|
Saturday, January 3, 2004Verhalen uit de OostAffijn, eenmaal terug in Moskou was er paniek. Het was 31 december en we hadden nog geen plan voor nieuwjaar. Daarbij kwam dat ik op een of andere manier absoluut geen zin had om te feesten. Uiteindelijk besloot ik met V. naar het feestje van A. (zijn bijnaam is Arrie Potter) en zijn vader te gaan; M. zou ergens na twaalven opduiken. Ik rekende op een gezapige avond en vroeg naar bed. Het bier gleed echter lekker en Arrie Potter belde nog even twee vriendinnen, als backup voor mij en V. Ik raakte verzeild in een intelligente conversatie met een vrijgezelle Nederlandse dame die op bezoek was bij haar broer. Hoewel ik vrij zeker weet dat ze te porren was voor een nadere kennismaking in mijn prive-penthouse, koos ik onder invloed van de nodige whiskey-cola's het zekere voor het onzekere en concentreerde mij toch maar op het voor mij voorbestemde Russische meisje. Deze was ook wat jonger en had iets uitdagends. Bovendien, met die Nederlandse vrouwen loop je altijd het risico dat ze op het laatste moment niets willen (iets waar Russische meisjes volstrekt geen last van hebben). Laten we zeggen dat ik rond de klok van zes met het Russische meisje thuis arriveerde in kennelijke staat. Sex. Toen ik rond twaalven wakker werd bleek de omvang van haar achterwerk een omgekeerd evenredige correlatie te vertonen met het aantal whiskey-cola's in mijn systeem; om kort te gaan, gisterenavond vond ik haar een stuk aantrekkelijker. Desalniettemin heb ik tussen 12:00 en 16:00 nog vier keer vleselijke geneugten mogen beleven en begon mijn trots aardig pijn te doen. Helaas geen ijscompres in huis. Het meisje wilde maar niet weg, maar uiteindelijk bedacht ik dat ik acuut weg moest. Ik had haar nog niet in een taxi gestopt of M. hing aan de lijn. Onze aanwezigheid was vereist in een pension 80km buiten Moskou alwaar M's vriendin met nog vijf vriendinnen nieuwjaar aan het vieren was. Ik bedankte beleefd. Daarna belde meteen V. dat ik echt nodig was omdat de meisjes mij gitaar wilden horen spelen. Aangezien ik iemand ben met een sterke wil en een nog steviger ruggegraat, zat ik binnen een half uur in een auto naar niemandsland. Bij aankomst bleek dat van de vijf vriendinnen met name 1 meisje (G. is haar naam) in aanmerking kwam subject te worden van mijn baltsgedrag. Er waren twee redenen waarom ik ondanks mijn brakheid het paringsritueel met succes zou kunnen volbrengen. Ten eerste was ik in gezelschap van mijn trouwe vriend de gitaar. Ten tweede prijkte op tafel in de hotelkamer een fles bruine rum. Gemixed met Coca Cola bekend onder de naam 'Cuba Libre', een van mijn favorieten. Ik speelde zoals ik dat kan en G. zat naast mij te zwijmelen (Your Song van Elton John, altijd prijs). De rum raakte op en we stapten over op whiskey hetgeen het beste in mij omhoog brengt qua conversatiekwaliteiten. G. bleek niet alleen heel erg leuk, maar ook intelligent. En Armeens. En het toeval wil dat ik goed ben ingevoerd in de Armeense gemeenschap hetgeen ook weer in goede aarde viel. Wij hadden keiharde sex in een kamer met flinterdunne muur. Iedereen is live getuige geweest van onze onstuimige liefde, dat kan niet anders. Starend naar het plafond, na acht keer in twee dagen, lag ik te denken. Indien ik dit slaggemiddelde in 2004 weet te handhaven, dan moet ik dit jaar 1.500 klaarkomingen en 365 vrouwen kunnen halen. Was getekend, de Man uit de Oost schreef Kiers om 11:07 AM [link] Wednesday, December 31, 2003Het einde van 2003Vriend, Hoe vaak heb ik je niet gezegd dat ik mij op Oudjaarsdag van kant maak? En dan zit jij maar te lullen dat ik gek ben, dat ik het toch niet doe en volgend jaar hetzelfde zal zijn. Dat is zeker jouw tik? Mij altijd willen vertellen dat ik gek ben en het toch niet doe. En dan die kutsmoesjes die je verkoopt. Dat ik niet geschikt zou zijn voor verpleging omdat ik geen diploma heb. Dat ik te gek zou zijn om verpleging te begrijpen. Alsof dat ter zake doet of je diploma's hebt. Natuurlijk doet dat ter zake. Dat weet ik ook wel. Maar zeg niet dat ik gek ben want jij bent het die gek is, ook al praat ik nu tegen mijzelf. Ik word gek dat ik geen diploma heb. Geen enkel diploma heb ik kunnen halen. Want zeg nou zelf, vriend. Waarom hebben anderen wel diploma's en ik niet? Daar zit wat achter. Maar wie zou ik zijn als ik wel een diploma had? Zouden ze me dan wel verplegen omdat ik verpleging dan wel zou begrijpen? Maar ik ben gek geworden omdat ik geen diploma kon halen en daarom willen ze mij nu niet verplegen. Ik zeg het je, ik ben net zo gek met een diploma als zonder diploma. Waarom adviseer jij hen dan niet? In plaats van altijd maar tegen mijn hoofd aan te zeiken. Jouw woord is immers wet want dat zeg je zelf. Als jij nou zegt dat ik wel een diploma heb dan zullen ze mij misschien wel verplegen. Dat geef ik je op een briefje. Jij hoeft alleen maar op te bellen en te zeggen dat je iemand hebt die krankzinnig aan het worden is. En nou kan jij wel zeggen dat die dingen niet zo eenvoudig liggen, maar dat zijn maar smoesjes. Dat zeg je toch altijd. Die dingen liggen niet zo eenvoudig. Houd jij je zelf soms voor scherpzinnig met die stomme opmerkingen van je? Wie is hier nu krankzinnig aan het worden? Jij omdat je niet loskomt uit je geploegde vore? Of ik omdat ik niet de geploegde vore bewandel? Het jaar wordt ondraaglijk mijn vriend. Sommigen wennen aan het jaar maar ik niet. Mij wijst het de deur. En nou heb ik je met je lulpraatje. Jij met je "ach, alles went, je moet even doorzetten". Jij hebt makkelijk praten. Maar vriend, jij weet toch dat ik blind ben? En dat ik geen vingers heb en niet kan horen? Dat ik een spraakgebrek heb en haast niet mijn gedachten onder woorden kan brengen? Jij weet toch van mijn emoties en mijn moeilijkheden bij het lopen, bij het gaan? Jij bent mijn vriend of heb jij mij nooit begrepen? Weet je wat er aan schort? Jij wilt mij helemaal niet begrijpen. Hoe vaak heb ik je niet gezegd dat ik mij op Oudjaarsdag van kant ga maken? Ik zal jou eens wat vertellen. Ik heb dit jaar enorm veel vuurwerk gekocht en jij, 2004, zult alles van mij begrijpen. Vanaf morgen. Met vriendelijke groet, 2003 schreef Kiers om 12:43 AM [link] Tuesday, December 30, 2003Het kwaad van de wereldToen mijn vrouw en ik voor een lang weekeinde naar Parijs wilden, keken wij elkaar aan en wij dachten hetzelfde. Onze twee dochters waren met hun 15 en 16 jaar oud genoeg geworden om voor het eerst een weekeinde alleen thuis te zijn. Wij hadden het hen gevraagd en natuurlijk vonden zij het ook. Zij waren oud en wijs genoeg om een weekeinde zonder hun ouders te zijn. In het grote huis. Op vrijdagochtend vertrokken wij naar Parijs en onze dochters zijn gewoon naar school gegaan. De docenten waarvan zij les hadden die dag, hadden niets bijzonders gemerkt. Het was eigenlijk een vrijdag zoals alle vrijdagen. Niemand kon weten dat onze oudste een oogje op hem had. Hij zat ook niet bij haar op school. Hij is 18 jaar en zit op school in een semi-gesloten inrichting en ze had hem de week ervoor ontmoet op een feest in de stad. Althans, dat denkt onze jongste dochter maar die is komende tijd niet meer voor rede vatbaar omdat zij alles heeft gezien. Zij heeft hem gebeld op vrijdagmiddag en zaterdagavond is hij langsgekomen rond een uur of acht. Onze jongste kon nog iets vertellen over avondeten met z'n drieën maar daarna klapte ze volledig dicht. Wij denken dat onze jongste als eerste is gaan slapen. Daarna heeft hij haar kamerdeur van buitenaf op slot gedraaid en toen was hij met onze oudste alleen in de kamer. De openhaard is aangeweest en er is een halve fles rode wijn gedronken. De wijn heeft waarschijnlijk de verandering van de chemische huishouding in zijn bovenkamer teweeg gebracht. De verandering die hem laat denken dat hij de wereld van het kwaad moet redden. In de semi-gesloten inrichting vonden ze het een apart geval want de mate van verstandsverbijstering heeft hen geschokt. Dat pastte niet bij zijn diagnose die zich lijkt te verergeren, was het commentaar. Zeer waarschijnlijk heeft hij het zaterdagnacht zien gebeuren dat het kwaad van de wereld in het hoofd van onze oudste dochter kwam. Zij hadden slechts een halve fles wijn gedronken toen hij haar door verstikking om het leven bracht. Het moet verstikking zijn geweest omdat hij op die manier wilde bereiken dat het kwaad van de wereld in haar hoofd bleef en zich niet zou verspreiden door haar lichaam. De patholoog-anatoom denkt dat hij lang heeft zitten kijken naar haar om te zien of het kwaad van de wereld in haar hoofd bleef. Pas tegen de ochtend heeft hij het hoofd gescheiden van de romp en meegenomen naar de tuin. Hij heeft het hoofd eraf gesneden terwijl haar romp en de rest van haar lichaam al die tijd rechtop heeft gezeten. In de tuin wilde hij het hoofd begraven en vanaf dit moment heeft onze jongste dochter alles kunnen volgen vanuit haar slaapkamerraam. Hij heeft het hoofd verschillende keren alleen gelaten. De eerste keer ging hij terug het huis in om een schep te halen. Later is hij het huis ingegaan voor een beitel en een hamer. Waarschijnlijk heeft hij het hoofd eerst in het geheel willen begraven. In de tuin heeft hij bedacht dat het verstandiger is dat hij alleen de hersenen begraaft in plaats van de hele schedel omdat hersenen alleen begraven veel sneller verteren. Met de scherpe beitel heeft hij heel vakkundig een schedellichting gedaan. Hij is een aantal keren naar binnen geweest onder andere om in de keuken een mes te halen. Met een mes heeft hij haar hersenen losgesneden en met een lepel heeft hij ze uit de schedel gelepeld. Hier ging het mis want het onbewaakte hoofd met de hersenen op het grasveld verspreid, trok de aandacht van enkele meeuwen. En daar zijn de kraaien op afgekomen. Op een van zijn terugkeren naar de keuken hebben meeuwen stukken van de hersenen opgepikt en vlogen er mee weg maar in hun vlucht hebben ze delen laten vallen. Als hij uit de keuken in de tuin terugkomt, ziet hij al die vogels op de hersenen inpikken en er mee rondvliegen. Het kwaad van de wereld dat nog steeds in de hersenen zit. Driftig gaat hij op jacht om alle hersendelen weer te verzamelen en de meeuwen te verjagen. Toen mijn vrouw en ik thuiskwamen, zagen wij een jongeman van links naar rechts door onze tuin rennen. Mijn vrouw stapte uit en vroeg hem wat er aan de hand was maar hij kon niet praten. Hij was alleen druk met het oprapen van stukjes vlees en hij schreeuwde heel hard naar een paar vogels. Mijn vrouw kreeg later in de gaten dat er iets vreemds aan de hand was toen zij de verminkte schedel zag. Mijn vrouw is als eerste naar binnen in het huis gegaan. Daar zag zij onze oudste op de bank zitten zonder haar hoofd. Sindsdien gebruikt mijn vrouw heel zware medicijnen en praat onze jongste dochter niet meer. Ik hoop dat er snel iemand ons uit ons lijden verlost. Er zal toch wel iemand zijn die ons van al dit kwaad van de wereld zal verlossen? schreef Kiers om 05:12 PM [link] Mijn vriend ik wacht op een vriend zag u hem misschien hij draagt blauwe schoenen en op zijn hoofd een gouden hoed zo af en toe een pluim mijn vriend, dat is mijn vriend ik wacht op een vriend kent u hem misschien hij is dikwijls onstuimig en kan het hevig laten razen maar draagt de mooiste kleuren mijn vriend, dat is mijn vriend ik wacht op een vriend weet u waar misschien hij met zijn koude handen de tijd bevriest, voor stilte kiest en alles wat hij aanraakt rijpt mijn vriend, dat is mijn vriend ik wacht op een vriend zou u hem misschien van mij iets willen geven het is het sprankje hoop dat langzaamaan verdampt mijn vriend, dat is mijn vriend schreef bicat om 09:48 AM [link] |
 
|
