![]() |
||||||||
|
Navigatie de voorplecht Bicat Ads
Dankbaar
Uitgelogd Huishoudelijk
5 oktober 2005 |
Woensdag, 24 Mei 2006
‘Zo kereltje, jij dacht me te kunnen negeren hè? Dat laat ik niet zomaar over mijn kant gaan.’ ‘Wat bedoel je?’ rochelt hij. ‘Je weet best wat ik bedoel!’ roept ze nijdig en mept hem nogmaals tegen zijn wang. ‘Elke dag kom ik in jouw godvergeten klotenzaak de krant kopen en je behandelt me als een stuk stront!’ ‘Ik begrijp het niet,’ jammert hij, ‘ik ben toch altijd correct en respectvol geweest?’ ‘Correct, respectvol! Saaie lul! Ik wil flirten, oogcontact, ik wil dat je me ziet als begeerlijke vrouw, ik wil seks, ik wil neuken,’ krijst ze woest met de lange vorken zwaaiend. ‘Och, houd toch je kop, ik kan jouw gebazel niet langer verdragen.’ Ze scheurt een reep van het bedlaken en propt dat in zijn tegensputterende mond. Hij rukt zonder succes aan de touwen. ‘Tijd om het vet te verhitten. Tijd voor onze genoeglijke fondue!’ Ze springt van het bed en nu pas ontwaart hij de op hem gelijkende vetsculptuur aan het voeteneinde. Zijn ogen puilen uit hun kassen wanneer hij de gehavende toestand van zijn evenbeeld in ogenschouw neemt. ‘Prettig vooruitzicht of niet?’ sart ze hem en prikt tegelijkertijd met een vork in de nog immer in tact zijnde penis waarna ze deze met haar handen afbreekt. ‘Hoppa!’ ze gooit het piemelvormig stuk frituurvet in de fonduepan en steekt de stekker in het stopcontact. ‘En Jan, welk stukje vlees halen we als eerste door het bierbeslag?’ Plagend prikt ze met een vork in zijn kin en houdt de scherpe punt een tijdlang ertegenaan. Haar slachtoffer durft zich niet te bewegen, bang zich te bezeren. ‘Het ziet eigenlijk een beetje lullig uit, zo’n naakt plassertje onder die ruitjesbloes. Bovendien háát ik ruitjesbloezen. Laten we je bovenlichaam eens ontbloten.’ Met alle vorken tegelijk trekt ze een spoor van boven naar beneden over zijn overhemd. Ze gaat onzachtzinnig tewerk, de stof scheurt en algauw sijpelt er bloed doorheen, zijn borstkast vertoont acht bloederige striemen. Jan produceert vreemde keelgeluiden waardoor hij klinkt als een jankende hond. Ze houdt een hand aan haar oor en nadert zijn mond. ‘Wat zei je? Riep je om hulp? Hoorde ik daar ‘moedertje, moedertje, red me’? Wat ben je toch een zacht ei, walgelijk!’ bijt ze hem van dichtbij toe en prikt hem een paar keer snel achter elkaar met een vork. Hij probeert haar een kopstoot te geven, maar ze trekt zich tijdig terug. ‘Dat noem ik hoog spel spelen Janneman en kan ik vanzelfsprekend niet tolereren. Even controleren of het vet inmiddels heet genoeg is.’ Met een vork roert ze door het gesmolten vet. ‘Nog eventjes, ik wil damp zien opstijgen. Weet je wat, ik haal ondertussen mijn ovenwanten, je wilt vast niet dat ik mijn poezelige handjes verbrand of wel?’ Hij schudt ‘nee’. ‘Leugenaar,’ bijt ze hem giftig toe. ‘Ik durf te wedden dat je me het liefst compleet zou frituren en laat ik dat nu net met jou van plan zijn.’ Ze lacht maniakaal en prikt even met een vork in zijn ballen. Hij krimpt ineen, althans voorzover dat nog mogelijk is. ‘Ik twijfel echter een beetje: moet ik dat stukje voor stukje doen, net als ik met Janneman de vetsculptuur heb gedaan, vóór elke maaltijd even ‘chop chop’ langs zijn lichaam, of kan ik beter heet vet over je uitgieten? Hmm… ik denk er nog even over na,’ en ze verdwijnt naar de keuken op zoek naar ovenwanten. Bij terugkeer werpt ze als een volleerd messenwerpster van een afstandje één voor één zeven van de acht fonduevorken in de vetsculptuur. ‘Voel je hoe de vorken je hulpeloze lichaam binnendringen? Ze strijkt luchtig met in wanten gehulde handen over zijn lichaam, kijkt hem dreigend aan en prikt tot slot met de achtste vork venijnig in zijn navel, draait hem zelfs even rond. Jan laat zijn water lopen en begint te huilen. ‘Guttegut, vervelend zo’n ‘ongelukje’ op jouw leeftijd,’ sneert ze. ‘Hoogste tijd om de denkbeeldige navelstreng door te knippen,’ tijdens het uitspreken van die woorden drukt ze de vork zeker vijf centimeter in zijn magere buik. Een bloedfonteintje welt op. Jan piept, snakt heftig naar adem en zijn ogen puilen verder uit. Zijn neusgaten lijken te klein om voldoende lucht naar binnen te zuigen. Hij dreigt te gaan hyperventileren. ‘Rustig maar, rustig maar,’ sust ze en aait hem weer met een ovenwant. ‘Aha, het vet is op temperatuur, zie je de damp?’ Angstig draait hij zijn hoofd opzij. Ze loopt op de vetsculptuur af en trekt de vorken eruit. ‘Weet je wat? We spelen ‘Ezeltje Prik’. Ik sluit mijn ogen, gooi een vork naar je tweelingbroer en vervolgens giet ik dampend vet op exact dezelfde plek bij de echte Jan Lul. Lijkt je dat een tof spel?’ Hij knikt hartgrondig ‘nee’. Jan kokhalst. Doordat hij nog immer de prop in zijn mond heeft wordt hij gedwongen zijn braaksel door te slikken. Ze mept tegen de in zijn buik geplante vork en verdwijnt naar de keuken. De vork zwiept een tijdje heen en weer. Bij binnenkomst werpt ze een mes rechtstreeks in de hartstreek van de vetsculptuur. ‘Je kunt kiezen Jan: of ik vermoord je met een doodsteek in je hart, hopelijk raak ik je goed en volgt een snelle dood. Of ik snijd je aan stukken, bereid het vlees beetje bij beetje waarna we elke portie telkens samen nuttigen (zolang het gaat) en je sterft een langzame pijnlijke dood. Het zal vast niet aan je aandacht ontsnapt zijn dat ik me verheug op optie twee, maar ik wil niet onmenselijk zijn, maak je keuze. Dit is je kans.’ Hij begint opnieuw te huilen, tranen rollen over zijn wangen, snot borrelt uit zijn neusgaten. ‘Tjessus Jan, wat een weerzinwekkend tafereel,’ walgt ze. "Kun je je een beetje inhouden?’ Met een ovenwant veegt ze zijn snottebellen af. ‘Ik ga even naar de supermarkt om verse kruiden te halen. Oh, ik proef de smaak van vlees met peterselie al op mijn tong,’ ze pauzeert om haar lippen te likken. ‘Je krijgt nu de gelegenheid beide mogelijkheden te overdenken. Zodra ik terug ben, eis ik een antwoord.’ Op het moment dat ze de voordeur uitloopt - onderwijl haar vettige stofjas dichtknopend – staat een mensenmenigte haar buiten op te wachten. Men strooit rijst en in de verte klinken de begintonen van 'Bruidskoor' uit de opera Lohengrin van Richard Wagner, ook wel bekend als 'Daar komt de bruid'. Ze wendt haar met rijstkorrels bedekt hoofd in de richting van de flitslichten en buigt enigszins verlegen wanneer men begint te applaudisseren. ‘Kom op mensen,’ nodigt ze de belangstellenden uit, ‘tijd voor een vette snack, wie gaat er mee naar de frituur?’ De menigte lacht en roept enthousiast: ‘Ja, ik!’ Hierna begeeft de mensenstoet zich eensgezind op pad naar de naburige patatkraam. ©Lilith
door Lilith Een orgastische klimaksxxx. Vooral dat strelen met die ovenwant spreekt me wel aan. Jammer dat wij geen deelgenoot worden in het sterven van Jan. Maar zo kan het ook klaarkomen en sterven tegelijk zijn. Ja; suggestief, open en spannend einde. Ik krijg zowaar trek in een patat speciaal (link).
Wat gebeurde er ook alweer in deel 1?
Friet is het. 3w porl kwek nog aan toe. Friet!
En ik maar denken dat Jan zou stikken in een portie vettige noordzeevis.
U haalt mij de woorden uit de mond, Lnnrd.
Ik zou iets grappigs willen zeggen en vervolgens een link willen dumpen. Maar ik heb even niets grappigs dus u krijgt alleen even de link.
Ja. Dat einde zagen we natuurlijk allemaal al van verre aankomen.
berenlul, zo’n woord valt me dan in na lezing
Dat van die poes op een konijnenweblog begrijp ik niet als helemaal. Maar dat komt vast doordat ik als als hardcore ongeletterde dyslexist van die plaatjes in de war raak. Zolang mijn aars maar een gezond roze knopje is, denk ik dan. En niet teveel uitgewoond, It is a world wide dub affaire, baby.
...drink ik een Port en eet ik een Frans kaasje, overdenk ik mijn leven waarvan ik weet dat over slechts een klein aantal dagen vandaag geschiedenis zal zijn. Een stapje dichterbij, een stukje verderweg. Drink ik verder uit mijn glaasje Port, vandaag zo tastbaar maar morgen zo ver weg.
Ga ik even met mijn piemel spelen.
En die piemel is morgen nog even tastbaar als vandaag. Wee de dag dat mijn piemel geschiedenis zal zijn. Met wie zal ik dan spelen?
Dit hoor je niet te lezen, wie dit leest heeft tijd teveel. ABN Stimuleringsfonds, Robeco Vermogensbeheer, Meridol, dat is tenminste handel, dat heeft met vandaag te maken. is volledig afgeleid
∗ is het volledig met Erwin eens ∗
:: pakt rekenmachine :: Konijnen zijn het! Konijnen!
Excuseer mij even, ik moet ten hemel varen! Ben zo weer terug.
Bent u een man met baard, bewegende, zoals Jan Piet Joris en Corneel?
Ik ben bezig de bijbel te Kiersen. Enthousiast begonnen maar inmiddels redelijk kapot. En waar blijft die ENORME tsunami?
Jammer dat G. Reve er niet meer is. Die had wel van dit verhaal gesmuld.
(Misschien leest hij wel over onze schouder mee… Denken jelui dat dit mogelijk is?)
Sorry, hoor, ik kan even niet reageuren, ik ben namelijk bezig aan mijn memmoires! Ik vind het een onnoemellijke grove schande dat die ramp van derdewereldformaat zo ONTZETTEND stil wordt gehouden. Het komt me voor dat als die meteoriet in het IJ terecht was gekomen iedereen er overheen was gevallen. Godgloeiende, naast het feit dat ik nu een zwarte bek heb, zit ik ook nog mijn post te verprutsen met die asteriskjes. Enfin u snapt wat ik bedoel. Via adultfriendfinder leer je nog eens mensen kennen: Literatuur, mooi is dat toch. Maar soms krijg je toch gewoon zin om iemand eens flink in het asteriskje te pompen. Maar zo ben ik niet hoor. Ook niet die persoon die totaal iemand anders is dan bewegende. Dat daar dan geen twijfel over bestaat, okay?
Staar ik vandaag uit het raam en heb ik moeite niet verschrikkelijk emotioneel te worden. Op herfstige dagen als deze moet ik altijd aan onze grote GRTS denken die helaas zo vroegtijdig is heengegaan. ‘We verkeren in groot gevaar al onze vrijheden te gaan verliezen of erger, in een derde wereldoorlog terecht te komen. Momenteel wordt er hard gewerkt om een conflict met Iran tot stand te brengen, met alle gevolgen van dien. Veel mensen weten niet dat Iran economische en militaire verdragen heeft met China en Rusland. Zullen deze landen blijven toekijken hoe Amerika zijn Koninkrijk uitbreidt en steeds meer olierijke landen veroverd? Ook een land als Venezuela, Syrië en Saudi Arabië staan op de lijst om aangevallen te worden. “...in tact zijnde penis…” Ruim, heer Kiers. Ruim.
Eens kijken wat de Albert Heijn nu weer te melden heeft in het Bonusboekje.
Da’s wel een héél slappe manier om je duoblog aan te prijzen, bewegende. Ik had het allemaal al wel eens meegemaakt en niets was mij te dol geweest: eonisme, vice anglais, flaggelatie, ja zelfs koprofagie. Ik was dan ook met graagte ingegaan op de omineus-priapische woorden en lubrieke blikken die “Ellen” tijdens ons gezamelijk consumeren eerder die avond op mij had gericht. Toen we, media nox, eenmaal in haar slaapkamer waren aangekomen, gaf zij steeds minder blijk van doorgaans aan haar toegeschreven mesquinerie. Integendeel,loodzwaar en onvermijdelijk hing het veile sneukelen in de lucht. Binnen no time was de vloer dan ook bezaaid met exuvieën en toonde zij mij haar zinnenprikkelende Junonische leest. Na intiem pidjetten en enige orogenitale schermutselingen (waarbij brod noch javelijn werd ontzien),sloegen wij serieus aan het procreëren. Cunnus en Curacaoënaar leken sarah: Tried to get a hold of you last nite… Huh? als ik randomchars tussen haakjes met een dollar-teken tiep dan slikt bicat.net dat in. Enfin, ik had dus een LEUK verhaal over ene Sarah (en andere dames) die mijn MSN volspammen met rare links. Nu, ja, dan ga ik ergens wel zitten pruilen om mijn verloren reageursel. Dat had ik ook laatst, bewegende. Dat één of andere Sarah mijn MSN volspamde met vette links. En ik natuurlijk reageren met mijn naïeve hoofd en weet je wat er gebeurde? Krijg ik een jaar later een foto van een kind opgestuurd waarvan zij zegt dat het van mij is. Nou lijkt het wel op mij, maar toen dacht ik nog dat spam slikken juist níet zou leiden tot geboortes van minder begaafd nageslacht. Ja, ‘shit happens’ zeggen ze dan, Kiers. Overigens, had ik een wakende droom. Ik droomde dat iedereen van bicat elkaar ontmoette in levende lijven. En dat we allemaal hard zouden moeten lachen om onze echte namen. En dat we allemaal nog harder zouden moeten lachen over wat we de afgelopen jaren allemaal geschreven hebben. Iedereen zou aanwezig zijn, in dat enigzins ranzige cafetaria. Iedereen behalve de baron. We zouden handen schudden en afscheid van elkaar nemen om elkaar nooit meer te spreken. Een droom zonder drank? Heeft u het bonnetje nog? Anders zit er niets anders op dan een hersentransplantaat aan te vragen bij uw verzekering.
Ik spreek sowieso nooit iemand, dus het zou al met al weinig verschil maken. Dat is dan alvast een geruststellend gevoel vooraf. Toen ik deze ochtend wou schijten zag ik dat mijn sokken in de toiletpot dreven. Ik durf nog steeds niet in de wasmand kijken.
Heb je toch vet mazzel gehad met je gratis biertje! Sinds pakweg 2002 is een knaak geen geldig betaalmiddel meer. Of bedoel je met ‘laatst’ dat je er vóór 2002 bent geweest? Tja, kan ik me ook best iets bij voorstellen, de tijd vliegt. Sinds pakweg 2002? Ik leer nog een wat op deze manier.
Jaloezie Blauwer dan de blauwste alg De ongesproken titel van mijn rijmende gedicht is natuurlijk ‘Blauwe Maandag’. Met bonen. En nu opzouten en een nieuw verhaal, ja!
het slijk der aarde |
Holle retoriek
"Zit je achter het meest nieuwe en hipste technologische apparaat van deze eeuw, kom je op een stukje internet over columns schrijven. En dat is nu exact wat ik zocht! Soms zoek je iets, en kan je het niet vinden. Maar nu wel! Ik zoek iets om mijn Nederlandse woordenschat in te verwerken. En dan zoek je, en zoek je, en dan VIND je!
"Daarom is bicat een lichtje, een vuurtoren voor de verloren lopende dolenden.
"Schuimbekkend van woede las ik de met een danige onverschilligheid
geschreven colums betreffend de holocaust en Auschwitz. De flarden teksten
vol schrijffouten en loze beweringen, getuigen van weinig historisch besef
maar vooral een respectloze attitude jegens miljoenen slachtoffers. Vandaar
mijn bijdrage met het verzoek de richtlijnen als opgesteld in de bijlage te
respecteren en in acht te nemen.
"Diep geroerd, met geknepen stembanden, omvloerste oogleden, brandend maagzuur en kloppende roede (het is tenslotte 5
december) mocht ik uw fraaie stuk proza over mijn getroebleerde netvlies laten glijden...
De woorden vertalen zich moeiteloos in zielsetsende beelden.
Dank!"
"Geachte heer,
"Schitterend verwoord dat artikel over Clarence. Liep jaren met een missie, aan de voetballiefhebbers (niet de kenners) proberen uit te leggen dat Abe en Piet beter zijn dan het orakel uit betondorp. Was onbegonnen werk. Het klootjesvolk adoreert Ellen van Langen, Geesink en Rieu, en vinden mevrouw Blankers, Ruska en Roby lakatos maar niks, ze weten waarschijnlijk niet eens wie het zijn. Toen Keizer stopte heb ik jaren niet meer gekeken. Toen zag ik die Fin en een paar jaren later een Surinamer met een Nederlands paspoort (Had die Fin er ook maar een gehad). Ja en dan begint het heilige vuur weer te branden. Deze twee zijn tactisch en technisch het beste wat er op Nederlandse velden heeft rondgelopen (wat ik in mijn leven heb gezien). Keizer had niks met voetbal te maken, dat was ballet,kunst, en soms als het niet belangrijk was helemaal niks .En Abe ken ik van wat beelden, maar als je naar de verhalen over hem luistert hoef je de verteller maar in de ogen te kijken en herken je meteen de kenners uit die tijd."
"pedante snikkels, komen kut te kort. Webloggen is niet voor mietjes maar ook niet voor stoere geile binken, webloggen is namelijk een fenomeen, een spookbeeld voor blinden die zich vergapen aan de wijde wereld van het internet om zichzelf te ontmoeten, een monologue interieur te voeren en dan de echo terughoren, het internet dat een wonder is wat een dom irrationeel fenomeen is. Echt iets voor pedante snikkels en kale kutten die niet neuken maar wel in elkaars nek willen hijgen en tijd teveel hebben. Ik zou er helemaal niet aan beginnen en beroemd en rijk ben ik al, zegt het liefje. Ik heb de grootste en zij heeft de lekkerste en we verdoen de tijd liever in elkaar verstrengeld dan te vergooien op zo’n vervuilde weblogmarkt. Mot je alweer email beantwoorden enzo, in je vrije tijd, be je gek. Opzoute, stik dur maar in, Goossens, kijk maar uit dat ze niet vreemdgaan terwijl jij al die poen verdient, sneue wolf, ouwe rukker, voordat je het in de gaten hebt sta je een verschrikkelijk stinkend goedje op je scrotum te smeren terwijl je staat te huilen omdat je zo belazerd bent terwijl je het alleen maar goed bedoeld, voor ons allebei schatje, weetje, heerlijk met vakantie strax, saampjes, maar vanavond moet ik werken snappie, centjes verdienen mot pappie, kijk niet zo beteuterd, je wilt helemal niet naar de Lidl, je wilt daar nooit gezien worden zei je, nou dan. Nou tot strax dan, he ?"
"Bicat.net, dat is toch die achterlijke webstek voor rukkende, boerende en altijd bezopen kerels? Dat zielige pathetische zooitje ongeregeldheden dat uitgebraakte hersenkwak probeert te verkopen als prozadrek? Natte winden, dikke drollen, kleverige onduidelijkheden? Slurptrekkende draaigorgels, voorhuidjogging avant la lettre en berensgrote buikglijers?" (Jeremias Schubbenrug, in Nova, 4 oktober 2005) Reageerziekte
"Op een vrolijke dag toen ik aan mijn, voor al 11 jaar, allerbeste vriendin de liefde heb verklaard en binnen luttele seconden de meest euforische gevoelens door mijn ziel heen flitsten typte een verslag van school begon k te typen en dit kwam tevoorschijn op het samengeperste hoopje uitwerpselen wat ik beschouw als mijn laptop, want zoals velen het niet slecht zou doen als zij dit beseften is bezit enkel een illusie.
"Ik had het allemaal al wel eens meegemaakt en niets was mij te dol geweest: eonisme, vice anglais, flaggelatie, ja zelfs koprofagie. Ik was dan ook met graagte ingegaan op de omineus-priapische woorden en lubrieke blikken die "Ellen" tijdens ons gezamelijk consumeren eerder die avond op mij had gericht. Toen we, media nox, eenmaal in haar slaapkamer waren aangekomen, gaf zij steeds minder blijk van doorgaans aan haar toegeschreven mesquinerie. Integendeel,loodzwaar en onvermijdelijk hing het veile sneukelen in de lucht. Binnen no time was de vloer dan ook bezaaid met exuvieën en toonde zij mij haar zinnenprikkelende Junonische leest. Na intiem pidjetten en enige orogenitale schermutselingen (waarbij brod noch javelijn werd ontzien),sloegen wij serieus aan het procreëren. Cunnus en Curacaoënaar leken
welhaast voor elkaar geschapen. Hoewel haar defloratie al enige tijd terug had plaatsgevonden, pandoerden wij als nooit tevoren, daarmee verschillende tenesmen bewerkstelligend. Het is maar goed dat haar echtgenoot van deze sluikmin nooit wat heeft gemerkt..."
"Schrijf eens over vrouwen en hun plek of plaats in de allesverterende zakenoorlogen.
Want als er stereotype mannen met diep verborgen schaamtegevoelens over hun potentie problemen en erectiestoornis (taboe naturlijk) dan is dat manifest in hun 'vlucht vooruit' in de freudiaanse wapencultuur. Elke geweerloop, elke zwaardere tank is een gestileerd erectiel apparaat vol dodelijke munitie opgepomnt met miljoenen kogels in een spurt naar het doel wat als lustsymboliek een 'lilith' in een duizelige extase zou moeten brengen want zo 'is de kracht van het leger'. Stoere mannen die eerst de vrouwen opgeilen, dan met hun duwtje in de rug erop los gaan om 'de vijand te onthoofden'. Ik als watje moet altijd vreselijk lachen om die serieuze gezichten die de mannen politici en militairen bij hun gepiep, gezeur en gezeik en hun broodnodige verklaringen trekken.
"Is er iemand in de zaal die nog wil doneren aan een zielige arme homosexueuele neger met een onbeschrijflijke ziekte zwaargelovig te dom om te leren of te schijten die bovendien een oog mist en denkt dat de duivel soep in een blik stopt want hoe komt het er anders in en tegelijkertijd vreselijk gebukt gaat onder de laatste Tsunami of de vrees daarvoor want zijn geitenoog gaf vanmorgen onheil aan? Of anderszins zijn hypocriete tot op het bot zwarte geweten schoon wil kopen voor een luchtig schijntje of nóg liever zichzelf onsterfelijk wil maken over het lijk van een ander? Nee? Eénmaal? Andermaal? OK, dan ben ik ook pleite en met Marnix mee naar dat gruwelijk dure restaurant. Bovendien is het al na zessen en sta ik in de baas z'n tijd de wereld te redden en zo heb de cao dat nooit bedoeld. Howdoe en de mazzel. "
"De liefde is groots, ze breekt zonder haar gebit te gebruiken door elke granieten kop heen, verzwakt de wil en maakt elke stoere kerel tot een week omhulsel, een schaduw van zichzelf, een brabbelend luierkind, elke vent verandert van binnenuit en geweldloos door haar rijke zegeningen. Je krijgt een rijpe korstkaas als huid en een hart van vloeibaar goud. Verpletterend is ze en zij, de liefde, de warme zomerse, niet de winterharde en verbitterde tak dus, zit nog steeds vol met geheimen waar niemand de sleutel van kan vinden. Mysterieus is ze, als de ondergrondse geheimzinnige dictatuur van wereldwijde, alomvattende bekabeling waarlangs dagelijks kilometers gecodeerde data tussen de continenten flitsen. De liefde is een tectonishe plaat die schuurt en krast en gangen boort voor lavastromen van vleselijkheid en voedzame sappen die op geen enkele dieet mag ontbreken. Daarom is ze schaars.
Tot slot..we heben allemaal een gat van onderen, onthou dat. "
"Thanks!
Voor de eerlijke en ijskoude bieren vooraf om de ergste dorst te lessen na een lange en vermoeiende reis. En de Champage daarna in gelukkig niet van die zuinige hoeveelheden maar gewoon ruim bemeten pullen.
Dank ook voor de wonderschone oester die in zijn natuurlijke habitat beschermd en koel lag te wezen toegedekt met een warme dekentje bosui-liefde en een tikje Tabasco-ondeugd onder die deken.
Dank voor de kleinste en schattigste St. Jacobsoesters die ik proefde in Balsamicostroop. Eerbied voor de kort aangebrade en met ontbijtkoek gestoofde kwartel. Ik proefde een tint Orange Marmalade hoewel je zei dat het er niet in zat. Ik hou het erop dat de chefkok zijn geheimen heeft en, hoe hooggeëerd zijn publiek ook mag zijn, ál zijn details zullen ze nooit te horen krijgen.
Met liefde deed ik mijn sommeliertaken en het ‘kut-sommelier’ omdat ik de glazen niet tot de nok vulde, neem ik op de koop toe.
Onder de indruk was ik van je tzatziki met shrimp en rode grapefruit. Zoet en zuur zoals Bitter & Sweet zoals het leven zelf zoals harmonie zo mooi kan zijn.
Ook onder de indruk was ik van je zeewolf met tomatenchutney. Een rode knipoog op een licht in de boter aangezet visje zoals de boter bij de vis behoort te zijn.
Je bewees jezelf door met het produkt mee te koken en de zeeduivel vochtig te houden en over te laten lopen in het bedje van zuurkool omrand door koele en volle crême fraiche en slechts gestopt door mosterd. Het zal mijn gebrek aan woordenschat zijn geweest deze poëtische beleving van samenstelling aan mijn disgenoot heer Visser uit te leggen, aan de wijn waarin het beestje zwom heeft het niet gelegen.
Emotioneel werd ik bij het aangezicht van mijn vrouw in jouw open keuken, verliefd op de chefkok die zijn konijntje aan de haak had geslagen. Uit het konijnengezin weggetrokken, de zuigelingen achtergelaten en deskundig ontdaan van fluffy flaporen en prachtig gevild en daarna één minuutje aangebraden in de volle boter. Ach, je zei het nog, ‘nog even in de oven en gekeken hoe lang’ in antwoord op de vraag hóe lang dan, zoals Sebastiaan Bach ook vindt dat de piano zichzelf speelt. U zij geprezen met bijzondere gaven, maar het zal mijn eenvoudige ziel zijn die het zo ziet.
De ingekookte fond een tikje gezoet nog niet eens meegerekend evenals de witte bonen-truffelpuree en rode kool met vijgen die in een restaurant van naam de kaart had kunnen aanvoeren.
Jammer dat je er niet bij was met de kaas. Het zal de tol van de roem zijn geweest of de spanning van het koken op zulk een hoog nivo. Het siert de man die ook gewoon maar een mens van Vleesch & Bloed is gebleven. Het was uit de kunst hoe wij genoten van een walnoot uit Frankrijk gekraakt op de wals van braakgeluiden die wij van boven hoorden komen. Waarschijnlijk was je druk doende in de homard-naire.
Het dessert ben ik kwijt evenals het betoog dat ik hield, maar dat was ik toen al kwijt. Het betoog hou je van mij tegoed. Ik zal het je vertellen als ik de liefde verklaar aan mijn vrouw zoals jij gisteren de keuken in het algemeen en ons in het bijzonder de liefde verklaarde. "
"Ach, heer bicat, nu we het over eten en drinken hebben. Ik kan u te allen tijde aanraden, maar toch vooral in de herfst, van de ganzenlever te proeven. Zoekt u daarbij een zo eenvoudig mogelijk bewerkte ganzenlever, dus geen paté, niets met geconfijte uien of anderszins toevoegingen.
U wilt ganzenlever proeven die met de hand is schoongemaakt door een oud boerenvrouwtje die hooguit peper, zout en wat cognac toevoegde en daarna op 70 graden in de oven met de deur op een kier de lever zachtjes liet warm worden. Niet smelten, want dan scheidt het vet van de lever en bent u uw produkt kwijt. Nee, u wilt de lever verwarmen zodat lever, peprer, zout en cognac een geheel gaan vormen. Dat wat u wilt proeven is de waarheid en niets anders dan de waarheid.
Slaat u overigens wel in grote hoeveelheden in, niets zo erg als aan het einde te moeten constateren dat u nog wel wat had gelust. Nee, met veel dingen is het zo dat we nèt even meer moeten eten dan ons lief is. Nèt dat decadente punt van overdaad aantikken.
Schenkt u daarbij een Gewürztraminer en bij voorkeur hoe ouder hoe beter en liever nog een Grand Cru dan een gewone. Maar als u dan toch uit wilt pakken dan komt u niet heen om de Tokay Pinot Gris.
"Of die klassieke Suske & Wiske (het was nummer 78 als ik het goed heb): De Kakkende Kakkerlakken, die aflevering waarin Tante Sidonia in haar keuken te maken heeft met een steeds groter wordende populatie kakkerlakken, die voortdurend alles onderschijten, niet in de laatste plaats de biefstuk met friet die Tante speciaal voor Lambik had gebakken, tot grote woede van onze favoriete zeshaarder, die gelijk een spuitbus pakt en erop los begint te spuiten, dit tot groot enthousiasme van zowel Suske als Wiske, die duchtig beginnen mee te spuiten (we hebben het hier duidelijk over de periode waarin Suske en Wiske nog net zo milieubewust waren als George W. Bush die zijn privejet vanuit Kyoto liet terugvliegen naar zijn range in Texas omdat ie z'n favoriete cowboy-hoed was vergeten), maar in de spuitbus van Lambik blijkt een goedje te zitten dat er voor zorgt dat de kakkerlakken de volgende dag het formaat van een jong paard hebben (professor Barabas had een lege spuitbus gebruikt om zijn nieuwe groei-middel te testen en vergeetachtig als hij was, had hij het bij Tanta Sidonia laten liggen, puur uit teleustelling, want ook na gebruik van het groeimiddel had Tante Sidonia de professor uitgelachen toen hij zijn broek naar beneden deed), afijn, nu de kakkerlakken gegroeid zijn, schijten ze nog harder met als gevolg dat tante Sidonia, Lambik, Suske en Wiske hun huis worden uitgescheten, waarna ze Jerommeke erbij halen, wiens enige bijdrage een ENORME scheet is, gelukkig komt professor Barabas eraan met een grote smile op z'n mombakkes en een nog grotere bobbel in de broek die, zo zal even later blijken, amper in staat is de steeds groter wordende penis van Barabas te verhullen met als gevolg dat Tante Sidonia, gek van geilheid, zich op professor Barabas stort die vrijwel onmiddellijk klaarkomt en bovenop een van de reuzekakkerlakken kwakt die dan weer vrijwel onmiddelijk in elkaar krimpt en in het niets oplost, waarna ook Lambik en Suske en Jerommeke hun apparaat bewerken met het groeimiddel, zodat ze de volgende dag, onder de stimulerende leiding van Tante Sidonia en Wiske, de kakkerlakken dood masturberen. Knipoog Wiske. Einde."
"De vergelijking ‘vleesetend’ en ‘vrouw’ is een natte wensdroom. Het is veelbetekende symboliek dat er aan vegetarische mutaties man/vrouw/ hermafrodiet wordt gewerkt door de wetenschappelijke elite. Weten zij soms meer? Staat ons Armageddon te wachten ? De finale segregratie, het schisma van de sexen en de ondergang van hun zondige sexueel verkeer als geheime wapen om de wereldbevolking eindelijk zonder oorlogen te kunnen reguleren ? Reincarneren in een plantaardig bestaan in een potje aarde van robotformaties die miljoenen grijze racks van vruchtdragende en geurige planten produceren onder uiterst secure en berekende condities , zonder vrij zon of maanlicht, zonder zicht of gehoor, zonder tastzin, zonder geluid van wind en zee." Zelfbeschouwing
"Een man van middelbare leeftijd, beet je te dik, beetje te morsig. Baardje of sik wellicht. En witte schilfertjes sieren zijn gelaat. Hij rookt en hij drinkt, maar in tegenstelling tot wat hij ons graag wil doen geloven, niet teveel. Hij is een ambtenaar, schaaltje 9. verder een liefhebbende vader die zijn frustratie over het uitblijvende en waarschijnlijk nooit meer komende grootse leven heeft verruild voor een soort van komisch cynisme. Hij neemt het niemand kwalijk behalve misschien soms zichzelf, maar dan alleen na een Westmalle Tripel te veel. Hartstochtelijk supporter van NAC of een andere club ten zuiden van de grote rivieren, want dat hij een Brabander is moet haast wel. Zo stel ik mij Kiers voor, maar wellicht is het wel gewoon die homofiele Indo die bij Serudang de lege borden ophaalt..who knows.."
"Het is vast een meteroloog, een weermenneke met een gesmoorde sexualiteit, eentje met een enorm taboe. Een vrijgezelle biologieleraar met verlatingsangst kan ook. Zo'n eenzaam type die nog steeds bij zijn moeder woont en al jaren lesgeeft in het basisonderwijs. Zo'n anonieme 13 inhetdozijnman die spaarzaam leeft, de piepers schilt en de afwas doet, zo eentje die op de middagwandeling met het hondje van moeders vanachter de krant bij een speeltuin of in het park naar stoeiende of voetballende jochies kijkt en de pijn verzwijgt. Een masochist die het taboe koestert.
"Ach ja, leuk, schrijvers. |
||||||