stoel
 
 

Navigatie

de voorplecht
louter proza
louter poëzie
liaisons
nostalgie

colofon/contact





Dankbaar

Uitgelogd

Huishoudelijk

5 oktober 2005

Advertentieboer webstats4u, voorheen nedstat, kan de vinketering krijgen. Vanaf vandaag verdwijnt deze teller, de bezoekcijfers zijn bewaard voor het nageslacht en voortaan tellen we verder met Awstats. Koffiebonnen kunt u ophalen bij Tante Miep.

 

De Daghap

Maandag, 15 September 2014
Johan Vlemmix

Vroeger keek ik graag naar het tv-programma ‘Te land, ter zee en in de lucht’ van de TROS. Mijn belangstelling had een technisch-psychologische [jawel] achtergrond. Zo wilde ik graag weten hoe lang het zou duren voordat iedereen die van een hoge stellage sprong met de bedoeling zo ver mogelijk te vliegen, tot de ontdekking zou komen dat een hangglider daarbij het meest doelmatige hulpmiddel was. Antwoord: lang. En bij het onderdeel waaraan zelfgebouwde vierwielige voertuigen te pas kwamen die een bepaald parcours moesten afleggen, vroeg ik me af hoe lang het zou duren voordat iedereen doorhad dat je fietswielen niet zijdelings kunt belasten. Antwoord: heel lang; jaar in jaar uit zag je de fietswielen vaak al in de eerste bocht bezwijken. Kortom, ik vermaakte me prima.

Dat veranderde toen er tussen de presentators ineens een rare vent opdook die zulk irritant gedrag ten toon spreidde dat niet alleen de teen maar de gehele voet ervan kromtrok. Ik dacht dat het iemand betrof die uit een inrichting was ontsnapt en verwachtte dat hij dus wel snel in een dwangbuis zou worden afgevoerd. Maar nee, hij hoorde bij het programma en bleek zelfs drie functies te hebben: naast ‘starter’ en ‘jurylid’ was hij ook nog ‘ervaringsdeskundige’. Het geluid van de tv afzetten hielp wel iets, maar dan zag je nog steeds die imbeciele kop. Ik heb nog een tijdje met een bezem op de bank gezeten waarmee ik z’n gezicht probeerde af te dekken, maar dat werd al snel te vermoeiend en ik moest het programma opgeven. Jammer maar helaas.

Ik verloor Johan uit het oog tot ik toevallig ergens op een oud artikel stuitte waarin stond dat hij zijn woning tot een miniatuurversie van paleis Soestdijk had laten ombouwen. Ik geloofde het niet, maar het bleek echt waar te zijn. Johan was van plan alle vertrekken van zijn paleisje van camera’s te voorzien en de opnamen via een eigen tv-station 24 uur per dag online uit zenden. Reality-tv met Johan Vlemmix in de hoofdrol. Hij heeft het nog gedaan ook, maar het schijnt geen succes te zijn te geworden. Evenmin een succes werd de door hem in 2002 opgerichte politieke partij, de Partij Van De Toekomst, die de slogan ‘Alle dagen feest, voor iedereen’ in het vaandel voerde.

Laatst las ik dat de baas van Nederland 3, pardon: NPO 3, grootse plannen met de zender had. Die moest ‘op de schop’ en er ging een ‘frisse wind doorheen waaien’ en alles moest ‘vrolijker’. Dus weg met die naargeestige drugsverslaafde jongeren en ongezellige invaliden in een rolstoel, NPO 3 moest een zender worden ‘die het leven vierde’. Alle dagen feest! Maar dat idee heeft ie dus van Johan gestolen want die kwam daar 12 jaar geleden al mee! Zodat ik mijn mening over Johan – met enige tegenzin, dat geef ik eerlijk toe – toch danig moet bijstellen. Johan was een pionier, een ziener met een visionaire blik en kan een plek opeisen in de galerij van Heel Groten Van De TV. Waarom heeft hij nog geen standbeeld?


door Spencer Brandsen [ link ] dertien bijdragen

Zaterdag, 13 September 2014
Eind goed, al goed

Vluchtig lees ik de uitnodiging en gooi hem daarna bij het oud papier. Zo zo, een reünie van de lagere school, zaterdagmiddag om drie uur. De lagere school, dat is erg lang geleden. Ik probeer me leerlingen en docenten te herinneren, maar er zijn er maar een paar die vaag uit de mist van het verleden opdoemen. Vreemd, dat je zes jaar op zo’n school zit en er dan zo weinig van beklijft.

Dan schieten me toch meer dingen te binnen: de hoge kille gangen met vloeren van graniet. Alle uren dat ik in de hoek van de klas voor straf op m’n knieën moest zitten omdat ik kennelijk iets verkeerds gezegd had. De gymzaal die naar stof en zweetvoeten rook en waar ik als enige geweigerd had de pepernoten die Zwarte Piet rondstrooide van de vloer op te rapen. De bullebak die me, om nog steeds onbekende redenen, regelmatig in elkaar sloeg. De uren waar maar geen eind aan kwam. De keer dat ik, vermoedelijk uit verveling, achteruitlopend de weg naar school had afgelegd. De raket die tijdens ieder uur ‘vrij tekenen’ als vanzelf op het papier verscheen en duidelijk popelde om naar andere oorden af te reizen. De dag in het laatste jaar dat ik thuiskwam en mijn ouders mededeelde dat ik besloten had niet meer naar school te gaan. Nooit meer. Nee, in een reünie heb ik weinig zin.

Maar als het zaterdagmiddag is stap ik toch op m’n fiets. De buurt lijkt opvallend weinig veranderd. Je verwacht dat de school kleiner is dan je je herinnert, want dat zegt iedereen altijd. Maar dit is wat overdreven: de hele school is verdwenen! Op de plek waar het gebouw zich ooit dreigend verhief ligt nu een braak terrein waar onkruid op groeit. Waarschijnlijk de uitnodiging niet goed gelezen…

door Spencer Brandsen [ link ] zeven bijdragen


Eind goed, al goed

Vluchtig lees ik de uitnodiging en gooi hem daarna bij het oud papier. Zo zo, een reünie van de lagere school, zaterdagmiddag om drie uur. De lagere school, dat is erg lang geleden. Ik probeer me leerlingen en docenten te herinneren, maar er zijn er maar een paar die vaag uit de mist van het verleden opdoemen. Vreemd, dat je zes jaar op zo’n school zit en er dan zo weinig van beklijft.

Dan schieten me toch meer dingen te binnen: de hoge kille gangen met vloeren van graniet. Alle uren dat ik in de hoek van de klas voor straf op m’n knieën moest zitten omdat ik kennelijk iets verkeerds gezegd had. De gymzaal die naar stof en zweetvoeten rook en waar ik als enige geweigerd had de pepernoten die Zwarte Piet rondstrooide van de vloer op te rapen. De bullebak die me, om nog steeds onbekende redenen, regelmatig in elkaar sloeg. De uren waar maar geen eind aan kwam. De keer dat ik, vermoedelijk uit verveling, achteruitlopend de weg naar school had afgelegd. De raket die tijdens ieder uur ‘vrij tekenen’ als vanzelf op het papier verscheen en duidelijk popelde om naar andere oorden af te reizen. De dag in het laatste jaar dat ik thuiskwam en mijn ouders mededeelde dat ik besloten had niet meer naar school te gaan. Nooit meer. Nee, in een reünie heb ik weinig zin.

Maar als het zaterdagmiddag is stap ik toch op m’n fiets. De buurt lijkt opvallend weinig veranderd. Je verwacht dat de school kleiner is dan je je herinnert, want dat zegt iedereen altijd. Maar dit is wat overdreven: de hele school is verdwenen! Op de plek waar het gebouw zich ooit dreigend verhief ligt nu een braak terrein waar onkruid op groeit. Waarschijnlijk de uitnodiging niet goed gelezen…

door Spencer Brandsen [ link ] iemand nam de moeite

Maandag, 8 September 2014
Oudste bh

Wetenschappers hebben in een kasteel in het oosten van Tirol een beha gevonden. De beha stamt uit de vijftiende eeuw en is daarmee veruit de oudste beha die ooit werd teruggevonden.

De onderzoekers deden hun vondst in het Lengberg Kasteel in Oostenrijk. In 2008 werden verschillende delen van het kasteel onder de loep genomen. Tijdens dat onderzoek vonden wetenschappers in de zuidelijke vleugel van het kasteel een ruimte vol met afval. Hier troffen de onderzoekers stro en twijgjes, maar ook hout, leer en textiel aan.

Beha’s
Tussen het textiel vonden de onderzoekers vier kledingstukken gemaakt van linnen die doen denken aan de moderne beha. Twee beha’s zijn combinaties van een beha en een shirt: ze hebben de kenmerkende twee cups en schouderbandjes, maar boven de beha bevindt zich nog een stuk stof die het decolleté bedekt. De beha’s zijn versierd met kant. Dit versterkt de zoom, ondersteunt de borsten en heeft ook een decoratieve functie. De derde beha lijkt sterk op een moderne beha. De beha heeft twee cups, brede schouderbanden en waarschijnlijk zat er ook een band voor over de rug aan, maar die is verloren gegaan. Deze beha is ook het rijkst versierd: kant op de bandjes, een versiering tussen de cups en ook de zoom is met kant afgezet. En dan is er ook nog een vierde beha teruggevonden. Deze lijkt op een corselet. De cups bestaan uit twee aan elkaar genaaide stukjes linnen. Onder de beha bevindt zich ook linnen om de buik te bedekken. De cups zijn ook weer versierd.

Heel bijzonder
De vondst is heel bijzonder. Wetenschappers gingen er namelijk eigenlijk altijd vanuit dat de beha pas in de negentiende eeuw ontwikkeld werd. De Franse Herminie Cadolle maakte corsetten en zou in de negentiende eeuw één van de eerste beha’s bedacht hebben. In 1914 kwam ook Mary Phelps Jacob met dat idee en zij vroeg er in de VS patent op aan. Bewijs dat lang voor die tijd al beha’s werden gedragen, was er tot nu niet.

Vijftiende eeuw
Maar hoe oud zijn de beha’s nu precies? Archeologische kenmerken en documenten uit de vijftiende eeuw waarin het kasteel genoemd wordt, wijzen erop dat het kasteel ook uit die eeuw stamt. Maar dat bewees nog niet dat het textiel zo oud was. De onderzoekers lieten er daarom een koolstofdatering op los. En die bevestigde dat ook het textiel uit de vijftiende eeuw kwam.

De beha’s waren overigens niet de enige vondst die de wetenschappers deden. In totaal vonden de onderzoekers tussen het afval meer dan 2700 fragmenten textiel. Sommige kledingstukken waren nog in goede staat. Van sommige kledingstukken waren nog maar kleine stukjes over. Ook werden er fragmenten van kledingstukken teruggevonden waar de textielen knopen en knoopsgaten nog goed zichtbaar waren. Waarschijnlijk werden deze kledingstukken gedragen door kinderen of maakten de fragmenten deel uit van kleding voor vrouwen. Een andere bijzondere vondst is een nog helemaal bewaard gebleven linnen onderbroek.

door Spencer Brandsen [ link ] acht bijdragen

Donderdag, 4 September 2014
Kleding als communicatiemiddel

Van uw kleding is veel af te lezen, een handige gebruiker van deze wetenschap is altijd in het voordeel. Onderzoeken geven aan dat de eerste indruk die u afgeeft slechts 7% afhankelijk is van wat u zegt . Belangrijker is uw uiterlijk, uw gedrag en uw manier van spreken. Dit bepaalt voor 93% uw eerste indruk. Ook het kleurgebruik is van onschatbare waarde bij die eerste indruk. Het totaal beeld is het eerste wat mensen zien en nog belangrijker, het is het laatste wat ze van u vergeten.

Ons hele leven worden we al geconfronteerd met visuele beelden en zo zijn we langzaam voorgeprogrammeerd om elkaar te taxeren op de buitenkant. Op basis daarvan worden vele beslissingen genomen , dit betekent niet, dat alleen het beeldgegeven de juiste beslissing oplevert maar in communicatie gaat het niet om intenties maar helaas vooral om datgene wat u zichtbaar maakt.

We leven in een tijdperk dat beelden belangrijker geworden zijn dan teksten . Op basis van deze beelden worden imago’s gemaakt en worden als standaard neergezet. Denk aan TV programma’s als Extreme make- over etc. maar ook Idols en Popstars is een mooi voorbeeld. Het gaat dus vooral over de buitenkant en steeds minder over de inhoud. Of dit juist is , is helaas niet relevant, de maatschappij functioneert momenteel gewoon zo.

Logisch in zekere zin ook, als je weet dat je meer dan 120.000 indrukken per dag ontvangt en op basis daarvan beslissingen moet nemen. Beslissingen die vaak onder een enorme tijdsdruk staan, al is het alleen maar in je hoofd.

Als we dit nu weten is het soms onbegrijpelijk hoe sommige zich weten uit te dossen. Een mooi voorbeeld is als we in het buitenland zijn, de Nederlanders haal je er direct uit.

De combinaties zien er veelal beschamend uit en dat het niks mocht kosten bespeur je op honderden meters afstand. Zonder een oordeel te kunnen en willen geven over iemand zijn of haar budget heb ik daar wel een tip voor ; Beter een paar goede kwalitatieve basisstukken waar je meerdere seizoenen mee vooruit kan (en wie slim is zoekt naar deze basics in de uitverkoop) , dan zogenaamd leuke vooral niks kostende kwaliteitloze T-shirtjes.

De communicatie die we met ons kleedgedrag uitstralen staat haaks op wat we eigenlijk zouden willen. Een goed opgeleid volk met een hele sterke “eigen“ mening , serieus op velen vlakken.

Denk daar dan ook aan in uw kleedgedrag, immers zoals gezegd 93% van uw communicatie is dus wat we zien en wat men van ons onthoudt.

De periode is nu weer aangebroken dat we gaan winkelen om onze zomer garderobe op peil te brengen, ik wens u daar veel plezier bij en mocht u even deze column te binnen schieten , kies dan wat u leuk vindt maar onthoudt het effect van die keuze, op andere om u heen.

Even nadenken kan in uw voordeel werken.

Veel kies plezier,

Rick

[geserveerd] 

door Spencer Brandsen [ link ] veertien bijdragen

Donderdag, 28 Augustus 2014
Oot koetuur van Heer Ane

Het is al weer lang – té lang – geleden dat de Nederlandse couturiers Viktor en Rolf internationaal doorbraken toen ze de Parijse modewereld op z’n kop zetten door hun mannequins met binnenstebuiten gedragen kleding de catwalk op te sturen. Het verbijsterde publiek zag nu dat de onafgewerkte binnenkant van de haute couture er een stuk minder verheffend uitzag dan de buitenkant en was danig geshockeerd.

Sindsdien is geen Nederlandse modeontwerper er meer in geslaagd een zo sensationele entree in de internationale modewereld te maken. Er waren incidenteel wel kleine Nederlandse succesjes, maar een grote klapper? Nee. Tot gisteren. Want toen showde de in Leusden [ provincie Utrecht ] woonachtige Ane Harting van modehuis Oot Koetuur van Heer Ane voor het eerst zijn Mondiale Collectie en die sloeg in als een bom.

Zoals de naam al doet vermoeden staat deze collectie in het teken van de immer oprukkende mondialisering. Maar Ane Harting had niet gepoogd de belangrijkste nationale kledingkenmerken samen te laten smelten tot één universele stijl en gelukkig maar. Want zoiets is al te vaak vertoond – onlangs nog door Björn Björeklöne en Gämle Täkkebösse in Berlijn – en deze aanpak heeft nog nooit iets anders dan karakterloze eenheidsworst opgeleverd. Nee, hij had het probleem heel anders benaderd en nationale kledingcliché’s als uitgangspunt genomen – zoals de Engelse bolhoed, de Amerikaanse cowboylaars, de Duitse Lederhose, de Noorse visserstrui [enz enz] – en liet zijn modellen daarmee in steeds wisselende combinaties over de catwalk paraderen. Een idee van een zo geniale eenvoud dat je je afvraagt waarom nog nooit eerder iemand er op gekomen is.

Persoonlijk sprak mij het trio Hollandse klompen – speels beschilderd met Delftsblauwe motieven – , Japanse kimono en Amerikaanse cowboyhoed het meest aan, maar ook de rest mocht er wezen. Het Parijse publiek liet haar waardering blijken door een lange staande ovatie en het bleef nog geruime tijd onrustig in de stad.

Lang, té lang, wist jong Nederlands talent geen potten te breken op de internationale podia, maar na het zien van de Mondiale Collectie van Oot Koetuur van Heer Ane kan er maar één conclusie getrokken worden…

The Dutch are back!

door Spencer Brandsen [ link ] 21 bijdragen

Vrijdag, 22 Augustus 2014
Kleding [1]

Horizontaal gestreepte kleding maakt slanker

Foto:  ANP

Die uitkomst van een nieuw wetenschappelijk onderzoek gaat dwars tegen traditionele modeadviezen in.

Wetenschappers aan de universiteit van York in Groot Brittannië testten de algemeen geaccepteerde theorie dat vrouwen slanker lijken in kleding met verticale lijnen door proefpersonen 200 afbeeldingen van fotomodellen te tonen.

Jurken

Op sommige foto's waren de vrouwen gekleed in jurken met verticale strepen. Op andere afbeeldingen droegen dezelfde modellen jurken met horizontale banen.

Opgeblazen

Verrassend genoeg bleek dat vrouwen in die laatste kledingstukken juist aanmerkelijk slanker werden ingeschat. Zelfs als hun foto met de horizontale streepjesjurk 6 procent werd opgeblazen, leken ze voor de meeste proefpersonen nog steeds even slank als op de onbewerkte foto met de verticale streepjesjurk.

De onderzoeksresultaten werden donderdag onthuld op het British Association's Festival of Science. "Horizontale strepen maken je niet dikker, integendeel zelfs, ze laten je dunner lijken", verklaarde hoofdonderzoeker Peter Thompson. "Vrouwen die kleding met verticale strepen dragen, lijken daarentegen juist breder."

Illusie

Thompson kwam op het idee voor zijn experiment door een optische illusie uit de negentiende eeuw: het zogenaamde Vierkant van Helmholtz.

Die afbeelding van de Duitse wetenschapper Herman von Helmholtz bevat twee vierkanten van gelijk formaat. De één is opgebouwd uit verticale strepen, de ander uit horizontale lijnen.

Ook hier lijkt het vierkant met de horizontale strepen kleiner. Von Helmholtz schreef in 1867 dan ook al een wetenschappelijk artikel waarin hij vrouwen aanraadde kleding met horizontale strepen te dragen om hun figuur te flatteren.

"Maar zijn advies zijn we vergeten", aldus Thompson in de Britse krant The Times. "In de loop van de 20e eeuw ontstond de gedachte dat horizontale strepen je juist dikker maken. Ik snap eigenlijk niet hoe we op dat idee zijn gekomen - ik denk dat we er als maatschappij gewoon naast zitten"

Onderbouwen

Toch zijn niet alle populaire modeadviezen onjuist. De theorie dat zwarte kleding je slanker maakt, is volgens Thompson bijvoorbeeld wel wetenschappelijk te onderbouwen. "Dat klopt, het werkt echt", beweert hij.

"We hebben het getest met een plaatjes van een witte cirkel tegen een zwarte achtergrond en een zwarte cirkel van gelijke grootte tegen een witte achtergrond. De zwarte cirkel lijkt voor het menselijk oog inderdaad minder groot."

door Spencer Brandsen [ link ] twaalf bijdragen

Donderdag, 7 Augustus 2014
Eén tint grijs

Alles was grijs, één tint. En die ene tint stonk. Altijd. Zuur, met schilfers. Tussen de krullen, zonder mededogen, zonder reden. Het zwaargeschaafd leren schort trotserend wachtte ik op wat ging komen en tot het voorbij was. Zinloos, zinneloos. En dan kwam de pijn pas. Elke keer weer. Een soort pijn die nooit wende. Een pijn die dieper ging dan het geraakte vlees, dieper dan mijn gekneusde bot. Een pijn die nooit weg zou gaan, er altijd zou zijn, en altijd zou blijven, angst of niet. Het was er altijd… het grijs van teveel overmoed en tegenslag, beukzoekend naar iets dat er toe deed, dat kon boeten, het zinloze onzinnig maken..

Zijn as is dezelfde tint grijs, net als nu mijn tattoo, mijn kleding, de lucht, het gras. Het is de tint van mijn leven, uit mijn zenuwen en gevoel gepeuterd, gescheurd en gebeukt. En ik… ik kan niet meer zonder, zie alleen nog maar: dik glimmend leer, snorren, riemen, laarzen: één tint die dieper ging dan elke kleur vlees of bot

Eén tint grijs.

door ELIV

[voor de zwijnen gekwakt]

door Spencer Brandsen [ link ] 29 bijdragen

Dinsdag, 15 Juli 2014
"Zomerreces"


vaderlands gekwetter, Egeïsche kust 
onvermoeibaar jagen, ruzie gesust 
verdampend heet, camping geblust 
niet aflatende telefoongeluiden, bijna gekust 

motorenverkeer in veelzijdige vakantiebestemming
gladgloeiend pikzwart asfalt rubberen stremming 
pubers die zich bewijzen voor een meisje
kinderen die likken aan hun ijsje

disco restaurant winkel bar uitslaande brand 
bruisende badplaats met faciliteiten op het strand
kort koppie zwart glad gekapt snel gefingeerd
je dochter in een steeg voor ´t eerst gevingeerd

voel ik een windvlaag door wilg en populier 
droom ik wuivend groen gras achter mijn bier
hou ik van mijn lief als zij mij ziet
proef ik zomerstilte waar ik van geniet

door KIERS

milieuvriendelijk gerecyceled

door Spencer Brandsen [ link ] 19 bijdragen

Maandag, 7 Juli 2014
Ik ben [s]normaal

Na het lezen van 'Ik ben [s]normaal', een bundel columns van Marcel van Roosmalen, zoek ik naar een woord dat de teneur van het boek zou kunnen weergeven en kom uit bij 'lullig'. Op internet vind ik een recensie van de hand van ene Johan Bordewijk, die Marcel van Roosmalen 'de meester van de lullige column' noemt. Van Roosmalen heeft een scherp oog voor 'lullige' menselijke eigenschappen als ijdelheid, hypocrisie, xenofobie, leugenachtigheid, aanstellerij, domheid en dergelijke en ander en doet daar ironisch en soms ook cynisch en sarcastisch verslag van. Ik heb dit boek achter elkaar in éen dag uitgelezen en me erg vermaakt.

Het begrip 'column' kende ooit een vrij precieze definitie, maar die is in de loop der tijd steeds vager geworden en tegenwoordig is een column eigenlijk niet meer dan een stukje geschreven tekst dat niet onder een andere noemer valt onder te brengen. Als je niet weet wat het is dan is het een column.. Maar misschien bestaat er toch in je hoofd - in ieder geval in het mijne - een onbewust 'Platoons idee' van wat een column is of zou moeten zijn, want als iemand me nu vroeg naar voorbeelden van 'echte' columns dan zou ik hem of haar dit boek in de handen duwen en zeggen: Lees dit maar!

Op de achterflap staat: 'Marcel van Roosmalen is een meester in het observeren van de kleinste onbenulligheden, en die beschrijft hij vervolgens zo raak en typerend dat de lezer de situatie direct voor zich ziet. De beste reportageschrijver van Nederland schrijft in 'Ik ben (s)normaal' over gewone en minder alledaagse zaken, of het nu om zijn ouders gaat, een taxichauffeur, voetbalclub Vitesse of een beroemde zanger. Zijn columns zijn hilarisch en onvergetelijk. Je zou je erom bescheuren als het tegelijkertijd niet zo droef was en erom janken als het niet zo grappig was.'

En daar is nu eens geen woord van gelogen.

door Spencer Brandsen [ link ] zes bijdragen

Maandag, 30 Juni 2014
Stemmen 5 - De innerlijke stem

Sommigen noemen het intuïtie.

Het zijn mensen die een hele dikke pijplijn hebben liggen

Tussen hun overtuiging en hun stem.

Ze kunnen zich feilloos uitdrukken.

Volledig met behoud van eigen identiteit.

De populair cultivistische Stephen Covey bijvoorbeeld.

Hij heeft dit soort mensen als "highly effective" bestempeld.

Want alles moet een stempel hebben, toch?

Hoe valt het anders te bevatten? te begrijpen?

Jung heeft er een mooie en uitgebreide verhandeling over geschreven.

Het is het boek "De mens en zijn symbolen".

Het is wat afstandelijker, en wat hoger gegrepen, oftewel moeilijk...

Hij zegt dat de innerlijke stem tot je komt via je dromen in archetypen.

Uitmuntende theorie.

Maar het doet geen recht aan de mensen die geen dromen nodig hebben.

Om nog maar te zwijgen van de mensen die continu dromen.

Of die mensen die denken dat ze niet dromen maar in een droom leven. 

Of die mensen die denken dat ze leven, maar zich in een droom bevinden.

Dit soort mensen...

Daar heeft onze maatschappij geen antwoord op.

Ze zijn niet in een hokje te stoppen.

Of toch wel?

Soms helpen een paar goede gesprekken.

Of medicatie.

Of soms moeten ze gewoon wel in een hokje geplaatst worden.

Gecapitonneerd, zonder prikkels.

Dat wil nog wel eens helpen.

Om de innerlijke stem tot zwijgen te brengen.

door ELIV

handmatig overgetypt

door Spencer Brandsen [ link ] tien bijdragen

Maandag, 23 Juni 2014
"Vlucht met mij"

Hij zat weer uit het raam te staren. Het was bijna vijf uur. Buiten begon het te schemeren. Weldra zou hij zijn pc uitzetten, de lichten doven en zijn bureau afsluiten. Vervolgens zou hij de sleutel in de grijze kast hangen die zich in de mess bevond, via de trap naar de benedenverdieping afdalen en uitprikken aan de klok onder de trap. Met een slentergangetje zou hij dan het grindpad volgen tot aan de fietsenstalling waar zijn oude grijze herenfiets aan de ketting lag.

Hij woonde nu bijna twee jaar in een klein negentiende-eeuws arbeidershuisje aan de rand van de stad, midden in de migrantenbuurt. Zolang het weer het toeliet leefden de mensen er op straat. Hij was het al gewoon dat de kinderen hem naliepen en vroegen naar euro's. Hij had zijn lachje klaar, een droge grijns, en schudde met het hoofd terwijl hij met zijn hand een afwijzend gebaar maakte. Verder negeerde hij de schelle kinderstemmen. Wanneer hij de deur achter zich dichttrok en het straatlawaai buitensloot, hoorde hij zijn huis roepen om onderhoud. De zakken stuc en potten verf, het plamuurmes, de pleisterspaan, borstels en de trapladder stonden klaar. Het was nooit voor vandaag, altijd voor de dag van morgen. Vandaag was nooit een goede dag, altijd morgen.

Elke avond maakte hij eten klaar, zo was hij het gewoon. Na het eten kroop hij voor de tv en probeerde hij de roes die altijd een belofte inhield maar nooit een uitweg bood.

Om de twee weken nam hij op vrijdagavond de trein naar huis, het ouderlijke huis, zijn tas vol was, zijn hoofd vol kleine dingen - dingen van weinig belang, dingen uit zijn jeugd. Hij beelde zich in dat thuis de tijd stil bleef staan, zomer zestien, een heerlijke zomer. De tijd was thuis nooit stil blijven staan. Zijn sporen waren duidelijk zichtbaar op het gezicht van zijn moeder, in de gebogen houding van zijn vader. De tijd liet zich voelen, in de sfeer die er hing, een sfeer die er geen twijfel over liet bestaan dat hij geen kind meer was en kon zijn. Hij was een man in de tijd, er was geen weg terug. Deuren gingen langzaam dicht en wat zich daarachter bevond verdween in de afgrond, werd herinnering. Zijn ouders hadden niet het eeuwige leven. Er zou een tijd komen, en die tijd kwam snel, steeds sneller, dat hij zijn tweewekelijkse trips niet meer kon maken.

Hij had een vriendin die hem niet gaf wat hij van liefde verwachtte. Toch bleef ze zijn vriendin, al jaren, want hij durfde geen ander meisje benaderen als het vlees schreeuwde en de gedachte aan haar beloftes inhield die zij nooit kon waarmaken. Zij ontmoetten elkaar in hoop en verlieten elkaar in desillusie, telkens weer. Vaak had hij geprobeerd er een eind aan te maken, maar in het licht van de lust scheen wat verstandig en bezonnen was altijd veel te voorbarig.

Toen hij nog kind was vluchtte hij voor kleine zorgen in strips. Later vluchtte hij voor grotere zorgen in boeken. Vluchten lukte niet meer. Hij las veel boeken, dikke boeken, verstandige boeken. Ze gaven hem geen rust, geen zorgeloze wereld.

Hij liep al lang met het idee ooit zelf een boek te schrijven, een boek om in te vluchten. Daarin zou hij een wereld creëren waarin alles was zoals hij het wou, voor altijd. Dat boek zou hij de titel 'Vlucht met mij' geven. Hij zou het boek in de rekken van elke bibliotheek van de stad zetten en dan zou hij...

Klokslag vijf. Hij zette zijn pc uit, doofde de lichten en sloot zijn bureau af. Hij hing de sleutel in de grijze kast die zich in de mess bevond en daalde de trap af naar de benedenverdieping. Daar prikte hij uit aan de klok onder de trap en volgde het grindpad tot aan de fietsenstalling waar zijn oude grijze fiets aan de ketting lag. Hij sprong op zijn fiets en reed de schemerige avond in.

door VINCENT NEMO 

liefdevol gerecycled

door Spencer Brandsen [ link ] vijftien bijdragen

Maandag, 16 Juni 2014
"Eendenbekje"


Opgewonden zit ze in de wachtkamer. De laatste afspraak voor de lunch. Natuurlijk was ze veel te vroeg. Maar dat geeft niet. Hier wil ze wel even voor wachten. Toch moest ze gaan uitkijken. De balie-assistente ging al vragenstellen. Waarom ze er nu alweer was. Met een rood hoofd had ze gestameld "controle". Misschien moest ze iets nieuws verzinnen. Een ernstige aandoening. Waarvoor ze heel erg vaak moest komen. Niet te ernstig natuurlijk, daar moet je niet mee spotten. Een cyste dan ofzo? Ze zou het strakjes wel overleggen.

"Mevrouw de Haas."

Haar hart maakt een sprongetje. Het is haar beurt! Snel grist ze tas, jas en sjaal bij elkaar. Alsof er niets bijzonders is, loopt hij al terug het gangetje in. Snel loopt ze achter hem aan. Ze voelt dat ze nu al vochtig is. Haar benen schuren pijnlijk tegen elkaar aan. Vanochtend had een panty zinloos geleken. Nu hoopt ze dat er geen rode plekken op haar dijen zijn verschenen.

"Zo mevrouw de Haas, zegt u het eens. Wat kan ik voor u betekenen vandaag?"
Ow wat een prachtige glimlach. Wat een prachtig donkere ogen. En wat ziet hij er geil uit in zijn doktersjas. Nonchalant open, de mouwen opgestroopt.
"Het kriebelt wat, dokter." 
Er valt een nerveuze stilte.
"Er kriebelt wat?"
"Ja dokter. Van binnen. Het kriebelt van binnen."
"U bedoelt jeuk?"
"Nee, nee." Ze stoot een lelijk hard lachje uit. Waarom is ze toch iedere keer weer zo nerveus?
"Meer een tinteling dokter. Ja, het tintelt. Speldenprikjes."
"Speldenprikjes? Nou dan zullen we even een kijkje nemen maar, he? Kleed u zich daar maar even uit."
Hij wijst naar achter naar een spierwit gordijntje. Als ze het gordijntje wil dichttrekken hoort ze nog "alleen van onderen hoor".

Ze neemt het opstapje en probeert in een beweging te gaan liggen. Op een of andere manier kan ze nooit charmant de stoel opglijden. Maar na wat gehijs en getrek ligt ze dan toch. Ze doet haar benen vast in de beugels.

"Een beetje naar onderen schuiven nog mevrouw de Haas. Ja zo ja. Ik zal even de beugels nog wat verstellen."

Hij zet de beugels zo ver mogelijk van elkaar. Hulpeloos ligt ze in de stoel. Haar sweater rommelig opgekreukeld tegen de onderkant van haar borsten. Ze voelt een druppeltje vocht langs haar linkerbil tergend langzaam naar beneden glijden. Zou hij dat ook zien? Nee, hij heeft zich al omgedraaid naar de glanzende spulletjes op de tafel. Stiekem probeert ze haar trui een beetje goed te trekken.

"Het kan een beetje koud zijn hoor."

Uit een ooghoek ziet ze dat hij de grootste eendenbek heeft gepakt vandaag. Zenuwen maken plaats voor opwinding. Langzaam en precies schuift hij de eendenbek naar binnen. Hoewel ze vochtig is als wat, moet dokter een klein beetje kracht gebruiken. Ze voelt het koude staal langs haar lippen glijden. Dan even weerstand, vervolgens soepeler verder. Ze hijgt een klein beetje. Van het koude staal, van de opwinding. Beide.

"Gaat het zo, mevrouw de Haas?"
"Ow ja dokter, dat gaat prima hoor" gromt ze.
"Mooi. Dan ga ik nu even kijken. "

Hij zet een rare bril op met een lichtje op het linkerglas en duikt tussen haar benen. Ze voelt zijn adem langs haar bonkende knopje glijden. Het liefst zou ze willen gillen "Lik me toch man!!" Maar dat kan natuurlijk niet. Hij is de dokter. Hij bepaalt wat er moet gebeuren.

"Ik kan niets bijzonders zien mevrouw de Haas. Wanneer heeft u het meest last van de tintelingen?"
"Eh. Voornamelijk bij het masturberen dokter. Dan gaat het tintelen. Speldenprikjes dan dus."
"Ow, dat had u even moeten vertellen hoor. Dan moeten we een andere methode gebruiken. Heeft u ook last gedurende de seks?"
"Dat weet ik niet dokter. Ik heb geen man ziet u."
"Ach nee. Dat is wat vervelend. Het is zeer belangrijk om te weten of u er ook last van heeft bij het uitvoeren van een seksuele handeling. Person-to-person zeg maar. Vindt u het heel vervelend als ik zelf even... ?"
"Natuurlijk niet dokter. U bent de dokter, dokter." Ze glimlacht wazig richting het plafond.

Voorzichtig trekt hij de eendenbek los en legt die naast haar hoofd op het dek. Ze hoort een rits en wat geruis. En dan voelt ze hem, het topje net tussen haar lippen. Warm en zacht hard, niet zoals de eendenbek die glimmend van het vocht naast haar hoofd ligt. Net als ze zich bedenkt dat ze haar eigen sap kan ruiken stoot hij hard naar binnen.

"Owwww dokterrrrr!!.."
"Voelt u de tinteling nu ook?" hijgt dokter.
"Nog niet dokter, misschien moet u wat dieper?"

door CiNNeR

achteloos voor de zwijnen gerecycled

door Spencer Brandsen [ link ] zeven bijdragen

Donderdag, 5 Juni 2014
Stemmen 4 - De Politici

(more)

door Spencer Brandsen [ link ] dertien bijdragen

 

Holle retoriek

"Aarsema, dan komen de tachtigerjaren puberale streeptinten van de eerste kabeltv binnen op mijn kolkende oogbollen als de tube mayonaise leeggeknepen in in een onderzoekende puberkringspier . Vage opgedroogde veegklodderstrepen op de dikke zware afstandsbediening die het allang niet meer doet. Bolle schermen versterken de aplastische rondingen. Antennes nog met coax en zaad in een sok, geurend naar kamille gemengd met nat speculaas. Jong zijn is zo mooi…"

"Zit je achter het meest nieuwe en hipste technologische apparaat van deze eeuw, kom je op een stukje internet over columns schrijven. En dat is nu exact wat ik zocht! Soms zoek je iets, en kan je het niet vinden. Maar nu wel! Ik zoek iets om mijn Nederlandse woordenschat in te verwerken. En dan zoek je, en zoek je, en dan VIND je!

Soms zoek je iets anders. En dan vind je het niet. Mannen, of vrouwen, pennen, papier, boeken, bekers of boodschappen, je vind het soms niet.

Maar nu heb ik het gevonden!

Groetjes Lieke"

(Lieke, Zelf een column schrijven)

"Daarom is bicat een lichtje, een vuurtoren voor de verloren lopende dolenden.
Want dat er velen op de dool. Een gevolg van zich onbestemd, zonder nuttig doel, afgevlakt en weinig bijzonder voelen maar misschien nog meer eengevolg van het vluchten voor deze zelfrealisatie, deze pijn van een ziel zonder importantie niet te hoeven voelen. En daar compensatie middelen voor zoeken en aangboden krijgen. Drugs, sex met dieren, sex met kinderen die geen leeftijd meer nodig schijnen te hebben, autorijden, schoeisel, weblogs, gangbangs, sport, wat al niet. Als het maar lijkt dat je vooral bezig bent. Al is het nietszeggend en immoreel, al is het bellenblazen met je mond dicht of een kraak zetten en minister zijn.

En dan is er bicat..aus blaue hinein zu uns gezogen, zonder eigenaren of aandeelhouders die stakingen uitlokken, zonder stompzinnig geleuter, nee, de magie van de fantasie, de fictie en de nederlandse taal aan de macht.
Een baken van troost, een zwoele geur vlak voor het slapen gaan, een enorme uitzinnige stapel draadjesvlees met dampende jus, een romance achter het frietkot, scooters en mobieltjes, vogels die hun eigen lied zingen, de eigen partituur kennen en geen regisseur of dirigent nodig hebben, de horror en thrill. Dat wat onbewust en ondergronds en ook van het leven zelf is. En niet wordt voorgeschreven door de krant, de tv, radio, politiek, banken en verzekeraars, speculanten die denken met 'de echte waarheid' om te gaan. Nee, ik ben geen echt schrijver maar wel groot fan van het schaarse bicat talent."
(Peter Novecento, Haagsche Post)

"Schuimbekkend van woede las ik de met een danige onverschilligheid geschreven colums betreffend de holocaust en Auschwitz. De flarden teksten vol schrijffouten en loze beweringen, getuigen van weinig historisch besef maar vooral een respectloze attitude jegens miljoenen slachtoffers. Vandaar mijn bijdrage met het verzoek de richtlijnen als opgesteld in de bijlage te respecteren en in acht te nemen.

vr groet

dhr. Papen"
(Daniël Papen, via email)

"Diep geroerd, met geknepen stembanden, omvloerste oogleden, brandend maagzuur en kloppende roede (het is tenslotte 5 december) mocht ik uw fraaie stuk proza over mijn getroebleerde netvlies laten glijden... De woorden vertalen zich moeiteloos in zielsetsende beelden. Dank!"
(bromde Zielknijper, 5 december 2005)

"Geachte heer,

Mag ik u verzoeken het plaatje van de te jonge dame van uw site te verwijderen. Er zijn namelijk nog al wat mensen die dit niet lollig vinden. Diverse klaag e-mails over gehad. Mag ik u er op attenderen dat het hier om Kinderporno gaat en de wetgever daar meer dan 4 jaar gevangenisstraf op heeft gezet. Ik ga ervan uit dat het om een misvertstand gaat, als moderator. Met vriendelijke groet.

Sociale Jeugd- en Zedenpolitie te Amsterdam
Commerciele zaken
020-5592585"
(i030142@planet.nl, 14 december 2004)

"Schitterend verwoord dat artikel over Clarence. Liep jaren met een missie, aan de voetballiefhebbers (niet de kenners) proberen uit te leggen dat Abe en Piet beter zijn dan het orakel uit betondorp. Was onbegonnen werk. Het klootjesvolk adoreert Ellen van Langen, Geesink en Rieu, en vinden mevrouw Blankers, Ruska en Roby lakatos maar niks, ze weten waarschijnlijk niet eens wie het zijn. Toen Keizer stopte heb ik jaren niet meer gekeken. Toen zag ik die Fin en een paar jaren later een Surinamer met een Nederlands paspoort (Had die Fin er ook maar een gehad). Ja en dan begint het heilige vuur weer te branden. Deze twee zijn tactisch en technisch het beste wat er op Nederlandse velden heeft rondgelopen (wat ik in mijn leven heb gezien). Keizer had niks met voetbal te maken, dat was ballet,kunst, en soms als het niet belangrijk was helemaal niks .En Abe ken ik van wat beelden, maar als je naar de verhalen over hem luistert hoef je de verteller maar in de ogen te kijken en herken je meteen de kenners uit die tijd."
(via mail, 23 oktober 2005)

"pedante snikkels, komen kut te kort. Webloggen is niet voor mietjes maar ook niet voor stoere geile binken, webloggen is namelijk een fenomeen, een spookbeeld voor blinden die zich vergapen aan de wijde wereld van het internet om zichzelf te ontmoeten, een monologue interieur te voeren en dan de echo terughoren, het internet dat een wonder is wat een dom irrationeel fenomeen is. Echt iets voor pedante snikkels en kale kutten die niet neuken maar wel in elkaars nek willen hijgen en tijd teveel hebben. Ik zou er helemaal niet aan beginnen en beroemd en rijk ben ik al, zegt het liefje. Ik heb de grootste en zij heeft de lekkerste en we verdoen de tijd liever in elkaar verstrengeld dan te vergooien op zo’n vervuilde weblogmarkt. Mot je alweer email beantwoorden enzo, in je vrije tijd, be je gek. Opzoute, stik dur maar in, Goossens, kijk maar uit dat ze niet vreemdgaan terwijl jij al die poen verdient, sneue wolf, ouwe rukker, voordat je het in de gaten hebt sta je een verschrikkelijk stinkend goedje op je scrotum te smeren terwijl je staat te huilen omdat je zo belazerd bent terwijl je het alleen maar goed bedoeld, voor ons allebei schatje, weetje, heerlijk met vakantie strax, saampjes, maar vanavond moet ik werken snappie, centjes verdienen mot pappie, kijk niet zo beteuterd, je wilt helemal niet naar de Lidl, je wilt daar nooit gezien worden zei je, nou dan. Nou tot strax dan, he ?"
(nove, 12 oktober 2005)

"Bicat.net, dat is toch die achterlijke webstek voor rukkende, boerende en altijd bezopen kerels? Dat zielige pathetische zooitje ongeregeldheden dat uitgebraakte hersenkwak probeert te verkopen als prozadrek? Natte winden, dikke drollen, kleverige onduidelijkheden? Slurptrekkende draaigorgels, voorhuidjogging avant la lettre en berensgrote buikglijers?" (Jeremias Schubbenrug, in Nova, 4 oktober 2005)

Reageerziekte

"Op een vrolijke dag toen ik aan mijn, voor al 11 jaar, allerbeste vriendin de liefde heb verklaard en binnen luttele seconden de meest euforische gevoelens door mijn ziel heen flitsten typte een verslag van school begon k te typen en dit kwam tevoorschijn op het samengeperste hoopje uitwerpselen wat ik beschouw als mijn laptop, want zoals velen het niet slecht zou doen als zij dit beseften is bezit enkel een illusie.

Conclusie & nawoord

Niet alleen symbolen hebben invloed op ons doen en denken, de manier waarop ieder mens zichzelf ziet en andere zegt meer over die persoon dan over anderen. Elk mens gaat zijn eigen weg, en het is jammer dat er uit commerciële geldzucht zoveel miscommunicatie ontstaat tussen mensen. Welk mens is beter, het mens dat genadeloos elke, in zijn ogen misdadiger, ritueel vermoord, of die mens die de opdracht geeft om onbewuste signalen stuurt via reclamespotjes en zo het materialisme hoger prijst dan het gevoel om bewust van jezelf en je daden te zijn? Draait het dan uiteindelijk allemaal om geld?
De een vermoord mensen die hun hele leven anderen pijn doen, en de ander roept het gevoel op dat er niets beter is dan nike schoenen in combinatie met een stoere jack met een bontkraag, dat gedoe met die bontkragen id volgens mijn theorie gebaseerd op het paringsgedrag van leeuwen, hoe groter en mooier de manen, des te meer aanzien ze hebben en kans op leiderschap en hoe meer kans ze hebben dat hun genen worden doorgegeven ;).
Door niet te realiseren waar je mee bezig bent, of niet wie, maar wát je eigenlijk bent, ontstaat er miscommunicatie en disharmonie in de maatschappij. Opgaan in de massa kan leiden tot afgunst en afkeer van het geloof in jezelf en in anderen.

En ik wens hierbij balkenende en zijn hele tweede kamer heel veel succes met het oplossen van de “problemen” hier in Nederland, want zo schieten we geen reet op.

Oja, en een gelukkig Nieuwjaar!

Zondag 7 januari 2007, Frank Hooijer"
(Frank Hooijer, 7 Januari 2007)

"Ik had het allemaal al wel eens meegemaakt en niets was mij te dol geweest: eonisme, vice anglais, flaggelatie, ja zelfs koprofagie. Ik was dan ook met graagte ingegaan op de omineus-priapische woorden en lubrieke blikken die "Ellen" tijdens ons gezamelijk consumeren eerder die avond op mij had gericht. Toen we, media nox, eenmaal in haar slaapkamer waren aangekomen, gaf zij steeds minder blijk van doorgaans aan haar toegeschreven mesquinerie. Integendeel,loodzwaar en onvermijdelijk hing het veile sneukelen in de lucht. Binnen no time was de vloer dan ook bezaaid met exuvieën en toonde zij mij haar zinnenprikkelende Junonische leest. Na intiem pidjetten en enige orogenitale schermutselingen (waarbij brod noch javelijn werd ontzien),sloegen wij serieus aan het procreëren. Cunnus en Curacaoënaar leken welhaast voor elkaar geschapen. Hoewel haar defloratie al enige tijd terug had plaatsgevonden, pandoerden wij als nooit tevoren, daarmee verschillende tenesmen bewerkstelligend. Het is maar goed dat haar echtgenoot van deze sluikmin nooit wat heeft gemerkt..."
(TiTo, mei 2006)

"Schrijf eens over vrouwen en hun plek of plaats in de allesverterende zakenoorlogen. Want als er stereotype mannen met diep verborgen schaamtegevoelens over hun potentie problemen en erectiestoornis (taboe naturlijk) dan is dat manifest in hun 'vlucht vooruit' in de freudiaanse wapencultuur. Elke geweerloop, elke zwaardere tank is een gestileerd erectiel apparaat vol dodelijke munitie opgepomnt met miljoenen kogels in een spurt naar het doel wat als lustsymboliek een 'lilith' in een duizelige extase zou moeten brengen want zo 'is de kracht van het leger'. Stoere mannen die eerst de vrouwen opgeilen, dan met hun duwtje in de rug erop los gaan om 'de vijand te onthoofden'. Ik als watje moet altijd vreselijk lachen om die serieuze gezichten die de mannen politici en militairen bij hun gepiep, gezeur en gezeik en hun broodnodige verklaringen trekken.
U, als warmbloedige heterovrouw zal zich wezenloos kunnen uitleven 'tussen de hitsige Jantjes'. Ik stel voor dat u zich een voorstelling maakt over de gang van zaken in de nachten op zo'n nomadenkamp met satellietvererbindingen in de maanloze nachten van de nieuwe woestijnen die worden ontgonnen, namens u en mij, natuurlijk, vanzelf, juist, nee, uiteraard. Het mag ook wel een andere uiterst vervelende erectiestoornis gaan, de ejaculatie praecox. Dat gaat dan vast over de linkse oppositie, denk ik dan, kunt u het fijn neutraal houden.

U bent toch op alle kaasmarkten thuis, hard op weg om zich te bekwamen in een genre waar sex met hoofdletters geschreven moet worden. Vooral de sex benadrukken, Lilith. Veel gore geile, harde, wrede sexscenes, met blinddoeken, kidnap, politiehandboeien, touwen en katrollen, gedwongen masturbatie tussen mannen, tussen vrouwen, scarring en kaalscheren en tot huilens toe dat gepomp met dildo's en dat monotone gezoem van vibratoren sfeervol brengen. Vooral geluiden en kleuren beschrijven, daar ben ik gek op."
(Peter Novecento)

"Is er iemand in de zaal die nog wil doneren aan een zielige arme homosexueuele neger met een onbeschrijflijke ziekte zwaargelovig te dom om te leren of te schijten die bovendien een oog mist en denkt dat de duivel soep in een blik stopt want hoe komt het er anders in en tegelijkertijd vreselijk gebukt gaat onder de laatste Tsunami of de vrees daarvoor want zijn geitenoog gaf vanmorgen onheil aan? Of anderszins zijn hypocriete tot op het bot zwarte geweten schoon wil kopen voor een luchtig schijntje of nóg liever zichzelf onsterfelijk wil maken over het lijk van een ander? Nee? Eénmaal? Andermaal? OK, dan ben ik ook pleite en met Marnix mee naar dat gruwelijk dure restaurant. Bovendien is het al na zessen en sta ik in de baas z'n tijd de wereld te redden en zo heb de cao dat nooit bedoeld. Howdoe en de mazzel. "
(Hein Buffelruft, 28 dec 2005)

"De liefde is groots, ze breekt zonder haar gebit te gebruiken door elke granieten kop heen, verzwakt de wil en maakt elke stoere kerel tot een week omhulsel, een schaduw van zichzelf, een brabbelend luierkind, elke vent verandert van binnenuit en geweldloos door haar rijke zegeningen. Je krijgt een rijpe korstkaas als huid en een hart van vloeibaar goud. Verpletterend is ze en zij, de liefde, de warme zomerse, niet de winterharde en verbitterde tak dus, zit nog steeds vol met geheimen waar niemand de sleutel van kan vinden. Mysterieus is ze, als de ondergrondse geheimzinnige dictatuur van wereldwijde, alomvattende bekabeling waarlangs dagelijks kilometers gecodeerde data tussen de continenten flitsen. De liefde is een tectonishe plaat die schuurt en krast en gangen boort voor lavastromen van vleselijkheid en voedzame sappen die op geen enkele dieet mag ontbreken. Daarom is ze schaars. Tot slot..we heben allemaal een gat van onderen, onthou dat. "
(Nove, relatietherapeut, 3 dec 2005)

"Thanks! Voor de eerlijke en ijskoude bieren vooraf om de ergste dorst te lessen na een lange en vermoeiende reis. En de Champage daarna in gelukkig niet van die zuinige hoeveelheden maar gewoon ruim bemeten pullen. Dank ook voor de wonderschone oester die in zijn natuurlijke habitat beschermd en koel lag te wezen toegedekt met een warme dekentje bosui-liefde en een tikje Tabasco-ondeugd onder die deken. Dank voor de kleinste en schattigste St. Jacobsoesters die ik proefde in Balsamicostroop. Eerbied voor de kort aangebrade en met ontbijtkoek gestoofde kwartel. Ik proefde een tint Orange Marmalade hoewel je zei dat het er niet in zat. Ik hou het erop dat de chefkok zijn geheimen heeft en, hoe hooggeëerd zijn publiek ook mag zijn, ál zijn details zullen ze nooit te horen krijgen. Met liefde deed ik mijn sommeliertaken en het ‘kut-sommelier’ omdat ik de glazen niet tot de nok vulde, neem ik op de koop toe. Onder de indruk was ik van je tzatziki met shrimp en rode grapefruit. Zoet en zuur zoals Bitter & Sweet zoals het leven zelf zoals harmonie zo mooi kan zijn. Ook onder de indruk was ik van je zeewolf met tomatenchutney. Een rode knipoog op een licht in de boter aangezet visje zoals de boter bij de vis behoort te zijn. Je bewees jezelf door met het produkt mee te koken en de zeeduivel vochtig te houden en over te laten lopen in het bedje van zuurkool omrand door koele en volle crême fraiche en slechts gestopt door mosterd. Het zal mijn gebrek aan woordenschat zijn geweest deze poëtische beleving van samenstelling aan mijn disgenoot heer Visser uit te leggen, aan de wijn waarin het beestje zwom heeft het niet gelegen. Emotioneel werd ik bij het aangezicht van mijn vrouw in jouw open keuken, verliefd op de chefkok die zijn konijntje aan de haak had geslagen. Uit het konijnengezin weggetrokken, de zuigelingen achtergelaten en deskundig ontdaan van fluffy flaporen en prachtig gevild en daarna één minuutje aangebraden in de volle boter. Ach, je zei het nog, ‘nog even in de oven en gekeken hoe lang’ in antwoord op de vraag hóe lang dan, zoals Sebastiaan Bach ook vindt dat de piano zichzelf speelt. U zij geprezen met bijzondere gaven, maar het zal mijn eenvoudige ziel zijn die het zo ziet. De ingekookte fond een tikje gezoet nog niet eens meegerekend evenals de witte bonen-truffelpuree en rode kool met vijgen die in een restaurant van naam de kaart had kunnen aanvoeren. Jammer dat je er niet bij was met de kaas. Het zal de tol van de roem zijn geweest of de spanning van het koken op zulk een hoog nivo. Het siert de man die ook gewoon maar een mens van Vleesch & Bloed is gebleven. Het was uit de kunst hoe wij genoten van een walnoot uit Frankrijk gekraakt op de wals van braakgeluiden die wij van boven hoorden komen. Waarschijnlijk was je druk doende in de homard-naire. Het dessert ben ik kwijt evenals het betoog dat ik hield, maar dat was ik toen al kwijt. Het betoog hou je van mij tegoed. Ik zal het je vertellen als ik de liefde verklaar aan mijn vrouw zoals jij gisteren de keuken in het algemeen en ons in het bijzonder de liefde verklaarde. "
(Kiers de Maison, 27 november 2005)

"Ach, heer bicat, nu we het over eten en drinken hebben. Ik kan u te allen tijde aanraden, maar toch vooral in de herfst, van de ganzenlever te proeven. Zoekt u daarbij een zo eenvoudig mogelijk bewerkte ganzenlever, dus geen paté, niets met geconfijte uien of anderszins toevoegingen. U wilt ganzenlever proeven die met de hand is schoongemaakt door een oud boerenvrouwtje die hooguit peper, zout en wat cognac toevoegde en daarna op 70 graden in de oven met de deur op een kier de lever zachtjes liet warm worden. Niet smelten, want dan scheidt het vet van de lever en bent u uw produkt kwijt. Nee, u wilt de lever verwarmen zodat lever, peprer, zout en cognac een geheel gaan vormen. Dat wat u wilt proeven is de waarheid en niets anders dan de waarheid. Slaat u overigens wel in grote hoeveelheden in, niets zo erg als aan het einde te moeten constateren dat u nog wel wat had gelust. Nee, met veel dingen is het zo dat we nèt even meer moeten eten dan ons lief is. Nèt dat decadente punt van overdaad aantikken. Schenkt u daarbij een Gewürztraminer en bij voorkeur hoe ouder hoe beter en liever nog een Grand Cru dan een gewone. Maar als u dan toch uit wilt pakken dan komt u niet heen om de Tokay Pinot Gris.
Daarbij geserveerd met warm en geroosterd brioche brood."
(Harrie Stamper, 23 oktober 2005)

"Of die klassieke Suske & Wiske (het was nummer 78 als ik het goed heb): De Kakkende Kakkerlakken, die aflevering waarin Tante Sidonia in haar keuken te maken heeft met een steeds groter wordende populatie kakkerlakken, die voortdurend alles onderschijten, niet in de laatste plaats de biefstuk met friet die Tante speciaal voor Lambik had gebakken, tot grote woede van onze favoriete zeshaarder, die gelijk een spuitbus pakt en erop los begint te spuiten, dit tot groot enthousiasme van zowel Suske als Wiske, die duchtig beginnen mee te spuiten (we hebben het hier duidelijk over de periode waarin Suske en Wiske nog net zo milieubewust waren als George W. Bush die zijn privejet vanuit Kyoto liet terugvliegen naar zijn range in Texas omdat ie z'n favoriete cowboy-hoed was vergeten), maar in de spuitbus van Lambik blijkt een goedje te zitten dat er voor zorgt dat de kakkerlakken de volgende dag het formaat van een jong paard hebben (professor Barabas had een lege spuitbus gebruikt om zijn nieuwe groei-middel te testen en vergeetachtig als hij was, had hij het bij Tanta Sidonia laten liggen, puur uit teleustelling, want ook na gebruik van het groeimiddel had Tante Sidonia de professor uitgelachen toen hij zijn broek naar beneden deed), afijn, nu de kakkerlakken gegroeid zijn, schijten ze nog harder met als gevolg dat tante Sidonia, Lambik, Suske en Wiske hun huis worden uitgescheten, waarna ze Jerommeke erbij halen, wiens enige bijdrage een ENORME scheet is, gelukkig komt professor Barabas eraan met een grote smile op z'n mombakkes en een nog grotere bobbel in de broek die, zo zal even later blijken, amper in staat is de steeds groter wordende penis van Barabas te verhullen met als gevolg dat Tante Sidonia, gek van geilheid, zich op professor Barabas stort die vrijwel onmiddellijk klaarkomt en bovenop een van de reuzekakkerlakken kwakt die dan weer vrijwel onmiddelijk in elkaar krimpt en in het niets oplost, waarna ook Lambik en Suske en Jerommeke hun apparaat bewerken met het groeimiddel, zodat ze de volgende dag, onder de stimulerende leiding van Tante Sidonia en Wiske, de kakkerlakken dood masturberen. Knipoog Wiske. Einde."
(Max J. Molovich, 23 Augustus 2005)

"De vergelijking ‘vleesetend’ en ‘vrouw’ is een natte wensdroom. Het is veelbetekende symboliek dat er aan vegetarische mutaties man/vrouw/ hermafrodiet wordt gewerkt door de wetenschappelijke elite. Weten zij soms meer? Staat ons Armageddon te wachten ? De finale segregratie, het schisma van de sexen en de ondergang van hun zondige sexueel verkeer als geheime wapen om de wereldbevolking eindelijk zonder oorlogen te kunnen reguleren ? Reincarneren in een plantaardig bestaan in een potje aarde van robotformaties die miljoenen grijze racks van vruchtdragende en geurige planten produceren onder uiterst secure en berekende condities , zonder vrij zon of maanlicht, zonder zicht of gehoor, zonder tastzin, zonder geluid van wind en zee."
(nove, 6 Juni 2005)

Zelfbeschouwing

"Een man van middelbare leeftijd, beet je te dik, beetje te morsig. Baardje of sik wellicht. En witte schilfertjes sieren zijn gelaat. Hij rookt en hij drinkt, maar in tegenstelling tot wat hij ons graag wil doen geloven, niet teveel. Hij is een ambtenaar, schaaltje 9. verder een liefhebbende vader die zijn frustratie over het uitblijvende en waarschijnlijk nooit meer komende grootse leven heeft verruild voor een soort van komisch cynisme. Hij neemt het niemand kwalijk behalve misschien soms zichzelf, maar dan alleen na een Westmalle Tripel te veel. Hartstochtelijk supporter van NAC of een andere club ten zuiden van de grote rivieren, want dat hij een Brabander is moet haast wel. Zo stel ik mij Kiers voor, maar wellicht is het wel gewoon die homofiele Indo die bij Serudang de lege borden ophaalt..who knows.."
(Andy Möller, Gelsenkirchen)

"Het is vast een meteroloog, een weermenneke met een gesmoorde sexualiteit, eentje met een enorm taboe. Een vrijgezelle biologieleraar met verlatingsangst kan ook. Zo'n eenzaam type die nog steeds bij zijn moeder woont en al jaren lesgeeft in het basisonderwijs. Zo'n anonieme 13 inhetdozijnman die spaarzaam leeft, de piepers schilt en de afwas doet, zo eentje die op de middagwandeling met het hondje van moeders vanachter de krant bij een speeltuin of in het park naar stoeiende of voetballende jochies kijkt en de pijn verzwijgt. Een masochist die het taboe koestert.
Zo'n kleffe smeerlap van een potentiele serieverkrachter met banden in een hechte kerkgemeenschap waarop moeders zo trots is omdat hij naast het lesgeven ook nog als hobby het locale knapenkoor dirigeert. Zo eentje die maar beter melancholieke verhaaltjes moet blijven schrijven. "
(Nove, 22/11/2005)

"Ach ja, leuk, schrijvers.

Beetje zo in je donkere hol aan de wereld knagen. Puur verongelijkt verdedigen van een door mede niet-aanwezigen geschapen superieure schertswereld. Lurken aan je pijp. Pijpen aan je lurk. Woorden in langgerekte nadenkzinnen omzetten. Protserige taalvlekjes. Huilerige holheden. Fletse vondsten. Massieve monomane monsters. Een zielige berg toevoegingen aan de duistere put die al veel te lang overstroomt door de gemankeerde bijdragen van nerveus krabbelende geesten met een ongepast gevoel van eeuwigheid.

Die sfeer.

Geef mij maar parkeerwachten. "
(Marnix, 21/11/2005)