar een apart filmhuis. Indertijd kon dat in een zaaltje van een gewone bioscoop. Niet dat het me nog iets kan schelen.
Als ik iets wil zien huur of koop ik wel een dvd tje..
bromde Spencer Brandsen () om 13:37 (op Dinsdag, 8 Januari 2008)

Ik kom ook zelden of nooit in een cinema. Daar ben ik veels te misantropisch voor, en ook wel te gierig.
bromde Kapitein Nemo om 13:51 (op Dinsdag, 8 Januari 2008)

Dat is een goede combinatie.
bromde Spencer Brandsen () om 14:01 (op Dinsdag, 8 Januari 2008)

Blij dat u dat vindt. Waren maar wat meer mensen zoals u, het zou een betere wereld zijn.
bromde Kapitein Nemo om 17:44 (op Dinsdag, 8 Januari 2008)

Wie weet. Maar ìk ben dan weer niet gierig.
bromde Spencer Brandsen () om 19:40 (op Dinsdag, 8 Januari 2008)

Misschien was mijn vader wel gierig, met zijn zaad.

Zeg Mies, we zitten bijna aan de honderd. Werd u daar niet botergeil van?
bromde Kapitein Nemo om 21:42 (op Dinsdag, 8 Januari 2008)

Mensen, mensen, lieve mensen… Hartelijk dank… Ik kom op, en u geeft me zo’n hartverwarmend applaus… en ik heb nog niet eens iets gedaan… Het is gewoon geweldig ! [ applaus ]. Ja, we hebben het toch maar gezellig hier vanavond… Maar alle gekheid op een stokje, we staan nu op 89 reacties, maar zullen we daar 100 van maken? [ ap – plaus ]. 100 is toch een beter getal dan 89? Of vind u van niet dan?
[ Let u even op, Baron?] Dus op naar de 100 ! Ja, lieve mensen, dat zit nu eenmaal in ons, of we het nu willen of niet. Want honderd is meer.
En is honderd niet een mooier ronder getal dan 89 ? Dus we gaan gewoon voor de honderd ! [ applaus ] Het is gewoon een kwestie van willen !
bromde Mies Bouwman om 22:29 (op Dinsdag, 8 Januari 2008)

Ja, wat nou 100 ?
bromde Enz om 23:04 (op Dinsdag, 8 Januari 2008)

Inderdaad, het maakt geen zak uit. En toch ook weer wel.
bromde Spencer Brandsen () om 23:09 (op Dinsdag, 8 Januari 2008)

Nou, dan nog maar eentje erbij.
bromde Judith () om 23:25 (op Dinsdag, 8 Januari 2008)

Waarbij?
bromde Enz om 03:55 (op Woensdag, 9 Januari 2008)

O, wacht, ik snap het.
bromde Enz om 07:32 (op Woensdag, 9 Januari 2008)

Tja…
bromde Heer Ane om 07:36 (op Woensdag, 9 Januari 2008)

Op Animal Planet was er een klein hondje, een puppie. Daarmee leek het eerst goed te gaan, maar toen was ineens een achterpootje gebroken en daar moest een plaatje op. En daarna bleek ook zijn andere achterpootje gebroken. En vervolgens braken ook zijn voorpootjes. Dus toen zaten er 4 pootjes in het gips en kon hij niet meer lopen. Maar hij had in ieder geval geen gebroken pootjes meer. Maar toen viel ineens zijn hoofd er af.. Ja, toch wel zielig.
bromde Spencer Brandsen () om 08:02 (op Woensdag, 9 Januari 2008)

Toch wel goed eigenlijk dat er geen dinosaurussen meer zijn. Als je nagaat hoeveel tijd het zou kosten om ze te wassen.
bromde Enz om 08:28 (op Woensdag, 9 Januari 2008)

Aan de andere kant zat er natuurlijk wel veel vlees aan.
bromde Enz om 08:47 (op Woensdag, 9 Januari 2008)

Welzeker. Met een brontosaurusbiefstuk zou je wel een jaar kunnen doen. Maar hoe krijg je hem in de vriezer?
bromde Heer Ane om 08:50 (op Woensdag, 9 Januari 2008)

In Amerika is een man vrijgelaten die ten onrechte 27 jaar in de gevangenis heeft gezeten. Hij zegt dat ie boos is.
bromde Spencer Brandsen () om 08:54 (op Woensdag, 9 Januari 2008)

  
Persoonlijke info onthouden?

/ Textile

Epistels die ouder zijn dan 7 dagen krijgen een bonusvraag om spamscriptjes een loer te draaien.
 

  (Register your username / Log in)

Kattebel:
Verberg email:

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.



het slijk der aarde

 

Holle retoriek

"Aarsema, dan komen de tachtigerjaren puberale streeptinten van de eerste kabeltv binnen op mijn kolkende oogbollen als de tube mayonaise leeggeknepen in in een onderzoekende puberkringspier . Vage opgedroogde veegklodderstrepen op de dikke zware afstandsbediening die het allang niet meer doet. Bolle schermen versterken de aplastische rondingen. Antennes nog met coax en zaad in een sok, geurend naar kamille gemengd met nat speculaas. Jong zijn is zo mooi…"

"Zit je achter het meest nieuwe en hipste technologische apparaat van deze eeuw, kom je op een stukje internet over columns schrijven. En dat is nu exact wat ik zocht! Soms zoek je iets, en kan je het niet vinden. Maar nu wel! Ik zoek iets om mijn Nederlandse woordenschat in te verwerken. En dan zoek je, en zoek je, en dan VIND je!

Soms zoek je iets anders. En dan vind je het niet. Mannen, of vrouwen, pennen, papier, boeken, bekers of boodschappen, je vind het soms niet.

Maar nu heb ik het gevonden!

Groetjes Lieke"

(Lieke, Zelf een column schrijven)

"Daarom is bicat een lichtje, een vuurtoren voor de verloren lopende dolenden.
Want dat er velen op de dool. Een gevolg van zich onbestemd, zonder nuttig doel, afgevlakt en weinig bijzonder voelen maar misschien nog meer eengevolg van het vluchten voor deze zelfrealisatie, deze pijn van een ziel zonder importantie niet te hoeven voelen. En daar compensatie middelen voor zoeken en aangboden krijgen. Drugs, sex met dieren, sex met kinderen die geen leeftijd meer nodig schijnen te hebben, autorijden, schoeisel, weblogs, gangbangs, sport, wat al niet. Als het maar lijkt dat je vooral bezig bent. Al is het nietszeggend en immoreel, al is het bellenblazen met je mond dicht of een kraak zetten en minister zijn.

En dan is er bicat..aus blaue hinein zu uns gezogen, zonder eigenaren of aandeelhouders die stakingen uitlokken, zonder stompzinnig geleuter, nee, de magie van de fantasie, de fictie en de nederlandse taal aan de macht.
Een baken van troost, een zwoele geur vlak voor het slapen gaan, een enorme uitzinnige stapel draadjesvlees met dampende jus, een romance achter het frietkot, scooters en mobieltjes, vogels die hun eigen lied zingen, de eigen partituur kennen en geen regisseur of dirigent nodig hebben, de horror en thrill. Dat wat onbewust en ondergronds en ook van het leven zelf is. En niet wordt voorgeschreven door de krant, de tv, radio, politiek, banken en verzekeraars, speculanten die denken met 'de echte waarheid' om te gaan. Nee, ik ben geen echt schrijver maar wel groot fan van het schaarse bicat talent."
(Peter Novecento, Haagsche Post)

"Schuimbekkend van woede las ik de met een danige onverschilligheid geschreven colums betreffend de holocaust en Auschwitz. De flarden teksten vol schrijffouten en loze beweringen, getuigen van weinig historisch besef maar vooral een respectloze attitude jegens miljoenen slachtoffers. Vandaar mijn bijdrage met het verzoek de richtlijnen als opgesteld in de bijlage te respecteren en in acht te nemen.

vr groet

dhr. Papen"
(Daniël Papen, via email)

"Diep geroerd, met geknepen stembanden, omvloerste oogleden, brandend maagzuur en kloppende roede (het is tenslotte 5 december) mocht ik uw fraaie stuk proza over mijn getroebleerde netvlies laten glijden... De woorden vertalen zich moeiteloos in zielsetsende beelden. Dank!"
(bromde Zielknijper, 5 december 2005)

"Geachte heer,

Mag ik u verzoeken het plaatje van de te jonge dame van uw site te verwijderen. Er zijn namelijk nog al wat mensen die dit niet lollig vinden. Diverse klaag e-mails over gehad. Mag ik u er op attenderen dat het hier om Kinderporno gaat en de wetgever daar meer dan 4 jaar gevangenisstraf op heeft gezet. Ik ga ervan uit dat het om een misvertstand gaat, als moderator. Met vriendelijke groet.

Sociale Jeugd- en Zedenpolitie te Amsterdam
Commerciele zaken
020-5592585"
(i030142@planet.nl, 14 december 2004)

"Schitterend verwoord dat artikel over Clarence. Liep jaren met een missie, aan de voetballiefhebbers (niet de kenners) proberen uit te leggen dat Abe en Piet beter zijn dan het orakel uit betondorp. Was onbegonnen werk. Het klootjesvolk adoreert Ellen van Langen, Geesink en Rieu, en vinden mevrouw Blankers, Ruska en Roby lakatos maar niks, ze weten waarschijnlijk niet eens wie het zijn. Toen Keizer stopte heb ik jaren niet meer gekeken. Toen zag ik die Fin en een paar jaren later een Surinamer met een Nederlands paspoort (Had die Fin er ook maar een gehad). Ja en dan begint het heilige vuur weer te branden. Deze twee zijn tactisch en technisch het beste wat er op Nederlandse velden heeft rondgelopen (wat ik in mijn leven heb gezien). Keizer had niks met voetbal te maken, dat was ballet,kunst, en soms als het niet belangrijk was helemaal niks .En Abe ken ik van wat beelden, maar als je naar de verhalen over hem luistert hoef je de verteller maar in de ogen te kijken en herken je meteen de kenners uit die tijd."
(via mail, 23 oktober 2005)

"pedante snikkels, komen kut te kort. Webloggen is niet voor mietjes maar ook niet voor stoere geile binken, webloggen is namelijk een fenomeen, een spookbeeld voor blinden die zich vergapen aan de wijde wereld van het internet om zichzelf te ontmoeten, een monologue interieur te voeren en dan de echo terughoren, het internet dat een wonder is wat een dom irrationeel fenomeen is. Echt iets voor pedante snikkels en kale kutten die niet neuken maar wel in elkaars nek willen hijgen en tijd teveel hebben. Ik zou er helemaal niet aan beginnen en beroemd en rijk ben ik al, zegt het liefje. Ik heb de grootste en zij heeft de lekkerste en we verdoen de tijd liever in elkaar verstrengeld dan te vergooien op zo’n vervuilde weblogmarkt. Mot je alweer email beantwoorden enzo, in je vrije tijd, be je gek. Opzoute, stik dur maar in, Goossens, kijk maar uit dat ze niet vreemdgaan terwijl jij al die poen verdient, sneue wolf, ouwe rukker, voordat je het in de gaten hebt sta je een verschrikkelijk stinkend goedje op je scrotum te smeren terwijl je staat te huilen omdat je zo belazerd bent terwijl je het alleen maar goed bedoeld, voor ons allebei schatje, weetje, heerlijk met vakantie strax, saampjes, maar vanavond moet ik werken snappie, centjes verdienen mot pappie, kijk niet zo beteuterd, je wilt helemal niet naar de Lidl, je wilt daar nooit gezien worden zei je, nou dan. Nou tot strax dan, he ?"
(nove, 12 oktober 2005)

"Bicat.net, dat is toch die achterlijke webstek voor rukkende, boerende en altijd bezopen kerels? Dat zielige pathetische zooitje ongeregeldheden dat uitgebraakte hersenkwak probeert te verkopen als prozadrek? Natte winden, dikke drollen, kleverige onduidelijkheden? Slurptrekkende draaigorgels, voorhuidjogging avant la lettre en berensgrote buikglijers?" (Jeremias Schubbenrug, in Nova, 4 oktober 2005)

Reageerziekte

"Op een vrolijke dag toen ik aan mijn, voor al 11 jaar, allerbeste vriendin de liefde heb verklaard en binnen luttele seconden de meest euforische gevoelens door mijn ziel heen flitsten typte een verslag van school begon k te typen en dit kwam tevoorschijn op het samengeperste hoopje uitwerpselen wat ik beschouw als mijn laptop, want zoals velen het niet slecht zou doen als zij dit beseften is bezit enkel een illusie.

Conclusie & nawoord

Niet alleen symbolen hebben invloed op ons doen en denken, de manier waarop ieder mens zichzelf ziet en andere zegt meer over die persoon dan over anderen. Elk mens gaat zijn eigen weg, en het is jammer dat er uit commerciële geldzucht zoveel miscommunicatie ontstaat tussen mensen. Welk mens is beter, het mens dat genadeloos elke, in zijn ogen misdadiger, ritueel vermoord, of die mens die de opdracht geeft om onbewuste signalen stuurt via reclamespotjes en zo het materialisme hoger prijst dan het gevoel om bewust van jezelf en je daden te zijn? Draait het dan uiteindelijk allemaal om geld?
De een vermoord mensen die hun hele leven anderen pijn doen, en de ander roept het gevoel op dat er niets beter is dan nike schoenen in combinatie met een stoere jack met een bontkraag, dat gedoe met die bontkragen id volgens mijn theorie gebaseerd op het paringsgedrag van leeuwen, hoe groter en mooier de manen, des te meer aanzien ze hebben en kans op leiderschap en hoe meer kans ze hebben dat hun genen worden doorgegeven ;).
Door niet te realiseren waar je mee bezig bent, of niet wie, maar wát je eigenlijk bent, ontstaat er miscommunicatie en disharmonie in de maatschappij. Opgaan in de massa kan leiden tot afgunst en afkeer van het geloof in jezelf en in anderen.

En ik wens hierbij balkenende en zijn hele tweede kamer heel veel succes met het oplossen van de “problemen” hier in Nederland, want zo schieten we geen reet op.

Oja, en een gelukkig Nieuwjaar!

Zondag 7 januari 2007, Frank Hooijer"
(Frank Hooijer, 7 Januari 2007)

"Ik had het allemaal al wel eens meegemaakt en niets was mij te dol geweest: eonisme, vice anglais, flaggelatie, ja zelfs koprofagie. Ik was dan ook met graagte ingegaan op de omineus-priapische woorden en lubrieke blikken die "Ellen" tijdens ons gezamelijk consumeren eerder die avond op mij had gericht. Toen we, media nox, eenmaal in haar slaapkamer waren aangekomen, gaf zij steeds minder blijk van doorgaans aan haar toegeschreven mesquinerie. Integendeel,loodzwaar en onvermijdelijk hing het veile sneukelen in de lucht. Binnen no time was de vloer dan ook bezaaid met exuvieën en toonde zij mij haar zinnenprikkelende Junonische leest. Na intiem pidjetten en enige orogenitale schermutselingen (waarbij brod noch javelijn werd ontzien),sloegen wij serieus aan het procreëren. Cunnus en Curacaoënaar leken welhaast voor elkaar geschapen. Hoewel haar defloratie al enige tijd terug had plaatsgevonden, pandoerden wij als nooit tevoren, daarmee verschillende tenesmen bewerkstelligend. Het is maar goed dat haar echtgenoot van deze sluikmin nooit wat heeft gemerkt..."
(TiTo, mei 2006)

"Schrijf eens over vrouwen en hun plek of plaats in de allesverterende zakenoorlogen. Want als er stereotype mannen met diep verborgen schaamtegevoelens over hun potentie problemen en erectiestoornis (taboe naturlijk) dan is dat manifest in hun 'vlucht vooruit' in de freudiaanse wapencultuur. Elke geweerloop, elke zwaardere tank is een gestileerd erectiel apparaat vol dodelijke munitie opgepomnt met miljoenen kogels in een spurt naar het doel wat als lustsymboliek een 'lilith' in een duizelige extase zou moeten brengen want zo 'is de kracht van het leger'. Stoere mannen die eerst de vrouwen opgeilen, dan met hun duwtje in de rug erop los gaan om 'de vijand te onthoofden'. Ik als watje moet altijd vreselijk lachen om die serieuze gezichten die de mannen politici en militairen bij hun gepiep, gezeur en gezeik en hun broodnodige verklaringen trekken.
U, als warmbloedige heterovrouw zal zich wezenloos kunnen uitleven 'tussen de hitsige Jantjes'. Ik stel voor dat u zich een voorstelling maakt over de gang van zaken in de nachten op zo'n nomadenkamp met satellietvererbindingen in de maanloze nachten van de nieuwe woestijnen die worden ontgonnen, namens u en mij, natuurlijk, vanzelf, juist, nee, uiteraard. Het mag ook wel een andere uiterst vervelende erectiestoornis gaan, de ejaculatie praecox. Dat gaat dan vast over de linkse oppositie, denk ik dan, kunt u het fijn neutraal houden.

U bent toch op alle kaasmarkten thuis, hard op weg om zich te bekwamen in een genre waar sex met hoofdletters geschreven moet worden. Vooral de sex benadrukken, Lilith. Veel gore geile, harde, wrede sexscenes, met blinddoeken, kidnap, politiehandboeien, touwen en katrollen, gedwongen masturbatie tussen mannen, tussen vrouwen, scarring en kaalscheren en tot huilens toe dat gepomp met dildo's en dat monotone gezoem van vibratoren sfeervol brengen. Vooral geluiden en kleuren beschrijven, daar ben ik gek op."
(Peter Novecento)

"Is er iemand in de zaal die nog wil doneren aan een zielige arme homosexueuele neger met een onbeschrijflijke ziekte zwaargelovig te dom om te leren of te schijten die bovendien een oog mist en denkt dat de duivel soep in een blik stopt want hoe komt het er anders in en tegelijkertijd vreselijk gebukt gaat onder de laatste Tsunami of de vrees daarvoor want zijn geitenoog gaf vanmorgen onheil aan? Of anderszins zijn hypocriete tot op het bot zwarte geweten schoon wil kopen voor een luchtig schijntje of nóg liever zichzelf onsterfelijk wil maken over het lijk van een ander? Nee? Eénmaal? Andermaal? OK, dan ben ik ook pleite en met Marnix mee naar dat gruwelijk dure restaurant. Bovendien is het al na zessen en sta ik in de baas z'n tijd de wereld te redden en zo heb de cao dat nooit bedoeld. Howdoe en de mazzel. "
(Hein Buffelruft, 28 dec 2005)

"De liefde is groots, ze breekt zonder haar gebit te gebruiken door elke granieten kop heen, verzwakt de wil en maakt elke stoere kerel tot een week omhulsel, een schaduw van zichzelf, een brabbelend luierkind, elke vent verandert van binnenuit en geweldloos door haar rijke zegeningen. Je krijgt een rijpe korstkaas als huid en een hart van vloeibaar goud. Verpletterend is ze en zij, de liefde, de warme zomerse, niet de winterharde en verbitterde tak dus, zit nog steeds vol met geheimen waar niemand de sleutel van kan vinden. Mysterieus is ze, als de ondergrondse geheimzinnige dictatuur van wereldwijde, alomvattende bekabeling waarlangs dagelijks kilometers gecodeerde data tussen de continenten flitsen. De liefde is een tectonishe plaat die schuurt en krast en gangen boort voor lavastromen van vleselijkheid en voedzame sappen die op geen enkele dieet mag ontbreken. Daarom is ze schaars. Tot slot..we heben allemaal een gat van onderen, onthou dat. "
(Nove, relatietherapeut, 3 dec 2005)

"Thanks! Voor de eerlijke en ijskoude bieren vooraf om de ergste dorst te lessen na een lange en vermoeiende reis. En de Champage daarna in gelukkig niet van die zuinige hoeveelheden maar gewoon ruim bemeten pullen. Dank ook voor de wonderschone oester die in zijn natuurlijke habitat beschermd en koel lag te wezen toegedekt met een warme dekentje bosui-liefde en een tikje Tabasco-ondeugd onder die deken. Dank voor de kleinste en schattigste St. Jacobsoesters die ik proefde in Balsamicostroop. Eerbied voor de kort aangebrade en met ontbijtkoek gestoofde kwartel. Ik proefde een tint Orange Marmalade hoewel je zei dat het er niet in zat. Ik hou het erop dat de chefkok zijn geheimen heeft en, hoe hooggeëerd zijn publiek ook mag zijn, ál zijn details zullen ze nooit te horen krijgen. Met liefde deed ik mijn sommeliertaken en het ‘kut-sommelier’ omdat ik de glazen niet tot de nok vulde, neem ik op de koop toe. Onder de indruk was ik van je tzatziki met shrimp en rode grapefruit. Zoet en zuur zoals Bitter & Sweet zoals het leven zelf zoals harmonie zo mooi kan zijn. Ook onder de indruk was ik van je zeewolf met tomatenchutney. Een rode knipoog op een licht in de boter aangezet visje zoals de boter bij de vis behoort te zijn. Je bewees jezelf door met het produkt mee te koken en de zeeduivel vochtig te houden en over te laten lopen in het bedje van zuurkool omrand door koele en volle crême fraiche en slechts gestopt door mosterd. Het zal mijn gebrek aan woordenschat zijn geweest deze poëtische beleving van samenstelling aan mijn disgenoot heer Visser uit te leggen, aan de wijn waarin het beestje zwom heeft het niet gelegen. Emotioneel werd ik bij het aangezicht van mijn vrouw in jouw open keuken, verliefd op de chefkok die zijn konijntje aan de haak had geslagen. Uit het konijnengezin weggetrokken, de zuigelingen achtergelaten en deskundig ontdaan van fluffy flaporen en prachtig gevild en daarna één minuutje aangebraden in de volle boter. Ach, je zei het nog, ‘nog even in de oven en gekeken hoe lang’ in antwoord op de vraag hóe lang dan, zoals Sebastiaan Bach ook vindt dat de piano zichzelf speelt. U zij geprezen met bijzondere gaven, maar het zal mijn eenvoudige ziel zijn die het zo ziet. De ingekookte fond een tikje gezoet nog niet eens meegerekend evenals de witte bonen-truffelpuree en rode kool met vijgen die in een restaurant van naam de kaart had kunnen aanvoeren. Jammer dat je er niet bij was met de kaas. Het zal de tol van de roem zijn geweest of de spanning van het koken op zulk een hoog nivo. Het siert de man die ook gewoon maar een mens van Vleesch & Bloed is gebleven. Het was uit de kunst hoe wij genoten van een walnoot uit Frankrijk gekraakt op de wals van braakgeluiden die wij van boven hoorden komen. Waarschijnlijk was je druk doende in de homard-naire. Het dessert ben ik kwijt evenals het betoog dat ik hield, maar dat was ik toen al kwijt. Het betoog hou je van mij tegoed. Ik zal het je vertellen als ik de liefde verklaar aan mijn vrouw zoals jij gisteren de keuken in het algemeen en ons in het bijzonder de liefde verklaarde. "
(Kiers de Maison, 27 november 2005)

"Ach, heer bicat, nu we het over eten en drinken hebben. Ik kan u te allen tijde aanraden, maar toch vooral in de herfst, van de ganzenlever te proeven. Zoekt u daarbij een zo eenvoudig mogelijk bewerkte ganzenlever, dus geen paté, niets met geconfijte uien of anderszins toevoegingen. U wilt ganzenlever proeven die met de hand is schoongemaakt door een oud boerenvrouwtje die hooguit peper, zout en wat cognac toevoegde en daarna op 70 graden in de oven met de deur op een kier de lever zachtjes liet warm worden. Niet smelten, want dan scheidt het vet van de lever en bent u uw produkt kwijt. Nee, u wilt de lever verwarmen zodat lever, peprer, zout en cognac een geheel gaan vormen. Dat wat u wilt proeven is de waarheid en niets anders dan de waarheid. Slaat u overigens wel in grote hoeveelheden in, niets zo erg als aan het einde te moeten constateren dat u nog wel wat had gelust. Nee, met veel dingen is het zo dat we nèt even meer moeten eten dan ons lief is. Nèt dat decadente punt van overdaad aantikken. Schenkt u daarbij een Gewürztraminer en bij voorkeur hoe ouder hoe beter en liever nog een Grand Cru dan een gewone. Maar als u dan toch uit wilt pakken dan komt u niet heen om de Tokay Pinot Gris.
Daarbij geserveerd met warm en geroosterd brioche brood."
(Harrie Stamper, 23 oktober 2005)

"Of die klassieke Suske & Wiske (het was nummer 78 als ik het goed heb): De Kakkende Kakkerlakken, die aflevering waarin Tante Sidonia in haar keuken te maken heeft met een steeds groter wordende populatie kakkerlakken, die voortdurend alles onderschijten, niet in de laatste plaats de biefstuk met friet die Tante speciaal voor Lambik had gebakken, tot grote woede van onze favoriete zeshaarder, die gelijk een spuitbus pakt en erop los begint te spuiten, dit tot groot enthousiasme van zowel Suske als Wiske, die duchtig beginnen mee te spuiten (we hebben het hier duidelijk over de periode waarin Suske en Wiske nog net zo milieubewust waren als George W. Bush die zijn privejet vanuit Kyoto liet terugvliegen naar zijn range in Texas omdat ie z'n favoriete cowboy-hoed was vergeten), maar in de spuitbus van Lambik blijkt een goedje te zitten dat er voor zorgt dat de kakkerlakken de volgende dag het formaat van een jong paard hebben (professor Barabas had een lege spuitbus gebruikt om zijn nieuwe groei-middel te testen en vergeetachtig als hij was, had hij het bij Tanta Sidonia laten liggen, puur uit teleustelling, want ook na gebruik van het groeimiddel had Tante Sidonia de professor uitgelachen toen hij zijn broek naar beneden deed), afijn, nu de kakkerlakken gegroeid zijn, schijten ze nog harder met als gevolg dat tante Sidonia, Lambik, Suske en Wiske hun huis worden uitgescheten, waarna ze Jerommeke erbij halen, wiens enige bijdrage een ENORME scheet is, gelukkig komt professor Barabas eraan met een grote smile op z'n mombakkes en een nog grotere bobbel in de broek die, zo zal even later blijken, amper in staat is de steeds groter wordende penis van Barabas te verhullen met als gevolg dat Tante Sidonia, gek van geilheid, zich op professor Barabas stort die vrijwel onmiddellijk klaarkomt en bovenop een van de reuzekakkerlakken kwakt die dan weer vrijwel onmiddelijk in elkaar krimpt en in het niets oplost, waarna ook Lambik en Suske en Jerommeke hun apparaat bewerken met het groeimiddel, zodat ze de volgende dag, onder de stimulerende leiding van Tante Sidonia en Wiske, de kakkerlakken dood masturberen. Knipoog Wiske. Einde."
(Max J. Molovich, 23 Augustus 2005)

"De vergelijking ‘vleesetend’ en ‘vrouw’ is een natte wensdroom. Het is veelbetekende symboliek dat er aan vegetarische mutaties man/vrouw/ hermafrodiet wordt gewerkt door de wetenschappelijke elite. Weten zij soms meer? Staat ons Armageddon te wachten ? De finale segregratie, het schisma van de sexen en de ondergang van hun zondige sexueel verkeer als geheime wapen om de wereldbevolking eindelijk zonder oorlogen te kunnen reguleren ? Reincarneren in een plantaardig bestaan in een potje aarde van robotformaties die miljoenen grijze racks van vruchtdragende en geurige planten produceren onder uiterst secure en berekende condities , zonder vrij zon of maanlicht, zonder zicht of gehoor, zonder tastzin, zonder geluid van wind en zee."
(nove, 6 Juni 2005)

Zelfbeschouwing

"Een man van middelbare leeftijd, beet je te dik, beetje te morsig. Baardje of sik wellicht. En witte schilfertjes sieren zijn gelaat. Hij rookt en hij drinkt, maar in tegenstelling tot wat hij ons graag wil doen geloven, niet teveel. Hij is een ambtenaar, schaaltje 9. verder een liefhebbende vader die zijn frustratie over het uitblijvende en waarschijnlijk nooit meer komende grootse leven heeft verruild voor een soort van komisch cynisme. Hij neemt het niemand kwalijk behalve misschien soms zichzelf, maar dan alleen na een Westmalle Tripel te veel. Hartstochtelijk supporter van NAC of een andere club ten zuiden van de grote rivieren, want dat hij een Brabander is moet haast wel. Zo stel ik mij Kiers voor, maar wellicht is het wel gewoon die homofiele Indo die bij Serudang de lege borden ophaalt..who knows.."
(Andy Möller, Gelsenkirchen)

"Het is vast een meteroloog, een weermenneke met een gesmoorde sexualiteit, eentje met een enorm taboe. Een vrijgezelle biologieleraar met verlatingsangst kan ook. Zo'n eenzaam type die nog steeds bij zijn moeder woont en al jaren lesgeeft in het basisonderwijs. Zo'n anonieme 13 inhetdozijnman die spaarzaam leeft, de piepers schilt en de afwas doet, zo eentje die op de middagwandeling met het hondje van moeders vanachter de krant bij een speeltuin of in het park naar stoeiende of voetballende jochies kijkt en de pijn verzwijgt. Een masochist die het taboe koestert.
Zo'n kleffe smeerlap van een potentiele serieverkrachter met banden in een hechte kerkgemeenschap waarop moeders zo trots is omdat hij naast het lesgeven ook nog als hobby het locale knapenkoor dirigeert. Zo eentje die maar beter melancholieke verhaaltjes moet blijven schrijven. "
(Nove, 22/11/2005)

"Ach ja, leuk, schrijvers.

Beetje zo in je donkere hol aan de wereld knagen. Puur verongelijkt verdedigen van een door mede niet-aanwezigen geschapen superieure schertswereld. Lurken aan je pijp. Pijpen aan je lurk. Woorden in langgerekte nadenkzinnen omzetten. Protserige taalvlekjes. Huilerige holheden. Fletse vondsten. Massieve monomane monsters. Een zielige berg toevoegingen aan de duistere put die al veel te lang overstroomt door de gemankeerde bijdragen van nerveus krabbelende geesten met een ongepast gevoel van eeuwigheid.

Die sfeer.

Geef mij maar parkeerwachten. "
(Marnix, 21/11/2005)