stoel
 
 

Navigatie

de voorplecht
louter proza
louter poëzie
liaisons
nostalgie

colofon/contact





Dankbaar

Uitgelogd

Huishoudelijk

5 oktober 2005

Advertentieboer webstats4u, voorheen nedstat, kan de vinketering krijgen. Vanaf vandaag verdwijnt deze teller, de bezoekcijfers zijn bewaard voor het nageslacht en voortaan tellen we verder met Awstats. Koffiebonnen kunt u ophalen bij Tante Miep.

  Winter in Leusden - Spencer Brandsen

Maandag, 12 December 2005

Winter in Leusden

Donkere wolken pakten zich samen boven Leusden Centrum. Het was eind november en een gure wind streek langs de huizen in de Rozenstraat. In de keuken van nummer 13 schilde Anja van Bakel met woeste gebaren de aardappels. Anja was boos. Boos op de regering die had aangekondigd te gaan bezuinigen op de huursubsidie. Als bijstandsmoeder zou zij daarvan het slachtoffer worden. En ondertussen zouden de mensen met de hoogste inkomens er volgend jaar dankzij het nieuwe belastingstelsel weer eens op vooruitgaan. Het was altijd hetzelfde: de armen werden steeds armer en de rijken rijker. Nee, met deze reactionaire regering was het land ten dode opgeschreven. Door haar onbesuisde bewegingen waren de schillen dik en de aardappelen miezerig klein uitgevallen. Ze zette de pan met krielaardappeltjes op het vuur en draaide de gehaktballen om. In het keukenkastje keek zij naar de rij blikgroenten en probeerde te bepalen welke groente zij vandaag eens zou opwarmen. Uiteindelijk maakte ze een blik sperziebonen open, stortte de inhoud in een pannetje en zette het op een laag pitje. Zo, dat was dat. Het was inmiddels gaan regenen en Anja staarde door het keukenraam minutenlang in het zwarte gat van haar achtertuintje.

Het eten stond al enige tijd op tafel te dampen toen Anja de voordeur hoorde dichtslaan. Had Layla vanwege het slechte weer haar fiets op de zaak laten staan en was ze met iemand meegereden in de auto? Layla betrad nu de open 'leefkeuken' en zei: Ik heb mijn fiets op de zaak laten staan en ben met Suzanne in de auto meegereden. Vanwege de regen. En er staat ook een koude rotwind. Ja, zei Anja, ik dacht al dat je de fiets op de zaak had laten staan en met iemand was meegereden. Gelijk heb je, met die regen. En er waait inderdaad een gure wind. Een echte novemberwind. Je kunt goed merken dat de winter voor de deur staat. Ik dacht straks nog: Als ik Layla was zou ik de fiets op de zaak laten staan en met iemand in de auto meerijden. Want het is echt hondenweer.

Layla had inmiddels haar jas uitgetrokken en in de gang aan de kapstok gehangen. Ze nam plaats aan de gedekte keukentafel en bekeek fronsend de uitgestalde gerechten. Hè, gatver, alWEER sperziebonen! Als je het ergens anders beter kunt krijgen, ga je daar maar naar toe, reageerde Anja bits. Het is geen Soeki Jakkie, of hoe die dure buitenlandse troep heet die ze je bij Patrick thuis voorzetten, maar een eerlijke Hollandse maaltijd waar niets mis mee is. Je zou eens wat dankbaarder moeten zijn en je wat vaker realiseren dat er iedere dag duizenden kinderen sterven van de honger! O jee, gaapte Layla, daar gaan we weer..

Na het eten wasten Anja en Layla zoals gebruikelijk samen af waarna Anja koffie ging zetten. Terwijl zij daarmee doende was, vroeg ze of haar dochter misschien zin had om 'straks een spelletje te doen'. Nee, daar had ze geen zin in. Ze vond spelletjes 'kinderachtig' en ging languit op de driezitsbank liggen met de Veronica-gids. Anja liet van haar teleurstelling niets merken en zette de koffiekopjes op de met fraai imitatienatuursteen beklede salontafel. Wil je er een koekje bij? vroeg ze. Maar ze wist het antwoord al. Sinds ruim een jaar at Layla geen koekjes meer en deed ze zoetjes in haar koffie en thee. Want ze was doodsbang dat ze dik zou worden.

Is er vanavond iets leuks op tv? vroeg Anja. Maar ook daarop wist ze het antwoord al. Nee, klonk het vermoeid, alleen Terug van Gisteren. Maar dat is pas over een half uur. Anja nam plaats in de versleten fauteuil en nipte aan haar koffie. Heb je nog iets meegemaakt vandaag? vroeg ze. Nee, zei Layla, zonder uit de Veronica-gids op te kijken. Dat zeg je nu altijd, zei Anja. Er gebeurt toch af en toe wel eens iets op je werk? Dat kan toch haast niet anders? Niet echt, zei Layla, nou ja, we hebben vandaag de nieuwe gezichtscrème van Pour Vous binnen gekregen. Er zit Alowa Vera in waardoor beginnende rimpels met dertig procent verminderd worden. Het is een kruidenextract, die Alowa Vera. Ik heb een proefflacon meegenomen. Zit in mijn jaszak. O, zei haar moeder. Ze had geen enkele interesse in zulke oppervlakkige zaken als cosmetica, kleding en schoenen, en zou liever zien dat haar dochter eens wat meer belangstelling toonde voor dingen die ECHT belangrijk waren, maar ze troostte zichzelf met de gedachte dat Anja nog jong was en nog helemaal aan het begin van haar menselijke ontwikkeling stond. En dan was er natuurlijk nog de puberteit die zo haar eigen eisen stelde...

Layla had inmiddels de Veronica-gids in een hoek gesmeten en staarde voor zich uit. Haar koffie liet ze koud worden. Je koffie wordt koud, zei Anja, maar ze kreeg slechts een onduidelijke grom als antwoord. De volgende vijftien minuten zwegen beiden. De stilte zoemde als een onheil, maar werd gelukkig al spoedig overstemd door het huilen van de wind die de regen in vlagen tegen de ramen sloeg. Begint Terug van Gisteren al? vroeg Anja. Zometeen, reageerde Layla lusteloos terwijl zij met de afstandsbediening de televisie aanknipte. Inderdaad!, galmde een opgewonden vrouwenstem door de leefhoek, het wast inderdaad veel schoner! Ik gebruik vanaf nu geen Middel X meer! En te zien was hoe een vrouw kordaat een wit kartonnen pak met daarop een grote, zwarte letter X met een demonstratief gebaar in de vuilnisemmer wierp. Kan het wat zachter? vroeg Anja. Haar dochter drukte even kort op de afstandsbediening en een keurig kortgeknipte man in pak met stropdas sprak hen toe: U wilt nu eindelijk uw droomkeuken! Maar waarom zou u te veel betalen? De geluidssterkte was nauwelijkers geringer dan voorheen. En zo proberen ze je altijd maar weer geld uit je zak te kloppen! zei Anja geërgerd. Dat is geen probleem als je geld HEBT, riposteerde Layla.

Anja was net met ingehouden woede bezig een weerwoord voor te bereiden toen Terug naar Gisteren begon. Zoals altijd werd eerst verteld Wat Voorafging: Monica was zwanger van Justin, maar Justin had inmiddels iets met de ex van Rosita die op haar beurt een geheime relatie onderhield met de schoondochter van de buurvrouw die net een abortus had ondergaan tegen de zin van haar vriend in, die overigens nog steeds worstelde met zijn biseksualiteit.

Nadat Terug naar Gisteren was afgelopen, stond Layla op en verliet zwijgend de huiskamer. Wat ga je doen? riep Anja haar na, maar het antwoord was onverstaanbaar. Zeker weer surfen en iemelen, dacht ze. Ondertussen was er op de televisie een consumentenprogramma begonnen. Deze keer zou aandacht besteed worden aan waar je op moest letten bij de aanschaf van potgrond. Want menigeen verkeerde in de veronderstelling dat het allemaal een pot nat was, die potgrond, maar daarin vergiste men zich dan schromelijk! Ook was er aandacht voor de – vaak aanzienlijke – prijsverschillen tussen elektrische tandenborstels. Anja bracht de koffiekopjes naar de keuken en waste ze af. Daarna staarde ze een tijdje naar de geplooide gordijnen in de woonkamer. Twee dagen was ze ermee zoet geweest, met het wassen van de gordijnen. Eerst de linkerhelft, daarna de rechter. Want samen pasten ze niet in de wasmachine. Het resultaat was haar tegengevallen. Want het stond weliswaar buiten kijf dat ze schoner waren dan voorheen, maar de frisgele kleur die ze bij aankoop hadden gehad, was toch niet teruggekeerd. Dat viel ook niet te verwachten, want ze hingen er al jaren en de rook van zestig sigaretten per dag had natuurlijk ook zijn tol geëist, maar toch. Ze opende het keukenkastje onder de gootsteen en liet haar ogen lange tijd rusten op het voordeelpak Wasmiddel X...

Anja zette de tv uit en ging op de bank liggen. In haar hoofd nam ze de dag nog eens door: boodschappen gedaan, gestofzuigd, het tweede gordijn gewassen, eten gekookt. Een drukke dag dus. Eigenlijk had ze zich voorgenomen het aanvraagformulier voor de huursubsidie ook nog vandaag te zullen invullen, maar ze vond het mooi geweest. Ze keek op de klok. Negen uur. Over drie uur kon ze pas naar bed. Ze pakte een denksportblaadje en peinsde een tijdje over een woord van twintig letters dat met een h begon en op een k eindigde. Ook kwamen er – onder andere – een y, een t en een r in voor. Maar ze kon haar hoofd er niet bij houden en legde het blaadje op de tafel. Tien over negen inmiddels. Layla zou vanavond wel niet meer naar beneden komen. Even overwoog ze nog wat in de krant te lezen, maar aangezien ze haar woede over het schandalige kabinetsbeleid meteen weer voelde oplaaien, zag ze daarvan af. Zou ze misschien een flesje wijn opentrekken? Misschien maar beter van niet, dacht ze. Ze dronk gemiddeld anderhalve fles per dag en ze realiseerde zich wel degelijk dat dat iets te veel was. Maar nadat een harde windvlaag de regen tegen de ramen had gestriemd, veranderde ze van mening en liep naar de keuken. Uit het kastje linksonder haalde ze een fles Côtes du Rhône tevoorschijn en bekeek het etiket. Een euro en negenennegentig cent in de aanbieding bij de Aldi. Dat was toch geen geld! Ze had dan ook maar meteen zes flessen ingeslagen. Een heel gesjouw was het nog geweest. Tot haar voldoening zag ze dat de fles 0,75 liter bevatte. Meestal was dat 0,70 liter. Dus eigenlijk was het NOG goedkoper! Nadat ze de schroefdop van de fles had gedraaid, schonk ze een wijnglas tot tweederde vol. Want aan glazen die tot aan de rand volgegoten waren, herkende je de alcoholist. En het oog wilde natuurlijk ook wat: een glas dat voor tweederde gevuld was, zag er gewoon eleganter uit dan een glas waar geen druppel meer bij kon.

Terwijl ze van de leefkeuken naar de woonkamer liep, nam ze een slok uit het glas. Nou, dat viel niet tegen. Je zou nooit denken dat het maar 1 euro 99 had gekost. Haar buurman had nogal de neiging om de wijnkenner uit te hangen en ze zou hem eens een glas voorzetten om hem te foppen! Want het leek haar sterk dat hij zou raden dat dit kostelijke vocht van de Aldi kwam. Ze zette de tv aan. Oei, wat stond ie hard! Ze temperde het volume via de afstandsbediening. Een voetbalveld verscheen op het scherm. Bah, dacht ze, altijd en eeuwig dat voetbal, maar ze zocht toch geen andere zender. Een commentaarstem vertelde dat AZ tegen Roda JC had gespeeld waarbij de periodetitel op het spel had gestaan. AZ had gewonnen met 1 tegen 0. Het doelpunt was gevallen in de 89ste minuut. Roda JC was tijdens de eerste helft de betere ploeg geweest, maar was in de tweede helft ingezakt. Nu verscheen een blonde voetballer sprekend in beeld. Hij was moeilijk te verstaan omdat hij de tweede helft van ieder woord inslikte, maar hij wist toch duidelijk te maken dat zijn ploeg – Roda JC – volgens hem in de eerste helft 'de overhand' had gehad, maar in de tweede helft was weggezakt. Jammer, maar niks aan te doen. Soms zat het mee. En soms zat het tegen. De bal was immers rond. En een ongeluk zat in een klein hoekje. Nu verscheen de studio in beeld waar de presentator met de trainer van Roda JC de wedstrijd nog even doornam. Henk – ik mag toch wel Henk zeggen? Dat mocht. Henk, volgens mij had Roda in de eerste helft inderdaad het betere van het spel. Henk beaamde dit: In de eerste helft zat er bij ons gewoon meer voetbal in het spel, qua voetbal dan. Maar in de tweede helft was het steeds stroever gaan lopen. Er was 'sleet' in zijn ploeg gekomen die steeds verder 'wegzakte'. Toch was hij niet helemaal ontevreden, want zijn ploeg had weliswaar met 1-0 verloren, maar dat had net zo goed andersom kunnen zijn.  Ondertussen had Anja haar glas leeggedronken en was naar de keuken gelopen om het opnieuw te vullen. Heel even overwoog ze de fles mee naar de kamer te nemen, maar zag daar toch maar van af. Want hoewel de kans klein was dat Layla zich vanavond nog zou vertonen, wilde ze toch niet het risico lopen dat haar dochter haar zou aantreffen met een nog bijna volle fles wijn op tafel. Het kwam haar voor dat dat een rare indruk zou maken. Ze was toch zeker geen alcoholiste? Terug in de woonkamer zette ze de tv af en luisterde enige tijd naar de regen die onvermoeibaar tegen de ramen sloeg. Zou ze misschien een plaatje opzetten? De Stones bijvoorbeeld? Sympathy for the devil? Please to meet you, hope you guess my name. But what's puzzling you is the nature of my game! Ja, dat waren nog eens tijden. De Stones, Bob Dylan, Clapton en Jimi Hendrix! Dat kwam nooit meer terug. Wat een verschil met de zouteloze gladde deuntjes die regelmatig uit Layla's kamertje op de eerste verdieping de trap afwaaiden. Van die enge jongensgroepjes die door een reclamebureau in elkaar werden geflanst. Die jochies met hun griezelig witte gebitjes konden waarschijnlijk niet eens zingen of een instrument bespelen, maar de moderne jeugd tippelde erop en had niet eens in de gaten dat ze belazerd werden waar ze bij stonden. Alles draaide tegenwoordig om het uiterlijk, om de oppervlakte!

Bij nader inzien zette ze toch maar geen plaat op. Want het was al vrij laat en de Stones moest je hard draaien. Ze keek naar haar wijnglas op de salontafel en stelde vast dat het half leeg was. Volgens sommige mensen kon je daaraan merken of iemand een pessimist of een optimist was: pessimisten hadden het over een halfLEEG glas, optimisten repten van een halfVOL glas. Anja vroeg zich af wie van beide partijen gelijk had. Want ze konden moeilijk ALLEBEI gelijk hebben. Laten we uitgaan van een vol glas, dacht ze. Wat gebeurt er vervolgens? Er worden een paar slokjes uit genomen. Dan is het glas halfleeg. En daarna wordt het alleen nog maar leger. Tot het helemaal leeg is. Ze voegde de daad bij het woord en dronk het glas leeg. Nu is het glas leeg, dacht ze. Eerst was het glas vol, daarna was het HALFleeg, nu is het HELEMAAL leeg. Ze liep naar de keuken en haalde de fles wijn waarmee ze langzaam haar glas volschonk. Halverwege deze handeling dacht ze: Nu, althans daarnet, want het is al weer voorbij, was er even een heel kort moment waarop het glas halfVOL was. Maar dat duurde maar een onderdeel van een seconde.  Omdat haar hoofd inmiddels duizelde van de wetenschappelijke inspanningen nam ze een grote slok uit haar glas – dat daardoor weer precies halfLEEG raakte – en probeerde tot een slotsom in deze kwestie te geraken. Na enige minuten peinzend voor zich uit te hebben gekeken, kwam ze tot de conclusie dat de pessimisten het bij het rechte eind moesten hebben. De optimisten konden alleen gelijk hebben in een universum waarin halflege glazen altijd onmiddellijk weer volgeschonken werden. Zodat er nooit, ooit, ergens een glas leeg zou raken...

Nog wat namijmerend over de kwestie keek ze naar de kat die net door het kattenluikje binnen was gekomen. Kleddernat was ie. Je hoorde altijd dat katten een hekel hadden aan water, maar dan was haar Blackie waarschijnlijk de uitzondering die de regel bevestigde. Terwijl ze haar inmiddels weer lege glas volschonk, vroeg ze zich af hoe dat eigenlijk kon. Hoe de uitzondering de regel kon bevestigen. Stel, dacht ze, dat je honderd katten hebt die niet van water houden. Als er EEN kat is die van mening verandert en besluit om dagelijks in bad te gaan, dan klopt de regel dus eigenlijk al niet meer. En hoe meer katten tot hetzelfde besluiten, hoe minder er van de regel overblijft. Maar waarom zei daniedereen dat uitzonderingen de regel bevestigden? Terwijl ze die juist ontkrachtten? Ik ben vanavond wel filosofisch bezig, dacht ze. De kat was inmiddels op de bank gaan liggen. Hij werd oud. Vroeger was hij gitzwart geweest, maar nu was zijn vacht doorwoekerd met grijze haren. Ook bewoog hij zich niet meer zo energiek als in vroeger dagen. Tja, wat wilde je, de tijd stond niet stil. Verdorie, nu was haar glas alweer leeg! Ze schonk het weer vol. Voor meer dan tweederde. Toe maar, dacht ze, het is binnenkort toch Sinterklaas. Moest ze daar dit jaar eigenlijk nog wel wat aan doen, aan Sinterklaas? Voor haarzelf hoefde het niet zo nodig, en Layla reageerde tegenwoordig uiterst lauw op ieder voorstel dat ze deed. Soms had ze het gevoel alsof ze voor haar nog maar nauwelijks bestond.

Nee, ze had zich indertijd toch wel iets anders voorgesteld van het moederschap. Ze wist het nog goed: op haar drieëndertigste verjaardag was het ineens spontaan in haar opgekomen. Om bewust voor een kind te kiezen. Waar het om ging, was dat BEWUSTE. Dat je niet net zoals iedereen zomaar voor de kat zijn kont aan het baren sloeg. Nee, BEWUST kiezen. Ineens dacht ze: Hoe zou het zijn om BEWUSTELOOS voor een kind te kiezen? Ze moest lachen en verslikte zich in een slok wijn. Na te zijn uitgehoest, schoot haar de probeerflacon van Pour Vous te binnen, die zich nog in Layla's jaszak moest bevinden. Ze liep naar de gang en viste het ding op. 'Met Aloe Vera' stond erop. Niet 'Alowa Vera' zoals haar dochter had beweerd. Ze vroeg zich af wat zoiets nou eigenlijk moest kosten. Vast niet weinig. Want er werden miljarden verdiend met cosmetica. Over de ruggen van de vrouwen die zich lieten wijsmaken dat ze hun gezicht moesten dichtplamuren en zich hullen in wolken van kunstmatige stank om de HEREN te gerieven... Bah, ze zette de flacon op tafel en schonk zich nog eens in. Ze schoot een beetje uit en het glas was nu tot de rand toe gevuld. Snel dronk zij iets uit het glas totdat het nog maar voor tweederde gevuld was. Want dat stond veel eleganter.

Ze nam nog een slok wijn: het glas was nu halfLEEG. Wat ook halfleeg was, was haar portemonnee. Meer dan halfleeg eigenlijk. Je kon zelfs wel stellen dat het bijna nooit voorkwam dat hij halfVOL was. Maar geld maakte niet gelukkig. Het kwam in het leven meer aan op de immateriële dingen. Dat had ze haar dochter ook altijd voorgehouden. Zonder resultaat overigens. Ze was een beetje soezerig geworden van de wijn. Misschien moest ze zometeen maar in bed kruipen. Maar dat staartje wijn moest eerst nog maar even op. Want als je het bewaarde, smaakte het de volgende dag niet zo goed meer. Even later was niet alleen haar glas leeg, maar ook de fles was leeg. Helemaal LEEG. Zoals iedere avond poetste ze haar tanden in de leefkeuken en besteeg vervolgens de trap. Toen ze de deur van Layla's kamer passeerde, verhief ze haar stem om Welterusten te zeggen, maar er kwam geen antwoord. Misschien sliep ze al. Ze kleedde zich uit en ging in bed liggen. Net voordat ze in slaap viel, zag ze voor haar geestesoog heel duidelijk het woord van twintig letters dat ze morgen in het denksportboekje moest invullen: HYPOTHEEKRENTEAFTREK!

(En het gaat verder met Winter in Leusden 2-1)

door Spencer Brandsen

  Richard Pryor
  Youp van 't Hek

Tja, het leven van een werkloze gaat niet over roze…
bromde Klaarsz om 11:57 (op Maandag, 12 December 2005)

Heerlijk om te lezen. En dat je dan af en toe aan De Avonden gaat zitten denken. Trouwens, over potgrond dient inderdaad goed nagedacht te worden maar mag ik de lezer ook op de gevaren van rode wijn uit de Aldi wijzen! Dat dat wijf zich toch nog plots dat moeilijke woord kon herinneren… dat kwam toch als een volslagen verrassing na zo’n hele fles?
bromde urbain alpain (URL) om 12:14 (op Maandag, 12 December 2005)

Bewusteloos en onbewust…je kunt je inderdaad afvragen of er wel een verschil is…
Ik zeg: ‘hoera voor Spencer Brandsen’ ook al heeft hij zijn naam niet mee.
bromde L* om 13:28 (op Maandag, 12 December 2005)

Uitgegeven: 12 december 2005 12:34
Laatst gewijzigd: 12 december 2005 12:41

HARLINGEN – Een 43-jarige medewerkster van een café in Harlingen die open tuberculose heeft, heeft zeker dertien mensen besmet. Een van die dertien heeft inmiddels ook tbc ontwikkeld. Dat heeft tbc-arts A. Kiers van de GGD Fryslân maandag gezegd.

Bij de Friezin werd half november open tbc ontdekt. De GGD begon daarop een onderzoek onder mensen die met de vrouw in contact zijn geweest. De vrouw ligt in een ziekenhuis. Omdat in het café NAP vooral stamgasten kwamen, verwacht Kiers geen tbc-explosie in het Friese uitgaanscircuit. “Maar ik verwacht dat van de mensen die we wel hebben onderzocht nog wel enkelen tbc hebben”, aldus Kiers.

De tbc-ontwikkeling in Harlingen vindt zijn oorsprong bij een Engelse lasser die in 1992 in de Friese havenstad woonde. Hij kwam veel in cafés en zorgde in 1993 voor een tbc-explosie, ofwel meer dan twintig besmettingen. Sindsdien zijn nog viermaal bij grote groepen mensen in het uitgaanscircuit tbc-besmettingen uitgebroken.

“Het aantal besmettingen is steeds kleiner, maar het einde nog niet in zicht”, zo zegt Kiers.

KIERS IS DE DOKTER IN DE ZIEKENHUIS VAN DE FRIESLAND ENZ. HAHAHAHA!!! BIJV.
bromde Dreknek (URL) om 14:50 (op Maandag, 12 December 2005)

Ad Kiers zeker. Broer van.

Wat een teringlang verhaal zeg. Ik moet er niet aan denken dat ze echt iets had meegemaakt op die avond dat Dhr. Brandsen er voor koos om haar te observeren en er vervolgens verslag van te doen.
bromde Lennard om 15:01 (op Maandag, 12 December 2005)

:: vloekt zich de typhus ::

godver, DREKNEK heeft mij onthuld. Nu kan ik het wel schudden.

:: schudt het ::
bromde Kiers om 15:14 (op Maandag, 12 December 2005)

Ook uit het bovengelegen artikel blijkt maar weer dat een mens beter thuis kan blijven. Al met al.

Wat staat Kiers daar nou te doen?

Is het een polaroid foto?
bromde Hoof om 15:20 (op Maandag, 12 December 2005)

Ja en dan kom je dus nietsvermoedend thuis en zwengelt den computert aan om vervolgens eerst naar je eigen honk te gaan en daarna naar de baron en dan staat daar inene en godvergemes lang verhaal waar ik helemaal geen tijd voor heb, althans niet op dit moment, dus bewaar ik het gewoon voor later als ik er eventueel wel aan toe ga komen.

Yep, ik ga nu even ademhalen.
bromde Adriana om 18:39 (op Maandag, 12 December 2005)

Wat leidt dat mens een heerlijk leven, die is vast niet bang om dood te gaan. Voor mij persoonlijk toch altijd de domper na weer een dag van weergaloos vermaak en grensverleggende avonturen. Dit gezegd zijnde, wijn uit de aldi drinken, daar zou natuurlijk wel gewoon de doodstraf op moeten staan als het al niet levensbedreigend genoeg was van zichzelf.
bromde ivo victoria () (URL) om 18:44 (op Maandag, 12 December 2005)

link
bromde ome peet (URL) om 19:31 (op Maandag, 12 December 2005)

Een abonnement op de krant.
Een abonnement op Veronica gids.
Een internet aansluiting.
Een kat.
Vlees, aardappelen én groente.
En wijn.
En een werkende dochter.

Ik stel een korting op de uitkering voor.
bromde Erwin (URL) om 20:22 (op Maandag, 12 December 2005)

Een werkende dochter? Bestaan die nog? Dat gelooft toch niemand?
Weet je dat wel zeker? En wat voor een soort werk?
bromde Arnaud om 01:38 (op Dinsdag, 13 December 2005)

Het leven is een tranendal, blijkt maar weer en “leefkeuken” is het meest droevige woord dat ik de afgelopen weken las.
bromde deprosof (URL) om 07:36 (op Dinsdag, 13 December 2005)

Tookie = om ‘t hoekie
bromde Hoof om 09:00 (op Dinsdag, 13 December 2005)

Dat is geen lache neger meer. Dus.
bromde Kiers om 09:42 (op Dinsdag, 13 December 2005)

I’ll be back!
bromde Tookienator (URL) om 10:28 (op Dinsdag, 13 December 2005)

Bah er is niets troostelozer dan zo beneveld te zijn dat je denkt dat AZ en Roda JC om de periodetitel spelen.
Of je bent gewoon vrouw.
Tsja ik snap die vent wel. Zoiets had ik ook in het ballingschap van de bijstand gestort.
bromde Bernard om 13:17 (op Dinsdag, 13 December 2005)

En beneveld dan met een t.
Zal voortaan ook wat anders halen dan die Aldiflessen. Krijg je koppijn van.
bromde Bernard om 13:21 (op Dinsdag, 13 December 2005)

MET EEN “D” KANSLOZE LOSER!

En de doodstraf (hoe walgelijk ook) is uitgesproken door een rechter/rechtbank/jury. Als gouveneur moet je natuurlijk niet op hun plaats gaan zitten, dan maak je een grap van het rechtsysteem….aan de andere kant, we hebben het hier over de VS, dus dat ging al een beetje die kant op…
bromde L* (URL) om 14:09 (op Dinsdag, 13 December 2005)

Ik mis Kiers zo…
bromde Laura (URL) om 14:11 (op Dinsdag, 13 December 2005)

Met een D inderdaad. De grap zat dan ook in de secundaire reactie. Dat loserschap staat verder buiten kijf.
bromde Bernard om 14:31 (op Dinsdag, 13 December 2005)

Toch is het jammer, dat een van de grootste acteurs aller tijden de politiek is ingegaan. Dat besef je weer als je dat viriele lichaam van de man ziet. Die had nog jaren mee kunnen doen met de grote jongens.
bromde Max J. Molovich (URL) om 16:40 (op Dinsdag, 13 December 2005)

Ik ook, trouwens. Maar ik kies voor het rustige leven in Drochten. De spotlights zijn mij te fel. En die verstoring van je privé-leven. Daar wen je nooit aan. Nee. Geef mij maar het eenvoudige burgermansbestaan.

∗ stopt stokbrood in nadampend ezellijk ∗
bromde Hoof om 17:06 (op Dinsdag, 13 December 2005)

Maar heer Molovich, doelt u nu in al uw verwarring op een van de grootste acteurs aller tijden Peter R. de Vries met het atletische lichaam, de sportieve coup en het stemgeluid van een lijzige politicus? De alles behalve pro-actieve mooiprater?
bromde Kiers om 17:14 (op Dinsdag, 13 December 2005)

Hé!

Daar heb je die snol ook weer.
bromde Eduardo om 17:44 (op Dinsdag, 13 December 2005)

Nou ja nou ja, snol… snol… ik weet bijvoorbeeld wel iemand die het allemaal heel geduldig aan het nichtje van Laura wil uitleggen. Wat een prachtig groot voorhoofd!
bromde Kiers om 18:09 (op Dinsdag, 13 December 2005)

Ach, als Arnie weer in vorm kan komen voor Predator VI, kan ik die sportschool nog wel even uitstellen tot januari. Of zo.
bromde Marnix (URL) om 18:10 (op Dinsdag, 13 December 2005)

Pusverdriet. Eindelijk die taboe doorbroken, Marnix. Way – to – go !
bromde bicat om 18:16 (op Dinsdag, 13 December 2005)

Én mooie witte tanden, Ridder Sprieschensctein,

daar heeft u dan wel weer gelijk in.

Qua snol.
bromde Eduardo om 20:47 (op Dinsdag, 13 December 2005)

∗ komt achter een paar foutjes ∗

∗ scrollt zich wederom de hondenhokkentering ∗

‘Ridder VON SprieTschenscHtein.’
bromde Eduardo om 20:52 (op Dinsdag, 13 December 2005)

Mijn scrollwheel loopt aan. Ik denk dat het de as is.
En ik rook niet eens!
bromde Hoof (URL) om 22:34 (op Dinsdag, 13 December 2005)

Mack is nog niet langs geweest he? Kijkt onschuldig rond
bromde CiNNeR (URL) om 23:09 (op Dinsdag, 13 December 2005)

∗ blaast vingers koel ∗

∗ gooit muis (draadloos. red.) in emmer water ∗

∗ blaast vlammetje van Wacompenpunt ∗

Mwoach, het valt toch wel mee, Hoof?
bromde Eduardo om 23:12 (op Dinsdag, 13 December 2005)

Nou. Dat was een nuttige avond…
bromde Hoof (URL) om 00:03 (op Woensdag, 14 December 2005)

Nou. Ik weet het niet. Maar mijn internet is stuk.
bromde Hoof (URL) om 00:06 (op Woensdag, 14 December 2005)

O nee. Nou niet meer.
bromde Hoof om 00:07 (op Woensdag, 14 December 2005)

Had ik hier al eens verteld dat ik reeds op mijn 21e verjaardag, toen ik naakt door mijn huis liep en vrij toevallig in de spiegel keek. moest constateren dat ik een uitgezakt lichaam had dat niet meer te redden was, ook al zou ik getraind worden door Tony Little zelve?
bromde Max J. Molovich (URL) om 00:10 (op Woensdag, 14 December 2005)

Jawel, edoch riep u toen niet Tony Little aan maar Fred Bonanza.
bromde bicat om 08:55 (op Woensdag, 14 December 2005)

Mijn vraag is waarom iedereen zich zo druk maakt over al die triviale dingetjes, het grootste gedeelte van de tijd ben je toch gewoon dood. Die paar miljard jaar hiervoor was je dood en na een tiental jaren leven ben je weer een paar miljard jaar dood, dus wat loopt iedereen te zeiken over kleinigheden?
bromde Kiers om 09:06 (op Woensdag, 14 December 2005)

Altijd bigger than life hè, die Kiers.
bromde Aristoteles, Archimedes en Freud om 09:09 (op Woensdag, 14 December 2005)

Ken uzelf.
bromde Dante om 09:16 (op Woensdag, 14 December 2005)

Waarom; bedankt!
bromde grtsdffdrgh om 10:14 (op Woensdag, 14 December 2005)

Kom op lieve mensen, laten we er met z’n allen wat moois van maken op deze aarden kloot! En voor alle mensen die zichzelf willen leren kennen: VALT TEGEN! Bij nader inzien ook gewoon een stapel al dan niet ingewikkeld samenwerkende cellen met overlevingsdrang. En een slechte adem.

∗ roept naar bejaarde met slecht lopende rollator ∗

Hé! Fossiel! Pleur eens op van deze planeet! Laat die zuurstof lekker voor de jeugd! Die maken er tenminste nog wat van! Weet je hoeveel kinderen in de Derde Wereld met zo’n winkelkarretje-waar-niks-in-kan zouden kunnen, eh…. kunnen rijden! Dus!

∗ realiseert zich ∗

Mmmm. Ik heb nog meer rust nodig. En een t-shirt waar heel groot INSECURITY op staat. Denk ik hoor.
bromde Hoof (URL) om 10:34 (op Woensdag, 14 December 2005)

∗ schrijft met in bleekwater gedoopt potlood op zwarte kashmier trui van vriendinlief ∗

HOOF – BEDANKT!
bromde grtsdffddfrs om 11:18 (op Woensdag, 14 December 2005)

Jammer dat die t-shirts niet in zwart te krijgen zijn.
bromde Lennard om 14:00 (op Woensdag, 14 December 2005)

  
Persoonlijke info onthouden?

/ Textile

Epistels die ouder zijn dan 7 dagen krijgen een bonusvraag om spamscriptjes een loer te draaien.
 

  (Register your username / Log in)

Kattebel:
Verberg email:

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.



het slijk der aarde

 

Holle retoriek

"Aarsema, dan komen de tachtigerjaren puberale streeptinten van de eerste kabeltv binnen op mijn kolkende oogbollen als de tube mayonaise leeggeknepen in in een onderzoekende puberkringspier . Vage opgedroogde veegklodderstrepen op de dikke zware afstandsbediening die het allang niet meer doet. Bolle schermen versterken de aplastische rondingen. Antennes nog met coax en zaad in een sok, geurend naar kamille gemengd met nat speculaas. Jong zijn is zo mooi…"

"Zit je achter het meest nieuwe en hipste technologische apparaat van deze eeuw, kom je op een stukje internet over columns schrijven. En dat is nu exact wat ik zocht! Soms zoek je iets, en kan je het niet vinden. Maar nu wel! Ik zoek iets om mijn Nederlandse woordenschat in te verwerken. En dan zoek je, en zoek je, en dan VIND je!

Soms zoek je iets anders. En dan vind je het niet. Mannen, of vrouwen, pennen, papier, boeken, bekers of boodschappen, je vind het soms niet.

Maar nu heb ik het gevonden!

Groetjes Lieke"

(Lieke, Zelf een column schrijven)

"Daarom is bicat een lichtje, een vuurtoren voor de verloren lopende dolenden.
Want dat er velen op de dool. Een gevolg van zich onbestemd, zonder nuttig doel, afgevlakt en weinig bijzonder voelen maar misschien nog meer eengevolg van het vluchten voor deze zelfrealisatie, deze pijn van een ziel zonder importantie niet te hoeven voelen. En daar compensatie middelen voor zoeken en aangboden krijgen. Drugs, sex met dieren, sex met kinderen die geen leeftijd meer nodig schijnen te hebben, autorijden, schoeisel, weblogs, gangbangs, sport, wat al niet. Als het maar lijkt dat je vooral bezig bent. Al is het nietszeggend en immoreel, al is het bellenblazen met je mond dicht of een kraak zetten en minister zijn.

En dan is er bicat..aus blaue hinein zu uns gezogen, zonder eigenaren of aandeelhouders die stakingen uitlokken, zonder stompzinnig geleuter, nee, de magie van de fantasie, de fictie en de nederlandse taal aan de macht.
Een baken van troost, een zwoele geur vlak voor het slapen gaan, een enorme uitzinnige stapel draadjesvlees met dampende jus, een romance achter het frietkot, scooters en mobieltjes, vogels die hun eigen lied zingen, de eigen partituur kennen en geen regisseur of dirigent nodig hebben, de horror en thrill. Dat wat onbewust en ondergronds en ook van het leven zelf is. En niet wordt voorgeschreven door de krant, de tv, radio, politiek, banken en verzekeraars, speculanten die denken met 'de echte waarheid' om te gaan. Nee, ik ben geen echt schrijver maar wel groot fan van het schaarse bicat talent."
(Peter Novecento, Haagsche Post)

"Schuimbekkend van woede las ik de met een danige onverschilligheid geschreven colums betreffend de holocaust en Auschwitz. De flarden teksten vol schrijffouten en loze beweringen, getuigen van weinig historisch besef maar vooral een respectloze attitude jegens miljoenen slachtoffers. Vandaar mijn bijdrage met het verzoek de richtlijnen als opgesteld in de bijlage te respecteren en in acht te nemen.

vr groet

dhr. Papen"
(Daniël Papen, via email)

"Diep geroerd, met geknepen stembanden, omvloerste oogleden, brandend maagzuur en kloppende roede (het is tenslotte 5 december) mocht ik uw fraaie stuk proza over mijn getroebleerde netvlies laten glijden... De woorden vertalen zich moeiteloos in zielsetsende beelden. Dank!"
(bromde Zielknijper, 5 december 2005)

"Geachte heer,

Mag ik u verzoeken het plaatje van de te jonge dame van uw site te verwijderen. Er zijn namelijk nog al wat mensen die dit niet lollig vinden. Diverse klaag e-mails over gehad. Mag ik u er op attenderen dat het hier om Kinderporno gaat en de wetgever daar meer dan 4 jaar gevangenisstraf op heeft gezet. Ik ga ervan uit dat het om een misvertstand gaat, als moderator. Met vriendelijke groet.

Sociale Jeugd- en Zedenpolitie te Amsterdam
Commerciele zaken
020-5592585"
(i030142@planet.nl, 14 december 2004)

"Schitterend verwoord dat artikel over Clarence. Liep jaren met een missie, aan de voetballiefhebbers (niet de kenners) proberen uit te leggen dat Abe en Piet beter zijn dan het orakel uit betondorp. Was onbegonnen werk. Het klootjesvolk adoreert Ellen van Langen, Geesink en Rieu, en vinden mevrouw Blankers, Ruska en Roby lakatos maar niks, ze weten waarschijnlijk niet eens wie het zijn. Toen Keizer stopte heb ik jaren niet meer gekeken. Toen zag ik die Fin en een paar jaren later een Surinamer met een Nederlands paspoort (Had die Fin er ook maar een gehad). Ja en dan begint het heilige vuur weer te branden. Deze twee zijn tactisch en technisch het beste wat er op Nederlandse velden heeft rondgelopen (wat ik in mijn leven heb gezien). Keizer had niks met voetbal te maken, dat was ballet,kunst, en soms als het niet belangrijk was helemaal niks .En Abe ken ik van wat beelden, maar als je naar de verhalen over hem luistert hoef je de verteller maar in de ogen te kijken en herken je meteen de kenners uit die tijd."
(via mail, 23 oktober 2005)

"pedante snikkels, komen kut te kort. Webloggen is niet voor mietjes maar ook niet voor stoere geile binken, webloggen is namelijk een fenomeen, een spookbeeld voor blinden die zich vergapen aan de wijde wereld van het internet om zichzelf te ontmoeten, een monologue interieur te voeren en dan de echo terughoren, het internet dat een wonder is wat een dom irrationeel fenomeen is. Echt iets voor pedante snikkels en kale kutten die niet neuken maar wel in elkaars nek willen hijgen en tijd teveel hebben. Ik zou er helemaal niet aan beginnen en beroemd en rijk ben ik al, zegt het liefje. Ik heb de grootste en zij heeft de lekkerste en we verdoen de tijd liever in elkaar verstrengeld dan te vergooien op zo’n vervuilde weblogmarkt. Mot je alweer email beantwoorden enzo, in je vrije tijd, be je gek. Opzoute, stik dur maar in, Goossens, kijk maar uit dat ze niet vreemdgaan terwijl jij al die poen verdient, sneue wolf, ouwe rukker, voordat je het in de gaten hebt sta je een verschrikkelijk stinkend goedje op je scrotum te smeren terwijl je staat te huilen omdat je zo belazerd bent terwijl je het alleen maar goed bedoeld, voor ons allebei schatje, weetje, heerlijk met vakantie strax, saampjes, maar vanavond moet ik werken snappie, centjes verdienen mot pappie, kijk niet zo beteuterd, je wilt helemal niet naar de Lidl, je wilt daar nooit gezien worden zei je, nou dan. Nou tot strax dan, he ?"
(nove, 12 oktober 2005)

"Bicat.net, dat is toch die achterlijke webstek voor rukkende, boerende en altijd bezopen kerels? Dat zielige pathetische zooitje ongeregeldheden dat uitgebraakte hersenkwak probeert te verkopen als prozadrek? Natte winden, dikke drollen, kleverige onduidelijkheden? Slurptrekkende draaigorgels, voorhuidjogging avant la lettre en berensgrote buikglijers?" (Jeremias Schubbenrug, in Nova, 4 oktober 2005)

Reageerziekte

"Op een vrolijke dag toen ik aan mijn, voor al 11 jaar, allerbeste vriendin de liefde heb verklaard en binnen luttele seconden de meest euforische gevoelens door mijn ziel heen flitsten typte een verslag van school begon k te typen en dit kwam tevoorschijn op het samengeperste hoopje uitwerpselen wat ik beschouw als mijn laptop, want zoals velen het niet slecht zou doen als zij dit beseften is bezit enkel een illusie.

Conclusie & nawoord

Niet alleen symbolen hebben invloed op ons doen en denken, de manier waarop ieder mens zichzelf ziet en andere zegt meer over die persoon dan over anderen. Elk mens gaat zijn eigen weg, en het is jammer dat er uit commerciële geldzucht zoveel miscommunicatie ontstaat tussen mensen. Welk mens is beter, het mens dat genadeloos elke, in zijn ogen misdadiger, ritueel vermoord, of die mens die de opdracht geeft om onbewuste signalen stuurt via reclamespotjes en zo het materialisme hoger prijst dan het gevoel om bewust van jezelf en je daden te zijn? Draait het dan uiteindelijk allemaal om geld?
De een vermoord mensen die hun hele leven anderen pijn doen, en de ander roept het gevoel op dat er niets beter is dan nike schoenen in combinatie met een stoere jack met een bontkraag, dat gedoe met die bontkragen id volgens mijn theorie gebaseerd op het paringsgedrag van leeuwen, hoe groter en mooier de manen, des te meer aanzien ze hebben en kans op leiderschap en hoe meer kans ze hebben dat hun genen worden doorgegeven ;).
Door niet te realiseren waar je mee bezig bent, of niet wie, maar wát je eigenlijk bent, ontstaat er miscommunicatie en disharmonie in de maatschappij. Opgaan in de massa kan leiden tot afgunst en afkeer van het geloof in jezelf en in anderen.

En ik wens hierbij balkenende en zijn hele tweede kamer heel veel succes met het oplossen van de “problemen” hier in Nederland, want zo schieten we geen reet op.

Oja, en een gelukkig Nieuwjaar!

Zondag 7 januari 2007, Frank Hooijer"
(Frank Hooijer, 7 Januari 2007)

"Ik had het allemaal al wel eens meegemaakt en niets was mij te dol geweest: eonisme, vice anglais, flaggelatie, ja zelfs koprofagie. Ik was dan ook met graagte ingegaan op de omineus-priapische woorden en lubrieke blikken die "Ellen" tijdens ons gezamelijk consumeren eerder die avond op mij had gericht. Toen we, media nox, eenmaal in haar slaapkamer waren aangekomen, gaf zij steeds minder blijk van doorgaans aan haar toegeschreven mesquinerie. Integendeel,loodzwaar en onvermijdelijk hing het veile sneukelen in de lucht. Binnen no time was de vloer dan ook bezaaid met exuvieën en toonde zij mij haar zinnenprikkelende Junonische leest. Na intiem pidjetten en enige orogenitale schermutselingen (waarbij brod noch javelijn werd ontzien),sloegen wij serieus aan het procreëren. Cunnus en Curacaoënaar leken welhaast voor elkaar geschapen. Hoewel haar defloratie al enige tijd terug had plaatsgevonden, pandoerden wij als nooit tevoren, daarmee verschillende tenesmen bewerkstelligend. Het is maar goed dat haar echtgenoot van deze sluikmin nooit wat heeft gemerkt..."
(TiTo, mei 2006)

"Schrijf eens over vrouwen en hun plek of plaats in de allesverterende zakenoorlogen. Want als er stereotype mannen met diep verborgen schaamtegevoelens over hun potentie problemen en erectiestoornis (taboe naturlijk) dan is dat manifest in hun 'vlucht vooruit' in de freudiaanse wapencultuur. Elke geweerloop, elke zwaardere tank is een gestileerd erectiel apparaat vol dodelijke munitie opgepomnt met miljoenen kogels in een spurt naar het doel wat als lustsymboliek een 'lilith' in een duizelige extase zou moeten brengen want zo 'is de kracht van het leger'. Stoere mannen die eerst de vrouwen opgeilen, dan met hun duwtje in de rug erop los gaan om 'de vijand te onthoofden'. Ik als watje moet altijd vreselijk lachen om die serieuze gezichten die de mannen politici en militairen bij hun gepiep, gezeur en gezeik en hun broodnodige verklaringen trekken.
U, als warmbloedige heterovrouw zal zich wezenloos kunnen uitleven 'tussen de hitsige Jantjes'. Ik stel voor dat u zich een voorstelling maakt over de gang van zaken in de nachten op zo'n nomadenkamp met satellietvererbindingen in de maanloze nachten van de nieuwe woestijnen die worden ontgonnen, namens u en mij, natuurlijk, vanzelf, juist, nee, uiteraard. Het mag ook wel een andere uiterst vervelende erectiestoornis gaan, de ejaculatie praecox. Dat gaat dan vast over de linkse oppositie, denk ik dan, kunt u het fijn neutraal houden.

U bent toch op alle kaasmarkten thuis, hard op weg om zich te bekwamen in een genre waar sex met hoofdletters geschreven moet worden. Vooral de sex benadrukken, Lilith. Veel gore geile, harde, wrede sexscenes, met blinddoeken, kidnap, politiehandboeien, touwen en katrollen, gedwongen masturbatie tussen mannen, tussen vrouwen, scarring en kaalscheren en tot huilens toe dat gepomp met dildo's en dat monotone gezoem van vibratoren sfeervol brengen. Vooral geluiden en kleuren beschrijven, daar ben ik gek op."
(Peter Novecento)

"Is er iemand in de zaal die nog wil doneren aan een zielige arme homosexueuele neger met een onbeschrijflijke ziekte zwaargelovig te dom om te leren of te schijten die bovendien een oog mist en denkt dat de duivel soep in een blik stopt want hoe komt het er anders in en tegelijkertijd vreselijk gebukt gaat onder de laatste Tsunami of de vrees daarvoor want zijn geitenoog gaf vanmorgen onheil aan? Of anderszins zijn hypocriete tot op het bot zwarte geweten schoon wil kopen voor een luchtig schijntje of nóg liever zichzelf onsterfelijk wil maken over het lijk van een ander? Nee? Eénmaal? Andermaal? OK, dan ben ik ook pleite en met Marnix mee naar dat gruwelijk dure restaurant. Bovendien is het al na zessen en sta ik in de baas z'n tijd de wereld te redden en zo heb de cao dat nooit bedoeld. Howdoe en de mazzel. "
(Hein Buffelruft, 28 dec 2005)

"De liefde is groots, ze breekt zonder haar gebit te gebruiken door elke granieten kop heen, verzwakt de wil en maakt elke stoere kerel tot een week omhulsel, een schaduw van zichzelf, een brabbelend luierkind, elke vent verandert van binnenuit en geweldloos door haar rijke zegeningen. Je krijgt een rijpe korstkaas als huid en een hart van vloeibaar goud. Verpletterend is ze en zij, de liefde, de warme zomerse, niet de winterharde en verbitterde tak dus, zit nog steeds vol met geheimen waar niemand de sleutel van kan vinden. Mysterieus is ze, als de ondergrondse geheimzinnige dictatuur van wereldwijde, alomvattende bekabeling waarlangs dagelijks kilometers gecodeerde data tussen de continenten flitsen. De liefde is een tectonishe plaat die schuurt en krast en gangen boort voor lavastromen van vleselijkheid en voedzame sappen die op geen enkele dieet mag ontbreken. Daarom is ze schaars. Tot slot..we heben allemaal een gat van onderen, onthou dat. "
(Nove, relatietherapeut, 3 dec 2005)

"Thanks! Voor de eerlijke en ijskoude bieren vooraf om de ergste dorst te lessen na een lange en vermoeiende reis. En de Champage daarna in gelukkig niet van die zuinige hoeveelheden maar gewoon ruim bemeten pullen. Dank ook voor de wonderschone oester die in zijn natuurlijke habitat beschermd en koel lag te wezen toegedekt met een warme dekentje bosui-liefde en een tikje Tabasco-ondeugd onder die deken. Dank voor de kleinste en schattigste St. Jacobsoesters die ik proefde in Balsamicostroop. Eerbied voor de kort aangebrade en met ontbijtkoek gestoofde kwartel. Ik proefde een tint Orange Marmalade hoewel je zei dat het er niet in zat. Ik hou het erop dat de chefkok zijn geheimen heeft en, hoe hooggeëerd zijn publiek ook mag zijn, ál zijn details zullen ze nooit te horen krijgen. Met liefde deed ik mijn sommeliertaken en het ‘kut-sommelier’ omdat ik de glazen niet tot de nok vulde, neem ik op de koop toe. Onder de indruk was ik van je tzatziki met shrimp en rode grapefruit. Zoet en zuur zoals Bitter & Sweet zoals het leven zelf zoals harmonie zo mooi kan zijn. Ook onder de indruk was ik van je zeewolf met tomatenchutney. Een rode knipoog op een licht in de boter aangezet visje zoals de boter bij de vis behoort te zijn. Je bewees jezelf door met het produkt mee te koken en de zeeduivel vochtig te houden en over te laten lopen in het bedje van zuurkool omrand door koele en volle crême fraiche en slechts gestopt door mosterd. Het zal mijn gebrek aan woordenschat zijn geweest deze poëtische beleving van samenstelling aan mijn disgenoot heer Visser uit te leggen, aan de wijn waarin het beestje zwom heeft het niet gelegen. Emotioneel werd ik bij het aangezicht van mijn vrouw in jouw open keuken, verliefd op de chefkok die zijn konijntje aan de haak had geslagen. Uit het konijnengezin weggetrokken, de zuigelingen achtergelaten en deskundig ontdaan van fluffy flaporen en prachtig gevild en daarna één minuutje aangebraden in de volle boter. Ach, je zei het nog, ‘nog even in de oven en gekeken hoe lang’ in antwoord op de vraag hóe lang dan, zoals Sebastiaan Bach ook vindt dat de piano zichzelf speelt. U zij geprezen met bijzondere gaven, maar het zal mijn eenvoudige ziel zijn die het zo ziet. De ingekookte fond een tikje gezoet nog niet eens meegerekend evenals de witte bonen-truffelpuree en rode kool met vijgen die in een restaurant van naam de kaart had kunnen aanvoeren. Jammer dat je er niet bij was met de kaas. Het zal de tol van de roem zijn geweest of de spanning van het koken op zulk een hoog nivo. Het siert de man die ook gewoon maar een mens van Vleesch & Bloed is gebleven. Het was uit de kunst hoe wij genoten van een walnoot uit Frankrijk gekraakt op de wals van braakgeluiden die wij van boven hoorden komen. Waarschijnlijk was je druk doende in de homard-naire. Het dessert ben ik kwijt evenals het betoog dat ik hield, maar dat was ik toen al kwijt. Het betoog hou je van mij tegoed. Ik zal het je vertellen als ik de liefde verklaar aan mijn vrouw zoals jij gisteren de keuken in het algemeen en ons in het bijzonder de liefde verklaarde. "
(Kiers de Maison, 27 november 2005)

"Ach, heer bicat, nu we het over eten en drinken hebben. Ik kan u te allen tijde aanraden, maar toch vooral in de herfst, van de ganzenlever te proeven. Zoekt u daarbij een zo eenvoudig mogelijk bewerkte ganzenlever, dus geen paté, niets met geconfijte uien of anderszins toevoegingen. U wilt ganzenlever proeven die met de hand is schoongemaakt door een oud boerenvrouwtje die hooguit peper, zout en wat cognac toevoegde en daarna op 70 graden in de oven met de deur op een kier de lever zachtjes liet warm worden. Niet smelten, want dan scheidt het vet van de lever en bent u uw produkt kwijt. Nee, u wilt de lever verwarmen zodat lever, peprer, zout en cognac een geheel gaan vormen. Dat wat u wilt proeven is de waarheid en niets anders dan de waarheid. Slaat u overigens wel in grote hoeveelheden in, niets zo erg als aan het einde te moeten constateren dat u nog wel wat had gelust. Nee, met veel dingen is het zo dat we nèt even meer moeten eten dan ons lief is. Nèt dat decadente punt van overdaad aantikken. Schenkt u daarbij een Gewürztraminer en bij voorkeur hoe ouder hoe beter en liever nog een Grand Cru dan een gewone. Maar als u dan toch uit wilt pakken dan komt u niet heen om de Tokay Pinot Gris.
Daarbij geserveerd met warm en geroosterd brioche brood."
(Harrie Stamper, 23 oktober 2005)

"Of die klassieke Suske & Wiske (het was nummer 78 als ik het goed heb): De Kakkende Kakkerlakken, die aflevering waarin Tante Sidonia in haar keuken te maken heeft met een steeds groter wordende populatie kakkerlakken, die voortdurend alles onderschijten, niet in de laatste plaats de biefstuk met friet die Tante speciaal voor Lambik had gebakken, tot grote woede van onze favoriete zeshaarder, die gelijk een spuitbus pakt en erop los begint te spuiten, dit tot groot enthousiasme van zowel Suske als Wiske, die duchtig beginnen mee te spuiten (we hebben het hier duidelijk over de periode waarin Suske en Wiske nog net zo milieubewust waren als George W. Bush die zijn privejet vanuit Kyoto liet terugvliegen naar zijn range in Texas omdat ie z'n favoriete cowboy-hoed was vergeten), maar in de spuitbus van Lambik blijkt een goedje te zitten dat er voor zorgt dat de kakkerlakken de volgende dag het formaat van een jong paard hebben (professor Barabas had een lege spuitbus gebruikt om zijn nieuwe groei-middel te testen en vergeetachtig als hij was, had hij het bij Tanta Sidonia laten liggen, puur uit teleustelling, want ook na gebruik van het groeimiddel had Tante Sidonia de professor uitgelachen toen hij zijn broek naar beneden deed), afijn, nu de kakkerlakken gegroeid zijn, schijten ze nog harder met als gevolg dat tante Sidonia, Lambik, Suske en Wiske hun huis worden uitgescheten, waarna ze Jerommeke erbij halen, wiens enige bijdrage een ENORME scheet is, gelukkig komt professor Barabas eraan met een grote smile op z'n mombakkes en een nog grotere bobbel in de broek die, zo zal even later blijken, amper in staat is de steeds groter wordende penis van Barabas te verhullen met als gevolg dat Tante Sidonia, gek van geilheid, zich op professor Barabas stort die vrijwel onmiddellijk klaarkomt en bovenop een van de reuzekakkerlakken kwakt die dan weer vrijwel onmiddelijk in elkaar krimpt en in het niets oplost, waarna ook Lambik en Suske en Jerommeke hun apparaat bewerken met het groeimiddel, zodat ze de volgende dag, onder de stimulerende leiding van Tante Sidonia en Wiske, de kakkerlakken dood masturberen. Knipoog Wiske. Einde."
(Max J. Molovich, 23 Augustus 2005)

"De vergelijking ‘vleesetend’ en ‘vrouw’ is een natte wensdroom. Het is veelbetekende symboliek dat er aan vegetarische mutaties man/vrouw/ hermafrodiet wordt gewerkt door de wetenschappelijke elite. Weten zij soms meer? Staat ons Armageddon te wachten ? De finale segregratie, het schisma van de sexen en de ondergang van hun zondige sexueel verkeer als geheime wapen om de wereldbevolking eindelijk zonder oorlogen te kunnen reguleren ? Reincarneren in een plantaardig bestaan in een potje aarde van robotformaties die miljoenen grijze racks van vruchtdragende en geurige planten produceren onder uiterst secure en berekende condities , zonder vrij zon of maanlicht, zonder zicht of gehoor, zonder tastzin, zonder geluid van wind en zee."
(nove, 6 Juni 2005)

Zelfbeschouwing

"Een man van middelbare leeftijd, beet je te dik, beetje te morsig. Baardje of sik wellicht. En witte schilfertjes sieren zijn gelaat. Hij rookt en hij drinkt, maar in tegenstelling tot wat hij ons graag wil doen geloven, niet teveel. Hij is een ambtenaar, schaaltje 9. verder een liefhebbende vader die zijn frustratie over het uitblijvende en waarschijnlijk nooit meer komende grootse leven heeft verruild voor een soort van komisch cynisme. Hij neemt het niemand kwalijk behalve misschien soms zichzelf, maar dan alleen na een Westmalle Tripel te veel. Hartstochtelijk supporter van NAC of een andere club ten zuiden van de grote rivieren, want dat hij een Brabander is moet haast wel. Zo stel ik mij Kiers voor, maar wellicht is het wel gewoon die homofiele Indo die bij Serudang de lege borden ophaalt..who knows.."
(Andy Möller, Gelsenkirchen)

"Het is vast een meteroloog, een weermenneke met een gesmoorde sexualiteit, eentje met een enorm taboe. Een vrijgezelle biologieleraar met verlatingsangst kan ook. Zo'n eenzaam type die nog steeds bij zijn moeder woont en al jaren lesgeeft in het basisonderwijs. Zo'n anonieme 13 inhetdozijnman die spaarzaam leeft, de piepers schilt en de afwas doet, zo eentje die op de middagwandeling met het hondje van moeders vanachter de krant bij een speeltuin of in het park naar stoeiende of voetballende jochies kijkt en de pijn verzwijgt. Een masochist die het taboe koestert.
Zo'n kleffe smeerlap van een potentiele serieverkrachter met banden in een hechte kerkgemeenschap waarop moeders zo trots is omdat hij naast het lesgeven ook nog als hobby het locale knapenkoor dirigeert. Zo eentje die maar beter melancholieke verhaaltjes moet blijven schrijven. "
(Nove, 22/11/2005)

"Ach ja, leuk, schrijvers.

Beetje zo in je donkere hol aan de wereld knagen. Puur verongelijkt verdedigen van een door mede niet-aanwezigen geschapen superieure schertswereld. Lurken aan je pijp. Pijpen aan je lurk. Woorden in langgerekte nadenkzinnen omzetten. Protserige taalvlekjes. Huilerige holheden. Fletse vondsten. Massieve monomane monsters. Een zielige berg toevoegingen aan de duistere put die al veel te lang overstroomt door de gemankeerde bijdragen van nerveus krabbelende geesten met een ongepast gevoel van eeuwigheid.

Die sfeer.

Geef mij maar parkeerwachten. "
(Marnix, 21/11/2005)