stoel
 
 

Navigatie

de voorplecht
louter proza
louter poëzie
liaisons
nostalgie

colofon/contact





Dankbaar

Uitgelogd

Huishoudelijk

5 oktober 2005

Advertentieboer webstats4u, voorheen nedstat, kan de vinketering krijgen. Vanaf vandaag verdwijnt deze teller, de bezoekcijfers zijn bewaard voor het nageslacht en voortaan tellen we verder met Awstats. Koffiebonnen kunt u ophalen bij Tante Miep.

 

De Daghap

Vrijdag, 29 Januari 2016
RAS



PROLOOG

Ochtendrood kleurde de horizon. Het was hartje winter en de daken waren bedekt met een dik sneeuwtapijt. Na ettelijke doorwaakte nachten had Hoyd Jefferson tegen de ochtend dan toch de slaap gevonden. Op de grond lag een lege fles goedkope whisky tussen rondslingerende kledingstukken. Hij snurkte lichtjes. Uit zijn halfopen mond, die nog rood zag van de tomatenpuree die de vorige avond een diepvriespizza had gegarneerd, liep een straaltje kwijl. De ventilatie draaide op vol vermogen, maar kon niet beletten dat de slaapkamer naar zweet en alcohol rook. Hoyd ademde een penetrante geur van moedeloosheid en verwaarlozing uit.

Op het nachttafeltje stond een lijstje met daarin een foto van Hoyd en Hazel Kudrow. De foto was een jaar geleden genomen, ze waren die dag afgestudeerd aan de universiteit en gooiden breed lachend hun ceremoniële hoedje in de lucht. Het leven had hen toegelachen: geliefden sinds hun vijftiende, samen cum laude afgestudeerd als master in de nanowetenschappen en onmiddellijk werk gevonden – hij bij de industriegigant NTEC en zij bij een lokale dochteronderneming. Drie maanden geleden hadden ze samen dit appartement gehuurd met uitzicht op het marktplein. De eerste keer samenwonen was een zware beproeving voor menig jeugdige relatie, maar voor hen was het een wonderlijke uitvloeiing en versterking van hun liefde gebleken. Hoyd had steeds meer facetten van Hazels kleurrijke persoonlijkheid leren kennen en was verrukt geweest bij elke nieuwe ontdekking.

Toen hij twee weken geleden na een uur thuiskwam van zijn werk trof hij haar aan op de grond, in het midden van de woonkamer. Ze droeg enkel een nachthemd en de vloer was bedekt met gekleurde bladeren, dennenappels, kastanjes en eikels.

Hoyd bleef verbouwereerd in de deuropening staan en trachtte iets zinnigs te ontdekken in wat hij zag. Hij faalde miserabel. Voorzichtig, om Hazel niet te doen schrikken, deed hij zijn schoenen uit en schuifelde vervolgens op kousenvoeten dichterbij. Hij probeerde te bedenken wat hij zou moeten doen mocht blijken dat Hazel haar verstand had verloren – huisarts bellen, taxi reserveren, kleren zoeken …

Hij wist dat het momenteel erg druk was op haar werk, dat ze vaak overuren moest draaien en eigenlijk meer hooi op haar vork nam dan goed voor haar was. Het was ongebruikelijk dat ze vóór hem thuis was, al moest ze minder lang pendelen dan hij, en alles wees erop dat ze hier al een tijdje zat.

“Hazel?” vroeg hij, bijna fluisterend, “Hazel? Gaat het met je?”

Hazel keek op. Haar kastanjebruine ogen blonken als spiegels en ze lachte haar witte tanden bloot. “Hoyd, ik had je helemaal niet horen binnenkomen!” Ze kwam kwiek overeind en vloog hem om de hals.

“Wat is dit?” Hij wees op de bladeren, de dennenappels, de kastanjes en eikels die massaal over de vloer verspreid lagen.

“Dit is herfst,” antwoordde Hazel opgetogen.

De bijna kinderlijke vrolijkheid die zich op haar gezicht aftekende bracht hem terug naar zijn tienerjaren, toen hij haar voor de eerste keer op de speelplaats van de middelbare school zag. Hij voelde opnieuw de vlinders in zijn buik, het bruisen van zijn bloed en de onbegrensde levenslust van de jeugd. Hij tilde haar op en zij sloeg haar benen om zijn heupen, haar armen om zijn hals en ze kusten elkaar hartstochtelijk. Hij ging door zijn knieën en vlijde haar neer op het bladertapijt …

Een lang geluk was hen niet beschoren, een week later stond de politie voor de deur. Hazel had een verkeersongeval gehad. Een transportwagen was van zijn baan geweken en had haar lijntaxi met grote snelheid in de flank geraakt. Ze was op slag dood geweest.

Hoyd droomde dat hij over het herfstige marktplein liep, handen in de zakken en het hoofd diep in zijn kraag. Er woei een gure wind, bruine bladeren schuifelden over de kasseien en hoopten zich op in ondiepe plassen waar ze verteerden en een slijkerige brij vormden. Dat hij geen schoenen droeg merkte hij pas toen hij in een diepe plas ijskoud water stapte. Er ging een schok door hem heen. Vrijwel op hetzelfde moment luidde de kerkklok eenmaal. Een vlucht duiven vloog op van een nabijgelegen gebouw. Hij volgde ze met zijn blik op hun gecoördineerde vlucht door de grijze lucht en zag ze uiteindelijk op de kerktoren neerstrijken. De kerkklok luidde een tweede maal. De vogels bleven ditmaal doodstil zitten. Toen de klok nogmaals luidde merkte hij dat de dieren hem intens zaten aan te staren en dit irriteerde hem mateloos. Hij maakte ruime, krachteloze wegwerpgebaren naar de vogels die zich ver buiten zijn bereik bevonden. Hij riep: “Wat willen jullie van mij? Scheer je weg!” Hij wilde naar de kerktoren lopen om de duiven weg te jagen, maar stond nu tot aan zijn kin in het water. Hoe hard hij ook zwoegde, hij raakte amper vooruit. Toen de klok een vierde maal luidde doken de duiven plots naar beneden en kwamen dreigend en met grote snelheid op hem af. Hij wilde zich omdraaien, wegrennen, maar het water was tot gelei gestold zodat hij zich nog nauwelijks kon bewegen. De duiven naderden snel en stortten zich op zijn hoofd, dat hulpeloos boven het gestolde water uitstak.

Hij werd met een schok wakker en keek verwilderd om zich heen, zijn lichaam stond strak gespannen als om de aanval van de vogels op te vangen. In de lucht werd het scherm van zijn sociaal netwerkprofiel geprojecteerd. De indicator knipperde rood: er waren vier berichten binnengekomen. Hoyd vervloekte zichzelf dat hij de app niet had uitgeschakeld, maar hij had dan ook niet verwacht dat hij nog in slaap zou sukkelen. Versuft opende hij zijn mailbox en schoot met een ruk rechtop toen hij zag dat alle vier de berichten van Hazel waren.

28 juli om 5:26am Hoyd, ben je daar?

28 juli om 5:28am Het is wellicht ontzettend vreemd voor je om berichten van mij te krijgen, maar dit leek me de minst drastische manier om je te laten weten dat ik nog leef – zij het op een heel andere manier dan voor het ongeval.

28 juli om 5:31am Ik maak het goed, Hoyd, en ik ben niet alleen. De geest van iedereen die de afgelopen week is gestorven komt op het netwerk terecht. Ik was bij de eersten die hier aankwamen. Door een gelukkig toeval werden de nieuwe holle glasvezelkabels net op het moment van mijn overlijden ingeschakeld, waardoor de capaciteitsoverdracht van het netwerk in een klap voldoende hoog en snel werd om ons op te vangen.

28 juli om 5:32am Hoyd, lieveling, ik hoop dat jij het ook goed maakt …

Hoyds hart bonsde zo hard in zijn borst dat het pijn deed, maar erger nog was de pulserende pijn die zijn hoofd teisterde. Hij greep naar de fles naast zijn bed, bracht ze naar zijn lippen en gooide ze terug op de grond zodra hij besefte dat ze leeg was. Denk na, hier is vast een logische verklaring voor. Toen hij van zijn eerste schrik was bekomen werd het wat helderder in zijn hoofd. Iemand heeft haar profiel gehackt! Een plotse woede vlamde in hem op. Met gebalde vuist sloeg hij tegen de bedrand en begon als bezeten op een virtueel toetsenbord te hameren. Net voor hij op verzenden klikte bedacht hij zich, hij wilde haar mailbox niet vervuilen met zijn scheldkanonnade. In plaats daarvan klikte hij op de meldingsknop om de medewerkers van de sociale netwerksite op de hoogte te brengen van het feit dat haar profiel was gehackt. Hij maakte er ook melding van dat Hazel vorige week was overleden en vroeg om haar profiel een herdenkingsstatus te geven. Zijn handen trilden, de pijn die hij had proberen weg te drinken welde opnieuw op. Hij greep naar het kussen dat naast hem lag en omknelde het met alle macht, terwijl tranen opwelden.

Het meldingsgeluid klonk. Hij stootte een dierlijke grom uit toen hij zag dat het een chatverzoek van Hazel was.

Het was begin februari van het jaar 2035. James Haytech was eind vorig jaar met een overdonderende meerderheid van stemmen tot 49ste president van de Verenigde Staten verkozen. Het was de tweede week na zijn inauguratie. Zijn vrouw Katy en hij bevonden zich in de Aspen Lodge, het presidentiële buitenverblijf op Camp David, toen de nieuwslezer op het projectiescherm plaats maakte voor de gestalte van Harold Cross, James' chief of staff uit de tijd dat hij nog voorzitter van het Huis van Afgevaardigden was.

“James, beste kerel, hoe gaat het? Bevalt dat presidentschap je een beetje?”

“Uh, Harold?” stamelde James Haytech.

“Jawel, Jim, ik ben het!” Een brede grijns verscheen op Harolds gezicht.

“Maar jij … hoe …”

“Ja, het is waar,” zei Harold kalm, “zoals je wel weet ben ik vorige week in een ravijn gestort bij het skiën. Een val van vijfenzestig meter, in theorie ben ik morsdood.”

“Huh …” wist Haytech uit te brengen.

“Huh, inderdaad,” zei Harold, instemmend knikkend. “Voor mij was het ook eventjes slikken – figuurlijk dan, ik heb immers geen orofarynx meer…”

“Huh?”

“Ik kan niet meer slikken omdat ik geen keelholte meer heb, ik ben een en al geest, Jim,” verduidelijkte Harold, fijntjes glimlachend.

Toen Harold hem even later doodleuk vroeg om de controle over het land aan de spiritus hominum over te geven, dacht hij eerst nog dat het om een misplaatste grap ging, tot er een prioritaire oproep van generaal Wayne binnenkwam. Het hele land ging naar de kloten.

“Vooruit, licht me in, wat is er gaande en wat gaan we eraan doen!” President Haytech was met een verwarde blik de vergaderzaal binnengestormd. Even daarvoor, terwijl hij geflankeerd door twee agenten van de veiligheidsdienst met de lift tot diep onder het witte huis afdaalde, had hij zich nog voorgenomen om sereen zijn intrede te doen. Hij zou iedereen ervan overtuigen dat de nieuwe baas de teugels stevig in handen had. Niet dus. Generaal Wayne, CEO Brandon en enkele van zijn stafleden hadden zich in de vergaderzaal verzameld en keken hem onthutst aan.

Zijn wetenschapsadviseur, Carl Hoffman, schraapte de keel. “Meneer president…”

“Jim, noem me in godsnaam Jim.”

“Jim …” zei Hoffman aarzelend, het was hem duidelijk aan te zien dat hij de afgelopen nacht zijn bed niet had gezien. “Er komen meldingen binnen uit het hele land: domotica, transport, projectoren, kortom alle geïntegreerde systemen … wat in verbinding staat met het internet is sinds gisterenavond zo goed als onbruikbaar, omdat… Wel, u hebt het vast ook gezien.”

“Natuurlijk heb ik het gezien, Carl, alles lijkt van de duivel bezeten!”

“Bezeten, juist, daar lijkt het inderdaad op. We dachten natuurlijk eerst dat we gehackt waren. De sofisticatie van de hack leek erop te wijzen dat er een land achter zat, maar die denkpiste hebben we verlaten aangezien de netwerken van alle grote wereldsteden hiermee te kampen hebben en…”

“Carl,” onderbrak Haytech zijn wetenschapsadviseur, “het interesseert me niet welke denkpistes je hebt verlaten, ik wil weten wat er aan de hand is.” Haytech zag vanuit zijn ooghoek hoe generaal Wayne en CEO Brandon elkaar een blik toewierpen, maar besteedde daar verder geen aandacht aan.

“Natuurlijk, meneer… Jim. Er komen voortdurend meldingen binnen van mensen die plots doden op hun beeldscherm zien verschijnen of die berichten van overledenen ontvangen. Mijn team en ik hebben uiteindelijk een rationele geloofssprong gemaakt. Daarmee bedoel ik dat…”

Haytech wapperde ongeduldig met zijn hand en schudde van neen.

“Het zijn de doden, Jim, ze leven, de doden leven en ze veroveren het internet!”



door Vincent Nemo [ link ] acht bijdragen

Donderdag, 21 Januari 2016
Voetbal

"@kaleries Nou dat was weer een fraaie voetbal vertoning las ik uit den haag, wat vind je er nu precies leuk aan ook al weer?"

Omdat er in Den Haag bij een voetbalwedstrijd publiek aanwezig was dat apengeluiden maakte als er een bepaalde speler aan de bal was, vond iemand het nodig om me op deze manier aan te spreken op twitter. Waarschijnlijk omdat ik regelmatig voetbalgerelateerde zaken twitter, met name over NEC.

Ten eerste heb ik die wedstrijd maar half gezien en staat het me niet meer bij of het wel of geen fraaie vertoning was. De ophef over het geluid wat een deel van het publiek maakte las ik achteraf. Dus ik nadenken over hoe te reageren. Of ik wel zou reageren.  

Het Goffertstadion aka De Bloedkuul ken ik al mijn leven lang. Ik heb er van alles gezien en meegemaakt. Crazy Races, Auto Speedway van de NACO, baanwielrenners achter een motorfiets, Monstertrucks, vlaggenparades, Monsters of Rock etc. 

Als kind nam mijn stiefvader me mee naar NEC. We zaten paddock, zoals hij dat zei. Tegen de staanplaatsen van de East-Side aan. Aan de andere kant de eretribunes. Later ging ik met vrienden. Stoned naar een bloedeloze 0-0 kijken. Terwijl we er stonden (East-Side, zes gulden was voor mij toen te doen) zagen we een prachtige wedstrijd terwijl we oud Nimweegs nuilden. 

Nostalgie all over the place dus, als ik door het Goffertpark wandel op weg naar een wedstrijd van NEC. Onderweg bekenden tegenkomen, een biertje in de Eendracht en daarna naar Vak L nog meer bier drinken, broodje frikandel eten en weer even tegen mijn neptand tikken als Patrick, mijn beste vriend van de lagere- en kleuterschool, naar me kijkt. Omdat hij me met een luchtbed op mijn hoofd sloeg toen ik uit het zwembad in de tuin van zijn ouderlijk huis probeerde te klimmen waarna ik met mijn gebit op de rand landde en de helft van mijn voortanden kwijtraakte. Op de plee naast Eric staan en tijdens het pissen tegen een tegelwand, terwijl een een soort motregen uit de waterleiding in het plafond komt, er achter komen dat je niet alleen samen op de havo hebt gezeten maar ook op dezelfde kleuterschool. Henk die na een uitgebreid facebookverslag van z'n hernia weer in het park loopt vriendschappelijk op z'n rug slaan en ondertussen flirten met ze meissie. 

Maar goed, daar doe je het niet alleen voor, je gaat ook voor het voetbal. Want het is onze club. Je hoort bij een groep. Een groep die trots is op 101 punten en 100 doelpunten vorig seizoen in de eerste divisie na een smadelijke degradatie. Een groep die het prachtig vindt dat we nu 5e staan en daarom de spelers bejubelen, ook bij misluktie acties die goedbedoeld waren. Net als toen ik stoned stond te kijken. 

Dus ja, hoe reageer je op zo'n tweet?

"De wedstrijd staat me niet meer zo bij, maar wel dat het Haagse publiek niet zo fraai deed."

"En ik ga en kijk naar het voetbal omdat ik het een leuk spelletje vind. Omdat ik in de goffert oude bekenden tegenkom."

"Niet omdat ik het leuk vind om tussen een stel Neanderthalers te zitten die apen nadoen."

"Zodra dat in De Goffert gebeurd ga ik niet meer."

Misschien had ik beter niet kunnen reageren. Nu lijkt het net alsof ik me aangesproken voel.

door Lennard [ link ] drie bijdragen

Zondag, 27 September 2015
Alfredo Pomodori

http://stingelande.nl/kv/alfredo-pomodori/ (more)

door Lennard [ link ] 18 bijdragen

Zondag, 20 September 2015
Sterker dan hoofdluis

Toen ik op de lagere school zat kwam er ieder jaar een soort verpleegster langs die onze haren doorkamde op zoek naar hoofdluizen. Of ze ooit iets vond kan ik me niet herinneren, in ieder geval niet bij mij. Omdat ik er sindsdien nooit meer iets overgehoord had, dacht ik gemakshalve dat de beestjes wel uitgestorven zouden zijn. Kennelijk is dat niet het geval, want gisteren zag ik op tv een reclame voor een middel tegen hoofdluis en ik neem aan dat het bedrijfsleven [nog?] geen middelen probeert te verkopen ter bestrijding van levensvormen die in het geheel niet bestaan.

Wat me vooral opviel was de ‘slogan’ waarmee de fabrikant meent het product, waarvan de naam me inmiddels al weer ontschoten is, te moeten aanprijzen: ‘Sterker dan hoofdluis’. Dat zinnetje vond ik een misser, want dat het ‘sterker dan hoofdluis’ is lijkt me toch wel het minste wat je van een middel ter bestrijding van hoofdluis mag verwachten. Zonder die eigenschap zou het gebruiken ervan immers zinloos zijn. Verder leek het me nogal aanmatigend om opschepperig te gaan zitten doen omdat je iets hebt ontwikkeld dat sterker is dan een beestje dat maximaal slechts een paar millimeter groot wordt. Ik vind dat geen opmerkelijke prestatie. Mijn voeten – zowel het linker- als het rechterexemplaar – zijn bijvoorbeeld sterker dan een mier, maar hoor je mij daar ooit over?

Treuriger nog stemt de gedachte dat het bedrijf waarschijnlijk Veel Geld aan een reclamebureau heeft moeten betalen voor die slappe slagzin [slapzin?] die ze van mij gratis hadden kunnen krijgen. Want ik mag dan arbeidsongeschikt zijn, dat wil nog niet zeggen dat ik niet bereid ben af en toe een steentje bij te dragen aan de maatschappij. Heb ik niet enige jaren geleden na het consumeren van een fles Spa Citron de slogan ‘Spa Citron, frisdrank van het zuiverste water!’ bedacht en deze voor niets aan de firma Spa aangeboden? Nou dan. Ze hebben hem niet gebruikt, maar wie weet wat de toekomst brengt.

door Spencer Brandsen [ link ] twaalf bijdragen

Maandag, 24 Augustus 2015
VERWARDE MAN.

Op het perron van station Almere Muziekwijk kun je alleen maar komen als je een pasje hebt, over het poortje klimt of achter iemand aan glipt.

Ik zag ‘m al voor ik door het poortje ging. Blote voeten. Continu één hand nodig om z’n broek op te houden want hij had geen broekriem om aan te halen. “Somaliër”. Toen hij niet meer in de weg liep kon ik er eindelijk door met mijn pasje.

In de trein zag ik ‘m weer. Hij liep heen en weer en ging soms even naast iemand zitten. Omdat niemand dat leuk vond stond hij dan weer op om daarna weer verder te dwalen.

Toen hij voor de zoveelste keer langskwam wees ik naar hem. “Kom es hier zitten?” klopte ik met mijn andere hand op de zitplaats naast me.

Hij kwam naast me zitten. Ik kon ‘m niet verstaan en hij stonk.

Na een minuut of 10 kwam de conducteur en vroeg me of hij z’n broek op ongepaste wijze omlaag had laten zakken of anderszins exhibitionistisch bezig was geweest.

“Voor zover ik heb kunnen zien niet” antwoordde ik naar eer en geweten. “Nou, toen ‘ie naast mij zat was ‘ie echt geen Kalashnikov aan het doorladen hoor” zei een blonde dame met Amsterdamse tongval.

Op station Naarden-Bussum heeft de conducteur hem eruit gezet. Hij moest naar Weesp namelijk

door Lennard [ link ] twaalf bijdragen

Zondag, 28 Juni 2015
Zomerdag

Je staat er altijd toch weer even van te kijken
Hoever je reizen kunt met niet zo erg veel geld
Zodat je dromen en legenden mag bereiken
Waarover vroeger soms in boeken werd verteld

Een chartervliegtuig brengt je naar de meest uitheemse punten
Met vergezichten, palmen, oude kunst en romantiek
Inheemse dansen, markten, lekkernijen, kleren, munten
En alles even schilderachtig, leerzaam en uniek

Jawel, de hele wereld ligt nu voor je open
Het goed geprogrammeerde kleurendrukgebied
Toch kun je al die reisgeneugten ook ontlopen
Want zo onmisbaar zijn ze niet

De lome zomeruren dromen voorbij
Je ligt volkomen stil op de hei
De warme vlakte geurt en gonst om je heen
Je bent verrukkelijk alleen
Een blauwe diepte waar je haast in verdwijnt
De adem van de zon die heel nabij schijnt
Een ruimte waar je zonder drukte geniet
Gewoon maar een hogedrukgebied

Drs P

aangeboden 

door Spencer Brandsen [ link ] 46 bijdragen

Maandag, 22 Juni 2015
De verjaardag van Spencer Brandsen

Er is er een jarig, hoera, hoera
Dat kun je wel zien dat is Spencer
Dat vinden wij allen zo prettig, ja, ja
En daar om zingen wij blij:
Hij leve lang, hoe ra, hoera
Hij leve lang, hoe ra, hoera
Hij leve lang, hoe ra, hoera
Hij leve lang, hoe ra! (more)

door Vincent Nemo [ link ] negen bijdragen

Zaterdag, 6 Juni 2015
Zomaar een zaterdagmiddag.

Telefoon.

“Ries, heb je effe tijd?”

Even later zit ik in de bus naar het Waterkwartier. Ik koop een pizza bij de Jumbo en loop daarna via de Roerstraat, Niersstraat, Rijnstraat, Biezenstraat en de Rivierstraat naar de flat op de Kanaalstraat waar het internet het niet meer doet. Onderweg zie ik de verschillen tussen hoe het nu is en hoe het was toe ik er als kind woonde.

Mijn schoonzus blijkt me naar een oud vrouwtje te hebben gelokt die vorige week van provider is gewisseld. Stapels papier met instructies en inloggegeven etc. liggen al klaar.

Eerst alles maar eens losmaken en ontkoppelen. Daarna alles weer 1 voor 1 aansluiten. Daarna nog een keer, maar dan volgens de boekjes. Zoals ik al een keer gedaan had. Vervolgens nog een keer. Instellingen doornemen, dingen weggooien en opnieuw instellen. Maar wat ik ook deed, er kwam geen internetsignaal binnen.

Ik maakte excuses en verwees haar naar haar provider.

“Wat krijg je van me?”

Duh. Niks natuurlijk. Maar een biertje ging er wel in. Zelf nam ze er ook eentje. En een jenevertje erbij. Dus ik ook. Gezellig.

Toen ik vertrok drukte ze een briefje van vijf euro in m’n hand. Die heb ik beneden weer terug in haar brievenbus gegooid.

Daarna dacht ik even langs te gaan bij de aanstichter van deze zaterdagmiddag om te vertellen hoe het was afgelopen. Ze was helaas niet thuis en m’n broertje ook niet. Mijn nichtje was er wel. Die lag lekker op de bank te brakken want ze was gisteren nogal los gegaan. Ze had vandaag nog niet gegeten en honger. Goh, laat ik nou toevallig een pizza bij me hebben. Zo’n ideale anti-kater pizza. Big Chicken BBQ.

Die pizza heb ik klaargemaakt en in stukken gesneden. Op tafel voor haar neus gezet en gezegd dat ‘ie nog te heet was om meteen op te eten.

Nu ben ik thuis en ga ik de was ophangen. Vanavond voetbal kijken met erg prettig gezelschap. En het is nog lekker weer ook.

door Lennard [ link ] acht bijdragen

Vrijdag, 5 Juni 2015
Tegen de zomer

Niets is vernielender dan de warmte 
De kou houdt in stand, is statisch;
de warmte beweegt met de vernieling mee
en wekt een valse schijn
van zon, gezondheid, zinvolle zonde
De warmte vleit, paait, belooft,
maakt stofgoud van stof
liefde van begeerte,
poëzie van leugens
Ik hou niet van warmte,
broedplaats van muggen en maden
poel van limonade en andere slopende dranken
Schenk mij liever klare
kou en koffie,
destructie bevroren, duidelijk zichtbaar
en aanvaardbaar
Wie in de kou zit schept geen illusies,
Maar schept sneeuw, vrij ongenaakbaar,
in de menselijke
soms bovenmenselijke winter

REMCO CAMPERT

met de hand geselecteerd

door Spencer Brandsen [ link ] iemand nam de moeite


Tegen de zomer

Niets is vernielender dan de warmte 
De kou houdt in stand, is statisch;
de warmte beweegt met de vernieling mee
en wekt een valse schijn
van zon, gezondheid, zinvolle zonde
De warmte vleit, paait, belooft,
maakt stofgoud van stof
liefde van begeerte,
poëzie van leugens
Ik hou niet van warmte,
broedplaats van muggen en maden
poel van limonade en andere slopende dranken
Schenk mij liever klare
kou en koffie,
destructie bevroren, duidelijk zichtbaar
en aanvaardbaar
Wie in de kou zit schept geen illusies,
Maar schept sneeuw, vrij ongenaakbaar,
in de menselijke
soms bovenmenselijke winter

REMCO CAMPERT

met de hand geselecteerd

door Spencer Brandsen [ link ] oorverdovende stilte


Tegen de zomer

Niets is vernielender dan de warmte 
De kou houdt in stand, is statisch;
de warmte beweegt met de vernieling mee
en wekt een valse schijn
van zon, gezondheid, zinvolle zonde
De warmte vleit, paait, belooft,
maakt stofgoud van stof
liefde van begeerte,
poëzie van leugens
Ik hou niet van warmte,
broedplaats van muggen en maden
poel van limonade en andere slopende dranken
Schenk mij liever klare
kou en koffie,
destructie bevroren, duidelijk zichtbaar
en aanvaardbaar
Wie in de kou zit schept geen illusies,
Maar schept sneeuw, vrij ongenaakbaar,
in de menselijke
soms bovenmenselijke winter

REMCO CAMPERT

met de hand geselecteerd

door Spencer Brandsen [ link ] oorverdovende stilte

Woensdag, 3 Juni 2015
Zomerreces

vaderlands gekwetter, Egeïsche kust 
onvermoeibaar jagen, ruzie gesust 
verdampend heet, camping geblust 
niet aflatende telefoongeluiden, bijna gekust 

motorenverkeer in veelzijdige vakantiebestemming
gladgloeiend pikzwart asfalt rubberen stremming 
pubers die zich bewijzen voor een meisje
kinderen die likken aan hun ijsje

disco restaurant winkel bar uitslaande brand 
bruisende badplaats met faciliteiten op het strand
kort koppie zwart glad gekapt snel gefingeerd
je dochter in een steeg voor ´t eerst gevingeerd

voel ik een windvlaag door wilg en populier 
droom ik wuivend groen gras achter mijn bier
hou ik van mijn lief als zij mij ziet
proef ik zomerstilte waar ik van geniet

door KIERS

afgestoft

door Spencer Brandsen [ link ] drie bijdragen

Donderdag, 14 Mei 2015
Da’s alles.

Op een dag was alles weg. Hij had helemaal niets meer. Geen kinderen, geen vrouw, geen baan, geen huis, geen geld. Slechts een lichaam en de kleding die het droeg waren er.

Dat, waar hij zo bang voor was, was hij geworden. Dat waar hij zo bang voor was en waar hij als een in de koplampen kijkend konijn op een snelweg niet voor uit de weg was gegaan.

Er was geen verdoving meer nodig. Alle angst, wanhoop en pijn waren weg namelijk. Eigenlijk had hij zich al heel erg lang niet meer zó goed gevoeld.

“Goed, dat gaan we dus nooit meer doen.” nam hij zich voor.

Sindsdien is hij gelukkig en hoopt hij dat hij nog lang leeft.

door Lennard [ link ] dertien bijdragen

Zondag, 10 Mei 2015
Altijd lente

Zij lacht naar mij. Ik niet naar haar. Toch een tikje nerveus wegens het trekken van een verstandskies. De verdoving werkt. Ze loopt van me weg naar een andere ruimte. Mooie vrouwen lijken altijd mooier in zo’n medisch uniform. Wit met hier en daar wat blauwe afwerking. Dunne witte stof.

Ik lig achterover en de tandarts vertelt me dat hij m’n tandvlees wat wegdrukt om beter bij de kies te kunnen. Met hetzelfde stuk gereedschap gaat hij half onder de kies. Tenminste, dat lijk ik te voelen. Mijn vermoeden blijkt te kloppen als hij zegt: “Kijk Carlijn, dit is ideaal, dit scheelt een hoop gewrik”, terwijl ik voel hoe hij met z’n instrument mijn kies begint te lichten. De wortel die loskomt uit de kaak maakt in mijn hoofd een akelig krakend geluid. Ik sluit mijn ogen even.

Het wrikken stopt en ik zie Carlijn geïnteresseerd in mijn mond kijken. Carlijn is mooi om te zien. Carlijn draagt een licht paarse BH. Ik kijk in haar uniform en zie haar borsten gevangen in haar BH terwijl het uniform er geen contact meer mee heeft. Dan komt de tang en kraakt het weer even. Langzaam verspreidt zich een aangename warmte in mijn mond. Bloed. Ik proef het. De smaakzin wordt niet aangetast door de verdoving. Leerzaam.

“Carlijn, doe maar een gaasje”. De tandarts vertrekt en zij pakt een gaasje. Ik heb een oog voor harde tepels. Dus ook hier zie ik ze meteen door het dunne witte stofje heen. Mooie Carlijn heeft harde tepels in haar licht paarse BH. Voor mij is dat al genoeg om mijn mechanisme van mannelijkheid aan te zwengelen.

Daar lig ik dan met een bloedend gat in mijn mond naar haar te kijken, overduidelijk gecharmeerd van haar fysieke aanwezigheid. Door haar aan te kijken terwijl ze met gaasje naar me toe komt hoop ik haar blik van mijn kruis af te houden. Het lukt me echter niet om haar aan te blijven kijken. Onwillekeurig dwaalt mijn blik voor een fractie van een kleine tijdseenheid naar haar kruis af. Niet bewust, mannen schijnen dat altijd te doen.

Ze ziet wat ik niet wil dat ze ziet. Ze is verrast en laat pardoes het gaasje uit de verpakking vallen. Ze ziet het gaasje op mijn broek landen en er volgt een overtuigd “Fuck!”. Tegelijk willen we het gaasje pakken. Mijn hand raakt haar hand en samen raken we de bolling in mijn broek.

“Sjeesus”, probeer ik uit mijn verdoofde mond. Mijn rode hoofd klopt nu waarschijnlijk harder dan dat andere hoofd. Gehaast stopt ze het gaasje in mijn mond. Met een gezonde blos op haar wangen en warempel een bijna glimlach krijg ik instructies: “Een halfuur de kaken op elkaar en niet te veel inspannen. Dan stopt de bloeding het snelst. Heb je al een afspraak voor de volgende controle?”. Ik knik. Ik mag gaan. 

Als ik bij de balie nog even mijn volgende afspraak check, hoor ik een gillerig gegiechel uit de kamer achter mij. Ze heeft het haar collega’s verteld en die vinden het grappig.

Ik moet nog voor de lente op zoek naar een andere tandarts en assistente.

door LENNARD

afgestoft door

door Spencer Brandsen [ link ] vijftien bijdragen

 

Holle retoriek

"Aarsema, dan komen de tachtigerjaren puberale streeptinten van de eerste kabeltv binnen op mijn kolkende oogbollen als de tube mayonaise leeggeknepen in in een onderzoekende puberkringspier . Vage opgedroogde veegklodderstrepen op de dikke zware afstandsbediening die het allang niet meer doet. Bolle schermen versterken de aplastische rondingen. Antennes nog met coax en zaad in een sok, geurend naar kamille gemengd met nat speculaas. Jong zijn is zo mooi…"

"Zit je achter het meest nieuwe en hipste technologische apparaat van deze eeuw, kom je op een stukje internet over columns schrijven. En dat is nu exact wat ik zocht! Soms zoek je iets, en kan je het niet vinden. Maar nu wel! Ik zoek iets om mijn Nederlandse woordenschat in te verwerken. En dan zoek je, en zoek je, en dan VIND je!

Soms zoek je iets anders. En dan vind je het niet. Mannen, of vrouwen, pennen, papier, boeken, bekers of boodschappen, je vind het soms niet.

Maar nu heb ik het gevonden!

Groetjes Lieke"

(Lieke, Zelf een column schrijven)

"Daarom is bicat een lichtje, een vuurtoren voor de verloren lopende dolenden.
Want dat er velen op de dool. Een gevolg van zich onbestemd, zonder nuttig doel, afgevlakt en weinig bijzonder voelen maar misschien nog meer eengevolg van het vluchten voor deze zelfrealisatie, deze pijn van een ziel zonder importantie niet te hoeven voelen. En daar compensatie middelen voor zoeken en aangboden krijgen. Drugs, sex met dieren, sex met kinderen die geen leeftijd meer nodig schijnen te hebben, autorijden, schoeisel, weblogs, gangbangs, sport, wat al niet. Als het maar lijkt dat je vooral bezig bent. Al is het nietszeggend en immoreel, al is het bellenblazen met je mond dicht of een kraak zetten en minister zijn.

En dan is er bicat..aus blaue hinein zu uns gezogen, zonder eigenaren of aandeelhouders die stakingen uitlokken, zonder stompzinnig geleuter, nee, de magie van de fantasie, de fictie en de nederlandse taal aan de macht.
Een baken van troost, een zwoele geur vlak voor het slapen gaan, een enorme uitzinnige stapel draadjesvlees met dampende jus, een romance achter het frietkot, scooters en mobieltjes, vogels die hun eigen lied zingen, de eigen partituur kennen en geen regisseur of dirigent nodig hebben, de horror en thrill. Dat wat onbewust en ondergronds en ook van het leven zelf is. En niet wordt voorgeschreven door de krant, de tv, radio, politiek, banken en verzekeraars, speculanten die denken met 'de echte waarheid' om te gaan. Nee, ik ben geen echt schrijver maar wel groot fan van het schaarse bicat talent."
(Peter Novecento, Haagsche Post)

"Schuimbekkend van woede las ik de met een danige onverschilligheid geschreven colums betreffend de holocaust en Auschwitz. De flarden teksten vol schrijffouten en loze beweringen, getuigen van weinig historisch besef maar vooral een respectloze attitude jegens miljoenen slachtoffers. Vandaar mijn bijdrage met het verzoek de richtlijnen als opgesteld in de bijlage te respecteren en in acht te nemen.

vr groet

dhr. Papen"
(Daniël Papen, via email)

"Diep geroerd, met geknepen stembanden, omvloerste oogleden, brandend maagzuur en kloppende roede (het is tenslotte 5 december) mocht ik uw fraaie stuk proza over mijn getroebleerde netvlies laten glijden... De woorden vertalen zich moeiteloos in zielsetsende beelden. Dank!"
(bromde Zielknijper, 5 december 2005)

"Geachte heer,

Mag ik u verzoeken het plaatje van de te jonge dame van uw site te verwijderen. Er zijn namelijk nog al wat mensen die dit niet lollig vinden. Diverse klaag e-mails over gehad. Mag ik u er op attenderen dat het hier om Kinderporno gaat en de wetgever daar meer dan 4 jaar gevangenisstraf op heeft gezet. Ik ga ervan uit dat het om een misvertstand gaat, als moderator. Met vriendelijke groet.

Sociale Jeugd- en Zedenpolitie te Amsterdam
Commerciele zaken
020-5592585"
(i030142@planet.nl, 14 december 2004)

"Schitterend verwoord dat artikel over Clarence. Liep jaren met een missie, aan de voetballiefhebbers (niet de kenners) proberen uit te leggen dat Abe en Piet beter zijn dan het orakel uit betondorp. Was onbegonnen werk. Het klootjesvolk adoreert Ellen van Langen, Geesink en Rieu, en vinden mevrouw Blankers, Ruska en Roby lakatos maar niks, ze weten waarschijnlijk niet eens wie het zijn. Toen Keizer stopte heb ik jaren niet meer gekeken. Toen zag ik die Fin en een paar jaren later een Surinamer met een Nederlands paspoort (Had die Fin er ook maar een gehad). Ja en dan begint het heilige vuur weer te branden. Deze twee zijn tactisch en technisch het beste wat er op Nederlandse velden heeft rondgelopen (wat ik in mijn leven heb gezien). Keizer had niks met voetbal te maken, dat was ballet,kunst, en soms als het niet belangrijk was helemaal niks .En Abe ken ik van wat beelden, maar als je naar de verhalen over hem luistert hoef je de verteller maar in de ogen te kijken en herken je meteen de kenners uit die tijd."
(via mail, 23 oktober 2005)

"pedante snikkels, komen kut te kort. Webloggen is niet voor mietjes maar ook niet voor stoere geile binken, webloggen is namelijk een fenomeen, een spookbeeld voor blinden die zich vergapen aan de wijde wereld van het internet om zichzelf te ontmoeten, een monologue interieur te voeren en dan de echo terughoren, het internet dat een wonder is wat een dom irrationeel fenomeen is. Echt iets voor pedante snikkels en kale kutten die niet neuken maar wel in elkaars nek willen hijgen en tijd teveel hebben. Ik zou er helemaal niet aan beginnen en beroemd en rijk ben ik al, zegt het liefje. Ik heb de grootste en zij heeft de lekkerste en we verdoen de tijd liever in elkaar verstrengeld dan te vergooien op zo’n vervuilde weblogmarkt. Mot je alweer email beantwoorden enzo, in je vrije tijd, be je gek. Opzoute, stik dur maar in, Goossens, kijk maar uit dat ze niet vreemdgaan terwijl jij al die poen verdient, sneue wolf, ouwe rukker, voordat je het in de gaten hebt sta je een verschrikkelijk stinkend goedje op je scrotum te smeren terwijl je staat te huilen omdat je zo belazerd bent terwijl je het alleen maar goed bedoeld, voor ons allebei schatje, weetje, heerlijk met vakantie strax, saampjes, maar vanavond moet ik werken snappie, centjes verdienen mot pappie, kijk niet zo beteuterd, je wilt helemal niet naar de Lidl, je wilt daar nooit gezien worden zei je, nou dan. Nou tot strax dan, he ?"
(nove, 12 oktober 2005)

"Bicat.net, dat is toch die achterlijke webstek voor rukkende, boerende en altijd bezopen kerels? Dat zielige pathetische zooitje ongeregeldheden dat uitgebraakte hersenkwak probeert te verkopen als prozadrek? Natte winden, dikke drollen, kleverige onduidelijkheden? Slurptrekkende draaigorgels, voorhuidjogging avant la lettre en berensgrote buikglijers?" (Jeremias Schubbenrug, in Nova, 4 oktober 2005)

Reageerziekte

"Op een vrolijke dag toen ik aan mijn, voor al 11 jaar, allerbeste vriendin de liefde heb verklaard en binnen luttele seconden de meest euforische gevoelens door mijn ziel heen flitsten typte een verslag van school begon k te typen en dit kwam tevoorschijn op het samengeperste hoopje uitwerpselen wat ik beschouw als mijn laptop, want zoals velen het niet slecht zou doen als zij dit beseften is bezit enkel een illusie.

Conclusie & nawoord

Niet alleen symbolen hebben invloed op ons doen en denken, de manier waarop ieder mens zichzelf ziet en andere zegt meer over die persoon dan over anderen. Elk mens gaat zijn eigen weg, en het is jammer dat er uit commerciële geldzucht zoveel miscommunicatie ontstaat tussen mensen. Welk mens is beter, het mens dat genadeloos elke, in zijn ogen misdadiger, ritueel vermoord, of die mens die de opdracht geeft om onbewuste signalen stuurt via reclamespotjes en zo het materialisme hoger prijst dan het gevoel om bewust van jezelf en je daden te zijn? Draait het dan uiteindelijk allemaal om geld?
De een vermoord mensen die hun hele leven anderen pijn doen, en de ander roept het gevoel op dat er niets beter is dan nike schoenen in combinatie met een stoere jack met een bontkraag, dat gedoe met die bontkragen id volgens mijn theorie gebaseerd op het paringsgedrag van leeuwen, hoe groter en mooier de manen, des te meer aanzien ze hebben en kans op leiderschap en hoe meer kans ze hebben dat hun genen worden doorgegeven ;).
Door niet te realiseren waar je mee bezig bent, of niet wie, maar wát je eigenlijk bent, ontstaat er miscommunicatie en disharmonie in de maatschappij. Opgaan in de massa kan leiden tot afgunst en afkeer van het geloof in jezelf en in anderen.

En ik wens hierbij balkenende en zijn hele tweede kamer heel veel succes met het oplossen van de “problemen” hier in Nederland, want zo schieten we geen reet op.

Oja, en een gelukkig Nieuwjaar!

Zondag 7 januari 2007, Frank Hooijer"
(Frank Hooijer, 7 Januari 2007)

"Ik had het allemaal al wel eens meegemaakt en niets was mij te dol geweest: eonisme, vice anglais, flaggelatie, ja zelfs koprofagie. Ik was dan ook met graagte ingegaan op de omineus-priapische woorden en lubrieke blikken die "Ellen" tijdens ons gezamelijk consumeren eerder die avond op mij had gericht. Toen we, media nox, eenmaal in haar slaapkamer waren aangekomen, gaf zij steeds minder blijk van doorgaans aan haar toegeschreven mesquinerie. Integendeel,loodzwaar en onvermijdelijk hing het veile sneukelen in de lucht. Binnen no time was de vloer dan ook bezaaid met exuvieën en toonde zij mij haar zinnenprikkelende Junonische leest. Na intiem pidjetten en enige orogenitale schermutselingen (waarbij brod noch javelijn werd ontzien),sloegen wij serieus aan het procreëren. Cunnus en Curacaoënaar leken welhaast voor elkaar geschapen. Hoewel haar defloratie al enige tijd terug had plaatsgevonden, pandoerden wij als nooit tevoren, daarmee verschillende tenesmen bewerkstelligend. Het is maar goed dat haar echtgenoot van deze sluikmin nooit wat heeft gemerkt..."
(TiTo, mei 2006)

"Schrijf eens over vrouwen en hun plek of plaats in de allesverterende zakenoorlogen. Want als er stereotype mannen met diep verborgen schaamtegevoelens over hun potentie problemen en erectiestoornis (taboe naturlijk) dan is dat manifest in hun 'vlucht vooruit' in de freudiaanse wapencultuur. Elke geweerloop, elke zwaardere tank is een gestileerd erectiel apparaat vol dodelijke munitie opgepomnt met miljoenen kogels in een spurt naar het doel wat als lustsymboliek een 'lilith' in een duizelige extase zou moeten brengen want zo 'is de kracht van het leger'. Stoere mannen die eerst de vrouwen opgeilen, dan met hun duwtje in de rug erop los gaan om 'de vijand te onthoofden'. Ik als watje moet altijd vreselijk lachen om die serieuze gezichten die de mannen politici en militairen bij hun gepiep, gezeur en gezeik en hun broodnodige verklaringen trekken.
U, als warmbloedige heterovrouw zal zich wezenloos kunnen uitleven 'tussen de hitsige Jantjes'. Ik stel voor dat u zich een voorstelling maakt over de gang van zaken in de nachten op zo'n nomadenkamp met satellietvererbindingen in de maanloze nachten van de nieuwe woestijnen die worden ontgonnen, namens u en mij, natuurlijk, vanzelf, juist, nee, uiteraard. Het mag ook wel een andere uiterst vervelende erectiestoornis gaan, de ejaculatie praecox. Dat gaat dan vast over de linkse oppositie, denk ik dan, kunt u het fijn neutraal houden.

U bent toch op alle kaasmarkten thuis, hard op weg om zich te bekwamen in een genre waar sex met hoofdletters geschreven moet worden. Vooral de sex benadrukken, Lilith. Veel gore geile, harde, wrede sexscenes, met blinddoeken, kidnap, politiehandboeien, touwen en katrollen, gedwongen masturbatie tussen mannen, tussen vrouwen, scarring en kaalscheren en tot huilens toe dat gepomp met dildo's en dat monotone gezoem van vibratoren sfeervol brengen. Vooral geluiden en kleuren beschrijven, daar ben ik gek op."
(Peter Novecento)

"Is er iemand in de zaal die nog wil doneren aan een zielige arme homosexueuele neger met een onbeschrijflijke ziekte zwaargelovig te dom om te leren of te schijten die bovendien een oog mist en denkt dat de duivel soep in een blik stopt want hoe komt het er anders in en tegelijkertijd vreselijk gebukt gaat onder de laatste Tsunami of de vrees daarvoor want zijn geitenoog gaf vanmorgen onheil aan? Of anderszins zijn hypocriete tot op het bot zwarte geweten schoon wil kopen voor een luchtig schijntje of nóg liever zichzelf onsterfelijk wil maken over het lijk van een ander? Nee? Eénmaal? Andermaal? OK, dan ben ik ook pleite en met Marnix mee naar dat gruwelijk dure restaurant. Bovendien is het al na zessen en sta ik in de baas z'n tijd de wereld te redden en zo heb de cao dat nooit bedoeld. Howdoe en de mazzel. "
(Hein Buffelruft, 28 dec 2005)

"De liefde is groots, ze breekt zonder haar gebit te gebruiken door elke granieten kop heen, verzwakt de wil en maakt elke stoere kerel tot een week omhulsel, een schaduw van zichzelf, een brabbelend luierkind, elke vent verandert van binnenuit en geweldloos door haar rijke zegeningen. Je krijgt een rijpe korstkaas als huid en een hart van vloeibaar goud. Verpletterend is ze en zij, de liefde, de warme zomerse, niet de winterharde en verbitterde tak dus, zit nog steeds vol met geheimen waar niemand de sleutel van kan vinden. Mysterieus is ze, als de ondergrondse geheimzinnige dictatuur van wereldwijde, alomvattende bekabeling waarlangs dagelijks kilometers gecodeerde data tussen de continenten flitsen. De liefde is een tectonishe plaat die schuurt en krast en gangen boort voor lavastromen van vleselijkheid en voedzame sappen die op geen enkele dieet mag ontbreken. Daarom is ze schaars. Tot slot..we heben allemaal een gat van onderen, onthou dat. "
(Nove, relatietherapeut, 3 dec 2005)

"Thanks! Voor de eerlijke en ijskoude bieren vooraf om de ergste dorst te lessen na een lange en vermoeiende reis. En de Champage daarna in gelukkig niet van die zuinige hoeveelheden maar gewoon ruim bemeten pullen. Dank ook voor de wonderschone oester die in zijn natuurlijke habitat beschermd en koel lag te wezen toegedekt met een warme dekentje bosui-liefde en een tikje Tabasco-ondeugd onder die deken. Dank voor de kleinste en schattigste St. Jacobsoesters die ik proefde in Balsamicostroop. Eerbied voor de kort aangebrade en met ontbijtkoek gestoofde kwartel. Ik proefde een tint Orange Marmalade hoewel je zei dat het er niet in zat. Ik hou het erop dat de chefkok zijn geheimen heeft en, hoe hooggeëerd zijn publiek ook mag zijn, ál zijn details zullen ze nooit te horen krijgen. Met liefde deed ik mijn sommeliertaken en het ‘kut-sommelier’ omdat ik de glazen niet tot de nok vulde, neem ik op de koop toe. Onder de indruk was ik van je tzatziki met shrimp en rode grapefruit. Zoet en zuur zoals Bitter & Sweet zoals het leven zelf zoals harmonie zo mooi kan zijn. Ook onder de indruk was ik van je zeewolf met tomatenchutney. Een rode knipoog op een licht in de boter aangezet visje zoals de boter bij de vis behoort te zijn. Je bewees jezelf door met het produkt mee te koken en de zeeduivel vochtig te houden en over te laten lopen in het bedje van zuurkool omrand door koele en volle crême fraiche en slechts gestopt door mosterd. Het zal mijn gebrek aan woordenschat zijn geweest deze poëtische beleving van samenstelling aan mijn disgenoot heer Visser uit te leggen, aan de wijn waarin het beestje zwom heeft het niet gelegen. Emotioneel werd ik bij het aangezicht van mijn vrouw in jouw open keuken, verliefd op de chefkok die zijn konijntje aan de haak had geslagen. Uit het konijnengezin weggetrokken, de zuigelingen achtergelaten en deskundig ontdaan van fluffy flaporen en prachtig gevild en daarna één minuutje aangebraden in de volle boter. Ach, je zei het nog, ‘nog even in de oven en gekeken hoe lang’ in antwoord op de vraag hóe lang dan, zoals Sebastiaan Bach ook vindt dat de piano zichzelf speelt. U zij geprezen met bijzondere gaven, maar het zal mijn eenvoudige ziel zijn die het zo ziet. De ingekookte fond een tikje gezoet nog niet eens meegerekend evenals de witte bonen-truffelpuree en rode kool met vijgen die in een restaurant van naam de kaart had kunnen aanvoeren. Jammer dat je er niet bij was met de kaas. Het zal de tol van de roem zijn geweest of de spanning van het koken op zulk een hoog nivo. Het siert de man die ook gewoon maar een mens van Vleesch & Bloed is gebleven. Het was uit de kunst hoe wij genoten van een walnoot uit Frankrijk gekraakt op de wals van braakgeluiden die wij van boven hoorden komen. Waarschijnlijk was je druk doende in de homard-naire. Het dessert ben ik kwijt evenals het betoog dat ik hield, maar dat was ik toen al kwijt. Het betoog hou je van mij tegoed. Ik zal het je vertellen als ik de liefde verklaar aan mijn vrouw zoals jij gisteren de keuken in het algemeen en ons in het bijzonder de liefde verklaarde. "
(Kiers de Maison, 27 november 2005)

"Ach, heer bicat, nu we het over eten en drinken hebben. Ik kan u te allen tijde aanraden, maar toch vooral in de herfst, van de ganzenlever te proeven. Zoekt u daarbij een zo eenvoudig mogelijk bewerkte ganzenlever, dus geen paté, niets met geconfijte uien of anderszins toevoegingen. U wilt ganzenlever proeven die met de hand is schoongemaakt door een oud boerenvrouwtje die hooguit peper, zout en wat cognac toevoegde en daarna op 70 graden in de oven met de deur op een kier de lever zachtjes liet warm worden. Niet smelten, want dan scheidt het vet van de lever en bent u uw produkt kwijt. Nee, u wilt de lever verwarmen zodat lever, peprer, zout en cognac een geheel gaan vormen. Dat wat u wilt proeven is de waarheid en niets anders dan de waarheid. Slaat u overigens wel in grote hoeveelheden in, niets zo erg als aan het einde te moeten constateren dat u nog wel wat had gelust. Nee, met veel dingen is het zo dat we nèt even meer moeten eten dan ons lief is. Nèt dat decadente punt van overdaad aantikken. Schenkt u daarbij een Gewürztraminer en bij voorkeur hoe ouder hoe beter en liever nog een Grand Cru dan een gewone. Maar als u dan toch uit wilt pakken dan komt u niet heen om de Tokay Pinot Gris.
Daarbij geserveerd met warm en geroosterd brioche brood."
(Harrie Stamper, 23 oktober 2005)

"Of die klassieke Suske & Wiske (het was nummer 78 als ik het goed heb): De Kakkende Kakkerlakken, die aflevering waarin Tante Sidonia in haar keuken te maken heeft met een steeds groter wordende populatie kakkerlakken, die voortdurend alles onderschijten, niet in de laatste plaats de biefstuk met friet die Tante speciaal voor Lambik had gebakken, tot grote woede van onze favoriete zeshaarder, die gelijk een spuitbus pakt en erop los begint te spuiten, dit tot groot enthousiasme van zowel Suske als Wiske, die duchtig beginnen mee te spuiten (we hebben het hier duidelijk over de periode waarin Suske en Wiske nog net zo milieubewust waren als George W. Bush die zijn privejet vanuit Kyoto liet terugvliegen naar zijn range in Texas omdat ie z'n favoriete cowboy-hoed was vergeten), maar in de spuitbus van Lambik blijkt een goedje te zitten dat er voor zorgt dat de kakkerlakken de volgende dag het formaat van een jong paard hebben (professor Barabas had een lege spuitbus gebruikt om zijn nieuwe groei-middel te testen en vergeetachtig als hij was, had hij het bij Tanta Sidonia laten liggen, puur uit teleustelling, want ook na gebruik van het groeimiddel had Tante Sidonia de professor uitgelachen toen hij zijn broek naar beneden deed), afijn, nu de kakkerlakken gegroeid zijn, schijten ze nog harder met als gevolg dat tante Sidonia, Lambik, Suske en Wiske hun huis worden uitgescheten, waarna ze Jerommeke erbij halen, wiens enige bijdrage een ENORME scheet is, gelukkig komt professor Barabas eraan met een grote smile op z'n mombakkes en een nog grotere bobbel in de broek die, zo zal even later blijken, amper in staat is de steeds groter wordende penis van Barabas te verhullen met als gevolg dat Tante Sidonia, gek van geilheid, zich op professor Barabas stort die vrijwel onmiddellijk klaarkomt en bovenop een van de reuzekakkerlakken kwakt die dan weer vrijwel onmiddelijk in elkaar krimpt en in het niets oplost, waarna ook Lambik en Suske en Jerommeke hun apparaat bewerken met het groeimiddel, zodat ze de volgende dag, onder de stimulerende leiding van Tante Sidonia en Wiske, de kakkerlakken dood masturberen. Knipoog Wiske. Einde."
(Max J. Molovich, 23 Augustus 2005)

"De vergelijking ‘vleesetend’ en ‘vrouw’ is een natte wensdroom. Het is veelbetekende symboliek dat er aan vegetarische mutaties man/vrouw/ hermafrodiet wordt gewerkt door de wetenschappelijke elite. Weten zij soms meer? Staat ons Armageddon te wachten ? De finale segregratie, het schisma van de sexen en de ondergang van hun zondige sexueel verkeer als geheime wapen om de wereldbevolking eindelijk zonder oorlogen te kunnen reguleren ? Reincarneren in een plantaardig bestaan in een potje aarde van robotformaties die miljoenen grijze racks van vruchtdragende en geurige planten produceren onder uiterst secure en berekende condities , zonder vrij zon of maanlicht, zonder zicht of gehoor, zonder tastzin, zonder geluid van wind en zee."
(nove, 6 Juni 2005)

Zelfbeschouwing

"Een man van middelbare leeftijd, beet je te dik, beetje te morsig. Baardje of sik wellicht. En witte schilfertjes sieren zijn gelaat. Hij rookt en hij drinkt, maar in tegenstelling tot wat hij ons graag wil doen geloven, niet teveel. Hij is een ambtenaar, schaaltje 9. verder een liefhebbende vader die zijn frustratie over het uitblijvende en waarschijnlijk nooit meer komende grootse leven heeft verruild voor een soort van komisch cynisme. Hij neemt het niemand kwalijk behalve misschien soms zichzelf, maar dan alleen na een Westmalle Tripel te veel. Hartstochtelijk supporter van NAC of een andere club ten zuiden van de grote rivieren, want dat hij een Brabander is moet haast wel. Zo stel ik mij Kiers voor, maar wellicht is het wel gewoon die homofiele Indo die bij Serudang de lege borden ophaalt..who knows.."
(Andy Möller, Gelsenkirchen)

"Het is vast een meteroloog, een weermenneke met een gesmoorde sexualiteit, eentje met een enorm taboe. Een vrijgezelle biologieleraar met verlatingsangst kan ook. Zo'n eenzaam type die nog steeds bij zijn moeder woont en al jaren lesgeeft in het basisonderwijs. Zo'n anonieme 13 inhetdozijnman die spaarzaam leeft, de piepers schilt en de afwas doet, zo eentje die op de middagwandeling met het hondje van moeders vanachter de krant bij een speeltuin of in het park naar stoeiende of voetballende jochies kijkt en de pijn verzwijgt. Een masochist die het taboe koestert.
Zo'n kleffe smeerlap van een potentiele serieverkrachter met banden in een hechte kerkgemeenschap waarop moeders zo trots is omdat hij naast het lesgeven ook nog als hobby het locale knapenkoor dirigeert. Zo eentje die maar beter melancholieke verhaaltjes moet blijven schrijven. "
(Nove, 22/11/2005)

"Ach ja, leuk, schrijvers.

Beetje zo in je donkere hol aan de wereld knagen. Puur verongelijkt verdedigen van een door mede niet-aanwezigen geschapen superieure schertswereld. Lurken aan je pijp. Pijpen aan je lurk. Woorden in langgerekte nadenkzinnen omzetten. Protserige taalvlekjes. Huilerige holheden. Fletse vondsten. Massieve monomane monsters. Een zielige berg toevoegingen aan de duistere put die al veel te lang overstroomt door de gemankeerde bijdragen van nerveus krabbelende geesten met een ongepast gevoel van eeuwigheid.

Die sfeer.

Geef mij maar parkeerwachten. "
(Marnix, 21/11/2005)