stoel
 
 

Navigatie

de voorplecht
louter proza
louter poëzie
liaisons
nostalgie

colofon/contact





Dankbaar

Uitgelogd

Huishoudelijk

5 oktober 2005

Advertentieboer webstats4u, voorheen nedstat, kan de vinketering krijgen. Vanaf vandaag verdwijnt deze teller, de bezoekcijfers zijn bewaard voor het nageslacht en voortaan tellen we verder met Awstats. Koffiebonnen kunt u ophalen bij Tante Miep.

  Het nevelend huis 1 – Weemoed in sepia - Eliv

Vrijdag, 28 Juli 2006

Het nevelend huis 1 – Weemoed in sepia

Dit is een verhaal over een huis. Het huis van mijn jeugd. Niet over mijn jeugd, maar over het huis. Het huis dat ik langzaam vergeet. Doordat het langzaam verdwijnt uit mijn geheugen. Statig en stil trotseert de moloch de tijd in een wereld vol veranderingen. Maar niet in mijn hoofd. Mijn jeugd ligt besloten in het cement, het massieve grijze zandsteen, als in mijn grijze massa. De weezoete herinnering van een nooit bezeten en toch verloren verleden. Aristocratie zoals die alleen nog op foto’s bestaat. Mijn familie: de arme tak van een internationale redersfamilie. Het huis door mijn moeder geërfd van haar grootmoeder en betrokken met mij en mijn broertje na de scheiding. Als troost voor de verhuizing kreeg ik de oude camera van mijn moeder. Een echte Kodak, 'ritsratsklik'. Sepia bestond al niet meer. De eerste herinneringen in vage kleuren op 10x10. Hou me de foto’s van weleer voor, en ik kan met hangend hoofd alleen maar staren en kwijlen.

Mijn moeder moest het huis al na een paar jaar jaar verkopen. Anderhalve ton bracht het toen op, in guldens. Dat is wat een bejaarde zoals ik nu jaarlijks aan zorg kost. Mijn moeder kon destijds het monumentaal verplichte onderhoud niet meer betalen. Sappelen na de scheiding, het lijden van haar parttime salaris en alimentatie en wat weerbarstige huurpenningen. Een 'prikkie' voor de koper dus. Het huis zou vandaag de dag zo’n zes miljoen doen. Moeder kon het niet opbrengen. Hier had ik kunnen wonen; dit had ik kunnen erven…



Levend is het gevoel bij de herinnering. Maar steeds minder levend. Mijn zenuwen begeven het langzaam. Maar sommige dingen vergeet je gewoon nooit. Hoe ik met mijn moeder naar de lommerd loop met de mooie familiestukken antiek. Het kostbare Faïence-porselein, de waardevolle kunstvoorwerpen, het zware tafelzilver en antieke Wedgwood-servies. En na afloop het drankje in de nabijgelegen cafetaria zal ik ook nooit vergeten. Afstand doen van leven op stand. Nu pas voel ik de pijn. De herinnering als metafoor voor het afstand van iets doen waarvan je weet dat het nooit terug zal komen. Ik schrijf het op. Om aan jullie te laten lezen, mee te geven, nu ik nog kan schrijven, mijn geest nog helder is.

Ik heb zes jaar van mijn jonge jeugd in het huis gewoond. Zes zorgeloze jaren die mij nu verdriet doen ze niet bewuster, ja, onkindser meegemaakt te hebben. Laat me met mijn voorliefde voor architectuur de pijn en herinnering aan het huis beschrijven voor het te laat is. Mijn dementie kent vlagen. Tussen de vlagen schrijf ik jullie. Steekwoorden, korte zinnen, volzinnen. De volgorde is al moeilijker te bevatten. Toch probeer ik het, voordat de dementie alles benevelt…

Het huis ligt aan een straat achter het museumkwartier. Huis is eigenlijk een onjuiste omschrijving. Het is een Villa, ontworpen door de bekende Amsterdamse architect Cuijpers. Hartje Amsterdam, tussen een groot plein met internationaal vermaarde musea en een kleine buurtwinkelstraat erachter. Bruisend, zoals de jeugd hoort te bruisen was het, maar de herinnering is nu als een treurwilg, gekromd met de tijd. Verstild… De kleine buurtwinkelstraat van toen is nu een exclusieve kosmopolitische winkelstraat geworden. De monumentale villa blijft zichzelf. In de luwte van al het kosmopolitische gedruis. Er staan nog wat andere grote villa’s omheen. Maar de villa waarin wij woonden, was de mooiste. Het middelpunt, zoals je vroeger als jongste het middelpunt was. Nu rest nog de periferie van onpersoonlijke zorg en verplicht wekelijks familiebezoek in de gemeenschappelijke ruimte van Vondelhof. Dichtbij, en toch ook ver weg.

Over de hele breedte van het huis waren drie ingangen: links, midden en rechts. Wijzelf woonden in het middelste deel op de eerste verdieping. Klein voortuintje, een klein geel leistenen tuinpad. De buren aan de linkerkant heb ik nooit gekend. Aan de rechterkant op de begane grond was de monumentale ingang met een oprijlaan naar de garage achter het huis. Toen ik klein was woonde er nog een studente in de garage met haar cavia. De geur van muffe studieboeken en optrekkende grondlucht. Kindse onschuld op haar grondmatras toen ik haar cavia aaide. Eerst liep ik nog wel eens langs het huis, herkende de kinderen van de toenmalige bewoners alleen nog maar aan het naambordje. Ik speelde vroeger met ze. Ik zag de deuren van de garage open. Binnen een klassieke Porsche. Ik aai hem nu in mijn gedachten, als de cavia destijds. Daar komt de nevel weer… Porsche. James Dean… 'Droom alsof je eeuwig zult leven. Leef alsof je vandaag zult sterven.'

Het is tijd om mijn huis weer binnen te gaan.

door Eliv

  Winter in Leusden 4-5
  Zelf een column schrijven

Het klinkt misschien gek, maar ik heb het gevoel alsof ik dit al eens eerder heb gelezen. Vreemd…
bromde Spencer. () om 14:25 (op Vrijdag, 28 Juli 2006)

Dat heb ik dus ook.
bromde Lennard om 15:35 (op Vrijdag, 28 Juli 2006)

∗ slaat epos even over ∗

Goedemiddag samen! Mag ik even melden dat ik u en de uwen ENORM gemist heb?

Bij deze, dus.

∗ snottert ∗

∗ veegt tranen van onderkinnen ∗

Echt waar!
bromde Eduardo om 15:39 (op Vrijdag, 28 Juli 2006)

Vilé, waarde Vilé...

Haalt oude vertrouwde Leica uit de kast – loopt naar buiten en fotografeerd zijn huis.
bromde Arnaud om 15:39 (op Vrijdag, 28 Juli 2006)

Mooie naam, Leica.
Maar waarom verbergt u haar in een kast?
bromde Eduardo om 15:42 (op Vrijdag, 28 Juli 2006)

Spumante bij mangoijs zou ik zeggen!
bromde L* om 16:05 (op Vrijdag, 28 Juli 2006)

Goh, erg mooi geschreven. Misschien is de taal van het geschreven woord toch sterk genoeg om de emoties weer te geven.

Mvg Luke
bromde luke () om 19:02 (op Vrijdag, 28 Juli 2006)

“langs het tuinpad van mijn vader,zie ik de hoge bomen staan.
Ik was een kind en wist niet beter,....dat het ooit voorbij zal gaan”.

Nostalgie….zucht, vroeger léék alles beter.
bromde factor x om 20:07 (op Vrijdag, 28 Juli 2006)

Waar heb je gezeten Eduardo? Een plaats met weinig tieten dat je dit allegaartje avant-garde intellectuelen gemist hebt?
bromde Vincent Nemo om 20:37 (op Vrijdag, 28 Juli 2006)

Goed zo, Vilé. Wat denkt u? Gaat u ons alvast verklappen hoeveel delen Nevelend Huis er gaan volgen, doet u dat pertinent niet of heeft u zelf ook nog geen idee?
bromde Adriana (URL) om 20:53 (op Vrijdag, 28 Juli 2006)

Volgens mij was dit het laatste deel.
bromde Marnix (URL) om 20:57 (op Vrijdag, 28 Juli 2006)

Vroeger, toen je van Amsterdam naar Arnhem reed en na Utrecht door de weilanden ging en dat je wist dat ergens onderweg ver in een bos Veenendaal moest liggen en dat je geen enkel huis of gebouw zag en dat het nog een lange en gevaarlijke rit was.
bromde Kiers om 21:44 (op Vrijdag, 28 Juli 2006)

Eduardo, de Leica – te weten de camera, niet die Russische hond in de ruimte – staat in de kast alleen maar grijpklaar te zijn. Hij wordt dus heel vaak gegrepen. Ik daarentegen niet meer zo vaak.
bromde Arnaud om 21:52 (op Vrijdag, 28 Juli 2006)

En ik maar denken dat Leica een door u geïmporteerde Russische schone is.
Die om private redenen in de één of andere kast gepleurd was.

Om over uit de kast komen nog maar te zwijgen.
bromde Eduardo om 23:18 (op Vrijdag, 28 Juli 2006)

Vooral bij Veenendaal werd het gevaarlijk,en het nog steeds extreem gevaarlijk daar.

Voor de ongelovigen en ongehuwden…
bromde factor x om 00:35 (op Zaterdag, 29 Juli 2006)

Zeer waarschijnlijk is die Russische bruid in een Billy gepleurd die u hebt laten slingeren in de woonkamer. Onthoud: nooit de deurtjes laten openstaan, de wat minder intelligente mensen op deze aardkloot kunnen én zullen er in pleuren.
bromde bewegende om 00:36 (op Zaterdag, 29 Juli 2006)

En de prijs was er ook naar?
Low budget adventure heeft wel iets weg van overdekt kamperen.

Nee,geen 5 sterrenhotelkamers op wielen caravans,met badkamer,koelkast schotel etc.
Maar heerlijk ,back to nature,met primitieve middelen.
Het geeft een verrijkt gevoel,dat zijn climax bereikt op het hoogtepunt van thuiskomen..
bromde factor x om 10:25 (op Zaterdag, 29 Juli 2006)

Dit is het automatisch antwoordapparaat van bewegende. bewegende kan nu niet reageuren, want hij heeft er even geen zin. Schrijf uw boodschap na de driedubbele punt. Fijne nacht verder.

...
bromde een antwoordapparaat om 03:08 (op Zondag, 30 Juli 2006)

ja ja , lekkere james hij had een speedster , krek mooi ding , maar lastig kruispunt , maar afijn U bent opgevoed met bone china wedgewood
stijl , een beetje tja hmm ehh Mss.Buckét gehalte.
bromde Hemaworstje (URL) om 05:41 (op Zondag, 30 Juli 2006)

Die foto van de sculpturen van Duane Hanson geven mij nu weer zo’n nostalgische bui.
Ach, het Desert Museum in Palm Springs…

[zet de verwarming nog wat hoger]
bromde Rodney Handsom om 13:50 (op Zondag, 30 Juli 2006)

Vilé, het lijkt mij toe dat u lijd aan een onbehandelde vorm van herinneringsverfraaing. Enkele behandelvormen zouden kunnen inhouden: het raadplegen van een notaris, het opstellen van een testament, of het snuiven van lijm of andere gevaarlijke gassen om de herinnering levendiger en realistischer te verkrijgen.
bromde Citizen Kane () (URL) om 14:09 (op Zondag, 30 Juli 2006)

‘s Nachts hebben we de ramen open, zodat ik mijn lief kan zien slapen, naakt, haar lange donkerrode haar verstrengeld met de witte lakens.
‘s Avonds zit ik alleen met een koud bier. Ik lees (Hemmingway; A moveable feast) of schrijf en voel de condensdruppels van het glas op mijn hand glijden.
‘s Ochtends wordt ik rond een uur of tien wakker, maar blijf net zo lang liggen als ik zin in heb.
Heerlijk die zomer!
bromde L* (URL) om 14:26 (op Zondag, 30 Juli 2006)

Wordt u ook steevast wakker met een knoert van een erectie?
bromde Vincent Nemo om 15:47 (op Zondag, 30 Juli 2006)

Every fuckin’ morning, my dear…

En wat zuipt die Hemmingway zeg…ik ben er zelf bijkans een alcoholist van aan het worden..maar aan de andere kant, wat is er beter dan een beetje drinken, een beetje lezen, een beetje schrijven en veel neuken?
bromde L* om 19:29 (op Zondag, 30 Juli 2006)

Elke dag Chateaubriand.
bromde Marnix (URL) om 19:39 (op Zondag, 30 Juli 2006)

Beefcake!
bromde Vincent Nemo om 20:51 (op Zondag, 30 Juli 2006)

Sorry, m’n pink gaat een eigen leveln deliden als ik…
Adriana: het is een tweeluik
Citizen Kane: alles al gebropeerd; Bicat is het enige dat rest..t.tt…
bromde Vilé om 21:30 (op Zondag, 30 Juli 2006)

Als je niet kunt poepen als het zaakje klemt
Als je niet kunt poepen maar je moet zo vreeslijk nodig
Als alleen het denken aan de daad je remt
Ga op bezoek bij mooie Helene
Zij krijgt het voor elkaar
Zij kust je aars schat, je eigen rozetje en je bent zo klaar
Gaat het dan nog steeds niet, sta je machteloos
Wil de knol nog steeds niet vlot naar buiten floepen
Dan heeft mooi Helene in haar trukendoos de bekende veer
De veertjes van Helene, kietelt je vooral daar
Kent de nood van elke kringspier, streelt hem uit elkaar
bromde Etba Vesuvia om 22:21 (op Zondag, 30 Juli 2006)

Dat was toch met 1 m, Hemingway?
bromde Tanja () om 09:03 (op Maandag, 31 Juli 2006)

En toen vroeg ze: “Heeft u het ook zo warm?” waarop ik die trut met een snauw ordonneerde om door te lopen want er stond een immense menigte die ook langs die brandtrap het gebouw wou verlaten.
Als je bent opgegroeid in een Oost Europees flatgebouw waar het krioelt van de dronkaards en de pyromanen dan zijn de herinneringen aan je jeugd een stuk minder nostalgisch.
bromde urbain alpain (URL) om 12:14 (op Maandag, 31 Juli 2006)

mommysgotboobs nasty teens oceansex pam grier nude sexthenet sexywives titfucking voguexxx weloveteengirls sexs
bromde mommysgotboobs () (URL) om 06:43 (op Maandag, 11 Februari 2008)

wifesex allsexycelebs fuckmovies girl sex milfsex asain sex blackboobs girls gone wild horror gay rape pictures hot milf
bromde hot milf () (URL) om 08:42 (op Maandag, 11 Februari 2008)

gaydemon largecocks magicteapot pacoporn philippines adult site sex videos swingingheaven teenwhores trannys pornoamateurs
bromde sex videos () (URL) om 12:58 (op Maandag, 11 Februari 2008)

just fucking teens men4sexnow my first sex teacher randy orton naked sex trailers adultcartoons anywebcam blacktits boobcritic busty bri naked
bromde sex trailers () (URL) om 15:01 (op Maandag, 11 Februari 2008)



het slijk der aarde

 

Holle retoriek

"Aarsema, dan komen de tachtigerjaren puberale streeptinten van de eerste kabeltv binnen op mijn kolkende oogbollen als de tube mayonaise leeggeknepen in in een onderzoekende puberkringspier . Vage opgedroogde veegklodderstrepen op de dikke zware afstandsbediening die het allang niet meer doet. Bolle schermen versterken de aplastische rondingen. Antennes nog met coax en zaad in een sok, geurend naar kamille gemengd met nat speculaas. Jong zijn is zo mooi…"

"Zit je achter het meest nieuwe en hipste technologische apparaat van deze eeuw, kom je op een stukje internet over columns schrijven. En dat is nu exact wat ik zocht! Soms zoek je iets, en kan je het niet vinden. Maar nu wel! Ik zoek iets om mijn Nederlandse woordenschat in te verwerken. En dan zoek je, en zoek je, en dan VIND je!

Soms zoek je iets anders. En dan vind je het niet. Mannen, of vrouwen, pennen, papier, boeken, bekers of boodschappen, je vind het soms niet.

Maar nu heb ik het gevonden!

Groetjes Lieke"

(Lieke, Zelf een column schrijven)

"Daarom is bicat een lichtje, een vuurtoren voor de verloren lopende dolenden.
Want dat er velen op de dool. Een gevolg van zich onbestemd, zonder nuttig doel, afgevlakt en weinig bijzonder voelen maar misschien nog meer eengevolg van het vluchten voor deze zelfrealisatie, deze pijn van een ziel zonder importantie niet te hoeven voelen. En daar compensatie middelen voor zoeken en aangboden krijgen. Drugs, sex met dieren, sex met kinderen die geen leeftijd meer nodig schijnen te hebben, autorijden, schoeisel, weblogs, gangbangs, sport, wat al niet. Als het maar lijkt dat je vooral bezig bent. Al is het nietszeggend en immoreel, al is het bellenblazen met je mond dicht of een kraak zetten en minister zijn.

En dan is er bicat..aus blaue hinein zu uns gezogen, zonder eigenaren of aandeelhouders die stakingen uitlokken, zonder stompzinnig geleuter, nee, de magie van de fantasie, de fictie en de nederlandse taal aan de macht.
Een baken van troost, een zwoele geur vlak voor het slapen gaan, een enorme uitzinnige stapel draadjesvlees met dampende jus, een romance achter het frietkot, scooters en mobieltjes, vogels die hun eigen lied zingen, de eigen partituur kennen en geen regisseur of dirigent nodig hebben, de horror en thrill. Dat wat onbewust en ondergronds en ook van het leven zelf is. En niet wordt voorgeschreven door de krant, de tv, radio, politiek, banken en verzekeraars, speculanten die denken met 'de echte waarheid' om te gaan. Nee, ik ben geen echt schrijver maar wel groot fan van het schaarse bicat talent."
(Peter Novecento, Haagsche Post)

"Schuimbekkend van woede las ik de met een danige onverschilligheid geschreven colums betreffend de holocaust en Auschwitz. De flarden teksten vol schrijffouten en loze beweringen, getuigen van weinig historisch besef maar vooral een respectloze attitude jegens miljoenen slachtoffers. Vandaar mijn bijdrage met het verzoek de richtlijnen als opgesteld in de bijlage te respecteren en in acht te nemen.

vr groet

dhr. Papen"
(Daniël Papen, via email)

"Diep geroerd, met geknepen stembanden, omvloerste oogleden, brandend maagzuur en kloppende roede (het is tenslotte 5 december) mocht ik uw fraaie stuk proza over mijn getroebleerde netvlies laten glijden... De woorden vertalen zich moeiteloos in zielsetsende beelden. Dank!"
(bromde Zielknijper, 5 december 2005)

"Geachte heer,

Mag ik u verzoeken het plaatje van de te jonge dame van uw site te verwijderen. Er zijn namelijk nog al wat mensen die dit niet lollig vinden. Diverse klaag e-mails over gehad. Mag ik u er op attenderen dat het hier om Kinderporno gaat en de wetgever daar meer dan 4 jaar gevangenisstraf op heeft gezet. Ik ga ervan uit dat het om een misvertstand gaat, als moderator. Met vriendelijke groet.

Sociale Jeugd- en Zedenpolitie te Amsterdam
Commerciele zaken
020-5592585"
(i030142@planet.nl, 14 december 2004)

"Schitterend verwoord dat artikel over Clarence. Liep jaren met een missie, aan de voetballiefhebbers (niet de kenners) proberen uit te leggen dat Abe en Piet beter zijn dan het orakel uit betondorp. Was onbegonnen werk. Het klootjesvolk adoreert Ellen van Langen, Geesink en Rieu, en vinden mevrouw Blankers, Ruska en Roby lakatos maar niks, ze weten waarschijnlijk niet eens wie het zijn. Toen Keizer stopte heb ik jaren niet meer gekeken. Toen zag ik die Fin en een paar jaren later een Surinamer met een Nederlands paspoort (Had die Fin er ook maar een gehad). Ja en dan begint het heilige vuur weer te branden. Deze twee zijn tactisch en technisch het beste wat er op Nederlandse velden heeft rondgelopen (wat ik in mijn leven heb gezien). Keizer had niks met voetbal te maken, dat was ballet,kunst, en soms als het niet belangrijk was helemaal niks .En Abe ken ik van wat beelden, maar als je naar de verhalen over hem luistert hoef je de verteller maar in de ogen te kijken en herken je meteen de kenners uit die tijd."
(via mail, 23 oktober 2005)

"pedante snikkels, komen kut te kort. Webloggen is niet voor mietjes maar ook niet voor stoere geile binken, webloggen is namelijk een fenomeen, een spookbeeld voor blinden die zich vergapen aan de wijde wereld van het internet om zichzelf te ontmoeten, een monologue interieur te voeren en dan de echo terughoren, het internet dat een wonder is wat een dom irrationeel fenomeen is. Echt iets voor pedante snikkels en kale kutten die niet neuken maar wel in elkaars nek willen hijgen en tijd teveel hebben. Ik zou er helemaal niet aan beginnen en beroemd en rijk ben ik al, zegt het liefje. Ik heb de grootste en zij heeft de lekkerste en we verdoen de tijd liever in elkaar verstrengeld dan te vergooien op zo’n vervuilde weblogmarkt. Mot je alweer email beantwoorden enzo, in je vrije tijd, be je gek. Opzoute, stik dur maar in, Goossens, kijk maar uit dat ze niet vreemdgaan terwijl jij al die poen verdient, sneue wolf, ouwe rukker, voordat je het in de gaten hebt sta je een verschrikkelijk stinkend goedje op je scrotum te smeren terwijl je staat te huilen omdat je zo belazerd bent terwijl je het alleen maar goed bedoeld, voor ons allebei schatje, weetje, heerlijk met vakantie strax, saampjes, maar vanavond moet ik werken snappie, centjes verdienen mot pappie, kijk niet zo beteuterd, je wilt helemal niet naar de Lidl, je wilt daar nooit gezien worden zei je, nou dan. Nou tot strax dan, he ?"
(nove, 12 oktober 2005)

"Bicat.net, dat is toch die achterlijke webstek voor rukkende, boerende en altijd bezopen kerels? Dat zielige pathetische zooitje ongeregeldheden dat uitgebraakte hersenkwak probeert te verkopen als prozadrek? Natte winden, dikke drollen, kleverige onduidelijkheden? Slurptrekkende draaigorgels, voorhuidjogging avant la lettre en berensgrote buikglijers?" (Jeremias Schubbenrug, in Nova, 4 oktober 2005)

Reageerziekte

"Op een vrolijke dag toen ik aan mijn, voor al 11 jaar, allerbeste vriendin de liefde heb verklaard en binnen luttele seconden de meest euforische gevoelens door mijn ziel heen flitsten typte een verslag van school begon k te typen en dit kwam tevoorschijn op het samengeperste hoopje uitwerpselen wat ik beschouw als mijn laptop, want zoals velen het niet slecht zou doen als zij dit beseften is bezit enkel een illusie.

Conclusie & nawoord

Niet alleen symbolen hebben invloed op ons doen en denken, de manier waarop ieder mens zichzelf ziet en andere zegt meer over die persoon dan over anderen. Elk mens gaat zijn eigen weg, en het is jammer dat er uit commerciële geldzucht zoveel miscommunicatie ontstaat tussen mensen. Welk mens is beter, het mens dat genadeloos elke, in zijn ogen misdadiger, ritueel vermoord, of die mens die de opdracht geeft om onbewuste signalen stuurt via reclamespotjes en zo het materialisme hoger prijst dan het gevoel om bewust van jezelf en je daden te zijn? Draait het dan uiteindelijk allemaal om geld?
De een vermoord mensen die hun hele leven anderen pijn doen, en de ander roept het gevoel op dat er niets beter is dan nike schoenen in combinatie met een stoere jack met een bontkraag, dat gedoe met die bontkragen id volgens mijn theorie gebaseerd op het paringsgedrag van leeuwen, hoe groter en mooier de manen, des te meer aanzien ze hebben en kans op leiderschap en hoe meer kans ze hebben dat hun genen worden doorgegeven ;).
Door niet te realiseren waar je mee bezig bent, of niet wie, maar wát je eigenlijk bent, ontstaat er miscommunicatie en disharmonie in de maatschappij. Opgaan in de massa kan leiden tot afgunst en afkeer van het geloof in jezelf en in anderen.

En ik wens hierbij balkenende en zijn hele tweede kamer heel veel succes met het oplossen van de “problemen” hier in Nederland, want zo schieten we geen reet op.

Oja, en een gelukkig Nieuwjaar!

Zondag 7 januari 2007, Frank Hooijer"
(Frank Hooijer, 7 Januari 2007)

"Ik had het allemaal al wel eens meegemaakt en niets was mij te dol geweest: eonisme, vice anglais, flaggelatie, ja zelfs koprofagie. Ik was dan ook met graagte ingegaan op de omineus-priapische woorden en lubrieke blikken die "Ellen" tijdens ons gezamelijk consumeren eerder die avond op mij had gericht. Toen we, media nox, eenmaal in haar slaapkamer waren aangekomen, gaf zij steeds minder blijk van doorgaans aan haar toegeschreven mesquinerie. Integendeel,loodzwaar en onvermijdelijk hing het veile sneukelen in de lucht. Binnen no time was de vloer dan ook bezaaid met exuvieën en toonde zij mij haar zinnenprikkelende Junonische leest. Na intiem pidjetten en enige orogenitale schermutselingen (waarbij brod noch javelijn werd ontzien),sloegen wij serieus aan het procreëren. Cunnus en Curacaoënaar leken welhaast voor elkaar geschapen. Hoewel haar defloratie al enige tijd terug had plaatsgevonden, pandoerden wij als nooit tevoren, daarmee verschillende tenesmen bewerkstelligend. Het is maar goed dat haar echtgenoot van deze sluikmin nooit wat heeft gemerkt..."
(TiTo, mei 2006)

"Schrijf eens over vrouwen en hun plek of plaats in de allesverterende zakenoorlogen. Want als er stereotype mannen met diep verborgen schaamtegevoelens over hun potentie problemen en erectiestoornis (taboe naturlijk) dan is dat manifest in hun 'vlucht vooruit' in de freudiaanse wapencultuur. Elke geweerloop, elke zwaardere tank is een gestileerd erectiel apparaat vol dodelijke munitie opgepomnt met miljoenen kogels in een spurt naar het doel wat als lustsymboliek een 'lilith' in een duizelige extase zou moeten brengen want zo 'is de kracht van het leger'. Stoere mannen die eerst de vrouwen opgeilen, dan met hun duwtje in de rug erop los gaan om 'de vijand te onthoofden'. Ik als watje moet altijd vreselijk lachen om die serieuze gezichten die de mannen politici en militairen bij hun gepiep, gezeur en gezeik en hun broodnodige verklaringen trekken.
U, als warmbloedige heterovrouw zal zich wezenloos kunnen uitleven 'tussen de hitsige Jantjes'. Ik stel voor dat u zich een voorstelling maakt over de gang van zaken in de nachten op zo'n nomadenkamp met satellietvererbindingen in de maanloze nachten van de nieuwe woestijnen die worden ontgonnen, namens u en mij, natuurlijk, vanzelf, juist, nee, uiteraard. Het mag ook wel een andere uiterst vervelende erectiestoornis gaan, de ejaculatie praecox. Dat gaat dan vast over de linkse oppositie, denk ik dan, kunt u het fijn neutraal houden.

U bent toch op alle kaasmarkten thuis, hard op weg om zich te bekwamen in een genre waar sex met hoofdletters geschreven moet worden. Vooral de sex benadrukken, Lilith. Veel gore geile, harde, wrede sexscenes, met blinddoeken, kidnap, politiehandboeien, touwen en katrollen, gedwongen masturbatie tussen mannen, tussen vrouwen, scarring en kaalscheren en tot huilens toe dat gepomp met dildo's en dat monotone gezoem van vibratoren sfeervol brengen. Vooral geluiden en kleuren beschrijven, daar ben ik gek op."
(Peter Novecento)

"Is er iemand in de zaal die nog wil doneren aan een zielige arme homosexueuele neger met een onbeschrijflijke ziekte zwaargelovig te dom om te leren of te schijten die bovendien een oog mist en denkt dat de duivel soep in een blik stopt want hoe komt het er anders in en tegelijkertijd vreselijk gebukt gaat onder de laatste Tsunami of de vrees daarvoor want zijn geitenoog gaf vanmorgen onheil aan? Of anderszins zijn hypocriete tot op het bot zwarte geweten schoon wil kopen voor een luchtig schijntje of nóg liever zichzelf onsterfelijk wil maken over het lijk van een ander? Nee? Eénmaal? Andermaal? OK, dan ben ik ook pleite en met Marnix mee naar dat gruwelijk dure restaurant. Bovendien is het al na zessen en sta ik in de baas z'n tijd de wereld te redden en zo heb de cao dat nooit bedoeld. Howdoe en de mazzel. "
(Hein Buffelruft, 28 dec 2005)

"De liefde is groots, ze breekt zonder haar gebit te gebruiken door elke granieten kop heen, verzwakt de wil en maakt elke stoere kerel tot een week omhulsel, een schaduw van zichzelf, een brabbelend luierkind, elke vent verandert van binnenuit en geweldloos door haar rijke zegeningen. Je krijgt een rijpe korstkaas als huid en een hart van vloeibaar goud. Verpletterend is ze en zij, de liefde, de warme zomerse, niet de winterharde en verbitterde tak dus, zit nog steeds vol met geheimen waar niemand de sleutel van kan vinden. Mysterieus is ze, als de ondergrondse geheimzinnige dictatuur van wereldwijde, alomvattende bekabeling waarlangs dagelijks kilometers gecodeerde data tussen de continenten flitsen. De liefde is een tectonishe plaat die schuurt en krast en gangen boort voor lavastromen van vleselijkheid en voedzame sappen die op geen enkele dieet mag ontbreken. Daarom is ze schaars. Tot slot..we heben allemaal een gat van onderen, onthou dat. "
(Nove, relatietherapeut, 3 dec 2005)

"Thanks! Voor de eerlijke en ijskoude bieren vooraf om de ergste dorst te lessen na een lange en vermoeiende reis. En de Champage daarna in gelukkig niet van die zuinige hoeveelheden maar gewoon ruim bemeten pullen. Dank ook voor de wonderschone oester die in zijn natuurlijke habitat beschermd en koel lag te wezen toegedekt met een warme dekentje bosui-liefde en een tikje Tabasco-ondeugd onder die deken. Dank voor de kleinste en schattigste St. Jacobsoesters die ik proefde in Balsamicostroop. Eerbied voor de kort aangebrade en met ontbijtkoek gestoofde kwartel. Ik proefde een tint Orange Marmalade hoewel je zei dat het er niet in zat. Ik hou het erop dat de chefkok zijn geheimen heeft en, hoe hooggeëerd zijn publiek ook mag zijn, ál zijn details zullen ze nooit te horen krijgen. Met liefde deed ik mijn sommeliertaken en het ‘kut-sommelier’ omdat ik de glazen niet tot de nok vulde, neem ik op de koop toe. Onder de indruk was ik van je tzatziki met shrimp en rode grapefruit. Zoet en zuur zoals Bitter & Sweet zoals het leven zelf zoals harmonie zo mooi kan zijn. Ook onder de indruk was ik van je zeewolf met tomatenchutney. Een rode knipoog op een licht in de boter aangezet visje zoals de boter bij de vis behoort te zijn. Je bewees jezelf door met het produkt mee te koken en de zeeduivel vochtig te houden en over te laten lopen in het bedje van zuurkool omrand door koele en volle crême fraiche en slechts gestopt door mosterd. Het zal mijn gebrek aan woordenschat zijn geweest deze poëtische beleving van samenstelling aan mijn disgenoot heer Visser uit te leggen, aan de wijn waarin het beestje zwom heeft het niet gelegen. Emotioneel werd ik bij het aangezicht van mijn vrouw in jouw open keuken, verliefd op de chefkok die zijn konijntje aan de haak had geslagen. Uit het konijnengezin weggetrokken, de zuigelingen achtergelaten en deskundig ontdaan van fluffy flaporen en prachtig gevild en daarna één minuutje aangebraden in de volle boter. Ach, je zei het nog, ‘nog even in de oven en gekeken hoe lang’ in antwoord op de vraag hóe lang dan, zoals Sebastiaan Bach ook vindt dat de piano zichzelf speelt. U zij geprezen met bijzondere gaven, maar het zal mijn eenvoudige ziel zijn die het zo ziet. De ingekookte fond een tikje gezoet nog niet eens meegerekend evenals de witte bonen-truffelpuree en rode kool met vijgen die in een restaurant van naam de kaart had kunnen aanvoeren. Jammer dat je er niet bij was met de kaas. Het zal de tol van de roem zijn geweest of de spanning van het koken op zulk een hoog nivo. Het siert de man die ook gewoon maar een mens van Vleesch & Bloed is gebleven. Het was uit de kunst hoe wij genoten van een walnoot uit Frankrijk gekraakt op de wals van braakgeluiden die wij van boven hoorden komen. Waarschijnlijk was je druk doende in de homard-naire. Het dessert ben ik kwijt evenals het betoog dat ik hield, maar dat was ik toen al kwijt. Het betoog hou je van mij tegoed. Ik zal het je vertellen als ik de liefde verklaar aan mijn vrouw zoals jij gisteren de keuken in het algemeen en ons in het bijzonder de liefde verklaarde. "
(Kiers de Maison, 27 november 2005)

"Ach, heer bicat, nu we het over eten en drinken hebben. Ik kan u te allen tijde aanraden, maar toch vooral in de herfst, van de ganzenlever te proeven. Zoekt u daarbij een zo eenvoudig mogelijk bewerkte ganzenlever, dus geen paté, niets met geconfijte uien of anderszins toevoegingen. U wilt ganzenlever proeven die met de hand is schoongemaakt door een oud boerenvrouwtje die hooguit peper, zout en wat cognac toevoegde en daarna op 70 graden in de oven met de deur op een kier de lever zachtjes liet warm worden. Niet smelten, want dan scheidt het vet van de lever en bent u uw produkt kwijt. Nee, u wilt de lever verwarmen zodat lever, peprer, zout en cognac een geheel gaan vormen. Dat wat u wilt proeven is de waarheid en niets anders dan de waarheid. Slaat u overigens wel in grote hoeveelheden in, niets zo erg als aan het einde te moeten constateren dat u nog wel wat had gelust. Nee, met veel dingen is het zo dat we nèt even meer moeten eten dan ons lief is. Nèt dat decadente punt van overdaad aantikken. Schenkt u daarbij een Gewürztraminer en bij voorkeur hoe ouder hoe beter en liever nog een Grand Cru dan een gewone. Maar als u dan toch uit wilt pakken dan komt u niet heen om de Tokay Pinot Gris.
Daarbij geserveerd met warm en geroosterd brioche brood."
(Harrie Stamper, 23 oktober 2005)

"Of die klassieke Suske & Wiske (het was nummer 78 als ik het goed heb): De Kakkende Kakkerlakken, die aflevering waarin Tante Sidonia in haar keuken te maken heeft met een steeds groter wordende populatie kakkerlakken, die voortdurend alles onderschijten, niet in de laatste plaats de biefstuk met friet die Tante speciaal voor Lambik had gebakken, tot grote woede van onze favoriete zeshaarder, die gelijk een spuitbus pakt en erop los begint te spuiten, dit tot groot enthousiasme van zowel Suske als Wiske, die duchtig beginnen mee te spuiten (we hebben het hier duidelijk over de periode waarin Suske en Wiske nog net zo milieubewust waren als George W. Bush die zijn privejet vanuit Kyoto liet terugvliegen naar zijn range in Texas omdat ie z'n favoriete cowboy-hoed was vergeten), maar in de spuitbus van Lambik blijkt een goedje te zitten dat er voor zorgt dat de kakkerlakken de volgende dag het formaat van een jong paard hebben (professor Barabas had een lege spuitbus gebruikt om zijn nieuwe groei-middel te testen en vergeetachtig als hij was, had hij het bij Tanta Sidonia laten liggen, puur uit teleustelling, want ook na gebruik van het groeimiddel had Tante Sidonia de professor uitgelachen toen hij zijn broek naar beneden deed), afijn, nu de kakkerlakken gegroeid zijn, schijten ze nog harder met als gevolg dat tante Sidonia, Lambik, Suske en Wiske hun huis worden uitgescheten, waarna ze Jerommeke erbij halen, wiens enige bijdrage een ENORME scheet is, gelukkig komt professor Barabas eraan met een grote smile op z'n mombakkes en een nog grotere bobbel in de broek die, zo zal even later blijken, amper in staat is de steeds groter wordende penis van Barabas te verhullen met als gevolg dat Tante Sidonia, gek van geilheid, zich op professor Barabas stort die vrijwel onmiddellijk klaarkomt en bovenop een van de reuzekakkerlakken kwakt die dan weer vrijwel onmiddelijk in elkaar krimpt en in het niets oplost, waarna ook Lambik en Suske en Jerommeke hun apparaat bewerken met het groeimiddel, zodat ze de volgende dag, onder de stimulerende leiding van Tante Sidonia en Wiske, de kakkerlakken dood masturberen. Knipoog Wiske. Einde."
(Max J. Molovich, 23 Augustus 2005)

"De vergelijking ‘vleesetend’ en ‘vrouw’ is een natte wensdroom. Het is veelbetekende symboliek dat er aan vegetarische mutaties man/vrouw/ hermafrodiet wordt gewerkt door de wetenschappelijke elite. Weten zij soms meer? Staat ons Armageddon te wachten ? De finale segregratie, het schisma van de sexen en de ondergang van hun zondige sexueel verkeer als geheime wapen om de wereldbevolking eindelijk zonder oorlogen te kunnen reguleren ? Reincarneren in een plantaardig bestaan in een potje aarde van robotformaties die miljoenen grijze racks van vruchtdragende en geurige planten produceren onder uiterst secure en berekende condities , zonder vrij zon of maanlicht, zonder zicht of gehoor, zonder tastzin, zonder geluid van wind en zee."
(nove, 6 Juni 2005)

Zelfbeschouwing

"Een man van middelbare leeftijd, beet je te dik, beetje te morsig. Baardje of sik wellicht. En witte schilfertjes sieren zijn gelaat. Hij rookt en hij drinkt, maar in tegenstelling tot wat hij ons graag wil doen geloven, niet teveel. Hij is een ambtenaar, schaaltje 9. verder een liefhebbende vader die zijn frustratie over het uitblijvende en waarschijnlijk nooit meer komende grootse leven heeft verruild voor een soort van komisch cynisme. Hij neemt het niemand kwalijk behalve misschien soms zichzelf, maar dan alleen na een Westmalle Tripel te veel. Hartstochtelijk supporter van NAC of een andere club ten zuiden van de grote rivieren, want dat hij een Brabander is moet haast wel. Zo stel ik mij Kiers voor, maar wellicht is het wel gewoon die homofiele Indo die bij Serudang de lege borden ophaalt..who knows.."
(Andy Möller, Gelsenkirchen)

"Het is vast een meteroloog, een weermenneke met een gesmoorde sexualiteit, eentje met een enorm taboe. Een vrijgezelle biologieleraar met verlatingsangst kan ook. Zo'n eenzaam type die nog steeds bij zijn moeder woont en al jaren lesgeeft in het basisonderwijs. Zo'n anonieme 13 inhetdozijnman die spaarzaam leeft, de piepers schilt en de afwas doet, zo eentje die op de middagwandeling met het hondje van moeders vanachter de krant bij een speeltuin of in het park naar stoeiende of voetballende jochies kijkt en de pijn verzwijgt. Een masochist die het taboe koestert.
Zo'n kleffe smeerlap van een potentiele serieverkrachter met banden in een hechte kerkgemeenschap waarop moeders zo trots is omdat hij naast het lesgeven ook nog als hobby het locale knapenkoor dirigeert. Zo eentje die maar beter melancholieke verhaaltjes moet blijven schrijven. "
(Nove, 22/11/2005)

"Ach ja, leuk, schrijvers.

Beetje zo in je donkere hol aan de wereld knagen. Puur verongelijkt verdedigen van een door mede niet-aanwezigen geschapen superieure schertswereld. Lurken aan je pijp. Pijpen aan je lurk. Woorden in langgerekte nadenkzinnen omzetten. Protserige taalvlekjes. Huilerige holheden. Fletse vondsten. Massieve monomane monsters. Een zielige berg toevoegingen aan de duistere put die al veel te lang overstroomt door de gemankeerde bijdragen van nerveus krabbelende geesten met een ongepast gevoel van eeuwigheid.

Die sfeer.

Geef mij maar parkeerwachten. "
(Marnix, 21/11/2005)