https://www.bicat.net Bicat - Satire zoals niemand het bedoeld kan hebben nl Michael <michael@bicat.net> Michael <michael@bicat.net> 08/10/05 09:04 AM http://backend.userland.com/rss092 https://www.bicat.net/archives/00001367.htm U bevindt zich op https://www.bicat.net/index.html Lullig, daar de festiviteiten verhuisd zijn naar de index.php. Daar speelde zich op 9 augustus 2005 het volgende af: "Wat nou verhuisdoos? Die feed is al bereikbaar sinds de dag dat de boel hier is verbouwd. Kijk maar: https://www.bicat.net/atom.xml https://www.bicat.net/rss.xml (Ik heb het dus over de RSS-feed, voor Dick. T) bromde Roel. H om 19:30 (op Dinsdag, 9 Augustus 2005)" De oude site blijft intact. Doch een aanpassing van uw bookmarks, links, startpagina, banned sites-list etcetera kan ik aanbevelen. Vooral omdat hier geen ruk meer gebeurt. Met genoegen, https://www.bicat.net/archives/00001366.htm U bevindt zich op https://www.bicat.net/index.html Lullig, daar de festiviteiten verhuisd zijn naar de index.php. Aanpassingen van RSS en luttele overige huishoudelijke zaken volgt op termijn. De oude site blijft intact. Doch een aanpassing van uw bookmarks, links, startpagina, banned sites-list etcetera kan ik aanbevelen. Vooral omdat hier geen ruk meer gebeurt. Met genoegen, https://www.bicat.net/archives/00001365.htm ...van die types die je alleen op vrijmarkten tijdens Koninginnedag ziet. Haar lange goudblonde haren doen denken aan een sprookje. Haar grote blauwe ogen zijn een sprookje. Roomwit is haar gladde huid en haar poppengezichtje telt slechts negen onschuldige jaren. Voetjes in sandalen, strak tegen elkaar gehouden tengere benen in een beige maillot. In een blauw geplooid rokje door oma in elkaar gezet, staat daar 'een hele grote meid'. Op de straat, op een uitgespreid kleed met Schotse print met een wit schoteltje op de rand van het kleed. "20 cent" staat er geschreven in negenjarig handschrift op het gevouwen witte karton achter het schoteltje. Op haar afgebakende terrein laat zij haar nog schrille tonen de vrije loop. Op school krijgt zij één keer per week les van de juf. Ze volgt haar lessen samen met vijf andere kinderen, want het is leuk muzieknoten te lezen en muziek te maken. Zij houdt van vrolijke muziek. 'Altijd is Kortjakje ziek' en 'Papegaaitje leef je nog?' zijn leuke lied... https://www.bicat.net/archives/00001364.htm Ik? Ik ben verliefd op de dochter van de doodgraver. Goed, okay, tegenwoordig noem je zo'n man begrafenisondernemer. Ze heet Barbara. Natuurlijk heet ze Barbara. Naar de heilige Barbara, die uit de buik van een draak ontsnapte en zo schutsheilige werd van alle mijnwerkers en doodgravers. Het precieze verband tussen die laatste twee ontgaat me een beetje, maar jij ziet het vast wel. Je denkt nu dat Barbara zwart haar, een bleke huid en fletsige, smeulende ogen heeft. Maar nee. Mijn Barbara heeft felgroene ogen, soms grijze, afhankelijk van de stand van de zon, en een bruin gezicht vol met sproeten. Haar haren zijn wel zwart, zwart en glanzend als een ravensnavel. Barbara's haar is afgeknipt bij de schouders en ze draagt het in een kort staartje, zodat het niet in de weg zit als we tussen de stenen door rennen of in de treurwilgen klimmen die tussen de graven staan. Barbara is dol op haar kerkhof. En niet omdat het vol met doden ligt. Voor Barbara is het kerkhof een gigantische bibl... https://www.bicat.net/archives/00001363.htm Aanvankelijk zou ik gisteren een schitterend verhaal voor bicat hebben geschreven. Het zou mijn entree binnen het verfijnde kransje huisschrijvers zijn geworden. Mijn debuut zou vreselijk veel indruk hebben gemaakt. Ik zou stoetsgewijs door de straten van Bicatterveen zijn gedragen door de heren Lennard, Kiers, Marnix, Hoof, en de andere goden. Het gewone plebs zou mij met lof, palmtakken en pizzabeleg hebben toegezwaaid. Her en der zou er ook met gele violen (Vilé) en zwarte anjers (Edwald Stals) worden gezwaaid en er zouden lofliederen worden gezongen en eregedichten worden gereciteerd. Er zouden, naast de talrijke bestaande fanclubs in Vlaanderen, eindelijk ook Nederlandse fanclubs in het leven worden geroepen en mijn naam zou even welluidend onder dan wel boven de Moerdijk worden gescandeerd. Enfin, om kort te gaan, Nederland zou een hapklare brok zijn geweest voor mijn niet te stuiten literaire veroveringsplan. Een plan dat straks, als alles nu godvermiljaardevlammendenondedju... https://www.bicat.net/archives/00001362.htm Aanvankelijk zou ik gisteren een schitterend verhaal voor bicat hebben geschreven. Het zou mijn entree binnen het verfijnde kransje huisschrijvers zijn geworden. Mijn debuut zou vreselijk veel indruk hebben gemaakt. Ik zou stoetsgewijs door de straten van Bicatterveen zijn gedragen door de heren Lennard, Kiers, Marnix, Hoof, en andere mindere goden. Het gewone plebs zou mij met lof, palmtakken en pizzabeleg hebben toegezwaaid. Her en der zou er ook met gele violen (Vilé) en zwarte anjers (Edwald Stals) worden gezwaaid en er zouden lofliederen worden gezongen en eregedichten worden gereciteerd. Er zouden, naast de talrijke bestaande fanclubs in Vlaanderen, eindelijk ook Nederlandse fanclubs in het leven worden geroepen en mijn naam zou even welluidend onder dan wel boven de Moerdijk worden gescandeerd. Enfin, om kort te gaan, Nederland zou een hapklare brok zijn geweest voor mijn niet te stuiten literaire veroveringsplan. Een plan dat straks, als alles nu godvermiljaardevlammendenon... https://www.bicat.net/archives/00001361.htm Hij was een kunstenaar. Een mislukte kunstenaar weliswaar, maar toch: een kunstenaar. Altijd gekleed in een ribfluwelen jasje met daaronder meestal een geruite broek waarop hij zorgvuldig een aantal verfvlekken had aangebracht. Op zijn neus prijkte een klein brilletje, rond zijn mond een grijs ringbaardje. Van onder zijn rode baret kropen vettige slierten grijs haar te voorschijn, als wanhopige palingen die uit een emmer proberen te ontsnappen, een ongewisse dood tegemoet. In zijn immer rood aangelopen hoofd zaten kleine, priemende varkensoogjes ingemetseld waarmee hij zelfgenoegzaam de wereld inkeek. Rond zijn achtste levensjaar kreeg hij last van een ontstoken voorhuid, zodat zijn ouders – in samenspraak met hun huisarts – besloten hem te laten besnijden. Sinds zijn zestiende droeg hij geen onderbroeken meer. Hij vond het een prettig gevoel wanneer zijn ontblote eikel tegen de binnenkant van zijn geruite broek aan schuurde. Elke avond dronk hij een fles rode wijn, ontdeed hij zic... https://www.bicat.net/archives/00001360.htm ...van die types die Freud van binnen kennen. Gisteren nog strakgekapt naar ideaalbeeld van zijn toekomstige werkgever met een tikje laatste mode. Razorsharp. De wenkbrouwen gepunt, haren uit de oorschelp geëpileerd. Handgeschoren met warm water, vochtinbrengende creme en een aftershave. Neusharen met een daarvoor bestemd schaartje keurig bijgewerkt, tanden gepoetst. De nagelriemen gemasseerd met olie, geknipte nagels, hoekjes gevijld. Zijn donkerblauwe effen overhemd met witte boord schittert onder zijn antracietgrijze maatpak met extreem subtiel wit krijtstreepje. Dikke zijden stropdas met bolle en drievoudige knoop, met tinten van geel en een vleugje grijs. Was het ruikbaar geweest dan had het een bijzonder ingetogen maar krachtig bouquet. Rode manchetknopen articuleren hemdsmouwen die de zilverkleurige Rolex half bedekken. Zijn Rolex Oyster Perpetual Datejust met zilveren plaat en zilveren band. Net niet patserig het horloge showen, net geen valse bescheidenheid maar alles uitg... https://www.bicat.net/archives/00001359.htm Als ik je straat inloop, ruik ik het meteen. De geur van je parfum, drijvend op een walm van rotting. De bron is makkelijk te lokaliseren, resten van een grotendeels weggeschepte, haast vloeibare massa in de goot. De penetrante doodslucht trekt glanzende groene vliegen aan. Essence du mort. Ik knijp mijn neus dicht en loop snel door, de geur wegwuivend met mijn in cellofaan gehulde roos. Dat is dom. Hij knakt halverwege. Ik zet de plastic tas met jouw spullen tussen mijn benen en probeer de roos te restaureren. Het is niet echt een succes. Ik pak de tas weer op en loop naar je deurbel, Woudenendseweg 24. Ach, die dingen gebeuren nu eenmaal en nog vrij snel ook, als je niet oppast. En nu ben ik mijn leven met draadjes aan elkaar aan het knopen en jij probeert je hoofd boven water te houden. Wij samen. Nog een briljant idee, in een ondiep graf op het liefdeskerkhof. Ik druk op je bel en de zoemer bij het slot gaat. Ik duw de deur open en de doodswalm beneemt me bijna meteen de adem.... https://www.bicat.net/archives/00001358.htm Met de grootste voorzichtigheid legde hij de laatste hand aan wat zijn meesterwerk moest worden. Op een twintigtal na had hij de puzzel van tienduizend stukjes na ruim drie maanden af. Dan had hij volbracht wat zijn vader en zijn vader voor hem ook gedaan hadden. Het was derhalve een kwestie van eer en traditie dat de man des huizes de puzzel minstens eenmaal in zijn leven gelegd had. Nu woonde hij op zichzelf, maar dat weerhield hem er niet van om deze traditie voort te zetten. Zowel zijn opa als zijn vader waren op jonge leeftijd overleden aan de gevolgen van een hartaanval wat aan de volbrenging van deze taak extra cachet gaf. Een eerbetoon aan de twee mannen in zijn leven die hij veel te kort had gekend, maar enorm had leren waarderen. Als jonge jongen had hij vol ontzag en spanning gekeken hoe zijn vader urenlang aandachtig aan de eetkamertafel gebogen zat om de stukjes op hun juiste plek te leggen. Na de dood van zijn vader raakte de puzzel echter in de vergetelheid, totdat ... https://www.bicat.net/archives/00001357.htm 'Als zombies niet zien waar ze heen gaan, welke kant gaan ze dan op als je hun hoofd eraf hakt?' 'Wat zeg je?' zeg ik. 'Wat motje?' zegt de jongeman naast me. Ik zucht. Het zijn de kleine voortekenen dat het weer gaat gebeuren. Hoe lang nu al? Toch zeker een jaar of vier. Misschien vijf. Altijd op deze lijn, nooit op een andere. En ik kan het weten, want in de loop der jaren heb ik ze allemaal gehad. De trein rijdt het station binnen. Ergens in mijn geest roept iets 'loop weg, ren als je kunt', maar ik weet dat dat geen keuze is. Ik moet, om erger te voorkomen. Ik kijk nog één keer om mij heen, en stap aan boord van het achterste treinstel. Sinds die ene dag zit ik altijd achterin. Ik zet de mp3-speler aan en wacht op wat er komen gaat. En het gaat komen, alle tekenen wijzen erop. Dan, na tien minuten, komt toch nog onverwachts de klik. Ik kijk om mij heen. Alle mensen slapen. Buiten hebben de koeien in de wei plaatsgemaakt voor het marslandschap dat ik maar al te goed ken. Ik b... https://www.bicat.net/archives/00001356.htm ...van die types die niet meer hoeven werken voor het geld. Zijn gelooide grijze huid als van een gordeldier maken hem nog ouder dan hij werkelijk al oud is. Een klein postuur kenmerkend voor de door de hongerwinter geteisterde puber heeft hij ruimschoots gecorrigeerd met vette jaren. Met zijn overgewicht is het raden naar de hoogte van cholesterolgehalte en hartproblemen. 's Ochtends komt hij moeilijk zijn bed uit door arthritis. Als hij een dubbele bypass heeft gehad, zal het beter gaan. Grote ogen door dikke brilleglazen en helemaal kaal maken hem lachwekkend, op een slechte dag zelfs een karikatuur. Zoals vandaag als de regen plenst en dikke droppen op zijn vlezige glimmende schedel uit elkaar petsen. De vale regenjas uit een Carmiggelt anekdote. Bruine vingertoppen en trillende handen verraden een intensief kroegleven. Onder zijn arm een zwartleren goudomrande map met veel belangrijke papieren. In zijn hoofd is het chaos en ratelend baant hij zich een weg achter zijn eigen sta... https://www.bicat.net/archives/00001355.htm Ah! U hebt het geheim van deze laatste samengeplakte bladzijden ontdekt. Deze verborgen zinnen, het laatste geheim in de nalatenschap van uw Fortunata. Ach, Fortunata. Duizend speldenprikken van haar heb ik verdragen, omdat dat het beste was. Maar haar herhaalde belediging aan mijn adres ging te ver. Vanaf dat moment was duidelijk dat ik actie zou ondernemen. Met deze daad ben ik gewroken. Dit is mijn absolute nulpunt. Ik moest haar niet alleen straffen, ik moest haar straffeloos straffen. En dat heb ik gedaan. U moet begrijpen dat Fortunata tot aan het einde geen enkele reden heeft gehad om aan mijn goede wil te twijfelen. Alles bleef bij het oude, ik bleef naar haar glimlachen, ook na die bittere afwijzing. Ze merkte niet dat mijn glimlach hierna altijd bij de gedachte aan haar einde was. Ze had een zwak punt, uw Fortunata, hoewel ze verder in andere opzichten een nette en zelfs te bewonderen dame was. Ze was trots op haar connaisseurschap van esoterische boeken en oude magische... https://www.bicat.net/archives/00001354.htm Uw mail is trager dan mijn droom Uw zon is warmer dan mijn lever Uw melk is lichter dan genever Uw stralenkrans is vol en vroom Uw lach weerkaatst in mijn geraamte Uw lucht reikt verder dan ik kom Uw woord beklemt de morgenstond Uw tong zingt liederen van schaamte Uw licht is schaars, maar alles went https://www.bicat.net/archives/00001353.htm Wat ziet ge, mijn beste dokter? Ge kijkt alsmaar, maar ziet ge wel? Ziet ge wel de nauwelijks steriele naalden die me in de oogballen prikken en al gauw de werkelijkheid infecteren? Huidopper­vlak­ken met van die diepe vieze brandwon­den aan de binnenzijde van mijn hersencellen. Ziet ge dat? Hoe het telkens opnieuw gebeurt? Het totale palet, de hele resem agonie, de blauwomrande ogen van het sarcastisch gremellachend vuurpeloton­. Ik sta ervoor, ogen open achter de verblindende doek. Haast laco­niek. Onbeweeglijk. Vergiftigd door cyaankali. En bijna daarna, onmid­dellijk, euforisch. Vervolgens afwisselend, alles heel snel door elkaar heen, zodat eigenlijk niets resteert. Ik hoor hun laarzen kraken, hun speeksel kolken in hun kloppende kelen. Op vlees belust. Ja, dat singulier, uitge­sproken moment dat het begerens­waardig verlangen naar vlees opduikt, ook zij gehoorzamen eraan! Slechts één keer, dokter, slechts één keer kan het opdoemen. En dan niks meer! Enkel de steeds weerkerend...