Louter vuighe zaken v2.05

Navigatie

de voorplecht
louter proza
louter poëzie
liaisons
nostalgie

Dankbaar

Uitgelogd

Huishoudelijk

5 oktober 2005

Advertentieboer webstats4u, voorheen nedstat, kan de vinketering krijgen. Vanaf vandaag verdwijnt deze teller, de bezoekcijfers zijn bewaard voor het nageslacht en voortaan tellen we verder met Awstats. Koffiebonnen kunt u ophalen bij Tante Miep.

De Daghap

Maandag, 10 Juni 2013
'De boerenhut van oom Bicat'

Er zat een haan op de torenhoge stapels bierkratten. Ik liep wat achter op schema, ofschoon het nog maar 05:00 AM was. Mijn Meester zou vandaag een voordracht geven over Groucho Marx. Niet dat het mij wat zei, maar ik hoorde mijn meester er toch regelmatig gepassioneerd over praten.
Vanuit onze plaggenhut achter op het landgoed, zag ik dat er al licht brandde in de riante villa van mijn meester. Een vrouwlijke schim bewoog achter de ramen. Ik trok mijn tuinbroek aan en spoedde me naar de garage. Het was dinsdag en dan wil mijn meester altijd in z'n donkerblauwe Rolls rijden. Uren waren we bezig geweest met poetsen, en altijd bang voor een fikse straf, als bleek dat de meester niet tevreden was. Het litteken dat ik op mijn linkerwang heb, is veroorzaakt door een duimafdruk op de zilveren bumperplaat. Mijn meester heeft altijd een staf met geslepen punt bij zich.

Het is al 8:30 AM als mijn meester de laan uitrijdt. Meteen klinkt het geluid van de tafelbel. Mevrouw noodt mij, zoals elke ochtend als de meester vertrekt, in de werkkamer van Meester. En weer heeft ze haar Badjas aan.

Ik zocht naar huisvesting en werk in het westen. Mevrouw rookt achteraf altijd een klein filtersigaretje. Ik ga weer verder, deze klus zit er voor vandaag weer op. "Tot Morgen, knipoogt Mevrouw"

Door Bicat

Geselecteerd

door Spencer Brandsen [ link ] 19 bijdragen

Dinsdag, 4 Juni 2013
Journaal

Ssst, even naar het journaal kijken, zegt een van de dames. De nieuwslezer is nog maar nauwelijks in beeld als een gekibbel losbarst over zijn nieuwe stropdas. Kan die nou wel of kan die nou niet? De kampen van voor- en tegenstandsters zijn ongeveer even groot. Argumenten worden aangedragen en gepareerd met tegenargumenten, de toon wordt steeds feller, men komt niet tot overeenstemming. De nieuwslezer is door al het verbale geweld niet te verstaan. Als er even een onverwachte stilte valt breng ik te berde dat het toch gaat om wat de nieuwslezer zégt en niet om wat voor kleding hij draagt. Niemand reageert, ik word alleen een beetje meewarig aangekeken. Intussen is het journaal al weer afgelopen.

Als de nieuwslezer ooit meldt dat de derde wereldoorlog uit is gebroken zal het tot dit gezelschap niet doordringen. De mededeling zal overstemd worden door een discussie over zijn nieuwe kapsel.

door Spencer Brandsen [ link ] elf bijdragen

Maandag, 27 Mei 2013
Populariteit afkolven moedermelk kalft af

Volgens Bert Koeman, directeur van het KNMI [Koninklijk Nederlands Moedermelk Instituut] wordt er steeds minder moedermelk afgekolfd en wint het ouderwetse 'de borst geven' weer terrein. Er is sprake van een mondiale trend.

In zijn opvallend witte werkkamer legt Bert uit dat het eigenlijk ook logisch is: 'Als je afkolft moet de melk van de borst in de fles en daarna van de fles in het kind. Dat is een omslachtig proces, de melk maakt als het ware een omweg. Als men het kind gewoon de borst geeft - dus volgens De Directe Methode - spaart men tijd uit die men in andere, belangrijkere zaken kan steken, zoals een carrière. Dat afkolven is eigenlijk een heel vreemd fenomeen. Men plast toch ook niet in een jampotje, schroeft het dekseltje er op en zet het in de koelkast om het er een paar uur later weer uit te halen, in de wc leeg te gieten en daarna af te wassen? Zonde van de moeite en de tijd, vooral het laatste. De vrouw van een collega kolfde af, maar kon dit qua tijd moeilijk combineren met haar drukke, hectische, leidinggevende betrekking in de top van de internationale dropveterindustrie. Sinds zij is overgeschakeld op De Directe Methode houdt ze tijd óver!'

Het is duidelijk. Bert kijkt nu op zijn horloge. Dus stellen we nog even de vraag of hij vaak gebeld wordt door mensen die willen weten wat voor weer het wordt. 'Jaja', antwoordt de zichtbaar geïrriteerde moedermelkdeskundige, 'iedere dag, talloze keren. Maar wij waren er eerder, dus die meteorologen moeten de naam van hún instituut maar veranderen!'

door Spencer Brandsen [ link ] vijftien bijdragen

Maandag, 20 Mei 2013
Close encounter

Je kunt over van alles schrijven, zei M, het maakt toch niets uit? Waarom schrijf je niet over die bosmuis? Bosmuis? Ja, die muis die ronde kaaszoutjes at toen we op dat bankje zaten. Okee,vooruit dan maar. M en ik zaten op een bankje in het bos. Het was om een uur of 6 in de namiddag en nog aangenaam warm, hoewel de eerste tekenen van de naderende herfst zich reeds aandienden. Vanwege het tijdstip was het erg rustig en misschien was het daarom dat we een zacht ritselend geluidje in de onmiddellijke omgeving opmerkten. Een vogeltje dachten we, maar het bleek een bosmuis te zijn.

Deze Apodemus sylvaticus is donkerbruin met geelbruine flanken en heeft een zilverachtig grijze buik, al konden we dat laatste niet door eigen waarneming vaststellen. Met zijn guitige puntneusje, grote ogen en Mickey Mouse-oren heeft hij alles in huis om zelfs het kilste hart te ontdooien. Als u me niet gelooft moet u maar even op internet kijken. Ja, aaaaah... En daar komt dan nog bij dat hij maar tussen de 13 en 27 gram weegt, wat echt heel weinig is.

Maar goed, naast ons bankje lag een half pak ronde kaaszoutjes en onze kleine vriend hield een zoutje in zijn knuistjes en knabbelde daar zorgvuldig de rand van af. Het voelde heel intiem aan, zoals we daar zaten met z'n drieën, want het was net alsof de muis bij ons hoorde en wij bij hem, en we vonden het jammer dat we geen boterhammen of zo bij ons hadden om met hem mee te eten. Niet dat we honger hadden, maar gewoon voor de gezelligheid.

Iedere keer nadat hij de rand van een zoutje had afgeknabbeld verdween hij met de rest in de struiken om even later terug te keren en aan het volgende te beginnen. Hij ging hiermee door tot het pak leeg was; toen kwam hij niet meer terug.Wel hoorden we een in volume toenemend hoog gezoem en even daarna zagen we op een hoogte van twee meter een vliegend schoteltje met een diameter van ongeveer 30 cm naar ons toe zweven. Aan de onderkant was een rond luikje te zien dat iets groter was dan een kaaszoutje zonder rand.

Het schoteltje daalde wat en we zagen dat er aan de bovenkant een doorzichtig, halfbolvormig koepeltje op zat. Daarin konden we het kopje van onze kleine vriend duidelijk onderscheiden. Hij zwaaide even naar ons, richtte de boeg van zijn voertuigje schuin omhoog, accelereerde toen met een duizelingwekkende vaart de lucht in en was in een oogwenk uit het gezicht verdwenen. Warpdrive, dat kon haast niet anders. Beduusd keken M en ik elkaar een tijdje zwijgend aan. Toen zei ze: Ze zijn dus niet altijd groen.

door Spencer Brandsen [ link ] vijftien bijdragen

Dinsdag, 14 Mei 2013
Vreemd

Twee vage kennissen van me begonnen ooit een popgroep. Het was uiteraard de bedoeling om op die manier rijk en beroemd te worden maar daar kwam, zoals in de meeste gevallen, weinig van terecht. Wel wisten ze een eerste - en tevens laatste - cd uit te brengen die alleen onder vrienden en familie enige aftrek vond.

Tot iemand bij toeval ontdekte - de details kan ik me niet meer herinneren - dat er in de enige platenzaak van een Frans dorp met een voor Nederlanders nogal moeilijk uitspreekbare naam maar liefst 241 exemplaren van de debuut-cd waren verkocht. Verbazing alom. Had een van de groepsleden daar misschien aardige en vermogende grootouders wonen? Dat bleek niet het geval. Andere familieleden dan, of vrienden, of kennissen? Ook daarvan was geen sprake. Sterker: niemand had het plaatsje ooit bezocht of was zelfs maar van het bestaan ervan op de hoogte geweest. Het was een vreemde toestand.

Vanaf dat moment begon men plannen te maken om zuidwaarts te trekken en op onderzoek uit te gaan. Maar er kwam steeds iets tussen, de reis werd uitgesteld, de plannen werden veranderd, een nieuwe vertrekdatum werd afgesproken om vervolgens weer naar een later tijdstip verschoven te worden, waarop het dan ook weer niet doorging. Aan goede wil ontbrak het niet, maar op de een of andere manier wilde het er maar niet van komen, het was alsof een onzichtbare hand hen tegenhield. Uiteindelijk zijn ze nooit gegaan. Ze wisten zelf ook niet waarom.

door Spencer Brandsen [ link ] dertien bijdragen

Maandag, 6 Mei 2013
Recht voor z'n raap

Om te beginnen wil ik even stellen dat ik ben die ik ben, was die ik was en zal zijn die ik zijn zal. Dat dat dus duidelijk is.
Verder noem ik de dingen bij hun naam, vat de koe bij de horens en bak geen zoete broodjes om de mensen honing om de mond te smeren. Verre van dat. Ik bedien mij van een directe, gespierde taal en doe niet aan nuancering of subtiliteit want dat is voor watjes. Nee, mijn stijl is recht voor z'n raap en ik speel keihard op de man of vrouw, zonder respect of mededogen. Dat er mensen zijn die dat tegen de borst stuit of zich daardoor gekwetst voelen en me een botte, agressieve boerenlul met ADHD zonder fatsoen of manieren vinden, die als een olifant met een botte bijl op de porseleinkast inhakt, zal me aan me reet roesten. Die lui moeten dan maar oprotten naar de Noordpool of de Sahara, daar is het lekker rustig. Of aan het gas gaan. Opgeruimd staat netjes. Dat dat dus maar even duidelijk is.

Nu dan - beter laat dan nooit - het eigenlijke onderwerp van dit stukje, namelijk de Partij voor de Dieren. Aan dit mongolenclubje van de godsdienstwaanzinnige truthola Marianne Thieme erger ik me al jaren de tyfus.
En waarom? Hierom: ze besteden daar veel te veel aandacht aan het welzijn van inferieure kutbeesten als koeien, varkens, herten en dergelijke, maar hoe vaak hoor je ze over Konijnen? Precies: zelden of nooit! En dat is een regelrecht schandaal!
Want Het Konijn is klein en zacht en aaibaar en beweegt Z'n neusje de hele tijd op een schattige manier, kom daar bij een koe maar eens om! Bovendien is Het Konijn de intelligentste van alle dieren want je kan Hem geen trucjes leren als op commando een pootje geven of een stok apporteren. Hij zou het wel kunnen als Hij zou willen maar Hij weigert een slaaf van de mens te worden! Het Konijn is een trots, edel en raszuiver dier dat Zijn vrijheid liefheeft en Zich voor niemands karretje laat spannen! Een ethisch hoogstaand dier ook.
Recent wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat Zijn ingewanden heel goed in staat zijn om dierlijk voedsel te verteren, maar Hij kiest bewust voor een vegetarisch dieet. Vergelijk dat eens met een dolfijn die er niet voor terugdeinst dagelijks tientallen onschuldige vissen levend op te vreten, zonder verdoving!

Daarom eis ik een verbod op het houden van Konijnen om welke redenen dan ook. Met onmiddellijke ingang! Konijnen horen in het bos en niet in een te kleine kooi waar Ze voortdurend geterroriseerd worden door etterige kleine kinderen. Laat alle Konijnen direct vrij! En als het niet goedschiks kan, dan maar kwaadschiks! Laat dat duidelijk zijn! Dit is nu al de zoveelste keer dat ik het over duidelijkheid heb, maar dat is de kracht van de herhaling. Waardoor alles duidelijk wordt. Dit dus even voor alle duidelijkheid.

Weg met de Partij voor de Dieren, Leve Het Konijn!

door Spencer Brandsen [ link ] zeven bijdragen

Dinsdag, 30 April 2013
Stemmen 3 - De expert

Hij schrijdt over het beeldscherm in zijn witte jas. Het spiegeltje in zijn hand verschaft hem een aureool van autoriteit. Als hij spreekt is het argumentum ad verecundiam. Geen ontkomen aan. Zijn hagelwitte rij positief glimmende tanden ton sur ton met zijn grijzende slapen. Timbre van stem en argument perfect getrimd aan oogopslag, vertraging van de beweging en aandacht vestigend op het onderwerp in kwestie: een flesje mondwater.

Zou hij écht zó uit zijn bek meuren dat hij dit zo overtuigend kan aanprijzen?

door Eliv [ link ] elf bijdragen

Donderdag, 18 April 2013
Stemmen 2- Exposure

Sommige mensen hebben het gewoon. Die hebben alle luisteraars aan hun lippen hangen. Niet alleen de luisteraars, maar ook microfoons. En de vrouwen. Soms zelfs mannen. De senioriteit druipt er vanaf. Dat moet dan toch waar zijn? Als zij het zeggen is er geen ontkomen meer aan.

De vrouw die monotoon Aqua di Gorgio bromt in de reclame. Moskowicz die zorgvuldig en geaffecteerd dure woorden articuleert. Mladic bij het binnenkomen van de enclave, om nog maar te zwijgen van de pianospeler Karremans.

Je bent niet wat je eet, je bent wat je praat. Want dat is wat eruit komt, niet wat erin gaat. Anderen gaan erin bij je, tokkelen op je empatische en emperische kwabben zonder dat je het door hebt.

Sommigen zeggen demagogie, maar waar ben je zelf?

Je hoort het aan. Je reageert niet.

De trance van de volger heeft zich meester van je gemaakt.

C’est la ton qui fait la puissance.

door Eliv [ link ] 23 bijdragen

Donderdag, 4 April 2013
De Ex van -1

God, wat had ze een keiharde zin om hem eens voor te binden en gesandwiched te worden. Hoelang was het geleden? Zeven maanden? Ja, zo lang was het alweer. Af en toe wel een lief scharreltje tussendoor, ook wel een triootje, maar dat haalde het niet bij d’r ex. Wat had ze toch gedaan…. Temperament. Ja, dat is iets ontembaars. Maakt meer kapot dan je lief is. Word je mee geboren, kom je nooit meer vanaf.

Ze gooide de theedoek in de wasmand. Snel, de volgende, voor het weer begon te lekken. De wasmand zag al wat rood. Waarom vergat ze dat ook altijd? Net zoals ze d’r ex niet kon vergeten. Raar. Zo selectief als die grijze brij werkt. Die periode werd al wat minder. Zette soms zo heftig in dat het wel een rituele slachting leek. Ok, gestopt; gelukkig vrij snel deze keer. Kan nu de witte skischans erin. Zomerrokje erover dan maar, in die tachtiger jaren ruiterbroeken die ze zo leuk vond zag je die schanscontouren iets te duidelijk.

Ja, een strak figuur had ze nog voor haar leeftijd. Niet zo’n afgeleefd halfdoodgetrainde skelettenkop met botoxlippen als in al die wijfendetectives op tv. God, wat moest je diep en hopeloos zijn dat je daarnaar wou kijken. Een godsraadsel hoe ze die shit op tv krijgen, laat staan houden. Nee, puur natuur. Dat was ze. En lelijk was ze ook niet. Goed, d’r haar werd wat dunner, maar soit, dat viel toch niet op in het licht van de 30+ dansfeesten en door de drank.

Ze twijfelde: zou ze hem eens voorbinden onder een rokje? Nee; slecht voor de jacht. Gewoon goed kijken en je weet wat voor vlees je in de kuip hebt. Subdominante Scheve brilletjes. Hangend hoofd, loerend over de rand van hun scheve bril, alsof ze te grazen zijn genomen met be toiletbril. Beng!Beng!Beng! The Flora’s revenge The attack of the WC-eend. Dat denk je. Ze zien je kijken. Feilloos hun slachtoffer peilend, loerend over de rand van wat de wereld ze biedt. Hun opening kan vaak niet botter. Van puberaal motorkap enzo tot gestuntelde megalomanie, Alles voor het vlees en de vernedering. Die won je niet met zo’n bobbel in je rok. Dat moet subtieler. Maar dan heb je wel wat, want ze doen echt alles voor het vlees...

Het vlees! Shit, het vlees moet nog uit de vriezer!. Snel haalde ze de varkenshaas eruit. Voorgemarineerd en vacuüm getrokken knalt ze het in de pan, deksel erop. Niet dat er een poes bijkan om het op te eten. Het is toch al vacuüm, en een poes die het op zou vreten heeft ze ook al niet. Waarom dan toch in de pan en die deksel? Gewoon. Gewoonte. Ging vroeger thuis ook zo. Heerlijk, die dingen zonder reden. Waarom moet alles een reden hebben? Logica is eigenlijk om van te gruwelen. Heerlijke grilligheid, dat is wat me drijft denkt ze. Deel van mijn temperament.

Dan heeft ze in de gaten dat de buurman haar aanstaart. Handdoek nog tussen haar benen, gelukkig wat omhoog, streepje bedekt. Halfopen mond en twee binnentuintjes ertussen. Ze had hem wel vaker gezien. Telkens als ze het bleke TL-licht aanhad. De laatste tijd deed ze het wel vaker aan. Beetje spelen met… Snel bukte ze, en trok ze haar kleren aan Dit was iets te veel. Of: iets te snel. Ze hield ervan, kon het niet laten. Ophitsen was haar natuur, deel van haar temperament. Ze keek weer; hij was weg. Snel pakte ze de lippenstift, en begon haar 06-nummer in spiegelbeeld groot op het raam te schrijven. Even haperde ze, en dacht ze aan het 06-nummer van haar onderbuurvrouw. Toen kalkte ze snel haar eigen 06-nummer op het raam.

door Eliv [ link ] 32 bijdragen

Donderdag, 28 Maart 2013
Stemmen 1 – Radio

Blast from the past. Er was nog geen internet. TV was er alleen ’s avonds en op woensdag- zaterdagmiddag. Maar radio was er altijd.

Ik draai aan een grote ronde knop. Gekraak. Meer stof in de potmeter dan geluid van de zender. Soms muziek, soms opinie. Meer was er niet, hoefde er niet te zijn.

Zwart rondom, bovenop centrisch geribbeld aluminium. Door die knop kwam de wereld tot me, voor het eerst zonder ouders, eigen keuze, muziek. Maar wat het echt leuk maakte waren de diskjockeys. Humor, vlotte babbel. Nu zouden we –wat meer intellectueel belegd (sommigen?)- zeggen: inhoudsloos, en met één klik terugspringen naar BNR newsradio. Toen niet. Deejays bepaalden de sfeer tussen de platen; van plaat naar plaat. Gebiologeerd luisterde ik. En met mijn adoratie groeide mijn platenverzameling.

Na een half jaar stuurde ik mijn eerste bandje naar een piratenzender. Tegen beter weten in weet ik mijn nasale stem aan de slechte microfoon. Ik mocht toch even langskomen en kennismaken om te kijken hoe het ging. De zolderkamer in de Da Costabuurt was het Mekka, maar deedjayen zat er niet in. Het lag niet aan de microfoon…

Mijn babbel was gewoon niet vlot genoeg.

Nu rij ik vaak auto en luister nog steeds naar de radio. Door mijn hoofd speelt de vraag wat het minste inhoud heeft: Jensen op Lul FM en kale Umberto Nieuwsglimspritzer?

Of de herinnering aan de eindeloze ether achter de zilveren draaiknop.

Voor piraten is geen ruimte meer.

door Eliv [ link ] 23 bijdragen

Maandag, 25 Maart 2013
Acteren

Vroeger was het zo dat je geacht werd je mond te houden over zaken waar je geen verstand van had. Dankzij de democratisering van de samenleving is dat tegenwoordig niet meer het geval; iedereen mag overal over meepraten. Daarom kan ik dit stukje over acteren schrijven terwijl ik geen verstand heb van acteren. Niettemin zie ik dagelijks op tv acteurs en actrices [in films en series] waarvan ik vind dat ze goed of slecht acteren. Maar als ik er geen verstand van heb, waarop is zo'n oordeel dan gebaseerd?

Eerst maar eens gekeken wat de woordenboeken over acteren te melden hebben. Samenvattend komt het er op neer dat 't het spelen van een rol is, doen alsof je iemand anders bent, maar dan zodanig dat het niet opvalt. Ai, dat is lastig. Want dat betekent dat je om te beoordelen of iemand goed kan acteren zou moeten weten hoe hij of zij normaal is, als zichzelf, want anders heb je geen vergelijkingsmateriaal. Robert de Niro heb ik bijvoorbeeld altijd een goede acteur gevonden, maar om er achter te komen of dat terecht is zou ik moeten weten hoe hij zich gedraagt als hij niet werkt, dus geen rol speelt, in het weekend bijvoorbeeld. Helaas is het moeilijk daar achter te komen. Bij de meeste andere acteurs en actrices is het van hetzelfde laken een pak.

Gelukkig hebben we Jeroen Krabbé. Die kennen we als acteur in films en tv-series, maar ook als zichzelf verschijnt hij vrij regelmatig op de treurbuis, dus we kunnen vergelijken. Als hij acteert speelt hij een rol, maar het valt [mij] altijd op dát hij dat doet. De conclusie zou dus moeten zijn dat hij niet kan acteren. Echter: als hij zich als zichzelf manifesteert is er geen verschil vast te stellen. Dan zien we Jeroen Krabbé die Jeroen Krabbé speelt. Maar het valt wederom op. We hebben hier dus kennelijk te maken met een acteur die niet eens zichzelf geloofwaardig kan neerzetten. Op die manier wordt het wel erg ingewikkeld..

Jeroen is behalve acteur ook nog regisseur en kunstschilder. In de laatste hoedanigheid zag ik hem eens in zijn atelier een doek dat hem kennelijk niet beviel met kracht tegen de muur smijten. Het kwam geforceerd en belachelijk over. Ik dacht: hij heeft vast in een boek over Vincent van Gogh gelezen dat die dat ook wel eens deed.

Wijlen Bob den Uyl schreef eens over Nederlandse acteurs dat ze maar één smoel kunnen trekken, namelijk hun eigen smoel. Of hij daarbij aan Jeroen Krabbé gedacht heeft is niet bekend.

Als we vinden dat iemand goed acteert bedoelen we misschien alleen maar dat de persoon in kwestie geloofwaardig op ons overkomt. Een genuanceerder oordeel kunnen we maar beter overlaten aan iemand die er verstand van heeft. Aan Jeroen Krabbé bijvoorbeeld.

door Spencer Brandsen [ link ] 29 bijdragen

Maandag, 4 Maart 2013
Goede bedoelingen

De economie stimuleren, dat had ik altijd veel te weinig gedaan. Want ik kocht alleen het hoogst noodzakelijke - m'n ecologische voetafdruk had een lachwekkend kindermaatje - en daar wilde ik nu eens verandering in brengen. Niet omdat ik iets nodig had, maar om m'n goede wil te tonen. Om te laten zien dat ik m'n plicht als burger wel degelijk wenste te vervullen.

Want alles draaide immers om de economie, daar werd je voortdurend van alle kanten op gewezen, en mensen die nooit iets kochten, daar had het land niets aan. Omdat het me puur om de intentie ging leek het me het beste om volstrekt nutteloze artikelen aan te schaffen, maar waar vond je die.

Op Google tikte ik 'nutteloze artikelen' in, maar dat leverde niets op, nutteloze artikelen leken niet te bestaan. Wat eigenlijk ook niet zo gek was, want ieder artikel dat verkocht werd, hoe overbodig in andere opzichten ook, vormde een stimulans voor de economie en was dus nuttig, louter vanwege het feit dat het de verkoper - en indirect de staat - geld opleverde. Mijn oog viel op 'Encyclopedie van nutteloze feiten' van Simon Rozendaal en Hein Meijers, verkrijgbaar bij Bol.com: 'Vegetariërs laten meer winden dan vleeseters'. Dat wist ik niet, maar het leek me ergens wel logisch. Groente was moeilijker te verteren dan vlees, een koe had er wel zeven magen en iets van een kilometer aan darmen voor nodig, dus dat er dan als bijproduct, als een soort illustratie van het feit dat er enorme inspanningen verricht werden, meer gas vrijkwam was niet echt verbazingwekkend.

Er was ook nog 'Het grote boek van nutteloze kennis' en een boek dat kortweg 'Nutteloze feiten' als titel had, maar de Encyclopedie was het duurst en daarom bestelde ik die, voor 19,95 euro. Niet echt een bedrag dat de economie met een ruk uit het slop zou trekken, maar toch een begin. Daarna wist ik echter niets meer, hoewel mijn totaal aan materiële bezittingen bij veiling vermoedelijk niet meer dan een paar duizend euro zou opbrengen en waarschijnlijk dat niet eens. Ik piekerde me suf tot me plotseling inviel dat ik m'n geld niet noodzakelijkerwijs zélf hoefde uit te geven, ik kon dat ook aan anderen uitbesteden, dat was nog modern ook.

In het keukenkastje stond een kilo's wegende glazen pot met muntstukken van 5, 10 en 20 eurocent. Ik stopte mijn jaszakken er vol mee en begon aan een wandeling door het park, waarbij ik om de meter een muntstukje op de grond liet vallen. Ik had eens ergens gelezen dat die alleen door heel arme mensen, nog armer dan ik dus, werden opgeraapt, de rest voelde zich daar te goed voor. Aldus stimuleerde ik niet alleen de economie maar hielp ook nog de absolute minima. Weer thuisgekomen voelde ik me een goed mens. Even.

door Spencer Brandsen [ link ] 48 bijdragen

Dinsdag, 19 Februari 2013
Zero

In de loop der tijd is me verscheidene keren gevraagd hoe het komt dat ik zo veel van auto’s en hun vormgeving weet, terwijl ik zelf nooit zo’n soort vervoermiddel heb gehad en zelfs niet in het bezit ben van een rijbewijs. Men schijnt dat nogal vreemd te vinden, maar het is denk ik wel te verklaren. Als kind slenterde ik iedere dag in een kwartier naar school en legde vele saaie uren later de route in omgekeerde volgorde af. Deze voerde grotendeels door stille, lege straten waarin helemaal niets scheen te gebeuren of te veranderen. Nou ja, af en toe zag je iemand die een hond of kinderwagen uitliet, maar verder heerste er een roerloze rust. Meisjes bestonden in die tijd nog niet en mijn mannelijke leeftijdgenootjes schenen zich voornamelijk bezig te houden met ruwe spelletjes en zo hard mogelijk tegen elkaar schreeuwen, activiteiten die me weinig aanspraken. Dus dwaalde ik meestal in m’n eentje door de straten en keek naar de auto’s. Bewonderde of verafschuwde hun lijnenspel en vroeg me af waarom de ontwerpers bepaalde details zó en niet anders hadden uitgewerkt. En er gebeurde nog eens wat, want ieder jaar kwamen er nieuwe modellen op de markt waar je je het hoofd over kon breken. Of een bestaand model had een ‘facelift’ gekregen en dan kon je je afvragen of deze al of niet een verbetering inhield. Jaren later breidde m’n belangstelling voor vormgeving zich langzaam uit naar andere gebieden zoals huisraad [Dutsj diezajn!] en architectuur, maar ik wil me hier beperken tot auto’s. Daarvan zijn de ontwikkelingskosten torenhoog. Fabrikanten willen dus modellen uitbrengen die een groot publiek aanspreken en aangezien dat grote publiek een conventionele smaak heeft, worden al te drieste vormexperimenten weinig op prijs gesteld. Vormgevers richten zich hiernaar en zullen zich meestal voornamelijk beperken tot het volgen van de heersende mode. In speciale designstudies voor autotentoonstellingen hebben ze meer speelruimte, maar ook daar ziet men zelden iets baanbrekends gebeuren. Maar zoals overal zijn er ook hier uitzonderingen. Zo was in 1970 op de Turijnse autosalon de Lancia Stratos Zero te zien, een conceptstudie van de firma Bertone, ontworpen door de jonge Marcello Gandini. Zo ongeveer alles aan deze auto was anders dan gebruikelijk. Neus, dak en achterkant waren niet afzonderlijk te onderscheiden, alles vormde één geheel. Deuren had hij niet, men stapte in via de voorruit waarbij het stuur naar voren geklapt kon worden om niet in de weg te zitten. Verzonken in de zijkant zaten twee ruitjes waarvan de onderste bijna tot op de vloer doorliep, de motorkap was driehoekig, de hoogte adembenemend laag. Het leek alsof gepoogd was alles wat men zich bij het begrip ‘auto’ voorstelde overhoop te halen. Een soort Rietveldstoel van de autoindustrie. Over of hij mooi of lelijk was wil ik het niet hebben, hij was vooral heel ánders en dus origineel. Ook op het gebruiksgemak – of het gebrek eraan – zal ik geen commentaar leveren. Toen Rietveld verweten werd dat zijn stoel niet comfortabel was zei hij: ‘zitten’ is een werkwoord. Wel, ‘autorijden’ is ook een werkwoord… Op YouTube is de Zero rijdend te zien. Soms bekijk ik het filmpje en verbaas me er over dat het al 43 jaar geleden is dat deze ufo op wielen het levenslicht zag.

door Spencer Brandsen [ link ] zestien bijdragen

Dinsdag, 5 Februari 2013
Tussen droom en daad [1]

Er zijn van die projecten die wel bedacht maar nooit uitgevoerd worden. Daarvan heb ik zelf ook een voorraadje. Zo meende ik een jaar of dertig geleden dat de wereld dringend behoefte had aan draagbare watervallen. Want watervallen waren er meer dan genoeg - grote en kleine, natuurlijke of door de mens aangelegde zoals die in Central Park - maar ze hadden allemaal een tekortkoming gemeen, namelijk dat ze niet draagbaar waren.

Want hoe plezierig zou het wel niet zijn als iedereen over een draagbare waterval kon beschikken die men overal mee naar toe kon nemen? Met behulp van mijn rudimentaire tekenvaardigheid werkte ik het idee globaal uit in wat knullige schetsjes. Het zou een grotendeels doorzichtige koffer moeten worden, gewoon met een handgreep aan de bovenkant. Binnenin zat de waterval die van energie werd voorzien door een batterij of wat zonnecellen. Hij moest er zo echt mogelijk uit zien met stenen en gras en misschien zelfs een boompje en wat struiken. Je kon in speelgoed- en hobbywinkels voor modeltreintjes van alles kopen om een miniatuurlandschap te maken waar ze doorheen konden rijden, daar moest wel iets mee te doen zijn, maar dat waren details die ik later nog wel eens zou uitzoeken. Maar nee dus, het is er nooit van gekomen. Jammer eigenlijk, want stel je eens voor hoeveel vrolijker het straatbeeld zou zijn als iedereen zijn of haar eigen privéwaterval met zich meedroeg. En de kleintjes een minikoffertje met alleen een niet werkend statisch modelletje zonder water. Want kinderen maken toch altijd alles kapot.

door Spencer Brandsen [ link ] 17 bijdragen

Holle retoriek

"Aarsema, dan komen de tachtigerjaren puberale streeptinten van de eerste kabeltv binnen op mijn kolkende oogbollen als de tube mayonaise leeggeknepen in in een onderzoekende puberkringspier . Vage opgedroogde veegklodderstrepen op de dikke zware afstandsbediening die het allang niet meer doet. Bolle schermen versterken de aplastische rondingen. Antennes nog met coax en zaad in een sok, geurend naar kamille gemengd met nat speculaas. Jong zijn is zo mooi…"

"Zit je achter het meest nieuwe en hipste technologische apparaat van deze eeuw, kom je op een stukje internet over columns schrijven. En dat is nu exact wat ik zocht! Soms zoek je iets, en kan je het niet vinden. Maar nu wel! Ik zoek iets om mijn Nederlandse woordenschat in te verwerken. En dan zoek je, en zoek je, en dan VIND je!

Soms zoek je iets anders. En dan vind je het niet. Mannen, of vrouwen, pennen, papier, boeken, bekers of boodschappen, je vind het soms niet.

Maar nu heb ik het gevonden!

Groetjes Lieke"

(Lieke, Zelf een column schrijven)

"Daarom is bicat een lichtje, een vuurtoren voor de verloren lopende dolenden.
Want dat er velen op de dool. Een gevolg van zich onbestemd, zonder nuttig doel, afgevlakt en weinig bijzonder voelen maar misschien nog meer eengevolg van het vluchten voor deze zelfrealisatie, deze pijn van een ziel zonder importantie niet te hoeven voelen. En daar compensatie middelen voor zoeken en aangboden krijgen. Drugs, sex met dieren, sex met kinderen die geen leeftijd meer nodig schijnen te hebben, autorijden, schoeisel, weblogs, gangbangs, sport, wat al niet. Als het maar lijkt dat je vooral bezig bent. Al is het nietszeggend en immoreel, al is het bellenblazen met je mond dicht of een kraak zetten en minister zijn.

En dan is er bicat..aus blaue hinein zu uns gezogen, zonder eigenaren of aandeelhouders die stakingen uitlokken, zonder stompzinnig geleuter, nee, de magie van de fantasie, de fictie en de nederlandse taal aan de macht.
Een baken van troost, een zwoele geur vlak voor het slapen gaan, een enorme uitzinnige stapel draadjesvlees met dampende jus, een romance achter het frietkot, scooters en mobieltjes, vogels die hun eigen lied zingen, de eigen partituur kennen en geen regisseur of dirigent nodig hebben, de horror en thrill. Dat wat onbewust en ondergronds en ook van het leven zelf is. En niet wordt voorgeschreven door de krant, de tv, radio, politiek, banken en verzekeraars, speculanten die denken met 'de echte waarheid' om te gaan. Nee, ik ben geen echt schrijver maar wel groot fan van het schaarse bicat talent."
(Peter Novecento, Haagsche Post)

"Schuimbekkend van woede las ik de met een danige onverschilligheid geschreven colums betreffend de holocaust en Auschwitz. De flarden teksten vol schrijffouten en loze beweringen, getuigen van weinig historisch besef maar vooral een respectloze attitude jegens miljoenen slachtoffers. Vandaar mijn bijdrage met het verzoek de richtlijnen als opgesteld in de bijlage te respecteren en in acht te nemen.

vr groet

dhr. Papen"
(Daniël Papen, via email)

"Diep geroerd, met geknepen stembanden, omvloerste oogleden, brandend maagzuur en kloppende roede (het is tenslotte 5 december) mocht ik uw fraaie stuk proza over mijn getroebleerde netvlies laten glijden... De woorden vertalen zich moeiteloos in zielsetsende beelden. Dank!"
(bromde Zielknijper, 5 december 2005)

"Geachte heer,

Mag ik u verzoeken het plaatje van de te jonge dame van uw site te verwijderen. Er zijn namelijk nog al wat mensen die dit niet lollig vinden. Diverse klaag e-mails over gehad. Mag ik u er op attenderen dat het hier om Kinderporno gaat en de wetgever daar meer dan 4 jaar gevangenisstraf op heeft gezet. Ik ga ervan uit dat het om een misvertstand gaat, als moderator. Met vriendelijke groet.

Sociale Jeugd- en Zedenpolitie te Amsterdam
Commerciele zaken
020-5592585"
(i030142@planet.nl, 14 december 2004)

"Schitterend verwoord dat artikel over Clarence. Liep jaren met een missie, aan de voetballiefhebbers (niet de kenners) proberen uit te leggen dat Abe en Piet beter zijn dan het orakel uit betondorp. Was onbegonnen werk. Het klootjesvolk adoreert Ellen van Langen, Geesink en Rieu, en vinden mevrouw Blankers, Ruska en Roby lakatos maar niks, ze weten waarschijnlijk niet eens wie het zijn. Toen Keizer stopte heb ik jaren niet meer gekeken. Toen zag ik die Fin en een paar jaren later een Surinamer met een Nederlands paspoort (Had die Fin er ook maar een gehad). Ja en dan begint het heilige vuur weer te branden. Deze twee zijn tactisch en technisch het beste wat er op Nederlandse velden heeft rondgelopen (wat ik in mijn leven heb gezien). Keizer had niks met voetbal te maken, dat was ballet,kunst, en soms als het niet belangrijk was helemaal niks .En Abe ken ik van wat beelden, maar als je naar de verhalen over hem luistert hoef je de verteller maar in de ogen te kijken en herken je meteen de kenners uit die tijd."
(via mail, 23 oktober 2005)

"pedante snikkels, komen kut te kort. Webloggen is niet voor mietjes maar ook niet voor stoere geile binken, webloggen is namelijk een fenomeen, een spookbeeld voor blinden die zich vergapen aan de wijde wereld van het internet om zichzelf te ontmoeten, een monologue interieur te voeren en dan de echo terughoren, het internet dat een wonder is wat een dom irrationeel fenomeen is. Echt iets voor pedante snikkels en kale kutten die niet neuken maar wel in elkaars nek willen hijgen en tijd teveel hebben. Ik zou er helemaal niet aan beginnen en beroemd en rijk ben ik al, zegt het liefje. Ik heb de grootste en zij heeft de lekkerste en we verdoen de tijd liever in elkaar verstrengeld dan te vergooien op zo’n vervuilde weblogmarkt. Mot je alweer email beantwoorden enzo, in je vrije tijd, be je gek. Opzoute, stik dur maar in, Goossens, kijk maar uit dat ze niet vreemdgaan terwijl jij al die poen verdient, sneue wolf, ouwe rukker, voordat je het in de gaten hebt sta je een verschrikkelijk stinkend goedje op je scrotum te smeren terwijl je staat te huilen omdat je zo belazerd bent terwijl je het alleen maar goed bedoeld, voor ons allebei schatje, weetje, heerlijk met vakantie strax, saampjes, maar vanavond moet ik werken snappie, centjes verdienen mot pappie, kijk niet zo beteuterd, je wilt helemal niet naar de Lidl, je wilt daar nooit gezien worden zei je, nou dan. Nou tot strax dan, he ?"
(nove, 12 oktober 2005)

"Bicat.net, dat is toch die achterlijke webstek voor rukkende, boerende en altijd bezopen kerels? Dat zielige pathetische zooitje ongeregeldheden dat uitgebraakte hersenkwak probeert te verkopen als prozadrek? Natte winden, dikke drollen, kleverige onduidelijkheden? Slurptrekkende draaigorgels, voorhuidjogging avant la lettre en berensgrote buikglijers?" (Jeremias Schubbenrug, in Nova, 4 oktober 2005)

Reageerziekte

"Op een vrolijke dag toen ik aan mijn, voor al 11 jaar, allerbeste vriendin de liefde heb verklaard en binnen luttele seconden de meest euforische gevoelens door mijn ziel heen flitsten typte een verslag van school begon k te typen en dit kwam tevoorschijn op het samengeperste hoopje uitwerpselen wat ik beschouw als mijn laptop, want zoals velen het niet slecht zou doen als zij dit beseften is bezit enkel een illusie.

Conclusie & nawoord

Niet alleen symbolen hebben invloed op ons doen en denken, de manier waarop ieder mens zichzelf ziet en andere zegt meer over die persoon dan over anderen. Elk mens gaat zijn eigen weg, en het is jammer dat er uit commerciële geldzucht zoveel miscommunicatie ontstaat tussen mensen. Welk mens is beter, het mens dat genadeloos elke, in zijn ogen misdadiger, ritueel vermoord, of die mens die de opdracht geeft om onbewuste signalen stuurt via reclamespotjes en zo het materialisme hoger prijst dan het gevoel om bewust van jezelf en je daden te zijn? Draait het dan uiteindelijk allemaal om geld?
De een vermoord mensen die hun hele leven anderen pijn doen, en de ander roept het gevoel op dat er niets beter is dan nike schoenen in combinatie met een stoere jack met een bontkraag, dat gedoe met die bontkragen id volgens mijn theorie gebaseerd op het paringsgedrag van leeuwen, hoe groter en mooier de manen, des te meer aanzien ze hebben en kans op leiderschap en hoe meer kans ze hebben dat hun genen worden doorgegeven ;).
Door niet te realiseren waar je mee bezig bent, of niet wie, maar wát je eigenlijk bent, ontstaat er miscommunicatie en disharmonie in de maatschappij. Opgaan in de massa kan leiden tot afgunst en afkeer van het geloof in jezelf en in anderen.

En ik wens hierbij balkenende en zijn hele tweede kamer heel veel succes met het oplossen van de “problemen” hier in Nederland, want zo schieten we geen reet op.

Oja, en een gelukkig Nieuwjaar!

Zondag 7 januari 2007, Frank Hooijer"
(Frank Hooijer, 7 Januari 2007)

"Ik had het allemaal al wel eens meegemaakt en niets was mij te dol geweest: eonisme, vice anglais, flaggelatie, ja zelfs koprofagie. Ik was dan ook met graagte ingegaan op de omineus-priapische woorden en lubrieke blikken die "Ellen" tijdens ons gezamelijk consumeren eerder die avond op mij had gericht. Toen we, media nox, eenmaal in haar slaapkamer waren aangekomen, gaf zij steeds minder blijk van doorgaans aan haar toegeschreven mesquinerie. Integendeel,loodzwaar en onvermijdelijk hing het veile sneukelen in de lucht. Binnen no time was de vloer dan ook bezaaid met exuvieën en toonde zij mij haar zinnenprikkelende Junonische leest. Na intiem pidjetten en enige orogenitale schermutselingen (waarbij brod noch javelijn werd ontzien),sloegen wij serieus aan het procreëren. Cunnus en Curacaoënaar leken welhaast voor elkaar geschapen. Hoewel haar defloratie al enige tijd terug had plaatsgevonden, pandoerden wij als nooit tevoren, daarmee verschillende tenesmen bewerkstelligend. Het is maar goed dat haar echtgenoot van deze sluikmin nooit wat heeft gemerkt..."
(TiTo, mei 2006)

"Schrijf eens over vrouwen en hun plek of plaats in de allesverterende zakenoorlogen. Want als er stereotype mannen met diep verborgen schaamtegevoelens over hun potentie problemen en erectiestoornis (taboe naturlijk) dan is dat manifest in hun 'vlucht vooruit' in de freudiaanse wapencultuur. Elke geweerloop, elke zwaardere tank is een gestileerd erectiel apparaat vol dodelijke munitie opgepomnt met miljoenen kogels in een spurt naar het doel wat als lustsymboliek een 'lilith' in een duizelige extase zou moeten brengen want zo 'is de kracht van het leger'. Stoere mannen die eerst de vrouwen opgeilen, dan met hun duwtje in de rug erop los gaan om 'de vijand te onthoofden'. Ik als watje moet altijd vreselijk lachen om die serieuze gezichten die de mannen politici en militairen bij hun gepiep, gezeur en gezeik en hun broodnodige verklaringen trekken.
U, als warmbloedige heterovrouw zal zich wezenloos kunnen uitleven 'tussen de hitsige Jantjes'. Ik stel voor dat u zich een voorstelling maakt over de gang van zaken in de nachten op zo'n nomadenkamp met satellietvererbindingen in de maanloze nachten van de nieuwe woestijnen die worden ontgonnen, namens u en mij, natuurlijk, vanzelf, juist, nee, uiteraard. Het mag ook wel een andere uiterst vervelende erectiestoornis gaan, de ejaculatie praecox. Dat gaat dan vast over de linkse oppositie, denk ik dan, kunt u het fijn neutraal houden.

U bent toch op alle kaasmarkten thuis, hard op weg om zich te bekwamen in een genre waar sex met hoofdletters geschreven moet worden. Vooral de sex benadrukken, Lilith. Veel gore geile, harde, wrede sexscenes, met blinddoeken, kidnap, politiehandboeien, touwen en katrollen, gedwongen masturbatie tussen mannen, tussen vrouwen, scarring en kaalscheren en tot huilens toe dat gepomp met dildo's en dat monotone gezoem van vibratoren sfeervol brengen. Vooral geluiden en kleuren beschrijven, daar ben ik gek op."
(Peter Novecento)

"Is er iemand in de zaal die nog wil doneren aan een zielige arme homosexueuele neger met een onbeschrijflijke ziekte zwaargelovig te dom om te leren of te schijten die bovendien een oog mist en denkt dat de duivel soep in een blik stopt want hoe komt het er anders in en tegelijkertijd vreselijk gebukt gaat onder de laatste Tsunami of de vrees daarvoor want zijn geitenoog gaf vanmorgen onheil aan? Of anderszins zijn hypocriete tot op het bot zwarte geweten schoon wil kopen voor een luchtig schijntje of nóg liever zichzelf onsterfelijk wil maken over het lijk van een ander? Nee? Eénmaal? Andermaal? OK, dan ben ik ook pleite en met Marnix mee naar dat gruwelijk dure restaurant. Bovendien is het al na zessen en sta ik in de baas z'n tijd de wereld te redden en zo heb de cao dat nooit bedoeld. Howdoe en de mazzel. "
(Hein Buffelruft, 28 dec 2005)

"De liefde is groots, ze breekt zonder haar gebit te gebruiken door elke granieten kop heen, verzwakt de wil en maakt elke stoere kerel tot een week omhulsel, een schaduw van zichzelf, een brabbelend luierkind, elke vent verandert van binnenuit en geweldloos door haar rijke zegeningen. Je krijgt een rijpe korstkaas als huid en een hart van vloeibaar goud. Verpletterend is ze en zij, de liefde, de warme zomerse, niet de winterharde en verbitterde tak dus, zit nog steeds vol met geheimen waar niemand de sleutel van kan vinden. Mysterieus is ze, als de ondergrondse geheimzinnige dictatuur van wereldwijde, alomvattende bekabeling waarlangs dagelijks kilometers gecodeerde data tussen de continenten flitsen. De liefde is een tectonishe plaat die schuurt en krast en gangen boort voor lavastromen van vleselijkheid en voedzame sappen die op geen enkele dieet mag ontbreken. Daarom is ze schaars. Tot slot..we heben allemaal een gat van onderen, onthou dat. "
(Nove, relatietherapeut, 3 dec 2005)

"Thanks! Voor de eerlijke en ijskoude bieren vooraf om de ergste dorst te lessen na een lange en vermoeiende reis. En de Champage daarna in gelukkig niet van die zuinige hoeveelheden maar gewoon ruim bemeten pullen. Dank ook voor de wonderschone oester die in zijn natuurlijke habitat beschermd en koel lag te wezen toegedekt met een warme dekentje bosui-liefde en een tikje Tabasco-ondeugd onder die deken. Dank voor de kleinste en schattigste St. Jacobsoesters die ik proefde in Balsamicostroop. Eerbied voor de kort aangebrade en met ontbijtkoek gestoofde kwartel. Ik proefde een tint Orange Marmalade hoewel je zei dat het er niet in zat. Ik hou het erop dat de chefkok zijn geheimen heeft en, hoe hooggeëerd zijn publiek ook mag zijn, ál zijn details zullen ze nooit te horen krijgen. Met liefde deed ik mijn sommeliertaken en het ‘kut-sommelier’ omdat ik de glazen niet tot de nok vulde, neem ik op de koop toe. Onder de indruk was ik van je tzatziki met shrimp en rode grapefruit. Zoet en zuur zoals Bitter & Sweet zoals het leven zelf zoals harmonie zo mooi kan zijn. Ook onder de indruk was ik van je zeewolf met tomatenchutney. Een rode knipoog op een licht in de boter aangezet visje zoals de boter bij de vis behoort te zijn. Je bewees jezelf door met het produkt mee te koken en de zeeduivel vochtig te houden en over te laten lopen in het bedje van zuurkool omrand door koele en volle crême fraiche en slechts gestopt door mosterd. Het zal mijn gebrek aan woordenschat zijn geweest deze poëtische beleving van samenstelling aan mijn disgenoot heer Visser uit te leggen, aan de wijn waarin het beestje zwom heeft het niet gelegen. Emotioneel werd ik bij het aangezicht van mijn vrouw in jouw open keuken, verliefd op de chefkok die zijn konijntje aan de haak had geslagen. Uit het konijnengezin weggetrokken, de zuigelingen achtergelaten en deskundig ontdaan van fluffy flaporen en prachtig gevild en daarna één minuutje aangebraden in de volle boter. Ach, je zei het nog, ‘nog even in de oven en gekeken hoe lang’ in antwoord op de vraag hóe lang dan, zoals Sebastiaan Bach ook vindt dat de piano zichzelf speelt. U zij geprezen met bijzondere gaven, maar het zal mijn eenvoudige ziel zijn die het zo ziet. De ingekookte fond een tikje gezoet nog niet eens meegerekend evenals de witte bonen-truffelpuree en rode kool met vijgen die in een restaurant van naam de kaart had kunnen aanvoeren. Jammer dat je er niet bij was met de kaas. Het zal de tol van de roem zijn geweest of de spanning van het koken op zulk een hoog nivo. Het siert de man die ook gewoon maar een mens van Vleesch & Bloed is gebleven. Het was uit de kunst hoe wij genoten van een walnoot uit Frankrijk gekraakt op de wals van braakgeluiden die wij van boven hoorden komen. Waarschijnlijk was je druk doende in de homard-naire. Het dessert ben ik kwijt evenals het betoog dat ik hield, maar dat was ik toen al kwijt. Het betoog hou je van mij tegoed. Ik zal het je vertellen als ik de liefde verklaar aan mijn vrouw zoals jij gisteren de keuken in het algemeen en ons in het bijzonder de liefde verklaarde. "
(Kiers de Maison, 27 november 2005)

"Ach, heer bicat, nu we het over eten en drinken hebben. Ik kan u te allen tijde aanraden, maar toch vooral in de herfst, van de ganzenlever te proeven. Zoekt u daarbij een zo eenvoudig mogelijk bewerkte ganzenlever, dus geen paté, niets met geconfijte uien of anderszins toevoegingen. U wilt ganzenlever proeven die met de hand is schoongemaakt door een oud boerenvrouwtje die hooguit peper, zout en wat cognac toevoegde en daarna op 70 graden in de oven met de deur op een kier de lever zachtjes liet warm worden. Niet smelten, want dan scheidt het vet van de lever en bent u uw produkt kwijt. Nee, u wilt de lever verwarmen zodat lever, peprer, zout en cognac een geheel gaan vormen. Dat wat u wilt proeven is de waarheid en niets anders dan de waarheid. Slaat u overigens wel in grote hoeveelheden in, niets zo erg als aan het einde te moeten constateren dat u nog wel wat had gelust. Nee, met veel dingen is het zo dat we nèt even meer moeten eten dan ons lief is. Nèt dat decadente punt van overdaad aantikken. Schenkt u daarbij een Gewürztraminer en bij voorkeur hoe ouder hoe beter en liever nog een Grand Cru dan een gewone. Maar als u dan toch uit wilt pakken dan komt u niet heen om de Tokay Pinot Gris.
Daarbij geserveerd met warm en geroosterd brioche brood."
(Harrie Stamper, 23 oktober 2005)

"Of die klassieke Suske & Wiske (het was nummer 78 als ik het goed heb): De Kakkende Kakkerlakken, die aflevering waarin Tante Sidonia in haar keuken te maken heeft met een steeds groter wordende populatie kakkerlakken, die voortdurend alles onderschijten, niet in de laatste plaats de biefstuk met friet die Tante speciaal voor Lambik had gebakken, tot grote woede van onze favoriete zeshaarder, die gelijk een spuitbus pakt en erop los begint te spuiten, dit tot groot enthousiasme van zowel Suske als Wiske, die duchtig beginnen mee te spuiten (we hebben het hier duidelijk over de periode waarin Suske en Wiske nog net zo milieubewust waren als George W. Bush die zijn privejet vanuit Kyoto liet terugvliegen naar zijn range in Texas omdat ie z'n favoriete cowboy-hoed was vergeten), maar in de spuitbus van Lambik blijkt een goedje te zitten dat er voor zorgt dat de kakkerlakken de volgende dag het formaat van een jong paard hebben (professor Barabas had een lege spuitbus gebruikt om zijn nieuwe groei-middel te testen en vergeetachtig als hij was, had hij het bij Tanta Sidonia laten liggen, puur uit teleustelling, want ook na gebruik van het groeimiddel had Tante Sidonia de professor uitgelachen toen hij zijn broek naar beneden deed), afijn, nu de kakkerlakken gegroeid zijn, schijten ze nog harder met als gevolg dat tante Sidonia, Lambik, Suske en Wiske hun huis worden uitgescheten, waarna ze Jerommeke erbij halen, wiens enige bijdrage een ENORME scheet is, gelukkig komt professor Barabas eraan met een grote smile op z'n mombakkes en een nog grotere bobbel in de broek die, zo zal even later blijken, amper in staat is de steeds groter wordende penis van Barabas te verhullen met als gevolg dat Tante Sidonia, gek van geilheid, zich op professor Barabas stort die vrijwel onmiddellijk klaarkomt en bovenop een van de reuzekakkerlakken kwakt die dan weer vrijwel onmiddelijk in elkaar krimpt en in het niets oplost, waarna ook Lambik en Suske en Jerommeke hun apparaat bewerken met het groeimiddel, zodat ze de volgende dag, onder de stimulerende leiding van Tante Sidonia en Wiske, de kakkerlakken dood masturberen. Knipoog Wiske. Einde."
(Max J. Molovich, 23 Augustus 2005)

"De vergelijking ‘vleesetend’ en ‘vrouw’ is een natte wensdroom. Het is veelbetekende symboliek dat er aan vegetarische mutaties man/vrouw/ hermafrodiet wordt gewerkt door de wetenschappelijke elite. Weten zij soms meer? Staat ons Armageddon te wachten ? De finale segregratie, het schisma van de sexen en de ondergang van hun zondige sexueel verkeer als geheime wapen om de wereldbevolking eindelijk zonder oorlogen te kunnen reguleren ? Reincarneren in een plantaardig bestaan in een potje aarde van robotformaties die miljoenen grijze racks van vruchtdragende en geurige planten produceren onder uiterst secure en berekende condities , zonder vrij zon of maanlicht, zonder zicht of gehoor, zonder tastzin, zonder geluid van wind en zee."
(nove, 6 Juni 2005)

Zelfbeschouwing

"Een man van middelbare leeftijd, beet je te dik, beetje te morsig. Baardje of sik wellicht. En witte schilfertjes sieren zijn gelaat. Hij rookt en hij drinkt, maar in tegenstelling tot wat hij ons graag wil doen geloven, niet teveel. Hij is een ambtenaar, schaaltje 9. verder een liefhebbende vader die zijn frustratie over het uitblijvende en waarschijnlijk nooit meer komende grootse leven heeft verruild voor een soort van komisch cynisme. Hij neemt het niemand kwalijk behalve misschien soms zichzelf, maar dan alleen na een Westmalle Tripel te veel. Hartstochtelijk supporter van NAC of een andere club ten zuiden van de grote rivieren, want dat hij een Brabander is moet haast wel. Zo stel ik mij Kiers voor, maar wellicht is het wel gewoon die homofiele Indo die bij Serudang de lege borden ophaalt..who knows.."
(Andy Möller, Gelsenkirchen)

"Het is vast een meteroloog, een weermenneke met een gesmoorde sexualiteit, eentje met een enorm taboe. Een vrijgezelle biologieleraar met verlatingsangst kan ook. Zo'n eenzaam type die nog steeds bij zijn moeder woont en al jaren lesgeeft in het basisonderwijs. Zo'n anonieme 13 inhetdozijnman die spaarzaam leeft, de piepers schilt en de afwas doet, zo eentje die op de middagwandeling met het hondje van moeders vanachter de krant bij een speeltuin of in het park naar stoeiende of voetballende jochies kijkt en de pijn verzwijgt. Een masochist die het taboe koestert.
Zo'n kleffe smeerlap van een potentiele serieverkrachter met banden in een hechte kerkgemeenschap waarop moeders zo trots is omdat hij naast het lesgeven ook nog als hobby het locale knapenkoor dirigeert. Zo eentje die maar beter melancholieke verhaaltjes moet blijven schrijven. "
(Nove, 22/11/2005)

"Ach ja, leuk, schrijvers.

Beetje zo in je donkere hol aan de wereld knagen. Puur verongelijkt verdedigen van een door mede niet-aanwezigen geschapen superieure schertswereld. Lurken aan je pijp. Pijpen aan je lurk. Woorden in langgerekte nadenkzinnen omzetten. Protserige taalvlekjes. Huilerige holheden. Fletse vondsten. Massieve monomane monsters. Een zielige berg toevoegingen aan de duistere put die al veel te lang overstroomt door de gemankeerde bijdragen van nerveus krabbelende geesten met een ongepast gevoel van eeuwigheid.

Die sfeer.

Geef mij maar parkeerwachten. "
(Marnix, 21/11/2005)