bicat.net

'De boerenhut van oom Bicat'

2013-06-10T10:17:00+02:00

Er zat een haan op de torenhoge stapels bierkratten. Ik liep wat achter op schema, ofschoon het nog maar 05:00 AM was. Mijn Meester zou vandaag een voordracht geven over Groucho Marx. Niet dat het mij wat zei, maar ik hoorde mijn meester er toch regelmatig gepassioneerd over praten.
Vanuit onze plaggenhut achter op het landgoed, zag ik dat er al licht brandde in de riante villa van mijn meester. Een vrouwlijke schim bewoog achter de ramen. Ik trok mijn tuinbroek aan en spoedde me naar de garage. Het was dinsdag en dan wil mijn meester altijd in z'n donkerblauwe Rolls rijden. Uren waren we bezig geweest met poetsen, en altijd bang voor een fikse straf, als bleek dat de meester niet tevreden was. Het litteken dat ik op mijn linkerwang heb, is veroorzaakt door een duimafdruk op de zilveren bumperplaat. Mijn meester heeft altijd een staf met geslepen punt bij zich.

Het is al 8:30 AM als mijn meester de laan uitrijdt. Meteen klinkt het geluid van de tafelbel. Mevrouw noodt mij, zoals elke ochtend als de meester vertrekt, in de werkkamer van Meester. En weer heeft ze haar Badjas aan.

Ik zocht naar huisvesting en werk in het westen. Mevrouw rookt achteraf altijd een klein filtersigaretje. Ik ga weer verder, deze klus zit er voor vandaag weer op. "Tot Morgen, knipoogt Mevrouw"

Door Bicat

Geselecteerd

Journaal

2013-06-04T09:40:00+02:00

Ssst, even naar het journaal kijken, zegt een van de dames. De nieuwslezer is nog maar nauwelijks in beeld als een gekibbel losbarst over zijn nieuwe stropdas. Kan die nou wel of kan die nou niet? De kampen van voor- en tegenstandsters zijn ongeveer even groot. Argumenten worden aangedragen en gepareerd met tegenargumenten, de toon wordt steeds feller, men komt niet tot overeenstemming. De nieuwslezer is door al het verbale geweld niet te verstaan. Als er even een onverwachte stilte valt breng ik te berde dat het toch gaat om wat de nieuwslezer zégt en niet om wat voor kleding hij draagt. Niemand reageert, ik word alleen een beetje meewarig aangekeken. Intussen is het journaal al weer afgelopen.

Als de nieuwslezer ooit meldt dat de derde wereldoorlog uit is gebroken zal het tot dit gezelschap niet doordringen. De mededeling zal overstemd worden door een discussie over zijn nieuwe kapsel.

Populariteit afkolven moedermelk kalft af

2013-05-27T17:49:00+02:00

Volgens Bert Koeman, directeur van het KNMI [Koninklijk Nederlands Moedermelk Instituut] wordt er steeds minder moedermelk afgekolfd en wint het ouderwetse 'de borst geven' weer terrein. Er is sprake van een mondiale trend.

In zijn opvallend witte werkkamer legt Bert uit dat het eigenlijk ook logisch is: 'Als je afkolft moet de melk van de borst in de fles en daarna van de fles in het kind. Dat is een omslachtig proces, de melk maakt als het ware een omweg. Als men het kind gewoon de borst geeft - dus volgens De Directe Methode - spaart men tijd uit die men in andere, belangrijkere zaken kan steken, zoals een carrière. Dat afkolven is eigenlijk een heel vreemd fenomeen. Men plast toch ook niet in een jampotje, schroeft het dekseltje er op en zet het in de koelkast om het er een paar uur later weer uit te halen, in de wc leeg te gieten en daarna af te wassen? Zonde van de moeite en de tijd, vooral het laatste. De vrouw van een collega kolfde af, maar kon dit qua tijd moeilijk combineren met haar drukke, hectische, leidinggevende betrekking in de top van de internationale dropveterindustrie. Sinds zij is overgeschakeld op De Directe Methode houdt ze tijd óver!'

Het is duidelijk. Bert kijkt nu op zijn horloge. Dus stellen we nog even de vraag of hij vaak gebeld wordt door mensen die willen weten wat voor weer het wordt. 'Jaja', antwoordt de zichtbaar geïrriteerde moedermelkdeskundige, 'iedere dag, talloze keren. Maar wij waren er eerder, dus die meteorologen moeten de naam van hún instituut maar veranderen!'

Close encounter

2013-05-20T13:06:00+02:00

Je kunt over van alles schrijven, zei M, het maakt toch niets uit? Waarom schrijf je niet over die bosmuis? Bosmuis? Ja, die muis die ronde kaaszoutjes at toen we op dat bankje zaten. Okee,vooruit dan maar. M en ik zaten op een bankje in het bos. Het was om een uur of 6 in de namiddag en nog aangenaam warm, hoewel de eerste tekenen van de naderende herfst zich reeds aandienden. Vanwege het tijdstip was het erg rustig en misschien was het daarom dat we een zacht ritselend geluidje in de onmiddellijke omgeving opmerkten. Een vogeltje dachten we, maar het bleek een bosmuis te zijn.

Deze Apodemus sylvaticus is donkerbruin met geelbruine flanken en heeft een zilverachtig grijze buik, al konden we dat laatste niet door eigen waarneming vaststellen. Met zijn guitige puntneusje, grote ogen en Mickey Mouse-oren heeft hij alles in huis om zelfs het kilste hart te ontdooien. Als u me niet gelooft moet u maar even op internet kijken. Ja, aaaaah... En daar komt dan nog bij dat hij maar tussen de 13 en 27 gram weegt, wat echt heel weinig is.

Maar goed, naast ons bankje lag een half pak ronde kaaszoutjes en onze kleine vriend hield een zoutje in zijn knuistjes en knabbelde daar zorgvuldig de rand van af. Het voelde heel intiem aan, zoals we daar zaten met z'n drieën, want het was net alsof de muis bij ons hoorde en wij bij hem, en we vonden het jammer dat we geen boterhammen of zo bij ons hadden om met hem mee te eten. Niet dat we honger hadden, maar gewoon voor de gezelligheid.

Iedere keer nadat hij de rand van een zoutje had afgeknabbeld verdween hij met de rest in de struiken om even later terug te keren en aan het volgende te beginnen. Hij ging hiermee door tot het pak leeg was; toen kwam hij niet meer terug.Wel hoorden we een in volume toenemend hoog gezoem en even daarna zagen we op een hoogte van twee meter een vliegend schoteltje met een diameter van ongeveer 30 cm naar ons toe zweven. Aan de onderkant was een rond luikje te zien dat iets groter was dan een kaaszoutje zonder rand.

Het schoteltje daalde wat en we zagen dat er aan de bovenkant een doorzichtig, halfbolvormig koepeltje op zat. Daarin konden we het kopje van onze kleine vriend duidelijk onderscheiden. Hij zwaaide even naar ons, richtte de boeg van zijn voertuigje schuin omhoog, accelereerde toen met een duizelingwekkende vaart de lucht in en was in een oogwenk uit het gezicht verdwenen. Warpdrive, dat kon haast niet anders. Beduusd keken M en ik elkaar een tijdje zwijgend aan. Toen zei ze: Ze zijn dus niet altijd groen.

Vreemd

2013-05-14T19:53:00+02:00

Twee vage kennissen van me begonnen ooit een popgroep. Het was uiteraard de bedoeling om op die manier rijk en beroemd te worden maar daar kwam, zoals in de meeste gevallen, weinig van terecht. Wel wisten ze een eerste - en tevens laatste - cd uit te brengen die alleen onder vrienden en familie enige aftrek vond.

Tot iemand bij toeval ontdekte - de details kan ik me niet meer herinneren - dat er in de enige platenzaak van een Frans dorp met een voor Nederlanders nogal moeilijk uitspreekbare naam maar liefst 241 exemplaren van de debuut-cd waren verkocht. Verbazing alom. Had een van de groepsleden daar misschien aardige en vermogende grootouders wonen? Dat bleek niet het geval. Andere familieleden dan, of vrienden, of kennissen? Ook daarvan was geen sprake. Sterker: niemand had het plaatsje ooit bezocht of was zelfs maar van het bestaan ervan op de hoogte geweest. Het was een vreemde toestand.

Vanaf dat moment begon men plannen te maken om zuidwaarts te trekken en op onderzoek uit te gaan. Maar er kwam steeds iets tussen, de reis werd uitgesteld, de plannen werden veranderd, een nieuwe vertrekdatum werd afgesproken om vervolgens weer naar een later tijdstip verschoven te worden, waarop het dan ook weer niet doorging. Aan goede wil ontbrak het niet, maar op de een of andere manier wilde het er maar niet van komen, het was alsof een onzichtbare hand hen tegenhield. Uiteindelijk zijn ze nooit gegaan. Ze wisten zelf ook niet waarom.

Recht voor z'n raap

2013-05-06T14:01:00+02:00

Om te beginnen wil ik even stellen dat ik ben die ik ben, was die ik was en zal zijn die ik zijn zal. Dat dat dus duidelijk is.
Verder noem ik de dingen bij hun naam, vat de koe bij de horens en bak geen zoete broodjes om de mensen honing om de mond te smeren. Verre van dat. Ik bedien mij van een directe, gespierde taal en doe niet aan nuancering of subtiliteit want dat is voor watjes. Nee, mijn stijl is recht voor z'n raap en ik speel keihard op de man of vrouw, zonder respect of mededogen. Dat er mensen zijn die dat tegen de borst stuit of zich daardoor gekwetst voelen en me een botte, agressieve boerenlul met ADHD zonder fatsoen of manieren vinden, die als een olifant met een botte bijl op de porseleinkast inhakt, zal me aan me reet roesten. Die lui moeten dan maar oprotten naar de Noordpool of de Sahara, daar is het lekker rustig. Of aan het gas gaan. Opgeruimd staat netjes. Dat dat dus maar even duidelijk is.

Nu dan - beter laat dan nooit - het eigenlijke onderwerp van dit stukje, namelijk de Partij voor de Dieren. Aan dit mongolenclubje van de godsdienstwaanzinnige truthola Marianne Thieme erger ik me al jaren de tyfus.
En waarom? Hierom: ze besteden daar veel te veel aandacht aan het welzijn van inferieure kutbeesten als koeien, varkens, herten en dergelijke, maar hoe vaak hoor je ze over Konijnen? Precies: zelden of nooit! En dat is een regelrecht schandaal!
Want Het Konijn is klein en zacht en aaibaar en beweegt Z'n neusje de hele tijd op een schattige manier, kom daar bij een koe maar eens om! Bovendien is Het Konijn de intelligentste van alle dieren want je kan Hem geen trucjes leren als op commando een pootje geven of een stok apporteren. Hij zou het wel kunnen als Hij zou willen maar Hij weigert een slaaf van de mens te worden! Het Konijn is een trots, edel en raszuiver dier dat Zijn vrijheid liefheeft en Zich voor niemands karretje laat spannen! Een ethisch hoogstaand dier ook.
Recent wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat Zijn ingewanden heel goed in staat zijn om dierlijk voedsel te verteren, maar Hij kiest bewust voor een vegetarisch dieet. Vergelijk dat eens met een dolfijn die er niet voor terugdeinst dagelijks tientallen onschuldige vissen levend op te vreten, zonder verdoving!

Daarom eis ik een verbod op het houden van Konijnen om welke redenen dan ook. Met onmiddellijke ingang! Konijnen horen in het bos en niet in een te kleine kooi waar Ze voortdurend geterroriseerd worden door etterige kleine kinderen. Laat alle Konijnen direct vrij! En als het niet goedschiks kan, dan maar kwaadschiks! Laat dat duidelijk zijn! Dit is nu al de zoveelste keer dat ik het over duidelijkheid heb, maar dat is de kracht van de herhaling. Waardoor alles duidelijk wordt. Dit dus even voor alle duidelijkheid.

Weg met de Partij voor de Dieren, Leve Het Konijn!

Stemmen 3 - De expert

2013-04-30T11:05:00+02:00

Hij schrijdt over het beeldscherm in zijn witte jas. Het spiegeltje in zijn hand verschaft hem een aureool van autoriteit. Als hij spreekt is het argumentum ad verecundiam. Geen ontkomen aan. Zijn hagelwitte rij positief glimmende tanden ton sur ton met zijn grijzende slapen. Timbre van stem en argument perfect getrimd aan oogopslag, vertraging van de beweging en aandacht vestigend op het onderwerp in kwestie: een flesje mondwater.

Zou hij écht zó uit zijn bek meuren dat hij dit zo overtuigend kan aanprijzen?

Stemmen 2- Exposure

2013-04-18T11:11:00+02:00

Sommige mensen hebben het gewoon. Die hebben alle luisteraars aan hun lippen hangen. Niet alleen de luisteraars, maar ook microfoons. En de vrouwen. Soms zelfs mannen. De senioriteit druipt er vanaf. Dat moet dan toch waar zijn? Als zij het zeggen is er geen ontkomen meer aan.

De vrouw die monotoon Aqua di Gorgio bromt in de reclame. Moskowicz die zorgvuldig en geaffecteerd dure woorden articuleert. Mladic bij het binnenkomen van de enclave, om nog maar te zwijgen van de pianospeler Karremans.

Je bent niet wat je eet, je bent wat je praat. Want dat is wat eruit komt, niet wat erin gaat. Anderen gaan erin bij je, tokkelen op je empatische en emperische kwabben zonder dat je het door hebt.

Sommigen zeggen demagogie, maar waar ben je zelf?

Je hoort het aan. Je reageert niet.

De trance van de volger heeft zich meester van je gemaakt.

C’est la ton qui fait la puissance.

De Ex van -1

2013-04-04T15:37:00+02:00

God, wat had ze een keiharde zin om hem eens voor te binden en gesandwiched te worden. Hoelang was het geleden? Zeven maanden? Ja, zo lang was het alweer. Af en toe wel een lief scharreltje tussendoor, ook wel een triootje, maar dat haalde het niet bij d’r ex. Wat had ze toch gedaan…. Temperament. Ja, dat is iets ontembaars. Maakt meer kapot dan je lief is. Word je mee geboren, kom je nooit meer vanaf.

Ze gooide de theedoek in de wasmand. Snel, de volgende, voor het weer begon te lekken. De wasmand zag al wat rood. Waarom vergat ze dat ook altijd? Net zoals ze d’r ex niet kon vergeten. Raar. Zo selectief als die grijze brij werkt. Die periode werd al wat minder. Zette soms zo heftig in dat het wel een rituele slachting leek. Ok, gestopt; gelukkig vrij snel deze keer. Kan nu de witte skischans erin. Zomerrokje erover dan maar, in die tachtiger jaren ruiterbroeken die ze zo leuk vond zag je die schanscontouren iets te duidelijk.

Ja, een strak figuur had ze nog voor haar leeftijd. Niet zo’n afgeleefd halfdoodgetrainde skelettenkop met botoxlippen als in al die wijfendetectives op tv. God, wat moest je diep en hopeloos zijn dat je daarnaar wou kijken. Een godsraadsel hoe ze die shit op tv krijgen, laat staan houden. Nee, puur natuur. Dat was ze. En lelijk was ze ook niet. Goed, d’r haar werd wat dunner, maar soit, dat viel toch niet op in het licht van de 30+ dansfeesten en door de drank.

Ze twijfelde: zou ze hem eens voorbinden onder een rokje? Nee; slecht voor de jacht. Gewoon goed kijken en je weet wat voor vlees je in de kuip hebt. Subdominante Scheve brilletjes. Hangend hoofd, loerend over de rand van hun scheve bril, alsof ze te grazen zijn genomen met be toiletbril. Beng!Beng!Beng! The Flora’s revenge The attack of the WC-eend. Dat denk je. Ze zien je kijken. Feilloos hun slachtoffer peilend, loerend over de rand van wat de wereld ze biedt. Hun opening kan vaak niet botter. Van puberaal motorkap enzo tot gestuntelde megalomanie, Alles voor het vlees en de vernedering. Die won je niet met zo’n bobbel in je rok. Dat moet subtieler. Maar dan heb je wel wat, want ze doen echt alles voor het vlees...

Het vlees! Shit, het vlees moet nog uit de vriezer!. Snel haalde ze de varkenshaas eruit. Voorgemarineerd en vacuüm getrokken knalt ze het in de pan, deksel erop. Niet dat er een poes bijkan om het op te eten. Het is toch al vacuüm, en een poes die het op zou vreten heeft ze ook al niet. Waarom dan toch in de pan en die deksel? Gewoon. Gewoonte. Ging vroeger thuis ook zo. Heerlijk, die dingen zonder reden. Waarom moet alles een reden hebben? Logica is eigenlijk om van te gruwelen. Heerlijke grilligheid, dat is wat me drijft denkt ze. Deel van mijn temperament.

Dan heeft ze in de gaten dat de buurman haar aanstaart. Handdoek nog tussen haar benen, gelukkig wat omhoog, streepje bedekt. Halfopen mond en twee binnentuintjes ertussen. Ze had hem wel vaker gezien. Telkens als ze het bleke TL-licht aanhad. De laatste tijd deed ze het wel vaker aan. Beetje spelen met… Snel bukte ze, en trok ze haar kleren aan Dit was iets te veel. Of: iets te snel. Ze hield ervan, kon het niet laten. Ophitsen was haar natuur, deel van haar temperament. Ze keek weer; hij was weg. Snel pakte ze de lippenstift, en begon haar 06-nummer in spiegelbeeld groot op het raam te schrijven. Even haperde ze, en dacht ze aan het 06-nummer van haar onderbuurvrouw. Toen kalkte ze snel haar eigen 06-nummer op het raam.

Stemmen 1 � Radio

2013-03-28T20:26:00+02:00

Blast from the past. Er was nog geen internet. TV was er alleen ’s avonds en op woensdag- zaterdagmiddag. Maar radio was er altijd.

Ik draai aan een grote ronde knop. Gekraak. Meer stof in de potmeter dan geluid van de zender. Soms muziek, soms opinie. Meer was er niet, hoefde er niet te zijn.

Zwart rondom, bovenop centrisch geribbeld aluminium. Door die knop kwam de wereld tot me, voor het eerst zonder ouders, eigen keuze, muziek. Maar wat het echt leuk maakte waren de diskjockeys. Humor, vlotte babbel. Nu zouden we –wat meer intellectueel belegd (sommigen?)- zeggen: inhoudsloos, en met één klik terugspringen naar BNR newsradio. Toen niet. Deejays bepaalden de sfeer tussen de platen; van plaat naar plaat. Gebiologeerd luisterde ik. En met mijn adoratie groeide mijn platenverzameling.

Na een half jaar stuurde ik mijn eerste bandje naar een piratenzender. Tegen beter weten in weet ik mijn nasale stem aan de slechte microfoon. Ik mocht toch even langskomen en kennismaken om te kijken hoe het ging. De zolderkamer in de Da Costabuurt was het Mekka, maar deedjayen zat er niet in. Het lag niet aan de microfoon…

Mijn babbel was gewoon niet vlot genoeg.

Nu rij ik vaak auto en luister nog steeds naar de radio. Door mijn hoofd speelt de vraag wat het minste inhoud heeft: Jensen op Lul FM en kale Umberto Nieuwsglimspritzer?

Of de herinnering aan de eindeloze ether achter de zilveren draaiknop.

Voor piraten is geen ruimte meer.

Acteren

2013-03-28T20:27:00+02:00

Vroeger was het zo dat je geacht werd je mond te houden over zaken waar je geen verstand van had. Dankzij de democratisering van de samenleving is dat tegenwoordig niet meer het geval; iedereen mag overal over meepraten. Daarom kan ik dit stukje over acteren schrijven terwijl ik geen verstand heb van acteren. Niettemin zie ik dagelijks op tv acteurs en actrices [in films en series] waarvan ik vind dat ze goed of slecht acteren. Maar als ik er geen verstand van heb, waarop is zo'n oordeel dan gebaseerd?

Eerst maar eens gekeken wat de woordenboeken over acteren te melden hebben. Samenvattend komt het er op neer dat 't het spelen van een rol is, doen alsof je iemand anders bent, maar dan zodanig dat het niet opvalt. Ai, dat is lastig. Want dat betekent dat je om te beoordelen of iemand goed kan acteren zou moeten weten hoe hij of zij normaal is, als zichzelf, want anders heb je geen vergelijkingsmateriaal. Robert de Niro heb ik bijvoorbeeld altijd een goede acteur gevonden, maar om er achter te komen of dat terecht is zou ik moeten weten hoe hij zich gedraagt als hij niet werkt, dus geen rol speelt, in het weekend bijvoorbeeld. Helaas is het moeilijk daar achter te komen. Bij de meeste andere acteurs en actrices is het van hetzelfde laken een pak.

Gelukkig hebben we Jeroen Krabbé. Die kennen we als acteur in films en tv-series, maar ook als zichzelf verschijnt hij vrij regelmatig op de treurbuis, dus we kunnen vergelijken. Als hij acteert speelt hij een rol, maar het valt [mij] altijd op dát hij dat doet. De conclusie zou dus moeten zijn dat hij niet kan acteren. Echter: als hij zich als zichzelf manifesteert is er geen verschil vast te stellen. Dan zien we Jeroen Krabbé die Jeroen Krabbé speelt. Maar het valt wederom op. We hebben hier dus kennelijk te maken met een acteur die niet eens zichzelf geloofwaardig kan neerzetten. Op die manier wordt het wel erg ingewikkeld..

Jeroen is behalve acteur ook nog regisseur en kunstschilder. In de laatste hoedanigheid zag ik hem eens in zijn atelier een doek dat hem kennelijk niet beviel met kracht tegen de muur smijten. Het kwam geforceerd en belachelijk over. Ik dacht: hij heeft vast in een boek over Vincent van Gogh gelezen dat die dat ook wel eens deed.

Wijlen Bob den Uyl schreef eens over Nederlandse acteurs dat ze maar één smoel kunnen trekken, namelijk hun eigen smoel. Of hij daarbij aan Jeroen Krabbé gedacht heeft is niet bekend.

Als we vinden dat iemand goed acteert bedoelen we misschien alleen maar dat de persoon in kwestie geloofwaardig op ons overkomt. Een genuanceerder oordeel kunnen we maar beter overlaten aan iemand die er verstand van heeft. Aan Jeroen Krabbé bijvoorbeeld.

Goede bedoelingen

2013-03-04T12:27:00+02:00

De economie stimuleren, dat had ik altijd veel te weinig gedaan. Want ik kocht alleen het hoogst noodzakelijke - m'n ecologische voetafdruk had een lachwekkend kindermaatje - en daar wilde ik nu eens verandering in brengen. Niet omdat ik iets nodig had, maar om m'n goede wil te tonen. Om te laten zien dat ik m'n plicht als burger wel degelijk wenste te vervullen.

Want alles draaide immers om de economie, daar werd je voortdurend van alle kanten op gewezen, en mensen die nooit iets kochten, daar had het land niets aan. Omdat het me puur om de intentie ging leek het me het beste om volstrekt nutteloze artikelen aan te schaffen, maar waar vond je die.

Op Google tikte ik 'nutteloze artikelen' in, maar dat leverde niets op, nutteloze artikelen leken niet te bestaan. Wat eigenlijk ook niet zo gek was, want ieder artikel dat verkocht werd, hoe overbodig in andere opzichten ook, vormde een stimulans voor de economie en was dus nuttig, louter vanwege het feit dat het de verkoper - en indirect de staat - geld opleverde. Mijn oog viel op 'Encyclopedie van nutteloze feiten' van Simon Rozendaal en Hein Meijers, verkrijgbaar bij Bol.com: 'Vegetariërs laten meer winden dan vleeseters'. Dat wist ik niet, maar het leek me ergens wel logisch. Groente was moeilijker te verteren dan vlees, een koe had er wel zeven magen en iets van een kilometer aan darmen voor nodig, dus dat er dan als bijproduct, als een soort illustratie van het feit dat er enorme inspanningen verricht werden, meer gas vrijkwam was niet echt verbazingwekkend.

Er was ook nog 'Het grote boek van nutteloze kennis' en een boek dat kortweg 'Nutteloze feiten' als titel had, maar de Encyclopedie was het duurst en daarom bestelde ik die, voor 19,95 euro. Niet echt een bedrag dat de economie met een ruk uit het slop zou trekken, maar toch een begin. Daarna wist ik echter niets meer, hoewel mijn totaal aan materiële bezittingen bij veiling vermoedelijk niet meer dan een paar duizend euro zou opbrengen en waarschijnlijk dat niet eens. Ik piekerde me suf tot me plotseling inviel dat ik m'n geld niet noodzakelijkerwijs zélf hoefde uit te geven, ik kon dat ook aan anderen uitbesteden, dat was nog modern ook.

In het keukenkastje stond een kilo's wegende glazen pot met muntstukken van 5, 10 en 20 eurocent. Ik stopte mijn jaszakken er vol mee en begon aan een wandeling door het park, waarbij ik om de meter een muntstukje op de grond liet vallen. Ik had eens ergens gelezen dat die alleen door heel arme mensen, nog armer dan ik dus, werden opgeraapt, de rest voelde zich daar te goed voor. Aldus stimuleerde ik niet alleen de economie maar hielp ook nog de absolute minima. Weer thuisgekomen voelde ik me een goed mens. Even.

Zero

2013-02-19T13:11:00+02:00

In de loop der tijd is me verscheidene keren gevraagd hoe het komt dat ik zo veel van auto’s en hun vormgeving weet, terwijl ik zelf nooit zo’n soort vervoermiddel heb gehad en zelfs niet in het bezit ben van een rijbewijs. Men schijnt dat nogal vreemd te vinden, maar het is denk ik wel te verklaren. Als kind slenterde ik iedere dag in een kwartier naar school en legde vele saaie uren later de route in omgekeerde volgorde af. Deze voerde grotendeels door stille, lege straten waarin helemaal niets scheen te gebeuren of te veranderen. Nou ja, af en toe zag je iemand die een hond of kinderwagen uitliet, maar verder heerste er een roerloze rust. Meisjes bestonden in die tijd nog niet en mijn mannelijke leeftijdgenootjes schenen zich voornamelijk bezig te houden met ruwe spelletjes en zo hard mogelijk tegen elkaar schreeuwen, activiteiten die me weinig aanspraken. Dus dwaalde ik meestal in m’n eentje door de straten en keek naar de auto’s. Bewonderde of verafschuwde hun lijnenspel en vroeg me af waarom de ontwerpers bepaalde details zó en niet anders hadden uitgewerkt. En er gebeurde nog eens wat, want ieder jaar kwamen er nieuwe modellen op de markt waar je je het hoofd over kon breken. Of een bestaand model had een ‘facelift’ gekregen en dan kon je je afvragen of deze al of niet een verbetering inhield. Jaren later breidde m’n belangstelling voor vormgeving zich langzaam uit naar andere gebieden zoals huisraad [Dutsj diezajn!] en architectuur, maar ik wil me hier beperken tot auto’s. Daarvan zijn de ontwikkelingskosten torenhoog. Fabrikanten willen dus modellen uitbrengen die een groot publiek aanspreken en aangezien dat grote publiek een conventionele smaak heeft, worden al te drieste vormexperimenten weinig op prijs gesteld. Vormgevers richten zich hiernaar en zullen zich meestal voornamelijk beperken tot het volgen van de heersende mode. In speciale designstudies voor autotentoonstellingen hebben ze meer speelruimte, maar ook daar ziet men zelden iets baanbrekends gebeuren. Maar zoals overal zijn er ook hier uitzonderingen. Zo was in 1970 op de Turijnse autosalon de Lancia Stratos Zero te zien, een conceptstudie van de firma Bertone, ontworpen door de jonge Marcello Gandini. Zo ongeveer alles aan deze auto was anders dan gebruikelijk. Neus, dak en achterkant waren niet afzonderlijk te onderscheiden, alles vormde één geheel. Deuren had hij niet, men stapte in via de voorruit waarbij het stuur naar voren geklapt kon worden om niet in de weg te zitten. Verzonken in de zijkant zaten twee ruitjes waarvan de onderste bijna tot op de vloer doorliep, de motorkap was driehoekig, de hoogte adembenemend laag. Het leek alsof gepoogd was alles wat men zich bij het begrip ‘auto’ voorstelde overhoop te halen. Een soort Rietveldstoel van de autoindustrie. Over of hij mooi of lelijk was wil ik het niet hebben, hij was vooral heel ánders en dus origineel. Ook op het gebruiksgemak – of het gebrek eraan – zal ik geen commentaar leveren. Toen Rietveld verweten werd dat zijn stoel niet comfortabel was zei hij: ‘zitten’ is een werkwoord. Wel, ‘autorijden’ is ook een werkwoord… Op YouTube is de Zero rijdend te zien. Soms bekijk ik het filmpje en verbaas me er over dat het al 43 jaar geleden is dat deze ufo op wielen het levenslicht zag.

Tussen droom en daad [1]

2013-02-05T19:16:00+02:00

Er zijn van die projecten die wel bedacht maar nooit uitgevoerd worden. Daarvan heb ik zelf ook een voorraadje. Zo meende ik een jaar of dertig geleden dat de wereld dringend behoefte had aan draagbare watervallen. Want watervallen waren er meer dan genoeg - grote en kleine, natuurlijke of door de mens aangelegde zoals die in Central Park - maar ze hadden allemaal een tekortkoming gemeen, namelijk dat ze niet draagbaar waren.

Want hoe plezierig zou het wel niet zijn als iedereen over een draagbare waterval kon beschikken die men overal mee naar toe kon nemen? Met behulp van mijn rudimentaire tekenvaardigheid werkte ik het idee globaal uit in wat knullige schetsjes. Het zou een grotendeels doorzichtige koffer moeten worden, gewoon met een handgreep aan de bovenkant. Binnenin zat de waterval die van energie werd voorzien door een batterij of wat zonnecellen. Hij moest er zo echt mogelijk uit zien met stenen en gras en misschien zelfs een boompje en wat struiken. Je kon in speelgoed- en hobbywinkels voor modeltreintjes van alles kopen om een miniatuurlandschap te maken waar ze doorheen konden rijden, daar moest wel iets mee te doen zijn, maar dat waren details die ik later nog wel eens zou uitzoeken. Maar nee dus, het is er nooit van gekomen. Jammer eigenlijk, want stel je eens voor hoeveel vrolijker het straatbeeld zou zijn als iedereen zijn of haar eigen privéwaterval met zich meedroeg. En de kleintjes een minikoffertje met alleen een niet werkend statisch modelletje zonder water. Want kinderen maken toch altijd alles kapot.