stoel
 
 

Navigatie

de voorplecht
louter proza
louter poëzie
liaisons
nostalgie

colofon/contact





Dankbaar

Uitgelogd

Huishoudelijk

5 oktober 2005

Advertentieboer webstats4u, voorheen nedstat, kan de vinketering krijgen. Vanaf vandaag verdwijnt deze teller, de bezoekcijfers zijn bewaard voor het nageslacht en voortaan tellen we verder met Awstats. Koffiebonnen kunt u ophalen bij Tante Miep.

 

De Daghap

Zaterdag, 18 Oktober 2014
Eindstation

Donderdagmiddag heb ik zin om te lopen, loop een heel eind de woestijn in, en zie iets in de verte… maar wat? Een dik half uur later ben ik er. Het blijkt een kerkhof te zijn van heel oude treinen. Ik voel een vreemde verwantschap. Dit zijn mijn broeders. Oude reizigers. Roest en verwrongen staal (zoals ik me soms voel). Het laatste station is bereikt. Zal ik ooit zó eindigen? Helemaal aan het eind staat een grote stoomlocomotief statig en alleen. Ik loop er naar toe, klim in de cabine en rook er een sigaret, in gedachten verzonken. Je staat krampachtig, doch standvastig, als een blok op de rails. Maar de rails gaan nergens heen en de motor is stuk, niets kan je meer in beweging brengen. Nu is er alleen nog de fluitende wind die door de verroeste karkassen waait en die fluistert van betere tijden. Die triomfantelijke fluit: Ik vertrek ! Je hebt het allemaal meegemaakt. Al die intense momenten. Sommige mensen lachen, anderen huilen. En jij was onvermoeibaar. En nu is het allemaal voorbij. Er is geen respekt voor de ouderen. Maar zo gaan de dingen. Een nieuwe tijd breekt aan, nieuwe helden staan op. Time waits for no one…

door ANGEL

uit de mottenballen gevist

door Spencer Brandsen [ link ] acht bijdragen

Zaterdag, 11 Oktober 2014
Villa Alzheimer

Ik zit nu aan tafel met de man waar ik lange tijd in angst voor heb geleefd. Je handen liggen rusteloos op tafel, een te dunne huid kan je levervlekken en aderen niet meer verhullen. Als angstige haasjes zijn ze naarstig op zoek, bibberend over het plastieken kerstplaid, de krant is al beduimeld, mijn pakje sigaretten is kaal geplukt en al je tandenstokers zijn al gebroken. Diep in mij draait de kerstgedachte zich weg van dit tafereel en mijn blik dwaalt af over jouw schouder naar buiten waar de plataan voor het raam in de gure decemberwind op en neer waait. 

’s Zomers had ik nog gezegd hoe mooi de zonnestralen tussen de bladeren doorschenen, nu is het nog slechts een macaber staketsel dat kraakt op deze dagen die alle te vroeg eindigen. Ik stel me voor dat jouw hersenscan er ook zo uit moet zien: waar het eens nog gevuld was met groen, waait nu de wind doorheen. 

Ik kijk terug naar je gezicht dat expressieloos is, je wangen hangen besluitloos naar beneden en je bril lijkt ineens veel te groot voor je gezicht. Waar zijn je priemende ogen gebleven die konden straffen met een enkele blik van afkeuring? Waar zijn die scherpe woorden gebleven die meer pijn konden doen dan een vlakke hand?

Vandaag ben ik op bezoek in jouw huis dat ik allang niet meer het mijne noem. Terwijl moeder en ik praten over hoe het steeds slechter met je gaat, dat ik maar twee keer per jaar langskom, dat ik moeder aandring om je naar een verpleegtehuis te brengen, dat zij mij verwijt te weinig langs te komen… Want ze is op, op van zorgen voor jou. Je was een tiran die met ijzeren hand regeerde over het huiselijke. Jouw falen in het leven, de hoge baan die je niet kreeg, de promotie tot kolonel die je misliep, de akkefietjes en de niemendalletjes, hier binnen de muren van het gezin kon je laten zien wie je waard was. En oh wee, diegene die jouw toorn kon opwekken. De laatste keer dat ik de deur uit verdriet achter mij dichtsloeg maakte ik een belofte. Ik zou me afkeren van jou en vanaf nu jouw zeldzame goedkeuring niet meer nodig hebben.

Nu probeer je mee te praten met moeder en mij. Het is niet dat je de woorden niet meer kan vinden, het is meer dat de betekenis van de taal gevlucht is uit jouw lichaam. Halve zinnen, flarden werkwoordconstructies, semiologische losse flodders, en veel, véél tijdsbepalingen. Alles is “twee jaar geleden”, “gisteren” en “vroeger”. Het verleden is voor jou een grijze brei geworden en gisteren was twee jaar geleden.

Mijn leven wordt er makkelijker door, nooit meer vraag je me wanneer ik nou eindelijk ergens voor zal deugen. Nooit meer vraag je me of ik volgend jaar nu eindelijk iets bereikt heb. Nooit meer hoef je je zorgen te maken over wat er toch van mij moet worden. Morgen en de dagen daarna bestaan niet meer. 

Vandaag ben ik op bezoek in jouw hoofd, Villa Alzheimer. De deuren zijn gesloten en iedereen moet door beslagen ramen naar binnen kijken. Driedubbel glas verstomt jouw woorden en condens verstrooit het licht. Van tiran naar onbegrijpelijke oude man, maar ergens blijf je nog kolonel van de burcht. Hier zwaai jij de scepter over onderdanen die wij niet kunnen zien. Hier waan je je de verantwoordelijke op een ver vooruitgeschoven post temidden van een winters sneeuwlandschap. Al dagen heb je geen orders meer van het thuisfront gekregen en de rantsoenen slinken zorgelijk. Maar jij blijft op je post.

door BEWEGENDE

respectvol afgestoft

door Spencer Brandsen [ link ] 17 bijdragen

Vrijdag, 3 Oktober 2014
Smac

LS,

Gaarne uw aandacht voor het volgende. Er worden tegenwoordig te veel dingen veranderd. Verandering is prima, mits het leidt tot verbetering en dat is lang niet altijd het geval. Neem bijvoorbeeld Smac. Vroeger zat dat in een blikje waarvan je de bovenkant kon verwijderen door een sleuteltje aan een lipje aan de zijkant te bevestigen en vervolgens rechtsom te draaien zoals men een oude wekker opwindt. Dat was een leuk en bevredigend karweitje. Het geopende blikje hield men op z'n kop en na wat knijpen en schudden verliet het blok vleesproduct de verpakking. Een kind kon de was doen. De randen van het geopende blikje waren vlijmscherp, waardoor - als je niet oppaste - een fatale slagaderlijke bloeding zeker tot de mogelijkheden behoorde, maar dat risico vond ik niet bezwaarlijk. Integendeel, het gaf wel een kliederboel, maar je was in één klap van alle aardse ellende verlost. Kortom, ik was tevreden.

Maar het mocht niet duren want de firma Unox kwam met een niéuw blikje: zonder sleuteltje en scherpe randen. En men behoeft slechts aan een lipje op het deksel te trekken en het is open. Maar als men het ondersteboven houdt kan men schudden en knijpen tot men 340 gram weegt, de inhoud weigert hardnekkig de verpakking te verlaten! Het lijkt wel of ze het hebben vastgelast! Zodat men genoodzaakt is allerhande gereedschap in te zetten om de zaak er toch nog uit te krijgen en dan blijft er van het mooie blok Smac weinig over! Kan men dat vooruitgang noemen? Ik dacht van niet! Deze ongein zal wel het gevolg zijn van het populaire 'out of the box' denken, maar ik zou liever zien dat mijn Smac 'out of the box' kwam! Meneer Unox: Ik wil m'n oude blikje terug! En een beetje snel graag!

In hoopvolle afwachting verblijf ik,

Spencer Brandsen, ontevreden consument

door Spencer Brandsen [ link ] 17 bijdragen

Dinsdag, 30 September 2014
Mindfuck

Daar zit ik dan. Langzaam loopt het kantoor leeg. Ik wacht op een collega. Hij heeft mijn auto geleend om een aanbieding naar een klant te brengen. Zwolle, NIC. En daarna door naar Raalte, ITS. En dan met de file terug. En ik zit te wachten.

Eindelijk een excuus om niet op tijd thuis te zijn. Zes uur staat de pot op tafel. Een verkapt dwangmiddel. Maar met mijn snoeplust van twee tot vier heb ik geen honger meer. Ik kom thuis en prop het voer er gewoon bij. Hoe moeten mijn kinderen een voorbeeld aan mij nemen? Dertig kilo in vier jaar. Één jaar bij een erkende diëtist. 1 kilo eraf. Het is m'n lichaam. Dat wil niet. Als ik stop met snoepen wordt m’n gewicht niet minder. Reduxil werkt enigszins. Maar niet na negenen ’s avonds. De ijskast is dan te klein voor mijn vraatzucht. Ik heb gewoon de ruggegraat niet om te stoppen met snoepen. 

Ik ben die pot op tafel gaan haten. Ik heb de neiging om me als een klein kind te gedragen. Blij dus dat ik moet wachten op m’n collega. Ik dood de tijd met het installeren van mijn webcam en het maken van een besprekingsverslag voor een vereniging van bid specialisten. Goed. Het verslag, de webcam en het verslag; nog even op het werk dus. Lekker. Ik heb ook niet zo’n zin in elke keer als ik thuiskom het conflict met die kinderen. Laat ze toch kind zijn. Voor je het weet is het voorbij, en ben je 'pa': pooets je schoenen, kam je haren was je handen, eet zoals het hoort en zeg U!. 

De camcorder werkt inmiddels. Alle bewegingen worden opgenomen met tijd erbij. Alle bewegende beelden worden streaming op internet èn op de harddisk, opgenomen. Daar kan ik m’n collega’s nog eens mee verassen. Ik zit te denken: zal ik mijn collega’s eens verrassen? De telefoon gaat. Mijn collega. Of ik zijn auto kan nemen. Als het moet? Sleutels liggen in zijn bureaula. De file waar hij nu inrijdt is 18 km lang; twee van de drie banen afgesloten op de A27. Hij belt nog. Dat komt me goed uit, dan kan ik nog werken aan mijn besprekingsverslag van de vereniging voor bid managers. Ik heb een mooi logo gevonden. Lekker strak, veel kantoren, gladde koppen. Handenschudden. Glazen gevels. Opname vanuit lage posities. Close ups van toetsenborden, monitoren en CD’s, lekker glossy. 

Mijn gedachten dwalen af naar mijn studententijd. LA Law. Arnie Becker, Michael Kuzak en Victor Sifuentes waren mijn grote helden. Brok in de keel en geilen op Susan Dey als Grace Van Owen. Rechtszaken met maatschappelijk actuele themas, uitgekookte dialogen en heftige plots. Dat waren de echte juristen. Met hart en ballen. Integere zakenmensen bestonden toen nog. Dat was wat ik ook wou. Grote belangen. Verantwoordelijkheid, en veel geld voor een penthouse dat over de stad uitkeek en een nieuwe Mercedes cabrio. Met als grote voorbeeld natuurlijk mijn vader. Ook zo’n immer afwezige carriëremaker. Altijd weg. In de reclame zat'ie. Glossy kantoor. Snelle collega’s. Door z’n immer afwezige gestalte in vaderrol kon ik me nergens tegen afzetten. Ik kan dan ook geen confrontaties aan. Niet emotioneel, maar ook niet zakelijk. Het is niet dat ik er bang voor ben, maar ik weet gewoon niet hoe het moet. Maar ik wil wel een belangrijke functie en dito salaris en auto.

Verantwoordelijkheid: voor mij blijf je als de mooiste liefde. De liefde die ook de onmogelijke liefde in je leven is. Het drijft je tot de meest onmogelijke dingen. Zestien jaar geleden is het inmiddels alweer dat je het uitmaakte. Twee jaar doelloos ’s avonds en ’s nachts rondzwerven op straat. Dronken, slikkend en kotsend. ’s Ochtends wakker worden in mijn bed met dikgeslagen ogen. Beurse ledematen. Kleren onder het bloed. Meestal van mij, maar soms niet. Dat soort dingen. Het bonken in mijn kop. Het bijna barsten van mijn kassen. Mijn hart voelde als een aap, ontsnapt uit zijn kooi die borstkas heet. Medicijnen hielpen niet. Behalve de toen nog experimentele cocktail van Leponex en Risperdal. Maar dat heeft de markt nooit gehaald omdat het tot hartritmestoornis kon leiden, vele jaren later. In combinatie met lage bloeddruk dodelijk. 

Af en toe denk ik nog aan haar. Ik kijk dan of ik wat op internet kan tevoorschijn Google'n. Zelfs na 16 jaar ben je nog een mindfuck voor me! Getrouwd en kinderen; ik kan alleen nog maar virtueel stalken. Search op jouw naam. Ik kom uit bij een galerietje die adverteert met jouw werk. Je bent dus in het grafische gebleven. En ook in het Bossche. De graafdrift naar je whereabouts overvalt me bij vlagen. Op mijn werk word ik dan nog zwijgzamer dan ik al ben. Ik reageer me af op mijn afwezige collega’s. Ik wis bestandjes of andermans wachtwoord of pc’s die nog aanstaan. De sfeer is om te snijden. Maar ze laten mij toch met rust. 'Hij zal wel weer een van zijn depressieve momenten hebben'. Ik moet een beetje minderen. Laatst zag ik de systeembeheerder inspecterend rondlopen. 

Search op foto’s, 19 pagina’s. Adminsitratieve medewerksters loenzen vanaf hun bureau in mijn beeldschermogen. Prijsuitreikingen voor competities. Banden. Groepsfoto’s. Survivals. En dan ineens kijk je me aan. Je haar is dunner geworden. Je ogen zijn wat fletser. Je lach is nog steeds hetzelfde. Maar je achternaam niet. Ben je getrouwd? En je achternaam dan? Ik check de datum van de galerie bij properties. Recent. Het wordt zwart voor mijn ogen, een ram op het bureaublad. Een stekende pijn in mijn pols. Rood op mijn handen, druppend op m’n toetsenbord. Het geeft een aantal slashes, komma’s en stopt vervolgens. 

De GSM gaat. Half zes. Intuïtief laat ik hem rinkelen. Dan bedenk ik me. Het kan mijn collega met de auto zijn. Sales belt standaard naar je mobiel. Nooit naar je vaste lijn. Snel neem ik op met mijn goede hand. 
"Met Henk de Boer, Accountantskantoor van Wingerden...., goedenmiddag", pers ik eruit. Het blijft stil. Ik herhaal mijn zin. Nu hoor ik aan de andere kant gehuil. In de verte. Of is het zacht gesnik? Of zware adem? Het kan zelfs een lach zijn.
"Hallo? Met wie spreek ik?", er wordt opgehangen. Het was een vrouw, dat hoorde ik zo. Snel kijken of de nummerherkenning aanstond. Ja. Ik bel terug. Voicemail. 
"Hallo, je spreekt met de voicemail van Marleen van Linschoten. Laat na de piep een boodschap achter." Mijn ogen maken een vrije val. Knallen op mijn maag, die mijn keel in is gelanceerd. Alles begint te draaien om mij heen. Deinend vangt de gasveer van mijn ergonomische bureaustoel mij op. 
"Marleen", spreek ik in. Dan bedenk ik me dat de voicemail ook van haar wederhelft kan zijn. Ik zeg niets meer en hang op. De steken in mijn pols worden steeds harder. Het bloedt nog steeds. Behoorlijk zelfs. Het begint behoorlijk messy op mijn bureau te worden. Ik wil naar het toilet, maar de telefoon gaat weer: "Marleen, ben jij dat?"

Even stilte, dan:"Papa, ik heb vandaag een hele mooie brandweerauto gezien in het winkelcentrum. Mag ik die voor m’n verjaardag vragen? En wanneer kom je thuis? Ik wil dat jij me naar bed brengt."
"Geef papa maar even aan mij….Hoi, met mij, hoe is het op je werk?" Die vraag hoef ik gelukkig niet te beantwoorden. Wat is ze toch beleefd. Maar ook dwingend. 
"Schat, ik heb een deadline en moet nu verder. Ik eet niet thuis en ben pas vanavond laat thuis", pers ik er met de grootste moeite uit”. Ik zie dat ik een andere lijn binnenkrijg. Ik hang snel op. zou het Marleen zijn? Weer die half snik, half adem, half lach. 
"Ik weet dat je me zoekt op internet", snikt ze zacht met dichtgeknepen keel.. "Ik heb jou ook gezocht." 
Mijn bureau is ondertussen helemaal rood, mijn pols blauwgeel en twee keer zo dik als normaal. Bloed druipt van mijn bureau op het tapijt. Het kan me niks schelen. 
"Wat… hoe… ", mompel ik en herken haar stem niet echt. Is dit een geintje vraag ik? Wie ben je! Stilte. Dan wordt er opgehangen. 

Mijn hart verandert weer in een aap. Maar dan erger. En mijn pillen heb ik al acht jaar niet meer. Je staart me vanaf Google nog steeds aan met je dunne haren en kraaiepootjes. Een ram met m’n kapotte vuist door het TFT-scherm om van je loddige blik af te zijn. Ik trap de radio van het bureau. Ik maai al mijn glazen vazen van het bureau. Bloed. Pijn. Gonzen in m’n kop. Een klap. Zwart. 

Piep-Piep 

Het is donker. Ik zie mijn GSM oplichten. Alles doet pijn aan mijn hele lichaam. Het is een ravage in de kleine kantoortuin. Rode sporen op de muren. Op de lamellen. Kutwijf! Shit, shit, Shit; en hoe verklaar ik dit thuis? Dwangmatig kijk ik naar het scherm. Twee gemiste oproepen van thuis en een SMS van een mobiel nummer. Het duister van het onverlichte kantoor overmant me weer. Mijn hart voelt weer als de aap van vroeger. Deze ene aap voelt nu als een hele kolonie gorilla’s. Met mijn laatste kracht open ik het SMS-je.

"Hoi, met je collega’s. We zijn via er via de systeembeheer achter gekomen dat jij die bestanden wiste (ra ra hoe?…..) We weten het van jou en Marleen. Je kapt nou met die onzin. Of we laten het je vrouw weten. We hopen je nou eens goed teruggepakt te hebben. Vindt je hem leuk of niet? Groetjes, Tom, Wendy en Jessica." 

De kolonie gorilla’s breekt uit. Het bloed dat door mijn aderen giert, komt met een dreun tot stilstand. Bijwerking van de medicijnen! Lage bloeddruk. Alles doet het nog. Zicht, gevoel, longen, bewustzijn en pijn. Een voor een begeven ze het. Het laatste dat ik me besef, is dat de webcam nog aanstaat.

door Eliv

van stof ontdaan

door Spencer Brandsen [ link ] dertien bijdragen

Maandag, 15 September 2014
Johan Vlemmix

Vroeger keek ik graag naar het tv-programma ‘Te land, ter zee en in de lucht’ van de TROS. Mijn belangstelling had een technisch-psychologische [jawel] achtergrond. Zo wilde ik graag weten hoe lang het zou duren voordat iedereen die van een hoge stellage sprong met de bedoeling zo ver mogelijk te vliegen, tot de ontdekking zou komen dat een hangglider daarbij het meest doelmatige hulpmiddel was. Antwoord: lang. En bij het onderdeel waaraan zelfgebouwde vierwielige voertuigen te pas kwamen die een bepaald parcours moesten afleggen, vroeg ik me af hoe lang het zou duren voordat iedereen doorhad dat je fietswielen niet zijdelings kunt belasten. Antwoord: heel lang; jaar in jaar uit zag je de fietswielen vaak al in de eerste bocht bezwijken. Kortom, ik vermaakte me prima.

Dat veranderde toen er tussen de presentators ineens een rare vent opdook die zulk irritant gedrag ten toon spreidde dat niet alleen de teen maar de gehele voet ervan kromtrok. Ik dacht dat het iemand betrof die uit een inrichting was ontsnapt en verwachtte dat hij dus wel snel in een dwangbuis zou worden afgevoerd. Maar nee, hij hoorde bij het programma en bleek zelfs drie functies te hebben: naast ‘starter’ en ‘jurylid’ was hij ook nog ‘ervaringsdeskundige’. Het geluid van de tv afzetten hielp wel iets, maar dan zag je nog steeds die imbeciele kop. Ik heb nog een tijdje met een bezem op de bank gezeten waarmee ik z’n gezicht probeerde af te dekken, maar dat werd al snel te vermoeiend en ik moest het programma opgeven. Jammer maar helaas.

Ik verloor Johan uit het oog tot ik toevallig ergens op een oud artikel stuitte waarin stond dat hij zijn woning tot een miniatuurversie van paleis Soestdijk had laten ombouwen. Ik geloofde het niet, maar het bleek echt waar te zijn. Johan was van plan alle vertrekken van zijn paleisje van camera’s te voorzien en de opnamen via een eigen tv-station 24 uur per dag online uit zenden. Reality-tv met Johan Vlemmix in de hoofdrol. Hij heeft het nog gedaan ook, maar het schijnt geen succes te zijn te geworden. Evenmin een succes werd de door hem in 2002 opgerichte politieke partij, de Partij Van De Toekomst, die de slogan ‘Alle dagen feest, voor iedereen’ in het vaandel voerde.

Laatst las ik dat de baas van Nederland 3, pardon: NPO 3, grootse plannen met de zender had. Die moest ‘op de schop’ en er ging een ‘frisse wind doorheen waaien’ en alles moest ‘vrolijker’. Dus weg met die naargeestige drugsverslaafde jongeren en ongezellige invaliden in een rolstoel, NPO 3 moest een zender worden ‘die het leven vierde’. Alle dagen feest! Maar dat idee heeft ie dus van Johan gestolen want die kwam daar 12 jaar geleden al mee! Zodat ik mijn mening over Johan – met enige tegenzin, dat geef ik eerlijk toe – toch danig moet bijstellen. Johan was een pionier, een ziener met een visionaire blik en kan een plek opeisen in de galerij van Heel Groten Van De TV. Waarom heeft hij nog geen standbeeld?


door Spencer Brandsen [ link ] 28 bijdragen

Zaterdag, 13 September 2014
Eind goed, al goed

Vluchtig lees ik de uitnodiging en gooi hem daarna bij het oud papier. Zo zo, een reünie van de lagere school, zaterdagmiddag om drie uur. De lagere school, dat is erg lang geleden. Ik probeer me leerlingen en docenten te herinneren, maar er zijn er maar een paar die vaag uit de mist van het verleden opdoemen. Vreemd, dat je zes jaar op zo’n school zit en er dan zo weinig van beklijft.

Dan schieten me toch meer dingen te binnen: de hoge kille gangen met vloeren van graniet. Alle uren dat ik in de hoek van de klas voor straf op m’n knieën moest zitten omdat ik kennelijk iets verkeerds gezegd had. De gymzaal die naar stof en zweetvoeten rook en waar ik als enige geweigerd had de pepernoten die Zwarte Piet rondstrooide van de vloer op te rapen. De bullebak die me, om nog steeds onbekende redenen, regelmatig in elkaar sloeg. De uren waar maar geen eind aan kwam. De keer dat ik, vermoedelijk uit verveling, achteruitlopend de weg naar school had afgelegd. De raket die tijdens ieder uur ‘vrij tekenen’ als vanzelf op het papier verscheen en duidelijk popelde om naar andere oorden af te reizen. De dag in het laatste jaar dat ik thuiskwam en mijn ouders mededeelde dat ik besloten had niet meer naar school te gaan. Nooit meer. Nee, in een reünie heb ik weinig zin.

Maar als het zaterdagmiddag is stap ik toch op m’n fiets. De buurt lijkt opvallend weinig veranderd. Je verwacht dat de school kleiner is dan je je herinnert, want dat zegt iedereen altijd. Maar dit is wat overdreven: de hele school is verdwenen! Op de plek waar het gebouw zich ooit dreigend verhief ligt nu een braak terrein waar onkruid op groeit. Waarschijnlijk de uitnodiging niet goed gelezen…

door Spencer Brandsen [ link ] zeven bijdragen


Eind goed, al goed

Vluchtig lees ik de uitnodiging en gooi hem daarna bij het oud papier. Zo zo, een reünie van de lagere school, zaterdagmiddag om drie uur. De lagere school, dat is erg lang geleden. Ik probeer me leerlingen en docenten te herinneren, maar er zijn er maar een paar die vaag uit de mist van het verleden opdoemen. Vreemd, dat je zes jaar op zo’n school zit en er dan zo weinig van beklijft.

Dan schieten me toch meer dingen te binnen: de hoge kille gangen met vloeren van graniet. Alle uren dat ik in de hoek van de klas voor straf op m’n knieën moest zitten omdat ik kennelijk iets verkeerds gezegd had. De gymzaal die naar stof en zweetvoeten rook en waar ik als enige geweigerd had de pepernoten die Zwarte Piet rondstrooide van de vloer op te rapen. De bullebak die me, om nog steeds onbekende redenen, regelmatig in elkaar sloeg. De uren waar maar geen eind aan kwam. De keer dat ik, vermoedelijk uit verveling, achteruitlopend de weg naar school had afgelegd. De raket die tijdens ieder uur ‘vrij tekenen’ als vanzelf op het papier verscheen en duidelijk popelde om naar andere oorden af te reizen. De dag in het laatste jaar dat ik thuiskwam en mijn ouders mededeelde dat ik besloten had niet meer naar school te gaan. Nooit meer. Nee, in een reünie heb ik weinig zin.

Maar als het zaterdagmiddag is stap ik toch op m’n fiets. De buurt lijkt opvallend weinig veranderd. Je verwacht dat de school kleiner is dan je je herinnert, want dat zegt iedereen altijd. Maar dit is wat overdreven: de hele school is verdwenen! Op de plek waar het gebouw zich ooit dreigend verhief ligt nu een braak terrein waar onkruid op groeit. Waarschijnlijk de uitnodiging niet goed gelezen…

door Spencer Brandsen [ link ] iemand nam de moeite

Maandag, 8 September 2014
Oudste bh

Wetenschappers hebben in een kasteel in het oosten van Tirol een beha gevonden. De beha stamt uit de vijftiende eeuw en is daarmee veruit de oudste beha die ooit werd teruggevonden.

De onderzoekers deden hun vondst in het Lengberg Kasteel in Oostenrijk. In 2008 werden verschillende delen van het kasteel onder de loep genomen. Tijdens dat onderzoek vonden wetenschappers in de zuidelijke vleugel van het kasteel een ruimte vol met afval. Hier troffen de onderzoekers stro en twijgjes, maar ook hout, leer en textiel aan.

Beha’s
Tussen het textiel vonden de onderzoekers vier kledingstukken gemaakt van linnen die doen denken aan de moderne beha. Twee beha’s zijn combinaties van een beha en een shirt: ze hebben de kenmerkende twee cups en schouderbandjes, maar boven de beha bevindt zich nog een stuk stof die het decolleté bedekt. De beha’s zijn versierd met kant. Dit versterkt de zoom, ondersteunt de borsten en heeft ook een decoratieve functie. De derde beha lijkt sterk op een moderne beha. De beha heeft twee cups, brede schouderbanden en waarschijnlijk zat er ook een band voor over de rug aan, maar die is verloren gegaan. Deze beha is ook het rijkst versierd: kant op de bandjes, een versiering tussen de cups en ook de zoom is met kant afgezet. En dan is er ook nog een vierde beha teruggevonden. Deze lijkt op een corselet. De cups bestaan uit twee aan elkaar genaaide stukjes linnen. Onder de beha bevindt zich ook linnen om de buik te bedekken. De cups zijn ook weer versierd.

Heel bijzonder
De vondst is heel bijzonder. Wetenschappers gingen er namelijk eigenlijk altijd vanuit dat de beha pas in de negentiende eeuw ontwikkeld werd. De Franse Herminie Cadolle maakte corsetten en zou in de negentiende eeuw één van de eerste beha’s bedacht hebben. In 1914 kwam ook Mary Phelps Jacob met dat idee en zij vroeg er in de VS patent op aan. Bewijs dat lang voor die tijd al beha’s werden gedragen, was er tot nu niet.

Vijftiende eeuw
Maar hoe oud zijn de beha’s nu precies? Archeologische kenmerken en documenten uit de vijftiende eeuw waarin het kasteel genoemd wordt, wijzen erop dat het kasteel ook uit die eeuw stamt. Maar dat bewees nog niet dat het textiel zo oud was. De onderzoekers lieten er daarom een koolstofdatering op los. En die bevestigde dat ook het textiel uit de vijftiende eeuw kwam.

De beha’s waren overigens niet de enige vondst die de wetenschappers deden. In totaal vonden de onderzoekers tussen het afval meer dan 2700 fragmenten textiel. Sommige kledingstukken waren nog in goede staat. Van sommige kledingstukken waren nog maar kleine stukjes over. Ook werden er fragmenten van kledingstukken teruggevonden waar de textielen knopen en knoopsgaten nog goed zichtbaar waren. Waarschijnlijk werden deze kledingstukken gedragen door kinderen of maakten de fragmenten deel uit van kleding voor vrouwen. Een andere bijzondere vondst is een nog helemaal bewaard gebleven linnen onderbroek.

door Spencer Brandsen [ link ] acht bijdragen

Donderdag, 4 September 2014
Kleding als communicatiemiddel

Van uw kleding is veel af te lezen, een handige gebruiker van deze wetenschap is altijd in het voordeel. Onderzoeken geven aan dat de eerste indruk die u afgeeft slechts 7% afhankelijk is van wat u zegt . Belangrijker is uw uiterlijk, uw gedrag en uw manier van spreken. Dit bepaalt voor 93% uw eerste indruk. Ook het kleurgebruik is van onschatbare waarde bij die eerste indruk. Het totaal beeld is het eerste wat mensen zien en nog belangrijker, het is het laatste wat ze van u vergeten.

Ons hele leven worden we al geconfronteerd met visuele beelden en zo zijn we langzaam voorgeprogrammeerd om elkaar te taxeren op de buitenkant. Op basis daarvan worden vele beslissingen genomen , dit betekent niet, dat alleen het beeldgegeven de juiste beslissing oplevert maar in communicatie gaat het niet om intenties maar helaas vooral om datgene wat u zichtbaar maakt.

We leven in een tijdperk dat beelden belangrijker geworden zijn dan teksten . Op basis van deze beelden worden imago’s gemaakt en worden als standaard neergezet. Denk aan TV programma’s als Extreme make- over etc. maar ook Idols en Popstars is een mooi voorbeeld. Het gaat dus vooral over de buitenkant en steeds minder over de inhoud. Of dit juist is , is helaas niet relevant, de maatschappij functioneert momenteel gewoon zo.

Logisch in zekere zin ook, als je weet dat je meer dan 120.000 indrukken per dag ontvangt en op basis daarvan beslissingen moet nemen. Beslissingen die vaak onder een enorme tijdsdruk staan, al is het alleen maar in je hoofd.

Als we dit nu weten is het soms onbegrijpelijk hoe sommige zich weten uit te dossen. Een mooi voorbeeld is als we in het buitenland zijn, de Nederlanders haal je er direct uit.

De combinaties zien er veelal beschamend uit en dat het niks mocht kosten bespeur je op honderden meters afstand. Zonder een oordeel te kunnen en willen geven over iemand zijn of haar budget heb ik daar wel een tip voor ; Beter een paar goede kwalitatieve basisstukken waar je meerdere seizoenen mee vooruit kan (en wie slim is zoekt naar deze basics in de uitverkoop) , dan zogenaamd leuke vooral niks kostende kwaliteitloze T-shirtjes.

De communicatie die we met ons kleedgedrag uitstralen staat haaks op wat we eigenlijk zouden willen. Een goed opgeleid volk met een hele sterke “eigen“ mening , serieus op velen vlakken.

Denk daar dan ook aan in uw kleedgedrag, immers zoals gezegd 93% van uw communicatie is dus wat we zien en wat men van ons onthoudt.

De periode is nu weer aangebroken dat we gaan winkelen om onze zomer garderobe op peil te brengen, ik wens u daar veel plezier bij en mocht u even deze column te binnen schieten , kies dan wat u leuk vindt maar onthoudt het effect van die keuze, op andere om u heen.

Even nadenken kan in uw voordeel werken.

Veel kies plezier,

Rick

[geserveerd] 

door Spencer Brandsen [ link ] veertien bijdragen

Donderdag, 28 Augustus 2014
Oot koetuur van Heer Ane

Het is al weer lang – té lang – geleden dat de Nederlandse couturiers Viktor en Rolf internationaal doorbraken toen ze de Parijse modewereld op z’n kop zetten door hun mannequins met binnenstebuiten gedragen kleding de catwalk op te sturen. Het verbijsterde publiek zag nu dat de onafgewerkte binnenkant van de haute couture er een stuk minder verheffend uitzag dan de buitenkant en was danig geshockeerd.

Sindsdien is geen Nederlandse modeontwerper er meer in geslaagd een zo sensationele entree in de internationale modewereld te maken. Er waren incidenteel wel kleine Nederlandse succesjes, maar een grote klapper? Nee. Tot gisteren. Want toen showde de in Leusden [ provincie Utrecht ] woonachtige Ane Harting van modehuis Oot Koetuur van Heer Ane voor het eerst zijn Mondiale Collectie en die sloeg in als een bom.

Zoals de naam al doet vermoeden staat deze collectie in het teken van de immer oprukkende mondialisering. Maar Ane Harting had niet gepoogd de belangrijkste nationale kledingkenmerken samen te laten smelten tot één universele stijl en gelukkig maar. Want zoiets is al te vaak vertoond – onlangs nog door Björn Björeklöne en Gämle Täkkebösse in Berlijn – en deze aanpak heeft nog nooit iets anders dan karakterloze eenheidsworst opgeleverd. Nee, hij had het probleem heel anders benaderd en nationale kledingcliché’s als uitgangspunt genomen – zoals de Engelse bolhoed, de Amerikaanse cowboylaars, de Duitse Lederhose, de Noorse visserstrui [enz enz] – en liet zijn modellen daarmee in steeds wisselende combinaties over de catwalk paraderen. Een idee van een zo geniale eenvoud dat je je afvraagt waarom nog nooit eerder iemand er op gekomen is.

Persoonlijk sprak mij het trio Hollandse klompen – speels beschilderd met Delftsblauwe motieven – , Japanse kimono en Amerikaanse cowboyhoed het meest aan, maar ook de rest mocht er wezen. Het Parijse publiek liet haar waardering blijken door een lange staande ovatie en het bleef nog geruime tijd onrustig in de stad.

Lang, té lang, wist jong Nederlands talent geen potten te breken op de internationale podia, maar na het zien van de Mondiale Collectie van Oot Koetuur van Heer Ane kan er maar één conclusie getrokken worden…

The Dutch are back!

door Spencer Brandsen [ link ] 21 bijdragen

Vrijdag, 22 Augustus 2014
Kleding [1]

Horizontaal gestreepte kleding maakt slanker

Foto:  ANP

Die uitkomst van een nieuw wetenschappelijk onderzoek gaat dwars tegen traditionele modeadviezen in.

Wetenschappers aan de universiteit van York in Groot Brittannië testten de algemeen geaccepteerde theorie dat vrouwen slanker lijken in kleding met verticale lijnen door proefpersonen 200 afbeeldingen van fotomodellen te tonen.

Jurken

Op sommige foto's waren de vrouwen gekleed in jurken met verticale strepen. Op andere afbeeldingen droegen dezelfde modellen jurken met horizontale banen.

Opgeblazen

Verrassend genoeg bleek dat vrouwen in die laatste kledingstukken juist aanmerkelijk slanker werden ingeschat. Zelfs als hun foto met de horizontale streepjesjurk 6 procent werd opgeblazen, leken ze voor de meeste proefpersonen nog steeds even slank als op de onbewerkte foto met de verticale streepjesjurk.

De onderzoeksresultaten werden donderdag onthuld op het British Association's Festival of Science. "Horizontale strepen maken je niet dikker, integendeel zelfs, ze laten je dunner lijken", verklaarde hoofdonderzoeker Peter Thompson. "Vrouwen die kleding met verticale strepen dragen, lijken daarentegen juist breder."

Illusie

Thompson kwam op het idee voor zijn experiment door een optische illusie uit de negentiende eeuw: het zogenaamde Vierkant van Helmholtz.

Die afbeelding van de Duitse wetenschapper Herman von Helmholtz bevat twee vierkanten van gelijk formaat. De één is opgebouwd uit verticale strepen, de ander uit horizontale lijnen.

Ook hier lijkt het vierkant met de horizontale strepen kleiner. Von Helmholtz schreef in 1867 dan ook al een wetenschappelijk artikel waarin hij vrouwen aanraadde kleding met horizontale strepen te dragen om hun figuur te flatteren.

"Maar zijn advies zijn we vergeten", aldus Thompson in de Britse krant The Times. "In de loop van de 20e eeuw ontstond de gedachte dat horizontale strepen je juist dikker maken. Ik snap eigenlijk niet hoe we op dat idee zijn gekomen - ik denk dat we er als maatschappij gewoon naast zitten"

Onderbouwen

Toch zijn niet alle populaire modeadviezen onjuist. De theorie dat zwarte kleding je slanker maakt, is volgens Thompson bijvoorbeeld wel wetenschappelijk te onderbouwen. "Dat klopt, het werkt echt", beweert hij.

"We hebben het getest met een plaatjes van een witte cirkel tegen een zwarte achtergrond en een zwarte cirkel van gelijke grootte tegen een witte achtergrond. De zwarte cirkel lijkt voor het menselijk oog inderdaad minder groot."

door Spencer Brandsen [ link ] twaalf bijdragen

Donderdag, 7 Augustus 2014
Eén tint grijs

Alles was grijs, één tint. En die ene tint stonk. Altijd. Zuur, met schilfers. Tussen de krullen, zonder mededogen, zonder reden. Het zwaargeschaafd leren schort trotserend wachtte ik op wat ging komen en tot het voorbij was. Zinloos, zinneloos. En dan kwam de pijn pas. Elke keer weer. Een soort pijn die nooit wende. Een pijn die dieper ging dan het geraakte vlees, dieper dan mijn gekneusde bot. Een pijn die nooit weg zou gaan, er altijd zou zijn, en altijd zou blijven, angst of niet. Het was er altijd… het grijs van teveel overmoed en tegenslag, beukzoekend naar iets dat er toe deed, dat kon boeten, het zinloze onzinnig maken..

Zijn as is dezelfde tint grijs, net als nu mijn tattoo, mijn kleding, de lucht, het gras. Het is de tint van mijn leven, uit mijn zenuwen en gevoel gepeuterd, gescheurd en gebeukt. En ik… ik kan niet meer zonder, zie alleen nog maar: dik glimmend leer, snorren, riemen, laarzen: één tint die dieper ging dan elke kleur vlees of bot

Eén tint grijs.

door ELIV

[voor de zwijnen gekwakt]

door Spencer Brandsen [ link ] 29 bijdragen

Dinsdag, 15 Juli 2014
"Zomerreces"


vaderlands gekwetter, Egeïsche kust 
onvermoeibaar jagen, ruzie gesust 
verdampend heet, camping geblust 
niet aflatende telefoongeluiden, bijna gekust 

motorenverkeer in veelzijdige vakantiebestemming
gladgloeiend pikzwart asfalt rubberen stremming 
pubers die zich bewijzen voor een meisje
kinderen die likken aan hun ijsje

disco restaurant winkel bar uitslaande brand 
bruisende badplaats met faciliteiten op het strand
kort koppie zwart glad gekapt snel gefingeerd
je dochter in een steeg voor ´t eerst gevingeerd

voel ik een windvlaag door wilg en populier 
droom ik wuivend groen gras achter mijn bier
hou ik van mijn lief als zij mij ziet
proef ik zomerstilte waar ik van geniet

door KIERS

milieuvriendelijk gerecyceled

door Spencer Brandsen [ link ] 19 bijdragen

Maandag, 7 Juli 2014
Ik ben [s]normaal

Na het lezen van 'Ik ben [s]normaal', een bundel columns van Marcel van Roosmalen, zoek ik naar een woord dat de teneur van het boek zou kunnen weergeven en kom uit bij 'lullig'. Op internet vind ik een recensie van de hand van ene Johan Bordewijk, die Marcel van Roosmalen 'de meester van de lullige column' noemt. Van Roosmalen heeft een scherp oog voor 'lullige' menselijke eigenschappen als ijdelheid, hypocrisie, xenofobie, leugenachtigheid, aanstellerij, domheid en dergelijke en ander en doet daar ironisch en soms ook cynisch en sarcastisch verslag van. Ik heb dit boek achter elkaar in éen dag uitgelezen en me erg vermaakt.

Het begrip 'column' kende ooit een vrij precieze definitie, maar die is in de loop der tijd steeds vager geworden en tegenwoordig is een column eigenlijk niet meer dan een stukje geschreven tekst dat niet onder een andere noemer valt onder te brengen. Als je niet weet wat het is dan is het een column.. Maar misschien bestaat er toch in je hoofd - in ieder geval in het mijne - een onbewust 'Platoons idee' van wat een column is of zou moeten zijn, want als iemand me nu vroeg naar voorbeelden van 'echte' columns dan zou ik hem of haar dit boek in de handen duwen en zeggen: Lees dit maar!

Op de achterflap staat: 'Marcel van Roosmalen is een meester in het observeren van de kleinste onbenulligheden, en die beschrijft hij vervolgens zo raak en typerend dat de lezer de situatie direct voor zich ziet. De beste reportageschrijver van Nederland schrijft in 'Ik ben (s)normaal' over gewone en minder alledaagse zaken, of het nu om zijn ouders gaat, een taxichauffeur, voetbalclub Vitesse of een beroemde zanger. Zijn columns zijn hilarisch en onvergetelijk. Je zou je erom bescheuren als het tegelijkertijd niet zo droef was en erom janken als het niet zo grappig was.'

En daar is nu eens geen woord van gelogen.

door Spencer Brandsen [ link ] zes bijdragen

 

Holle retoriek

"Aarsema, dan komen de tachtigerjaren puberale streeptinten van de eerste kabeltv binnen op mijn kolkende oogbollen als de tube mayonaise leeggeknepen in in een onderzoekende puberkringspier . Vage opgedroogde veegklodderstrepen op de dikke zware afstandsbediening die het allang niet meer doet. Bolle schermen versterken de aplastische rondingen. Antennes nog met coax en zaad in een sok, geurend naar kamille gemengd met nat speculaas. Jong zijn is zo mooi…"

"Zit je achter het meest nieuwe en hipste technologische apparaat van deze eeuw, kom je op een stukje internet over columns schrijven. En dat is nu exact wat ik zocht! Soms zoek je iets, en kan je het niet vinden. Maar nu wel! Ik zoek iets om mijn Nederlandse woordenschat in te verwerken. En dan zoek je, en zoek je, en dan VIND je!

Soms zoek je iets anders. En dan vind je het niet. Mannen, of vrouwen, pennen, papier, boeken, bekers of boodschappen, je vind het soms niet.

Maar nu heb ik het gevonden!

Groetjes Lieke"

(Lieke, Zelf een column schrijven)

"Daarom is bicat een lichtje, een vuurtoren voor de verloren lopende dolenden.
Want dat er velen op de dool. Een gevolg van zich onbestemd, zonder nuttig doel, afgevlakt en weinig bijzonder voelen maar misschien nog meer eengevolg van het vluchten voor deze zelfrealisatie, deze pijn van een ziel zonder importantie niet te hoeven voelen. En daar compensatie middelen voor zoeken en aangboden krijgen. Drugs, sex met dieren, sex met kinderen die geen leeftijd meer nodig schijnen te hebben, autorijden, schoeisel, weblogs, gangbangs, sport, wat al niet. Als het maar lijkt dat je vooral bezig bent. Al is het nietszeggend en immoreel, al is het bellenblazen met je mond dicht of een kraak zetten en minister zijn.

En dan is er bicat..aus blaue hinein zu uns gezogen, zonder eigenaren of aandeelhouders die stakingen uitlokken, zonder stompzinnig geleuter, nee, de magie van de fantasie, de fictie en de nederlandse taal aan de macht.
Een baken van troost, een zwoele geur vlak voor het slapen gaan, een enorme uitzinnige stapel draadjesvlees met dampende jus, een romance achter het frietkot, scooters en mobieltjes, vogels die hun eigen lied zingen, de eigen partituur kennen en geen regisseur of dirigent nodig hebben, de horror en thrill. Dat wat onbewust en ondergronds en ook van het leven zelf is. En niet wordt voorgeschreven door de krant, de tv, radio, politiek, banken en verzekeraars, speculanten die denken met 'de echte waarheid' om te gaan. Nee, ik ben geen echt schrijver maar wel groot fan van het schaarse bicat talent."
(Peter Novecento, Haagsche Post)

"Schuimbekkend van woede las ik de met een danige onverschilligheid geschreven colums betreffend de holocaust en Auschwitz. De flarden teksten vol schrijffouten en loze beweringen, getuigen van weinig historisch besef maar vooral een respectloze attitude jegens miljoenen slachtoffers. Vandaar mijn bijdrage met het verzoek de richtlijnen als opgesteld in de bijlage te respecteren en in acht te nemen.

vr groet

dhr. Papen"
(Daniël Papen, via email)

"Diep geroerd, met geknepen stembanden, omvloerste oogleden, brandend maagzuur en kloppende roede (het is tenslotte 5 december) mocht ik uw fraaie stuk proza over mijn getroebleerde netvlies laten glijden... De woorden vertalen zich moeiteloos in zielsetsende beelden. Dank!"
(bromde Zielknijper, 5 december 2005)

"Geachte heer,

Mag ik u verzoeken het plaatje van de te jonge dame van uw site te verwijderen. Er zijn namelijk nog al wat mensen die dit niet lollig vinden. Diverse klaag e-mails over gehad. Mag ik u er op attenderen dat het hier om Kinderporno gaat en de wetgever daar meer dan 4 jaar gevangenisstraf op heeft gezet. Ik ga ervan uit dat het om een misvertstand gaat, als moderator. Met vriendelijke groet.

Sociale Jeugd- en Zedenpolitie te Amsterdam
Commerciele zaken
020-5592585"
(i030142@planet.nl, 14 december 2004)

"Schitterend verwoord dat artikel over Clarence. Liep jaren met een missie, aan de voetballiefhebbers (niet de kenners) proberen uit te leggen dat Abe en Piet beter zijn dan het orakel uit betondorp. Was onbegonnen werk. Het klootjesvolk adoreert Ellen van Langen, Geesink en Rieu, en vinden mevrouw Blankers, Ruska en Roby lakatos maar niks, ze weten waarschijnlijk niet eens wie het zijn. Toen Keizer stopte heb ik jaren niet meer gekeken. Toen zag ik die Fin en een paar jaren later een Surinamer met een Nederlands paspoort (Had die Fin er ook maar een gehad). Ja en dan begint het heilige vuur weer te branden. Deze twee zijn tactisch en technisch het beste wat er op Nederlandse velden heeft rondgelopen (wat ik in mijn leven heb gezien). Keizer had niks met voetbal te maken, dat was ballet,kunst, en soms als het niet belangrijk was helemaal niks .En Abe ken ik van wat beelden, maar als je naar de verhalen over hem luistert hoef je de verteller maar in de ogen te kijken en herken je meteen de kenners uit die tijd."
(via mail, 23 oktober 2005)

"pedante snikkels, komen kut te kort. Webloggen is niet voor mietjes maar ook niet voor stoere geile binken, webloggen is namelijk een fenomeen, een spookbeeld voor blinden die zich vergapen aan de wijde wereld van het internet om zichzelf te ontmoeten, een monologue interieur te voeren en dan de echo terughoren, het internet dat een wonder is wat een dom irrationeel fenomeen is. Echt iets voor pedante snikkels en kale kutten die niet neuken maar wel in elkaars nek willen hijgen en tijd teveel hebben. Ik zou er helemaal niet aan beginnen en beroemd en rijk ben ik al, zegt het liefje. Ik heb de grootste en zij heeft de lekkerste en we verdoen de tijd liever in elkaar verstrengeld dan te vergooien op zo’n vervuilde weblogmarkt. Mot je alweer email beantwoorden enzo, in je vrije tijd, be je gek. Opzoute, stik dur maar in, Goossens, kijk maar uit dat ze niet vreemdgaan terwijl jij al die poen verdient, sneue wolf, ouwe rukker, voordat je het in de gaten hebt sta je een verschrikkelijk stinkend goedje op je scrotum te smeren terwijl je staat te huilen omdat je zo belazerd bent terwijl je het alleen maar goed bedoeld, voor ons allebei schatje, weetje, heerlijk met vakantie strax, saampjes, maar vanavond moet ik werken snappie, centjes verdienen mot pappie, kijk niet zo beteuterd, je wilt helemal niet naar de Lidl, je wilt daar nooit gezien worden zei je, nou dan. Nou tot strax dan, he ?"
(nove, 12 oktober 2005)

"Bicat.net, dat is toch die achterlijke webstek voor rukkende, boerende en altijd bezopen kerels? Dat zielige pathetische zooitje ongeregeldheden dat uitgebraakte hersenkwak probeert te verkopen als prozadrek? Natte winden, dikke drollen, kleverige onduidelijkheden? Slurptrekkende draaigorgels, voorhuidjogging avant la lettre en berensgrote buikglijers?" (Jeremias Schubbenrug, in Nova, 4 oktober 2005)

Reageerziekte

"Op een vrolijke dag toen ik aan mijn, voor al 11 jaar, allerbeste vriendin de liefde heb verklaard en binnen luttele seconden de meest euforische gevoelens door mijn ziel heen flitsten typte een verslag van school begon k te typen en dit kwam tevoorschijn op het samengeperste hoopje uitwerpselen wat ik beschouw als mijn laptop, want zoals velen het niet slecht zou doen als zij dit beseften is bezit enkel een illusie.

Conclusie & nawoord

Niet alleen symbolen hebben invloed op ons doen en denken, de manier waarop ieder mens zichzelf ziet en andere zegt meer over die persoon dan over anderen. Elk mens gaat zijn eigen weg, en het is jammer dat er uit commerciële geldzucht zoveel miscommunicatie ontstaat tussen mensen. Welk mens is beter, het mens dat genadeloos elke, in zijn ogen misdadiger, ritueel vermoord, of die mens die de opdracht geeft om onbewuste signalen stuurt via reclamespotjes en zo het materialisme hoger prijst dan het gevoel om bewust van jezelf en je daden te zijn? Draait het dan uiteindelijk allemaal om geld?
De een vermoord mensen die hun hele leven anderen pijn doen, en de ander roept het gevoel op dat er niets beter is dan nike schoenen in combinatie met een stoere jack met een bontkraag, dat gedoe met die bontkragen id volgens mijn theorie gebaseerd op het paringsgedrag van leeuwen, hoe groter en mooier de manen, des te meer aanzien ze hebben en kans op leiderschap en hoe meer kans ze hebben dat hun genen worden doorgegeven ;).
Door niet te realiseren waar je mee bezig bent, of niet wie, maar wát je eigenlijk bent, ontstaat er miscommunicatie en disharmonie in de maatschappij. Opgaan in de massa kan leiden tot afgunst en afkeer van het geloof in jezelf en in anderen.

En ik wens hierbij balkenende en zijn hele tweede kamer heel veel succes met het oplossen van de “problemen” hier in Nederland, want zo schieten we geen reet op.

Oja, en een gelukkig Nieuwjaar!

Zondag 7 januari 2007, Frank Hooijer"
(Frank Hooijer, 7 Januari 2007)

"Ik had het allemaal al wel eens meegemaakt en niets was mij te dol geweest: eonisme, vice anglais, flaggelatie, ja zelfs koprofagie. Ik was dan ook met graagte ingegaan op de omineus-priapische woorden en lubrieke blikken die "Ellen" tijdens ons gezamelijk consumeren eerder die avond op mij had gericht. Toen we, media nox, eenmaal in haar slaapkamer waren aangekomen, gaf zij steeds minder blijk van doorgaans aan haar toegeschreven mesquinerie. Integendeel,loodzwaar en onvermijdelijk hing het veile sneukelen in de lucht. Binnen no time was de vloer dan ook bezaaid met exuvieën en toonde zij mij haar zinnenprikkelende Junonische leest. Na intiem pidjetten en enige orogenitale schermutselingen (waarbij brod noch javelijn werd ontzien),sloegen wij serieus aan het procreëren. Cunnus en Curacaoënaar leken welhaast voor elkaar geschapen. Hoewel haar defloratie al enige tijd terug had plaatsgevonden, pandoerden wij als nooit tevoren, daarmee verschillende tenesmen bewerkstelligend. Het is maar goed dat haar echtgenoot van deze sluikmin nooit wat heeft gemerkt..."
(TiTo, mei 2006)

"Schrijf eens over vrouwen en hun plek of plaats in de allesverterende zakenoorlogen. Want als er stereotype mannen met diep verborgen schaamtegevoelens over hun potentie problemen en erectiestoornis (taboe naturlijk) dan is dat manifest in hun 'vlucht vooruit' in de freudiaanse wapencultuur. Elke geweerloop, elke zwaardere tank is een gestileerd erectiel apparaat vol dodelijke munitie opgepomnt met miljoenen kogels in een spurt naar het doel wat als lustsymboliek een 'lilith' in een duizelige extase zou moeten brengen want zo 'is de kracht van het leger'. Stoere mannen die eerst de vrouwen opgeilen, dan met hun duwtje in de rug erop los gaan om 'de vijand te onthoofden'. Ik als watje moet altijd vreselijk lachen om die serieuze gezichten die de mannen politici en militairen bij hun gepiep, gezeur en gezeik en hun broodnodige verklaringen trekken.
U, als warmbloedige heterovrouw zal zich wezenloos kunnen uitleven 'tussen de hitsige Jantjes'. Ik stel voor dat u zich een voorstelling maakt over de gang van zaken in de nachten op zo'n nomadenkamp met satellietvererbindingen in de maanloze nachten van de nieuwe woestijnen die worden ontgonnen, namens u en mij, natuurlijk, vanzelf, juist, nee, uiteraard. Het mag ook wel een andere uiterst vervelende erectiestoornis gaan, de ejaculatie praecox. Dat gaat dan vast over de linkse oppositie, denk ik dan, kunt u het fijn neutraal houden.

U bent toch op alle kaasmarkten thuis, hard op weg om zich te bekwamen in een genre waar sex met hoofdletters geschreven moet worden. Vooral de sex benadrukken, Lilith. Veel gore geile, harde, wrede sexscenes, met blinddoeken, kidnap, politiehandboeien, touwen en katrollen, gedwongen masturbatie tussen mannen, tussen vrouwen, scarring en kaalscheren en tot huilens toe dat gepomp met dildo's en dat monotone gezoem van vibratoren sfeervol brengen. Vooral geluiden en kleuren beschrijven, daar ben ik gek op."
(Peter Novecento)

"Is er iemand in de zaal die nog wil doneren aan een zielige arme homosexueuele neger met een onbeschrijflijke ziekte zwaargelovig te dom om te leren of te schijten die bovendien een oog mist en denkt dat de duivel soep in een blik stopt want hoe komt het er anders in en tegelijkertijd vreselijk gebukt gaat onder de laatste Tsunami of de vrees daarvoor want zijn geitenoog gaf vanmorgen onheil aan? Of anderszins zijn hypocriete tot op het bot zwarte geweten schoon wil kopen voor een luchtig schijntje of nóg liever zichzelf onsterfelijk wil maken over het lijk van een ander? Nee? Eénmaal? Andermaal? OK, dan ben ik ook pleite en met Marnix mee naar dat gruwelijk dure restaurant. Bovendien is het al na zessen en sta ik in de baas z'n tijd de wereld te redden en zo heb de cao dat nooit bedoeld. Howdoe en de mazzel. "
(Hein Buffelruft, 28 dec 2005)

"De liefde is groots, ze breekt zonder haar gebit te gebruiken door elke granieten kop heen, verzwakt de wil en maakt elke stoere kerel tot een week omhulsel, een schaduw van zichzelf, een brabbelend luierkind, elke vent verandert van binnenuit en geweldloos door haar rijke zegeningen. Je krijgt een rijpe korstkaas als huid en een hart van vloeibaar goud. Verpletterend is ze en zij, de liefde, de warme zomerse, niet de winterharde en verbitterde tak dus, zit nog steeds vol met geheimen waar niemand de sleutel van kan vinden. Mysterieus is ze, als de ondergrondse geheimzinnige dictatuur van wereldwijde, alomvattende bekabeling waarlangs dagelijks kilometers gecodeerde data tussen de continenten flitsen. De liefde is een tectonishe plaat die schuurt en krast en gangen boort voor lavastromen van vleselijkheid en voedzame sappen die op geen enkele dieet mag ontbreken. Daarom is ze schaars. Tot slot..we heben allemaal een gat van onderen, onthou dat. "
(Nove, relatietherapeut, 3 dec 2005)

"Thanks! Voor de eerlijke en ijskoude bieren vooraf om de ergste dorst te lessen na een lange en vermoeiende reis. En de Champage daarna in gelukkig niet van die zuinige hoeveelheden maar gewoon ruim bemeten pullen. Dank ook voor de wonderschone oester die in zijn natuurlijke habitat beschermd en koel lag te wezen toegedekt met een warme dekentje bosui-liefde en een tikje Tabasco-ondeugd onder die deken. Dank voor de kleinste en schattigste St. Jacobsoesters die ik proefde in Balsamicostroop. Eerbied voor de kort aangebrade en met ontbijtkoek gestoofde kwartel. Ik proefde een tint Orange Marmalade hoewel je zei dat het er niet in zat. Ik hou het erop dat de chefkok zijn geheimen heeft en, hoe hooggeëerd zijn publiek ook mag zijn, ál zijn details zullen ze nooit te horen krijgen. Met liefde deed ik mijn sommeliertaken en het ‘kut-sommelier’ omdat ik de glazen niet tot de nok vulde, neem ik op de koop toe. Onder de indruk was ik van je tzatziki met shrimp en rode grapefruit. Zoet en zuur zoals Bitter & Sweet zoals het leven zelf zoals harmonie zo mooi kan zijn. Ook onder de indruk was ik van je zeewolf met tomatenchutney. Een rode knipoog op een licht in de boter aangezet visje zoals de boter bij de vis behoort te zijn. Je bewees jezelf door met het produkt mee te koken en de zeeduivel vochtig te houden en over te laten lopen in het bedje van zuurkool omrand door koele en volle crême fraiche en slechts gestopt door mosterd. Het zal mijn gebrek aan woordenschat zijn geweest deze poëtische beleving van samenstelling aan mijn disgenoot heer Visser uit te leggen, aan de wijn waarin het beestje zwom heeft het niet gelegen. Emotioneel werd ik bij het aangezicht van mijn vrouw in jouw open keuken, verliefd op de chefkok die zijn konijntje aan de haak had geslagen. Uit het konijnengezin weggetrokken, de zuigelingen achtergelaten en deskundig ontdaan van fluffy flaporen en prachtig gevild en daarna één minuutje aangebraden in de volle boter. Ach, je zei het nog, ‘nog even in de oven en gekeken hoe lang’ in antwoord op de vraag hóe lang dan, zoals Sebastiaan Bach ook vindt dat de piano zichzelf speelt. U zij geprezen met bijzondere gaven, maar het zal mijn eenvoudige ziel zijn die het zo ziet. De ingekookte fond een tikje gezoet nog niet eens meegerekend evenals de witte bonen-truffelpuree en rode kool met vijgen die in een restaurant van naam de kaart had kunnen aanvoeren. Jammer dat je er niet bij was met de kaas. Het zal de tol van de roem zijn geweest of de spanning van het koken op zulk een hoog nivo. Het siert de man die ook gewoon maar een mens van Vleesch & Bloed is gebleven. Het was uit de kunst hoe wij genoten van een walnoot uit Frankrijk gekraakt op de wals van braakgeluiden die wij van boven hoorden komen. Waarschijnlijk was je druk doende in de homard-naire. Het dessert ben ik kwijt evenals het betoog dat ik hield, maar dat was ik toen al kwijt. Het betoog hou je van mij tegoed. Ik zal het je vertellen als ik de liefde verklaar aan mijn vrouw zoals jij gisteren de keuken in het algemeen en ons in het bijzonder de liefde verklaarde. "
(Kiers de Maison, 27 november 2005)

"Ach, heer bicat, nu we het over eten en drinken hebben. Ik kan u te allen tijde aanraden, maar toch vooral in de herfst, van de ganzenlever te proeven. Zoekt u daarbij een zo eenvoudig mogelijk bewerkte ganzenlever, dus geen paté, niets met geconfijte uien of anderszins toevoegingen. U wilt ganzenlever proeven die met de hand is schoongemaakt door een oud boerenvrouwtje die hooguit peper, zout en wat cognac toevoegde en daarna op 70 graden in de oven met de deur op een kier de lever zachtjes liet warm worden. Niet smelten, want dan scheidt het vet van de lever en bent u uw produkt kwijt. Nee, u wilt de lever verwarmen zodat lever, peprer, zout en cognac een geheel gaan vormen. Dat wat u wilt proeven is de waarheid en niets anders dan de waarheid. Slaat u overigens wel in grote hoeveelheden in, niets zo erg als aan het einde te moeten constateren dat u nog wel wat had gelust. Nee, met veel dingen is het zo dat we nèt even meer moeten eten dan ons lief is. Nèt dat decadente punt van overdaad aantikken. Schenkt u daarbij een Gewürztraminer en bij voorkeur hoe ouder hoe beter en liever nog een Grand Cru dan een gewone. Maar als u dan toch uit wilt pakken dan komt u niet heen om de Tokay Pinot Gris.
Daarbij geserveerd met warm en geroosterd brioche brood."
(Harrie Stamper, 23 oktober 2005)

"Of die klassieke Suske & Wiske (het was nummer 78 als ik het goed heb): De Kakkende Kakkerlakken, die aflevering waarin Tante Sidonia in haar keuken te maken heeft met een steeds groter wordende populatie kakkerlakken, die voortdurend alles onderschijten, niet in de laatste plaats de biefstuk met friet die Tante speciaal voor Lambik had gebakken, tot grote woede van onze favoriete zeshaarder, die gelijk een spuitbus pakt en erop los begint te spuiten, dit tot groot enthousiasme van zowel Suske als Wiske, die duchtig beginnen mee te spuiten (we hebben het hier duidelijk over de periode waarin Suske en Wiske nog net zo milieubewust waren als George W. Bush die zijn privejet vanuit Kyoto liet terugvliegen naar zijn range in Texas omdat ie z'n favoriete cowboy-hoed was vergeten), maar in de spuitbus van Lambik blijkt een goedje te zitten dat er voor zorgt dat de kakkerlakken de volgende dag het formaat van een jong paard hebben (professor Barabas had een lege spuitbus gebruikt om zijn nieuwe groei-middel te testen en vergeetachtig als hij was, had hij het bij Tanta Sidonia laten liggen, puur uit teleustelling, want ook na gebruik van het groeimiddel had Tante Sidonia de professor uitgelachen toen hij zijn broek naar beneden deed), afijn, nu de kakkerlakken gegroeid zijn, schijten ze nog harder met als gevolg dat tante Sidonia, Lambik, Suske en Wiske hun huis worden uitgescheten, waarna ze Jerommeke erbij halen, wiens enige bijdrage een ENORME scheet is, gelukkig komt professor Barabas eraan met een grote smile op z'n mombakkes en een nog grotere bobbel in de broek die, zo zal even later blijken, amper in staat is de steeds groter wordende penis van Barabas te verhullen met als gevolg dat Tante Sidonia, gek van geilheid, zich op professor Barabas stort die vrijwel onmiddellijk klaarkomt en bovenop een van de reuzekakkerlakken kwakt die dan weer vrijwel onmiddelijk in elkaar krimpt en in het niets oplost, waarna ook Lambik en Suske en Jerommeke hun apparaat bewerken met het groeimiddel, zodat ze de volgende dag, onder de stimulerende leiding van Tante Sidonia en Wiske, de kakkerlakken dood masturberen. Knipoog Wiske. Einde."
(Max J. Molovich, 23 Augustus 2005)

"De vergelijking ‘vleesetend’ en ‘vrouw’ is een natte wensdroom. Het is veelbetekende symboliek dat er aan vegetarische mutaties man/vrouw/ hermafrodiet wordt gewerkt door de wetenschappelijke elite. Weten zij soms meer? Staat ons Armageddon te wachten ? De finale segregratie, het schisma van de sexen en de ondergang van hun zondige sexueel verkeer als geheime wapen om de wereldbevolking eindelijk zonder oorlogen te kunnen reguleren ? Reincarneren in een plantaardig bestaan in een potje aarde van robotformaties die miljoenen grijze racks van vruchtdragende en geurige planten produceren onder uiterst secure en berekende condities , zonder vrij zon of maanlicht, zonder zicht of gehoor, zonder tastzin, zonder geluid van wind en zee."
(nove, 6 Juni 2005)

Zelfbeschouwing

"Een man van middelbare leeftijd, beet je te dik, beetje te morsig. Baardje of sik wellicht. En witte schilfertjes sieren zijn gelaat. Hij rookt en hij drinkt, maar in tegenstelling tot wat hij ons graag wil doen geloven, niet teveel. Hij is een ambtenaar, schaaltje 9. verder een liefhebbende vader die zijn frustratie over het uitblijvende en waarschijnlijk nooit meer komende grootse leven heeft verruild voor een soort van komisch cynisme. Hij neemt het niemand kwalijk behalve misschien soms zichzelf, maar dan alleen na een Westmalle Tripel te veel. Hartstochtelijk supporter van NAC of een andere club ten zuiden van de grote rivieren, want dat hij een Brabander is moet haast wel. Zo stel ik mij Kiers voor, maar wellicht is het wel gewoon die homofiele Indo die bij Serudang de lege borden ophaalt..who knows.."
(Andy Möller, Gelsenkirchen)

"Het is vast een meteroloog, een weermenneke met een gesmoorde sexualiteit, eentje met een enorm taboe. Een vrijgezelle biologieleraar met verlatingsangst kan ook. Zo'n eenzaam type die nog steeds bij zijn moeder woont en al jaren lesgeeft in het basisonderwijs. Zo'n anonieme 13 inhetdozijnman die spaarzaam leeft, de piepers schilt en de afwas doet, zo eentje die op de middagwandeling met het hondje van moeders vanachter de krant bij een speeltuin of in het park naar stoeiende of voetballende jochies kijkt en de pijn verzwijgt. Een masochist die het taboe koestert.
Zo'n kleffe smeerlap van een potentiele serieverkrachter met banden in een hechte kerkgemeenschap waarop moeders zo trots is omdat hij naast het lesgeven ook nog als hobby het locale knapenkoor dirigeert. Zo eentje die maar beter melancholieke verhaaltjes moet blijven schrijven. "
(Nove, 22/11/2005)

"Ach ja, leuk, schrijvers.

Beetje zo in je donkere hol aan de wereld knagen. Puur verongelijkt verdedigen van een door mede niet-aanwezigen geschapen superieure schertswereld. Lurken aan je pijp. Pijpen aan je lurk. Woorden in langgerekte nadenkzinnen omzetten. Protserige taalvlekjes. Huilerige holheden. Fletse vondsten. Massieve monomane monsters. Een zielige berg toevoegingen aan de duistere put die al veel te lang overstroomt door de gemankeerde bijdragen van nerveus krabbelende geesten met een ongepast gevoel van eeuwigheid.

Die sfeer.

Geef mij maar parkeerwachten. "
(Marnix, 21/11/2005)