stoel
 
 

Navigatie

de voorplecht
louter proza
louter poëzie
liaisons
nostalgie

colofon/contact





Dankbaar

Uitgelogd

Huishoudelijk

5 oktober 2005

Advertentieboer webstats4u, voorheen nedstat, kan de vinketering krijgen. Vanaf vandaag verdwijnt deze teller, de bezoekcijfers zijn bewaard voor het nageslacht en voortaan tellen we verder met Awstats. Koffiebonnen kunt u ophalen bij Tante Miep.

  De mens – een achteraanzicht - L*

Woensdag, 28 Februari 2007

De mens – een achteraanzicht

Het was twee dagen geleden. Ik liep in Londen door de wijk Kensington, het was in de vroege avond, het werk zat erop en alles klip en klaar. Verderop in de straat, ongeveer honderd meter voor me, was een oploopje. Een kleine vijftig man stond te kijken en te wijzen naar iets dat zich schuin boven hen moest bevinden. Rumoer alom! Mijn eerste gedachte was een brand, maar toen ik naderbij kwam, zag ik dat het iets anders was. Op de dakrand van het gebouw, wit en Victoriaans, bezwangerde slagroomtaart van baksteen en cement, stond een man. Hij blikte op zijn gemak wat om zich heen. Als hij naar beneden keek, zag je zijn gezicht en dat leek niet echt onder de indruk van wat het aanschouwde. Eerder scheen het dat ongeloof en een soort van geamuseerd zijn zich in de blik van de gevelacrobaat hadden gemengd. De menigte om mij heen joelde en wees naar de bedwinger van het bakstenenmassief met lange spottende vingers. ‘Springen!’ werd er gebalkt. Het gepeupel in zijn element.

Het randje waarop het muurbloempje stond, was hooguit dertig centimeter breed en het moet een hele toer zijn geweest om er te komen, want er was geen raam in de nabijheid te zien en er staken ook geen hulpvaardige ladders omhoog naar de nu zo beladen goot. De getroebleerde vlieg had echter geen lust om te springen en duidelijk ook geen zin om op een minder rigoureuze manier af te dalen tot ons, het volk; gefascineerd en gehypnotiseerd door de nabijheid van spanning en sensatie, dood en ellende. Nee, hij ging eruit halen wat erin zat, voor hem was alles toch al eender. Als een schilder getart door God, gedwongen om op duisternis te schilderen, daar stond hij. Golgotha, maar nog zonder zijn Nazarener.

Inmiddels was er een politiewagen gearriveerd en werd er door de ijverige dienders een sterke lamp omhooggericht die de verdwaasde ziel in een bundel mistig licht zette. Toen pas zag iedereen het: de hoogtewandelaar hield een hondje onder zijn arm. Een klein wit hondje. Valse Maria, lachwekkend kindeke! Er ging een siddering door de meute; gemor en gekreun! Ergens gilde een vrouw. Het beestje keek met grote ogen naar beneden waar wij stonden en waar de zwaailichten van de politieauto en het passerende verkeer achter ons, ongetwijfeld voor een kermisachtig schouwspel moeten hebben gezorgd. Het kefte een keer en nog eens, en likte zijn bek. Er werd afkeurend gemompeld om me heen. Iemand schreeuwde: ‘Laat het hondje gaan! Laat het hondje gaan, dierenbeul!’ De urbinist, tot dan toe alleen in zijn universum op de rand van de leegte, keek minachtend op ons neer, volhardend in zijn netelige situatie. Het schorriemorrie bromde, er klonk boegeroep en er werd gefloten. De situatie werd precair. De twee politieagenten maanden de hele mikmak tot kalmte en vroegen door te lopen en niets meer naar de randdebiel te roepen. ‘Wij doen een beroep op het gezonde verstand van alle goedwillende mensen!’ – dit gebeurde met een megafoon, die ze inmiddels te voorschijn hadden gehaald – ‘om te zwijgen en door te lopen!’ En ook waren ze bezig om met rood-wit gestreept lint de stoep af te zetten. En het leek me dat ze juist het deel afzetten waar onze Charles Lindbergh waarschijnlijk terecht zou komen als hij zou springen. Of vallen, wat me waarschijnlijker leek.

De oproep was echter tot dovemans oren gericht, er kwamen alleen maar nog meer gieren op het geloei en gekrakeel af. De massa was nu zo groot dat hij tot op het andere trottoir aan de overkant reikte en auto’s konden er niet meer langs. Dit zorgde voor een hoop getoeter en boze kreten. ‘Laat hem springen! Wat kan ons het schelen, we willen naar huis!’ werd er vanuit een van de auto’s geroepen. ‘Moordenaars!’ was het antwoord vanuit de optocht, ‘laat hem toch, op een dag sta jij er!’ Het boeltje deinde heen en weer.

Een tweede politiewagen arriveerde en een van de agenten die eruit stapten, nam de megafoon van de andere agenten over en richtte zich tot de dakganger die nog steeds met het hondje in zijn armen op het randje stond: ‘Waarom kom je er niet af?!’ De vraag was van een zo’n simpele directheid dat het even stil werd. Men keek naar boven, eiste een antwoord, een verklaring waarom men er stond. De gevellaar leek ook een beetje van zijn stuk gebracht door de vraag en begon voorzichtig over de dakrand naar rechts te schuifelen. De twee agenten op de stoep volgden hem onmiddellijk met het rood-witte lint en zetten een extra stukje af.

‘Ik heb nooit iets voor mezelf gewild!’ was het plotselinge antwoord dat hij naar beneden schreeuwde. Hij had het niet tegen de agent, maar tegen ons, zijn publiek. ‘Ik heb nooit iets voor mezelf gewild!’ klonk het weer. Hij wierp het naar ons, als een absolute waarheid. Verbazing, gegniffel. ‘Behalve een poesje!’ riep hij nu als was het een verklaring voor zijn eerdere verbalisme. De hyena’s keken elkaar niet-begrijpend aan en merkten lacherig tegen elkaar op dat hij ze niet allemaal op een rijtje had. ‘Een klein lief poesje! Eentje die bij me op schoot komt liggen als ik ’s avonds thuis van mijn werk kom en prrrt prrrt prrrrt doet als je ’m over z’n koppetje aait!’

Daar had je het al, de poppetjes aan het dansen en alle tronies op hun qui-vive! De bende huilde en loeide, duidelijk voor ogen wat er zou komen.
‘Eh... ok... laten we rustig blijven...’ klonk er twijfelend uit de megafoon, ‘dus eh, je... wilt een… eh poesje?!’ ‘Eentje die op mijn schoot komt liggen als ik ’s avonds thuiskom van m’n werk en…’
‘Jajaja!’ onderbrak de hoorn hem ongeduldig, geen verdere uitweiding toestaand om zo de situatie naar zijn hand te zetten.
‘Maar waarom heb je dan dat hondje vast?!’ Een terechte vraag en op dat moment klonk er een luid gegil achter vanuit de meute. Woede, verbazing en weeklacht! ‘Dat is Oliver!! Mijn Oliver!!!’ worstelde een dikke vrouw met grijs haar en gekleed in een donkerpaars mantelpakje zich naar voren, haar recht op ontzetting en verdriet claimend. Voorwaar, met succes, de agent met de toeter leende zijn ontluisterend oor en zijn schouder deed als zakdoek dienst.
‘Oliver?!? Oliver!! Wie noemt z’n hond nou Oliver??!’ klonk het van boven, schamper en zonder minder leedvermaak. ‘Laat hem los, vuile klootzak! Laat Oliver gaan!!’ brieste de vrouw, nu geheel los van elk decorum en manieren, in een staat van volledige razernij naar boven.
‘Oliver is mijn gijzelaar!!’ klonk het triomfantelijke wederwoord van de dakartiest in de lichtbundel en hij tilde het hondje op en bewoog het sarrend boven zijn hoofd heen en weer. ‘Hij gaat eraan als ik niet snel mijn poesje krijg! Dan laat ik die Oliver van je te pletter vallen als een rauw ei op een aanbeeld! Oliver gaat vliegen, Oliver gaat vliegen, nahnahnahnahnaaah!!’ Hij deed er een voorzichtig dansje bij, lichtjes wiegend met zijn heupen. De hongerige bekken die dit voorvoeld hadden, sisten en klauwden naar de dakdanser, dreigend en dreinend, spogen abstracte fonteinen van gal de hoogte in. Hij keek uitdagend over ons heen, de hoofden tellend, niemand kon hem wat maken. ‘Ik laat Oliver niet los voordat ik een poesje heb!’ riposteerde hij en om deze stelling kracht bij te zetten ging hij op het randje zitten. Zijn benen vrolijk bungelend, het hondje weer zoet op zijn schoot. Wat nu te doen, hoe nu te reageren? De politieman met zijn scheurkorf zocht vertwijfeld naar een opening in de dreigende status-quo. Van je één en twee en vijf en zes en er zat van ellende niets anders op: ‘Als wij ervoor zorgen dat je een poesje krijgt, laat je Oliver dan los en kom je naar beneden!?’
‘Alleen als het er een is die bij me op schoot komt liggen en prrrt prrrt prrrrrt doet!’ kwam het teruggekaatst vanaf boven en onze gotenridder zwaaide nog eens vol goede moed met zijn benen heen en weer. ‘Als je over zijn koppie aait!’ liet hij er na een aantal seconden nog achteraan druipen.

Een brandweerwagen werd opgesteld en de ladder alvast een weinig uitgeschoven en gericht. Stoere mannen met gordels en touwen in de weer. Niet veel later een dikke fletse vrouw met drie rieten mandjes, waarin ongetwijfeld de feliene beestjes. De ladder werd verder, halverwege tot de dakrand, uitgeschoven en bestegen door de agent met de hoorn. Zijn dikke gestalte tegen de kunstmatig verlichte avondlucht deed denken aan een walrus in het circus die op het punt stond zijn pièce de résistance ten beste te geven. Hij keek ongelukkig.
‘Juist,’ begon hij, ‘we hebben hier drie poesjes. Je mag kiezen. Ik zal ze één voor één beschrijven, zodat je de juiste kat kunt uitkiezen.’ En hij pauzeerde even.
‘Poes nummer één is Dirk. Dirk is een grote rode kater en is erg eigenzinnig. Voordat hij in het asiel belandde, zwierf Dirk over straat en dat zou hij graag weer doen. Hij kan dus niet naar buiten. Maar als Dirk elke dag zijn natje en zijn droogje krijgt, is hij best tevreden. Hij is een gezellige luie kat. Hij ligt graag op de vensterbank voor het raam om naar buiten te kijken.’
Hij keek even naar boven, wellicht teleurgesteld dat Dirk niet meteen was uitgekozen, en hervatte zijn betoog: ‘Kat nummer twee is een kruising tussen een Siamees en een zogenaamde Tabby. Lilly is haar naam. Lilly is een echte dame en houdt van gezelschap. Ook speelt ze graag. Ze is een beetje jaloers, dus kan ze niet met andere katten of dieren. Voor kinderen daarentegen is ze letterlijk poeslief.’ Nog steeds geen reactie van boven. De politieagent begon aan de laatste beschrijving: ‘Als laatste hebben we Anne. Anne is een leuke speelse kat waarvan we niet weten welk geslacht het is…’ De agent keek even naar beneden naar de dikke dame van het asiel. Die trok verontschuldigend haar schouders op en trok een raar gezicht. ‘…waarvan we dus niet weten welk geslacht het is…’ hervatte hij. ‘Niettemin zorgt Anne nooit voor problemen en is zeer aanhankelijk. Als hij of zij je eenmaal in haar of zijn hart heeft gesloten, heb je er een kameraard voor het leven bij.’ De agent borg zijn papiertjes op en keek vragend naar boven. ‘Nou, welke wordt het? Kat één, twee of drie?!’ De hondengijzelaar leek te twijfelen, hij wist het niet. Hij moest nadenken. De hele bavianentroep begon zich ermee te bemoeien. ‘Neem Dirk!’ meende de een, ‘dan weet je wat je hebt!’ ‘Nee, kies voor Anne!’ riepen twee anderen even verderop. ‘Er is vrijheid in diversiteit! Ook genderloze katten hebben het recht op een katwaardig bestaan. Net als alle andere katten!’ ‘Belachelijk!’ werd er van achter uit de rimram geroepen, ‘een vent heeft een vrouw nodig. Er kan maar één keus zijn en dat is Lilly!’ En zo hotemetootte het door elkaar heen, de hele santenkraam in rep en roer. Het had tot een heuse rel kunnen komen als er niet ineens van boven had geklonken: ‘Anne, ik neem Anne!! Hij is alleen, net als ik!’ Instemmend gemompel, hier en daar zelfs een juichkreet. Maar ook teleurgesteld gekissebis, het wervelde door elkaar heen, maar de teerling was geworpen en de agenten stuurden nu op een vlugge afronding aan. Of hij nu naar beneden wou komen en Oliver wilde vrijlaten en of hij maar op de ladder wilde stappen als die naar hem werd uitgeschoven.

En de man zei ja, zijn stem anders, weer menselijk van toon en ontnuchterend voor ons, nog dronken van de nabijheid van de dood. Een deel van de roedel schoof af naar huis, anderen bleven nog even staan om voor hem te applaudisseren toen hij zijn schaamtevolle tocht naar beneden volbracht. Bravo! Ik had het wel gezien, de thuiskomst van een verloren zoon, ik ging mosselen eten in de stad. Een ster trok door de hemel als het vuur van onze verlossing. Het leven op tijd, en weer een mens onder de mensen.

door L*

  Heer Ane en de Zeven Geitjes en de Gouden Kinderwag…
  Drilknol

Een fijne lap bijzonder lezenswaardige dramatiek, amice L*

Sigaar en een cognac, graag.
bromde bicat om 10:33 (op Woensdag, 28 Februari 2007)

Deze lap ga ik maar eens printen voor op het toilet.
Om te lezen, welteverstaan.
bromde Hoof om 10:57 (op Woensdag, 28 Februari 2007)

You sick fuck!
bromde Vincent Nemo om 12:11 (op Woensdag, 28 Februari 2007)

“You sick fuck”???
Fijn stukje heer L*. Waarvoor mijn dank.
bromde Arnaud om 15:19 (op Woensdag, 28 Februari 2007)

Die opmerking sloeg op Hoof, Arnaud, niet op de tekst van L*. Alhoewel L* ook een sick fuck is, uiteraard.
bromde Vincent Nemo om 17:05 (op Woensdag, 28 Februari 2007)

Hè, heerlijk. Loopt het toch nog goed af.
bromde Adriana (URL) om 18:21 (op Woensdag, 28 Februari 2007)

Ja …tot die een cavia wil..
bromde feex om 20:57 (op Woensdag, 28 Februari 2007)

Ik vind lezen op de WC niet zo ziek. Er een boterham met pindakaas bij eten, dat begint er wel een beetje op te lijken. Maar dat is misschien heel persoonlijk.
bromde Hoof om 10:11 (op Donderdag, 1 Maart 2007)

Ik denk dat ik maar eens op skireis vertrek.
bromde Vincent Nemo om 13:56 (op Donderdag, 1 Maart 2007)

Ik denk dat ik maar eens naar het asiel vertrek
bromde Prrrrt Prrrrrt Vilé om 20:42 (op Donderdag, 1 Maart 2007)

Mosselen eten in Londen. Je moet het maar durven…
bromde Spencer Brandsen () om 10:00 (op Vrijdag, 2 Maart 2007)

Ik denk dat ik naar de zon vertrek…

O. Wacht. Hij is al hier. Ik zag ‘m net om de hoek van een wolk.
Nou ja. Laat dan maar.
bromde Hoof om 11:15 (op Vrijdag, 2 Maart 2007)

Ach, de zon…. Dan moet ik denken aan die mooie stereotiepe achtertuin van de gewezen Roemeense Tandarts. Geen verdoving, Veel alcohol en een stel rimpelige tandeloze assistenten. De loyaliteit. Die beul was de inspiratie van mijn leven, pijn vergeet je tenslotte.
bromde Vilé om 12:44 (op Vrijdag, 2 Maart 2007)

Wordt hier nog wel eens geneukt?
bromde Aarsema om 13:31 (op Vrijdag, 2 Maart 2007)

Aarsema, de tijd van er is een tijd van nueqen en een tijd van komen. Het lekkerste is tijdens het gaan komen tijdens het nueqen. Lola op 8 bar, Viagra, Sensilube en dan zwaar aan de piercing. Een waar hoogtepunt.

Maar als dat niet uw goesting is, stel ik voor achter de kerk van Stampersgat een graf te delven en op een van de lokale liggenden aldaar eens goed de bloemetjes buiten te zetten.

Hoe dan ook: hoogste tijd voor wat nieuwe woorden norpo!
bromde Vilé om 13:57 (op Vrijdag, 2 Maart 2007)

GEILE MAN NEUQT AGENTEN AGENTEN

Uitgegeven: 2 maart 2007 12:08

BICATTERVEEN – Een autonoom geile man kreeg in de nacht van donderdag op vrijdag zo’n hevige aanvaal van zin in geile neuqsex dat hij daarbij twee agenten volledig onder het zaad klodderde. Daarnaast scheet de man een van hen op de hand, de ander liep een gebroken neuqckbotje , zo liet de politie vrijdag weten.

Rond 02.00 uur zagen de dienders de man rijen. Aangezien hij slingerend over de weg ree, door een bovenmatig gevuld scrotum, zetten ze hem aan de kant. Uit een aarstest bleek dat de man té geil was. Bij zijn aarstestatie reageerde de man erg geil, waarop een worst ontstond.

Een tweede politieauto moest eraan te pas komen om de autonoom geile man te benaderen. Toen de man zich vervolgens op het interieur van het politievoertuig wilde leegstorten, is hij in een busje gezet omdat zaadvlekken in een politieauto niet kunnen, aldus een hoofdcommissaris met een zwartlederen politiepet.
bromde Aarsema om 14:32 (op Vrijdag, 2 Maart 2007)

:: kucht ::
bromde Aarsema (URL) om 14:34 (op Vrijdag, 2 Maart 2007)

De feex laat het hier breed hangen.
En Aarsema gaat van kiersenstijn.
Ik neem net de laatste slok uit een blikje Heineken.

Er gaan vrijdagen voorbij waarop minder gebeurd.
bromde Hoof om 16:09 (op Vrijdag, 2 Maart 2007)

Ach….en Valentijn is ook alweer voorbij.

Zo gaan die dingen… Vrijdag de voorbode van het weekend.

Ik wens u allen een prettig weekend.
Gr fx
bromde feex om 17:10 (op Vrijdag, 2 Maart 2007)

:: kijkt verdwaast om zich heen::

Bij deze heb ik een hele(inter)netwerk van mannen opgerold..
Dat is nog eens een prestatie..
bromde feex om 21:03 (op Zaterdag, 3 Maart 2007)

Ooit sliep ik met een jodin van laag allooi
Haar kut stonk naar het apenhuis in Artis
Toch vond ik haar lief en was ze mooi
Daar liefde zoete smart is!
bromde L* (URL) om 01:18 (op Zondag, 4 Maart 2007)

  
Persoonlijke info onthouden?

/ Textile

Epistels die ouder zijn dan 7 dagen krijgen een bonusvraag om spamscriptjes een loer te draaien.
 

  (Register your username / Log in)

Kattebel:
Verberg email:

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.



het slijk der aarde

 

Holle retoriek

"Aarsema, dan komen de tachtigerjaren puberale streeptinten van de eerste kabeltv binnen op mijn kolkende oogbollen als de tube mayonaise leeggeknepen in in een onderzoekende puberkringspier . Vage opgedroogde veegklodderstrepen op de dikke zware afstandsbediening die het allang niet meer doet. Bolle schermen versterken de aplastische rondingen. Antennes nog met coax en zaad in een sok, geurend naar kamille gemengd met nat speculaas. Jong zijn is zo mooi…"

"Zit je achter het meest nieuwe en hipste technologische apparaat van deze eeuw, kom je op een stukje internet over columns schrijven. En dat is nu exact wat ik zocht! Soms zoek je iets, en kan je het niet vinden. Maar nu wel! Ik zoek iets om mijn Nederlandse woordenschat in te verwerken. En dan zoek je, en zoek je, en dan VIND je!

Soms zoek je iets anders. En dan vind je het niet. Mannen, of vrouwen, pennen, papier, boeken, bekers of boodschappen, je vind het soms niet.

Maar nu heb ik het gevonden!

Groetjes Lieke"

(Lieke, Zelf een column schrijven)

"Daarom is bicat een lichtje, een vuurtoren voor de verloren lopende dolenden.
Want dat er velen op de dool. Een gevolg van zich onbestemd, zonder nuttig doel, afgevlakt en weinig bijzonder voelen maar misschien nog meer eengevolg van het vluchten voor deze zelfrealisatie, deze pijn van een ziel zonder importantie niet te hoeven voelen. En daar compensatie middelen voor zoeken en aangboden krijgen. Drugs, sex met dieren, sex met kinderen die geen leeftijd meer nodig schijnen te hebben, autorijden, schoeisel, weblogs, gangbangs, sport, wat al niet. Als het maar lijkt dat je vooral bezig bent. Al is het nietszeggend en immoreel, al is het bellenblazen met je mond dicht of een kraak zetten en minister zijn.

En dan is er bicat..aus blaue hinein zu uns gezogen, zonder eigenaren of aandeelhouders die stakingen uitlokken, zonder stompzinnig geleuter, nee, de magie van de fantasie, de fictie en de nederlandse taal aan de macht.
Een baken van troost, een zwoele geur vlak voor het slapen gaan, een enorme uitzinnige stapel draadjesvlees met dampende jus, een romance achter het frietkot, scooters en mobieltjes, vogels die hun eigen lied zingen, de eigen partituur kennen en geen regisseur of dirigent nodig hebben, de horror en thrill. Dat wat onbewust en ondergronds en ook van het leven zelf is. En niet wordt voorgeschreven door de krant, de tv, radio, politiek, banken en verzekeraars, speculanten die denken met 'de echte waarheid' om te gaan. Nee, ik ben geen echt schrijver maar wel groot fan van het schaarse bicat talent."
(Peter Novecento, Haagsche Post)

"Schuimbekkend van woede las ik de met een danige onverschilligheid geschreven colums betreffend de holocaust en Auschwitz. De flarden teksten vol schrijffouten en loze beweringen, getuigen van weinig historisch besef maar vooral een respectloze attitude jegens miljoenen slachtoffers. Vandaar mijn bijdrage met het verzoek de richtlijnen als opgesteld in de bijlage te respecteren en in acht te nemen.

vr groet

dhr. Papen"
(Daniël Papen, via email)

"Diep geroerd, met geknepen stembanden, omvloerste oogleden, brandend maagzuur en kloppende roede (het is tenslotte 5 december) mocht ik uw fraaie stuk proza over mijn getroebleerde netvlies laten glijden... De woorden vertalen zich moeiteloos in zielsetsende beelden. Dank!"
(bromde Zielknijper, 5 december 2005)

"Geachte heer,

Mag ik u verzoeken het plaatje van de te jonge dame van uw site te verwijderen. Er zijn namelijk nog al wat mensen die dit niet lollig vinden. Diverse klaag e-mails over gehad. Mag ik u er op attenderen dat het hier om Kinderporno gaat en de wetgever daar meer dan 4 jaar gevangenisstraf op heeft gezet. Ik ga ervan uit dat het om een misvertstand gaat, als moderator. Met vriendelijke groet.

Sociale Jeugd- en Zedenpolitie te Amsterdam
Commerciele zaken
020-5592585"
(i030142@planet.nl, 14 december 2004)

"Schitterend verwoord dat artikel over Clarence. Liep jaren met een missie, aan de voetballiefhebbers (niet de kenners) proberen uit te leggen dat Abe en Piet beter zijn dan het orakel uit betondorp. Was onbegonnen werk. Het klootjesvolk adoreert Ellen van Langen, Geesink en Rieu, en vinden mevrouw Blankers, Ruska en Roby lakatos maar niks, ze weten waarschijnlijk niet eens wie het zijn. Toen Keizer stopte heb ik jaren niet meer gekeken. Toen zag ik die Fin en een paar jaren later een Surinamer met een Nederlands paspoort (Had die Fin er ook maar een gehad). Ja en dan begint het heilige vuur weer te branden. Deze twee zijn tactisch en technisch het beste wat er op Nederlandse velden heeft rondgelopen (wat ik in mijn leven heb gezien). Keizer had niks met voetbal te maken, dat was ballet,kunst, en soms als het niet belangrijk was helemaal niks .En Abe ken ik van wat beelden, maar als je naar de verhalen over hem luistert hoef je de verteller maar in de ogen te kijken en herken je meteen de kenners uit die tijd."
(via mail, 23 oktober 2005)

"pedante snikkels, komen kut te kort. Webloggen is niet voor mietjes maar ook niet voor stoere geile binken, webloggen is namelijk een fenomeen, een spookbeeld voor blinden die zich vergapen aan de wijde wereld van het internet om zichzelf te ontmoeten, een monologue interieur te voeren en dan de echo terughoren, het internet dat een wonder is wat een dom irrationeel fenomeen is. Echt iets voor pedante snikkels en kale kutten die niet neuken maar wel in elkaars nek willen hijgen en tijd teveel hebben. Ik zou er helemaal niet aan beginnen en beroemd en rijk ben ik al, zegt het liefje. Ik heb de grootste en zij heeft de lekkerste en we verdoen de tijd liever in elkaar verstrengeld dan te vergooien op zo’n vervuilde weblogmarkt. Mot je alweer email beantwoorden enzo, in je vrije tijd, be je gek. Opzoute, stik dur maar in, Goossens, kijk maar uit dat ze niet vreemdgaan terwijl jij al die poen verdient, sneue wolf, ouwe rukker, voordat je het in de gaten hebt sta je een verschrikkelijk stinkend goedje op je scrotum te smeren terwijl je staat te huilen omdat je zo belazerd bent terwijl je het alleen maar goed bedoeld, voor ons allebei schatje, weetje, heerlijk met vakantie strax, saampjes, maar vanavond moet ik werken snappie, centjes verdienen mot pappie, kijk niet zo beteuterd, je wilt helemal niet naar de Lidl, je wilt daar nooit gezien worden zei je, nou dan. Nou tot strax dan, he ?"
(nove, 12 oktober 2005)

"Bicat.net, dat is toch die achterlijke webstek voor rukkende, boerende en altijd bezopen kerels? Dat zielige pathetische zooitje ongeregeldheden dat uitgebraakte hersenkwak probeert te verkopen als prozadrek? Natte winden, dikke drollen, kleverige onduidelijkheden? Slurptrekkende draaigorgels, voorhuidjogging avant la lettre en berensgrote buikglijers?" (Jeremias Schubbenrug, in Nova, 4 oktober 2005)

Reageerziekte

"Op een vrolijke dag toen ik aan mijn, voor al 11 jaar, allerbeste vriendin de liefde heb verklaard en binnen luttele seconden de meest euforische gevoelens door mijn ziel heen flitsten typte een verslag van school begon k te typen en dit kwam tevoorschijn op het samengeperste hoopje uitwerpselen wat ik beschouw als mijn laptop, want zoals velen het niet slecht zou doen als zij dit beseften is bezit enkel een illusie.

Conclusie & nawoord

Niet alleen symbolen hebben invloed op ons doen en denken, de manier waarop ieder mens zichzelf ziet en andere zegt meer over die persoon dan over anderen. Elk mens gaat zijn eigen weg, en het is jammer dat er uit commerciële geldzucht zoveel miscommunicatie ontstaat tussen mensen. Welk mens is beter, het mens dat genadeloos elke, in zijn ogen misdadiger, ritueel vermoord, of die mens die de opdracht geeft om onbewuste signalen stuurt via reclamespotjes en zo het materialisme hoger prijst dan het gevoel om bewust van jezelf en je daden te zijn? Draait het dan uiteindelijk allemaal om geld?
De een vermoord mensen die hun hele leven anderen pijn doen, en de ander roept het gevoel op dat er niets beter is dan nike schoenen in combinatie met een stoere jack met een bontkraag, dat gedoe met die bontkragen id volgens mijn theorie gebaseerd op het paringsgedrag van leeuwen, hoe groter en mooier de manen, des te meer aanzien ze hebben en kans op leiderschap en hoe meer kans ze hebben dat hun genen worden doorgegeven ;).
Door niet te realiseren waar je mee bezig bent, of niet wie, maar wát je eigenlijk bent, ontstaat er miscommunicatie en disharmonie in de maatschappij. Opgaan in de massa kan leiden tot afgunst en afkeer van het geloof in jezelf en in anderen.

En ik wens hierbij balkenende en zijn hele tweede kamer heel veel succes met het oplossen van de “problemen” hier in Nederland, want zo schieten we geen reet op.

Oja, en een gelukkig Nieuwjaar!

Zondag 7 januari 2007, Frank Hooijer"
(Frank Hooijer, 7 Januari 2007)

"Ik had het allemaal al wel eens meegemaakt en niets was mij te dol geweest: eonisme, vice anglais, flaggelatie, ja zelfs koprofagie. Ik was dan ook met graagte ingegaan op de omineus-priapische woorden en lubrieke blikken die "Ellen" tijdens ons gezamelijk consumeren eerder die avond op mij had gericht. Toen we, media nox, eenmaal in haar slaapkamer waren aangekomen, gaf zij steeds minder blijk van doorgaans aan haar toegeschreven mesquinerie. Integendeel,loodzwaar en onvermijdelijk hing het veile sneukelen in de lucht. Binnen no time was de vloer dan ook bezaaid met exuvieën en toonde zij mij haar zinnenprikkelende Junonische leest. Na intiem pidjetten en enige orogenitale schermutselingen (waarbij brod noch javelijn werd ontzien),sloegen wij serieus aan het procreëren. Cunnus en Curacaoënaar leken welhaast voor elkaar geschapen. Hoewel haar defloratie al enige tijd terug had plaatsgevonden, pandoerden wij als nooit tevoren, daarmee verschillende tenesmen bewerkstelligend. Het is maar goed dat haar echtgenoot van deze sluikmin nooit wat heeft gemerkt..."
(TiTo, mei 2006)

"Schrijf eens over vrouwen en hun plek of plaats in de allesverterende zakenoorlogen. Want als er stereotype mannen met diep verborgen schaamtegevoelens over hun potentie problemen en erectiestoornis (taboe naturlijk) dan is dat manifest in hun 'vlucht vooruit' in de freudiaanse wapencultuur. Elke geweerloop, elke zwaardere tank is een gestileerd erectiel apparaat vol dodelijke munitie opgepomnt met miljoenen kogels in een spurt naar het doel wat als lustsymboliek een 'lilith' in een duizelige extase zou moeten brengen want zo 'is de kracht van het leger'. Stoere mannen die eerst de vrouwen opgeilen, dan met hun duwtje in de rug erop los gaan om 'de vijand te onthoofden'. Ik als watje moet altijd vreselijk lachen om die serieuze gezichten die de mannen politici en militairen bij hun gepiep, gezeur en gezeik en hun broodnodige verklaringen trekken.
U, als warmbloedige heterovrouw zal zich wezenloos kunnen uitleven 'tussen de hitsige Jantjes'. Ik stel voor dat u zich een voorstelling maakt over de gang van zaken in de nachten op zo'n nomadenkamp met satellietvererbindingen in de maanloze nachten van de nieuwe woestijnen die worden ontgonnen, namens u en mij, natuurlijk, vanzelf, juist, nee, uiteraard. Het mag ook wel een andere uiterst vervelende erectiestoornis gaan, de ejaculatie praecox. Dat gaat dan vast over de linkse oppositie, denk ik dan, kunt u het fijn neutraal houden.

U bent toch op alle kaasmarkten thuis, hard op weg om zich te bekwamen in een genre waar sex met hoofdletters geschreven moet worden. Vooral de sex benadrukken, Lilith. Veel gore geile, harde, wrede sexscenes, met blinddoeken, kidnap, politiehandboeien, touwen en katrollen, gedwongen masturbatie tussen mannen, tussen vrouwen, scarring en kaalscheren en tot huilens toe dat gepomp met dildo's en dat monotone gezoem van vibratoren sfeervol brengen. Vooral geluiden en kleuren beschrijven, daar ben ik gek op."
(Peter Novecento)

"Is er iemand in de zaal die nog wil doneren aan een zielige arme homosexueuele neger met een onbeschrijflijke ziekte zwaargelovig te dom om te leren of te schijten die bovendien een oog mist en denkt dat de duivel soep in een blik stopt want hoe komt het er anders in en tegelijkertijd vreselijk gebukt gaat onder de laatste Tsunami of de vrees daarvoor want zijn geitenoog gaf vanmorgen onheil aan? Of anderszins zijn hypocriete tot op het bot zwarte geweten schoon wil kopen voor een luchtig schijntje of nóg liever zichzelf onsterfelijk wil maken over het lijk van een ander? Nee? Eénmaal? Andermaal? OK, dan ben ik ook pleite en met Marnix mee naar dat gruwelijk dure restaurant. Bovendien is het al na zessen en sta ik in de baas z'n tijd de wereld te redden en zo heb de cao dat nooit bedoeld. Howdoe en de mazzel. "
(Hein Buffelruft, 28 dec 2005)

"De liefde is groots, ze breekt zonder haar gebit te gebruiken door elke granieten kop heen, verzwakt de wil en maakt elke stoere kerel tot een week omhulsel, een schaduw van zichzelf, een brabbelend luierkind, elke vent verandert van binnenuit en geweldloos door haar rijke zegeningen. Je krijgt een rijpe korstkaas als huid en een hart van vloeibaar goud. Verpletterend is ze en zij, de liefde, de warme zomerse, niet de winterharde en verbitterde tak dus, zit nog steeds vol met geheimen waar niemand de sleutel van kan vinden. Mysterieus is ze, als de ondergrondse geheimzinnige dictatuur van wereldwijde, alomvattende bekabeling waarlangs dagelijks kilometers gecodeerde data tussen de continenten flitsen. De liefde is een tectonishe plaat die schuurt en krast en gangen boort voor lavastromen van vleselijkheid en voedzame sappen die op geen enkele dieet mag ontbreken. Daarom is ze schaars. Tot slot..we heben allemaal een gat van onderen, onthou dat. "
(Nove, relatietherapeut, 3 dec 2005)

"Thanks! Voor de eerlijke en ijskoude bieren vooraf om de ergste dorst te lessen na een lange en vermoeiende reis. En de Champage daarna in gelukkig niet van die zuinige hoeveelheden maar gewoon ruim bemeten pullen. Dank ook voor de wonderschone oester die in zijn natuurlijke habitat beschermd en koel lag te wezen toegedekt met een warme dekentje bosui-liefde en een tikje Tabasco-ondeugd onder die deken. Dank voor de kleinste en schattigste St. Jacobsoesters die ik proefde in Balsamicostroop. Eerbied voor de kort aangebrade en met ontbijtkoek gestoofde kwartel. Ik proefde een tint Orange Marmalade hoewel je zei dat het er niet in zat. Ik hou het erop dat de chefkok zijn geheimen heeft en, hoe hooggeëerd zijn publiek ook mag zijn, ál zijn details zullen ze nooit te horen krijgen. Met liefde deed ik mijn sommeliertaken en het ‘kut-sommelier’ omdat ik de glazen niet tot de nok vulde, neem ik op de koop toe. Onder de indruk was ik van je tzatziki met shrimp en rode grapefruit. Zoet en zuur zoals Bitter & Sweet zoals het leven zelf zoals harmonie zo mooi kan zijn. Ook onder de indruk was ik van je zeewolf met tomatenchutney. Een rode knipoog op een licht in de boter aangezet visje zoals de boter bij de vis behoort te zijn. Je bewees jezelf door met het produkt mee te koken en de zeeduivel vochtig te houden en over te laten lopen in het bedje van zuurkool omrand door koele en volle crême fraiche en slechts gestopt door mosterd. Het zal mijn gebrek aan woordenschat zijn geweest deze poëtische beleving van samenstelling aan mijn disgenoot heer Visser uit te leggen, aan de wijn waarin het beestje zwom heeft het niet gelegen. Emotioneel werd ik bij het aangezicht van mijn vrouw in jouw open keuken, verliefd op de chefkok die zijn konijntje aan de haak had geslagen. Uit het konijnengezin weggetrokken, de zuigelingen achtergelaten en deskundig ontdaan van fluffy flaporen en prachtig gevild en daarna één minuutje aangebraden in de volle boter. Ach, je zei het nog, ‘nog even in de oven en gekeken hoe lang’ in antwoord op de vraag hóe lang dan, zoals Sebastiaan Bach ook vindt dat de piano zichzelf speelt. U zij geprezen met bijzondere gaven, maar het zal mijn eenvoudige ziel zijn die het zo ziet. De ingekookte fond een tikje gezoet nog niet eens meegerekend evenals de witte bonen-truffelpuree en rode kool met vijgen die in een restaurant van naam de kaart had kunnen aanvoeren. Jammer dat je er niet bij was met de kaas. Het zal de tol van de roem zijn geweest of de spanning van het koken op zulk een hoog nivo. Het siert de man die ook gewoon maar een mens van Vleesch & Bloed is gebleven. Het was uit de kunst hoe wij genoten van een walnoot uit Frankrijk gekraakt op de wals van braakgeluiden die wij van boven hoorden komen. Waarschijnlijk was je druk doende in de homard-naire. Het dessert ben ik kwijt evenals het betoog dat ik hield, maar dat was ik toen al kwijt. Het betoog hou je van mij tegoed. Ik zal het je vertellen als ik de liefde verklaar aan mijn vrouw zoals jij gisteren de keuken in het algemeen en ons in het bijzonder de liefde verklaarde. "
(Kiers de Maison, 27 november 2005)

"Ach, heer bicat, nu we het over eten en drinken hebben. Ik kan u te allen tijde aanraden, maar toch vooral in de herfst, van de ganzenlever te proeven. Zoekt u daarbij een zo eenvoudig mogelijk bewerkte ganzenlever, dus geen paté, niets met geconfijte uien of anderszins toevoegingen. U wilt ganzenlever proeven die met de hand is schoongemaakt door een oud boerenvrouwtje die hooguit peper, zout en wat cognac toevoegde en daarna op 70 graden in de oven met de deur op een kier de lever zachtjes liet warm worden. Niet smelten, want dan scheidt het vet van de lever en bent u uw produkt kwijt. Nee, u wilt de lever verwarmen zodat lever, peprer, zout en cognac een geheel gaan vormen. Dat wat u wilt proeven is de waarheid en niets anders dan de waarheid. Slaat u overigens wel in grote hoeveelheden in, niets zo erg als aan het einde te moeten constateren dat u nog wel wat had gelust. Nee, met veel dingen is het zo dat we nèt even meer moeten eten dan ons lief is. Nèt dat decadente punt van overdaad aantikken. Schenkt u daarbij een Gewürztraminer en bij voorkeur hoe ouder hoe beter en liever nog een Grand Cru dan een gewone. Maar als u dan toch uit wilt pakken dan komt u niet heen om de Tokay Pinot Gris.
Daarbij geserveerd met warm en geroosterd brioche brood."
(Harrie Stamper, 23 oktober 2005)

"Of die klassieke Suske & Wiske (het was nummer 78 als ik het goed heb): De Kakkende Kakkerlakken, die aflevering waarin Tante Sidonia in haar keuken te maken heeft met een steeds groter wordende populatie kakkerlakken, die voortdurend alles onderschijten, niet in de laatste plaats de biefstuk met friet die Tante speciaal voor Lambik had gebakken, tot grote woede van onze favoriete zeshaarder, die gelijk een spuitbus pakt en erop los begint te spuiten, dit tot groot enthousiasme van zowel Suske als Wiske, die duchtig beginnen mee te spuiten (we hebben het hier duidelijk over de periode waarin Suske en Wiske nog net zo milieubewust waren als George W. Bush die zijn privejet vanuit Kyoto liet terugvliegen naar zijn range in Texas omdat ie z'n favoriete cowboy-hoed was vergeten), maar in de spuitbus van Lambik blijkt een goedje te zitten dat er voor zorgt dat de kakkerlakken de volgende dag het formaat van een jong paard hebben (professor Barabas had een lege spuitbus gebruikt om zijn nieuwe groei-middel te testen en vergeetachtig als hij was, had hij het bij Tanta Sidonia laten liggen, puur uit teleustelling, want ook na gebruik van het groeimiddel had Tante Sidonia de professor uitgelachen toen hij zijn broek naar beneden deed), afijn, nu de kakkerlakken gegroeid zijn, schijten ze nog harder met als gevolg dat tante Sidonia, Lambik, Suske en Wiske hun huis worden uitgescheten, waarna ze Jerommeke erbij halen, wiens enige bijdrage een ENORME scheet is, gelukkig komt professor Barabas eraan met een grote smile op z'n mombakkes en een nog grotere bobbel in de broek die, zo zal even later blijken, amper in staat is de steeds groter wordende penis van Barabas te verhullen met als gevolg dat Tante Sidonia, gek van geilheid, zich op professor Barabas stort die vrijwel onmiddellijk klaarkomt en bovenop een van de reuzekakkerlakken kwakt die dan weer vrijwel onmiddelijk in elkaar krimpt en in het niets oplost, waarna ook Lambik en Suske en Jerommeke hun apparaat bewerken met het groeimiddel, zodat ze de volgende dag, onder de stimulerende leiding van Tante Sidonia en Wiske, de kakkerlakken dood masturberen. Knipoog Wiske. Einde."
(Max J. Molovich, 23 Augustus 2005)

"De vergelijking ‘vleesetend’ en ‘vrouw’ is een natte wensdroom. Het is veelbetekende symboliek dat er aan vegetarische mutaties man/vrouw/ hermafrodiet wordt gewerkt door de wetenschappelijke elite. Weten zij soms meer? Staat ons Armageddon te wachten ? De finale segregratie, het schisma van de sexen en de ondergang van hun zondige sexueel verkeer als geheime wapen om de wereldbevolking eindelijk zonder oorlogen te kunnen reguleren ? Reincarneren in een plantaardig bestaan in een potje aarde van robotformaties die miljoenen grijze racks van vruchtdragende en geurige planten produceren onder uiterst secure en berekende condities , zonder vrij zon of maanlicht, zonder zicht of gehoor, zonder tastzin, zonder geluid van wind en zee."
(nove, 6 Juni 2005)

Zelfbeschouwing

"Een man van middelbare leeftijd, beet je te dik, beetje te morsig. Baardje of sik wellicht. En witte schilfertjes sieren zijn gelaat. Hij rookt en hij drinkt, maar in tegenstelling tot wat hij ons graag wil doen geloven, niet teveel. Hij is een ambtenaar, schaaltje 9. verder een liefhebbende vader die zijn frustratie over het uitblijvende en waarschijnlijk nooit meer komende grootse leven heeft verruild voor een soort van komisch cynisme. Hij neemt het niemand kwalijk behalve misschien soms zichzelf, maar dan alleen na een Westmalle Tripel te veel. Hartstochtelijk supporter van NAC of een andere club ten zuiden van de grote rivieren, want dat hij een Brabander is moet haast wel. Zo stel ik mij Kiers voor, maar wellicht is het wel gewoon die homofiele Indo die bij Serudang de lege borden ophaalt..who knows.."
(Andy Möller, Gelsenkirchen)

"Het is vast een meteroloog, een weermenneke met een gesmoorde sexualiteit, eentje met een enorm taboe. Een vrijgezelle biologieleraar met verlatingsangst kan ook. Zo'n eenzaam type die nog steeds bij zijn moeder woont en al jaren lesgeeft in het basisonderwijs. Zo'n anonieme 13 inhetdozijnman die spaarzaam leeft, de piepers schilt en de afwas doet, zo eentje die op de middagwandeling met het hondje van moeders vanachter de krant bij een speeltuin of in het park naar stoeiende of voetballende jochies kijkt en de pijn verzwijgt. Een masochist die het taboe koestert.
Zo'n kleffe smeerlap van een potentiele serieverkrachter met banden in een hechte kerkgemeenschap waarop moeders zo trots is omdat hij naast het lesgeven ook nog als hobby het locale knapenkoor dirigeert. Zo eentje die maar beter melancholieke verhaaltjes moet blijven schrijven. "
(Nove, 22/11/2005)

"Ach ja, leuk, schrijvers.

Beetje zo in je donkere hol aan de wereld knagen. Puur verongelijkt verdedigen van een door mede niet-aanwezigen geschapen superieure schertswereld. Lurken aan je pijp. Pijpen aan je lurk. Woorden in langgerekte nadenkzinnen omzetten. Protserige taalvlekjes. Huilerige holheden. Fletse vondsten. Massieve monomane monsters. Een zielige berg toevoegingen aan de duistere put die al veel te lang overstroomt door de gemankeerde bijdragen van nerveus krabbelende geesten met een ongepast gevoel van eeuwigheid.

Die sfeer.

Geef mij maar parkeerwachten. "
(Marnix, 21/11/2005)