|
Saturday, December 6, 2003Game overMaanden lang heeft hij geoefend. Het was weliswaar de vraag of hij de ultieme kans zou krijgen. Maar als dan, dan moest het in een keer perfect gaan. Routine, zonder nadenken, gewoon even doen. De familie moest het een beetje ontgelden. Papa was nogal sjacherijnig. Er vielen wel eens woorden zelfs. Eenmaal durfde zijn vijfjarige zoontje te zeggen "het is toch maar een spelletje paps?" In een vlaag van woede had hij de hele handel van tafel geslagen en was hij de kamer uitgelopen. Zijn zoontje bedroefd en niet-begrijpend achterlatend. Later, op de rand van het bed, had hij het uitgelegd. "Een spel, maar wel een spel van leven en dood zoon", dat had hij gezegd. "Onze toekomst hangt er vanaf. En jij wil toch ook niet je hele leven arm zijn?" Na vertellen dat de kleine jongen anders nooit een Nintendo zou krijgen, begreep hij het. Papa had belangrijk werk te doen en daar diende nooit of te nimmer lacherig over gedaan te worden. Samen met de andere families wacht hij tot ze opgeroepen worden. De sfeer is broeierig, nerveus. Blikken gaan door de kamer. Zou hij het redden? Ik ben toch zeker beter? Wie zal het allemaal overleven vanavond? De spanning is te snijden, iedereen is stil. Het spel kan beginnen, hij is er helemaal klaar voor. Laat de klapper maar komen. Aan het eind van deze avond... dan is hij binnen. Vanmiddag heeft hij al overlegd met de makelaar over die villa. Klote vent. Of hij het geld wel had, durfde hij te vragen? Ha! Na vanavond zeker. Contant. Hij zou de villa met contanten betalen. Dat zou die praatjes wel even indimmen. Kleine vakantie kon er ook wel af, leuk voor zijn vrouwtje. Natuurlijk zou hij niet meer terugkeren op de afdeling financieel beheer. Vanaf vanavond zou hij alleen nog zijn eigen geld tellen, in plaats van verlustigd naar de bedragen van anderen kijken. "Het hangt dus af van een spelletje" had de makelaar ook nog gemompeld. Wacht maar af, morgen zal hij het serieuzer zien. Misschien moest hij het makelaarskantoortje er maar bij kopen. En de man ontslaan natuurlijk. Hij kan een glimlach niet onderdrukken. Zijn borstelige wenkbrouwen kunnen niet voorkomen dat zweetdruppels in zijn ogen prikken. Bloed dreunt door zijn slapen heen. Het publiek is muisstil, evenals de mensen bij hem op het podium. Dit is de kans! Nu moet het gebeuren. Niet bibberen, geen afwijking vertonen. Gericht, accuraat, als een machine moet hij te werk gaan. Alle families zijn uitgeschakeld, dit is het laatste obstakel. Hij kan het, hier heeft hij al die maanden op getraind. Concentreren, blijven ademen, focus op het doel. Ineens een geluidje. Een giegeltje, vlak bij zijn oor. Hij herkent het geluid als afkomstig van zijn vrouw en kijkt per ongeluk opzij. Een toeter schalt, alarmlichten flikkeren aan en ineens staan ze in een oase van lawaai en lichtflitsen. "Ooooooch Joop, wat jammer nou he? De spiraal net niet gehaald. De prijs gaat aan je neus voorbij jongen. Wat zeg je? Afgeleid door je vrouw? Ach man, het is toch maar een spelletje moet je denken". Het is toch maar een spelletje moet je denken. Het is toch maar een spelletje moet je denken. Het is toch maar een spelletje moet je denken . De woorden blijven nagalmen als ze zwijgend naar huis rijden. Eenmaal binnen worden de kinderen snel in bed gelegd. "Nee papa zal niet boos zijn op mama, ga nou maar slapen". De oefenspiraal staat nog op de eettafel, als een herinnering aan wat had kunnen zijn. Hij streelt het ijzer terwijl hij nietsziend naar de muur staart. Zijn vrouw huilt en biedt onuitputtelijk haar excuses aan. Ze weet niet wat haar bezielde. Het waren de zenuwen. De presentator trok hele gekke bekken. Ineens moest ze een beetje giegelen. Het was als het misplaatste zenuwlachje op een begrafenis, dat begreep hij toch wel? Hij wist toch ook dat ze niet zo stressbestendig was? Gelukkig hadden ze elkaar nog. En hun gezondheid. Het kwam allemaal wel goed. Het was toch zeker maar een spelletje . Joop? AMSTERBROEK -van onze correspondent ter plaatse. Vannacht heeft J te A vrouw en kinderen met een ijzeren staaf bewerkt tot de dood erop volgde. Buren hebben de politie ingeschakeld toen ze J. meermaals krijzend hoorde zingen "Het is toch maar een spelletje kinders! Niet bang zijn, het is toch maaaaar een speeeeeeelletjeeeee". Toen de politie arriveerde waren vrouw en kind overleden. De man heeft zich vervolgens van het leven beroofd door het stuk ijzer in een stopcontact te steken. Op alle muren in de woonkamer stond in bloed te lezen: 'Game over'. Over het motief van de dader tast men nog in het duister. http://www.cinner.com schreef Cinner om 09:53 PM [link] Friday, December 5, 2003Lieve Lennard“Hé, Lennard. En? Alles weer een beetje op de rit?” Frank, 39 jaar, gescheiden, gemeenteambtenaar. Net als ik student op de avondopleiding. We praten wat over het bedrijf waar ik werk. Hoe het nu gaat na het faillissement. Dat het goed gaat en de toekomst er rooskleurig uitziet. “Frank, die paar maanden die ik heb meegemaakt, het faillissement, de doorstart, dat levert je meer op dan zo’n hele HEAO”. Hij knikt instemmend. We staan buiten voor het gebouw en hij biedt me een sigaret aan. “Gek hoe onverwachte, soms gekke voorvallen een mensenleven kunnen beïnvloeden. Zo liep ik dertien jaar geleden nog achter een vuilniswagen. Tegenwoordig maak ik me druk om de dollarkoers. Het kan raar lopen”. Wederom knikt hij instemmend. Frank glimlacht terwijl hij mij een vuurtje aanbiedt. “Weet je Lennard, dertien jaar geleden stond ik op de markt. Achter de kraam met sokken. En het klopt, het leven kan raar lopen”. Er valt een stilte van een tweetal seconden. “Ik denk dat er nu weer iets staat te gebeuren met mij. Ik heb sinds kort een nieuwe collega. Ze zit in de zelfde ruimte als ik. Ik kijk er de hele dag tegenaan. Ze is bloedje mooi. Zo’n Pamela type, maar dan Indonesisch.” Ik glimlach. Als Frank het over een Pamela type heeft zal hij wel een lekkertje bedoelen. Ach, hij heeft er geen verstand van. Hij ziet mijn opkomende glimlach en vervolgt zijn verhaal. “Zwart haar tot hier”, hij zet zijn hand tegen zijn sleutelbeen, “cup D, dat moet wel”. Hij houdt zijn handen voor zijn borst alsof hij zelf DD heeft. “Zo’n collega zoek ik ook”, grap ik. “Ja lach maar. Ik krijg de kriebels van haar. In de pauze liep ik altijd een rondje buiten. Alleen. Ze loopt al twee weken met me mee. Vorige week had ze me gevraagd om haar op te halen. Voor het personeelsfeest.” Ik begin een beetje argwaan te krijgen. Vrouwelijke interesse voor Frank? Vreemd. “Ik haar dus ophalen, doet ze de deur open. Teringkort rokje en zwarte laarzen tot over de knieën. Vroeg ze me of ik even haar riem of zo’n band of zoiets even goed wilde vastzetten. Sta ik daar achter haar met m’n rooie kop vlak boven die mooie kont te prutsen.” Ik lach nu hardop. “Sjesus Frank, je hebt haar toch wel verteld dat je gewoon hetero bent? Niet dat ze denkt dat je een nicht bent en daarom aan haar mag zitten prutsen?” Franks ogen worden groter. Hij begint zelfs een beetje te spugen tijdens het praten. “Ik voel gewoon de spanning als we in één ruimte zitten. En met dat feest ook. Zij dansen, met mij. En hoe later het werd, hoe dichter ze tegen me aan kwam staan. Alsof ik zelf tieten had”. Ik lach nog steeds. “En jij weet niet wat je daarmee aanmoet?”. Ik herken het gevoel. Beter dan hij weet. “Je weet je geen houding te geven, je weet niet zeker wat ze van je wilt, je gaat aan jezelf twijfelen”. “Lennard, ik had voor het eerst verkering toen ik zestien was. Met die griet ben ik getrouwd. Negentien jaar later zijn we gescheiden. Ze had een ander. Ik werd verdorie zo depressief en mijn leven werd zo’n grote ellende dat ik uiteindelijk zelfs dakloos ben geweest. Kort weliswaar, maar toch.” Dat verhaal kende ik al. Nu begreep ik ook dat de scheiding daarin een rol had gespeeld. “Toen was ik groen, nu met m’n 39 jaar nog steeds. Ik snap er niks van. Ik ben ook al een keer met haar uit geweest, naar zo’n disco. Zie je het voor je, ik in zo’n dans ding?”. De visualisering is inderdaad grappig. Frank is geen mooie jongen. Beetje tenger. Geen hoofd om schoonheidprijzen mee te winnen. Wel een karakterkop. “Ze wil een weekend naar Brugge. Alleen met mij. En ze vroeg ook al of ik de 24e, kerstavond, bij haar een borreltje wilde komen drinken. Dan moet ik naar de hoogmis zei ik als grapje.” Ik onderbrak hem. “En een leuk grapje ook nog. Frank, laat je gaan doe er wat mee.” “Ik weet het niet hoor. Ze is mijn type helemaal niet. Het is eng gewoon. Als ik er over nadenk zou het ook nog kunnen dat het Bananasplit is ofzo. Of m’n collega’s die me in de zeik willen zetten. Laatst nog vroeg ze wat ik mooier vind, lang of kort haar. En ik hou wel van kort haar. Dus dat zei ik ook. M’n collega’s riepen om het hardst dat dat lange haar van haar prachtig is. Maar ik zei het gewoon, omdat ik dat vind. Wat denk je? De volgende dag had ze het haar opgestoken. Echt, ik zweer het je.” “En je gaat een weekend naar Brugge met haar?” vraag ik met hoorbare jaloezie. “Ik zou niet weten hoe ik me dan moet gedragen. Ik denk dat er van dat weekend veel afhangt. Wat moet ik in vredesnaam doen?” Voor me staat een verwarde man. Een bloedmooie vrouw toont interesse en hij weet niet hoe hij haar aan moet pakken. 39 jaar, niet moeders mooiste en nog maar één vrouw achter de rug. Onervaren als een puber. En hij vraagt aan mij wat hij moet doen. Tekenend. “Neuken” besluit ik. “Keihard neuken, als het mag in de kont. Ik zie je volgende week” Ik draai me om en ga. Zijn verwarring is mijn verwarring. De mijne is misschien wel groter. schreef Lennard om 04:27 PM [link] Thursday, December 4, 2003De AarzelingDe deur staat op een kier en ik sta in de donkere hal. In het straaltje licht dat voor mij valt, schitteren stofjes een tel en verdwijnen weer. Ik bedenk me dat elke stofje als nieuw is en verdwijnt zo gauw het even geschitterd heeft. Het verdwijnt om plaats te maken voor een ander lichtpuntje, net iets anders en net op een andere plek. Door de kier van de deur kijk ik naar binnen. Ik kijk naar een uitsnede van het verleden, alsof iemand dit zo indrukwekkend vond dat hij jou heeft ingekaderd voor eeuwig. Jij bent het kunstwerk van de schepper. Het oude tapijt op de vloer, ingesleten sporen in bordeaux rood. De geur van de dekens op je bed, half zichtbaar voor mij, van het zachte hout in de kozijnen waardoor de lentezon meekijkt. Als ik mijn ogen sluit, voel ik de levendigheid van jou in deze kamer. Naast je bedhoek staat je koffer, rood verlangen glanzend in het zonlicht, gepakt met zorg vlak voor je wegging. Onder het bekraste deksel bevindt zich een geheim dat alleen voor mij betekenis heeft. Als ik hem voor eeuwig dicht zou laten, zou geen enkele molecuul verstoord raken. Alles zou voor eeuwig in dezelfde staat blijven. Ik stel me voor dat de kleine kuiltjes die je vingers bij het inpakken achterlieten, die haast onzichtbare vingerafdrukken in de zachte stof van je blouse er nog steeds zijn tot het moment dat ik ze verstoor. Heel even gaan mijn gedachten naar die arme kat van Schröder. En ik glimlach bij zoveel onzinnigheid. Ik durf de deur niet verder te openen omdat ik bang ben de belofte van de illusie te verstoren. Alles lijkt te wachten op het moment dat je terugkomt. Op het bureau ligt je agenda opengeklapt. De dag die open ligt zal ik nooit meer vergeten. En daarna? Daarna worden de afspraken minder en minder tot er alleen nog maar blanke pagina's op je wachten. schreef bewegende om 10:19 PM [link] Zij onder wit katoen en glanzend zijde gaat een meisje schuil zoo schoon en tenger als ze slaapt zucht de nacht de maan, vanachter een halve sok dwingt mij, bleek weggetrokken naar haar te kijken voor haar te voelen klein en broos en welk genot treft mij dat ik hier naast haar slapen mag mijn lichaam om haar haar lichaam in mij schreef bicat om 12:59 AM [link] Wednesday, December 3, 2003De stoelHij tartte me graag. Niet in het dagelijkse leven. Dan was hij een echte heer. Lief, verzorgend, weldenkend. Maar s ‘nachts in bed, dan veranderde hij in een wild beest. Klemmetjes, handboeien, touwen, brandende kaarsen en zelfs schroevendraaiers. Niets was te gek en ik liet het over me heen komen. Hij was zo goed voor de kinders zie. En ik ben niet moeders mooiste. Ik heb niet zoveel keus. Overdag is hij echt heel lief hoor. Hij ging wel steeds verder. De klappen harder, de klemmen gemener. Die keer met de hond... Nee, daar kan ik nog niet over praten. Sorry, vergeet het maar. Nu is er iets nieuws. Een soort gynaecologenstoel. Hij had hem gezien op de Erotica beurs, kon het hem niet meer uit zijn hoofd praten. Aanvankelijk vond ik het maar een eng ding. De stoel heeft arm, been en nek klemmen. En van die beugels. Je kan geen kant op in zo’n ding. Er zitten ook dildo’s op. Een kleintje en een wat grotere. En er zitten overal draden aan. Die stroomstootjes geven. En dat laatste vond ik eng. Want stroomstootjes daar zo binnen, dat is toch niet gezond. Het zijn maar kleine stootjes zegt de handleiding. Maar toch. Het is wel verboden weet u. Ik heb hem over kunnen halen. Om de stoel zelf eerst te proberen. Omdat ik anders niet durf weet u. De dildo’s moesten er af, natuurlijk. Een echte man laat zich niet in zijn kont nemen. Maar dan doet hij het wel. Voor een keertje mag ik dominant zijn. Hij vindt het wel grappig denk ik. Ik ben zo’n lief vrouwtje. Het eigenwijze heeft hij er wel uit geslagen, ja dat zei hij. Ik moet er om glimlachen, hij heeft gelijk natuurlijk. Als hij maar eerst gaat. Hij durft het wel. Het is zover, hij ligt in de stoel. De klemmen zijn extra strak afgesteld. Hij kan inderdaad geen kant op. Ben de hele nacht bezig geweest om alles precies goed in te stellen. Het mag niet mis gaan tenslotte. Eerst rook ik nog een peukje en kijk alleen naar hem. Hij lacht me een beetje uit. Ik lach verlegen en nerveus terug. Dan sta ik op en loop naar het kastje. Een laatste lachje, het spel mag beginnen. Gelukkig had hij de SM-kelder geheel geluidsdicht gemaakt, een mager speenvarken bij de slacht was er niets bij. En het ruikt wel erg, verbrand vlees. Ach morgen komt de vuilstort al. Maar moet nageven dat hij gelijk had. Die stoel, dat was zijn beste idee. Ik heb er erg veel plezier van gehad. schreef Cinner om 04:53 PM [link] De Jaarlijkse Orgie Het spitse dak reeg het wolkendek aan flarden. Uit de scheuren zeek de regen met bakken naar beneden. De bliksem spleet een eeuwenoude eik en de donder liet de villa op haar grondvesten beven. Het liep tegen middernacht. "Demonisch weertje", zei MJM terwijl hij uitkeek op de tuin. Zijn scherpe voortandjes blikkerden in het halfdonker. Baron Bicat sneed de spanning aan die Bart had meegebracht. Het salon werd door enkele kaarsen verlicht. De zware overgordijnen hingen open. Grtss hing behaaglijk in de Chesterfield. Op z'n eikel blonk nog niet gedroogd zaad. "MJM", zei Grtss "gefeliciteerd! De novicen met de dikke prammen waren niet te versmaden en de kontjes van de koorknapen stonden nooit strakker als dit jaar." Niemand ontkende of bevestigde. De kracht was ongemerkt uit deze groep gevloeid. Iedereen hing voldaan op z'n stoel, in een zetel of in een sofa. Behalve Kiers, die op de grond lag, bloedend uit alle openingen, zichtbaar nagenietend. Quasi nonchalant begon MJM zijn snijtanden bij te vijlen. Baron Bicat brak z'n tweede fles whisky aan en Bart krabde zich behaaglijk in de schaamharen. Hoof boerde luid en veestte tegelijk zo hard dat z'n schoenveters wapperden. "Jaaaaa" zei GDB "maar het meest genoot ik van Sheherazade. Wat had ik graag met haar de liefde bedreven!!". Hij glunderde op z'n boerenjanfluitjes. "Hoe ben jij hier binnengeraakt?" vroeg Grtss terwijl hij z'n geslacht inderhaast droog begon te wrijven. "Gewoon..." "Hoe gewoon?" bulderde de Baron. "Door de deur..." "Heren!", sprak MJM, terwijl hij zich van het raam afwendde, "Heren! Ik vrees dat de fout bij mij ligt. Ik heb GDB binnengebracht." "En waarom?" vroeg Kiers, die even rechtop was gaan zitten, maar nog steeds bloed verloor. Mjms scherpe tandjes blikkerden in het schemerdonker en zijn voorhoofd scheen fenomenaal te groeien. "Ik heb een verrassing in petto, vrienden, en daarin speelt GDB een hoofdrol." "Hoei! Hoei! Een verrassing!" GDB kirde van de pret en maakte een misplaatst vreugdedansje. "Waarom heb ik dat stom rund niet eerder opgemerkt?" vroeg de baron zich luid af. "Anders had ik hem allang dezelfde behandeling als Kiers gegeven. Kiers kon ook zo onnozel doen. Maar nu ben je stil, hè, Kiers, zo zonder tong?". Kiers knikte als een tongloze mongool en sloeg weer steil achterover. "Uitslover!" riep Bart. "Goed!" zei Hoof, die uit verveling ballenbitter uit z'n champignon trok "wat zullen met GDB doen?" "Laat dat aan mij over, vrienden!" sprak MJM. Hij wandelde naar de dubbelde deur van het salon, trok die open en draaide zich naar de groep "Volg me!" Het bonte gezelschap was niet om aan te zien. Baron Bicat zigzagde, Kiers kroop kermend over de vloer, GDB dartelde als een veulen op speed, Bart slefte met tegenzin, Grtss' lul was nog altijd ontbloot enHoofs sluitspier kuchte luid. De groep passeerde brandende fakkels, pentagrammen in bloed gedrenkt, reuzenwielen met jeremiërende wijven zonder tepels, houten staken waar engelengezichtjes op waren gespietst. Overal hingen of lagen bloederige tetten en opengesneden balzakken. Het rook overal naar bloed, pis, stront en zaad, maar vooral naar seks en sloten whisky. Uiteindelijk, na een wirwar van gangen en zware poorten, hield MJM voor een soort glazen garagebox halt. "Kijk, vrienden! Hierin mag GDB z'n vriendinnetje bevredigen." GDB spoot bijna z'n witte sokjes onder, zo opgewonden was hij. "Geef toe, GDB, dat je naar Sheherazade verlangt? Ik heb jullie gedurende de hele avond niet gezien of gehoord. Hebben jullie de hele tijd gesmoezeld, stouterd?" GDB knikte heftig van ja. "En heb je haar lekker volgespoten?" GDB knikte heftig van neen. "Sheherazade heeft me verteld hoe zij naar jou smacht, GDB! Hoe haar natte schede naar jouw machtige zwaard snakt!" GDB begon ter plekke te kwijlen. "Zeg" zei baron Bicat "heeft die mongool een lobotomie ondergaan? Hij reageert niet erg normaal, me dunkt." MJM kuchte "GDB heb ik geselecteerd omdat hij zo'n gevoelige jongen is. Hij gaat van extreem gelukkig naar zwaar depressief in 0.4 seconden. Een absoluut record, heren! Hij is ideaal geschikt voor de box." Hij richtte het woord weer tot GDB. "Luister, ga de garage binnen. Je zal in een soort sluis terecht komen. Van buiten af open ik dan de binnenste deur. En ik zorg voor speciale verlichting, ok? Sheherazade komt binnen langs de andere kant. In de box mag je de liefde bedrijven, nee, moet je de liefde bedrijven. Dat wil jouw liefje heel erg graag, hoor je? Heb je me begrepen, GDB?" Alweer schudde de spast bijna z'n hoofd van z'n ruggengraat. Het speeksel droop uit zijn onderste kinnebak. Resoluut betrad hij de box. MJM glimlachte. "Goed kijken, mensen. Die Sheherazade is een Marokkaanse heroïnehoer, die ik shots heb beloofd als zij GDB de hele avond aan het lijntje kon houden. Ze staat in de sluis aan de andere kant van de garagebox. Ik heb haar verteld dat ze hierin heroïne zal vinden. En dit, mijne heren, is de kers op de taart. Wat zich in deze box bevindt, heb ik met eigen handen gekweekt. Elke dag van het jaar heb ik elk exemplaartje gesard. Ik heb hen in de staart geknepen om hen ultra agressief op te voeden. IN deze box bevinden zich alleen moeders met kinderen op hun schild. Agressiever dan deze Arizona Bark schorpioenen vind je niet." Baron Bicat leek op slag nuchter, Kiers hees zich recht en Barts ballen begonnen te tintelen. Hoof drukte alvast z'n stijve fluit tegen het plexiglas. Hij zei "MJM, het is daar binnen zo donker. Zou je niet voor aangepaste verlichting zorgen?" MJM haalde een hendel over. De binnendeuren klikten open en vier infraroodlampen beschenen de box, die van binnen zo kaal was als een jongemeisjesmuis. Het enige wat oplichtte waren de schilden van honderden schorpioenen. "Wat reflecteert, is de pis onder hun schilden" zei MJM. GDB stormde als eerste de box binnen. Ongeveer op hetzelfde tijdstip volgde Sheherazade. "Wij kunnen hen horen en zien, zij ons niet" verduidelijkte de showmaster. "Waar is mijn shot?" tierde Sheherazade. "O lief, ik geef jou jouw shot!" brulde GDB, die alvast broek en slip in de sluis had achtergelaten. Brutaal greep hij Sheherazade bij de billen, tilde haar rokken op en scheurde haar slip. Hij drukte haar tegen de plexiglazen wand en beukte z'n keiharde staaf in haar snee. Aan de andere kant van het glas stond Hoof als een gek aan z'n stengel te schudden. Z'n tong hing net niet uit z'n mond. GDB tierde. "Hier is jouw shot! O ja, ik geef jou de volle lading!" Als een razende beukte hij het wijf tegen het glas. Zijn staaf pookte keer op keer in haar hete scheur. Geen van beiden scheen zich iets van de schorpioenen aan te trekken. "De andere kant, de andere kant!" riep MJM. Daar aangekomen zag Hoof als eerste hoe een schorpioen zich op de balzak van GDB had genesteld. Aan de samentrekking van de achterste bilspieren te zien, kwam GDB op hetzelfde moment klaar als de schorpioen hem stak. Hij schreeuwde het uit. "Mijn zak! Aaaaghr! M'n godverdomse klootzak!" Scheherazade belandde met haar blote kont op de grond nadat GDB haar abrupt liet vallen. Ze had het ongeluk dat haar poes een druppel zaad loste recht op een andere schorpioen, die haar trof in de buitenste schaamflap. Ook zij gilde het uit. Hoof spoot het plexiglas onder, zijn zaad scheen onstuitbaar "God, o God, wat vind ik dit geil!" Zoals in films begon GDB hard op het glas te bonken maar het hielp geen snars. Baran Bicat vergat zelfs de ijsklontjes in z'n glas te laten rinkelen. Plots doofde MJM de infraroodlichten. "Hier, heren, zet deze nachtkijkers op." In het pikdonker zag de groep hoe GDB en Scheherazade snikkend elkaar zochten en in elkaars armen vluchtten. Daar stond het koppel dan, omringd en belaagd door zeer giftige schorpioenen. "Ach," zei Kiers zachtjes nadat hij een rochel bloed tegen het plexiglas had gemikt "wat kan liefde toch mooi zijn." "Heren," sprak MJM "de schorpioenen vallen me wat tegen. Die twee vertonen nog steeds geen spasmen of zo. Zal ik dan nu maar de vogelspinnen erop af sturen?" schreef GDB om 12:07 AM [link] Tuesday, December 2, 2003Heerlijk avondjeHij zwaait nog even naar de blije gezichten achter het raam. Een aantal van zijn knechten lopen vast vooruit. Dan geeft hij zijn paard de sporen en vertrekt. Het geluk veroorzaakt door het blij maken van lieve kinderen met mooie kado’s trekt door zijn hele gestel. De maan schijnt helemaal niet door de bomen. Hoewel het niet echt koud is worden de weersomstandigheden niet positief beoordeeld. Matige wind, maar wat erger is: regen. Gelukkig is het niet ver. De zwarte aanstellers lopen druk te doen bij de reeds geopende deur. Zeker geklopt op de ramen. Ach, laat ze maar. Simpele zielen zijn het makkelijkst gelukkig te krijgen. Rare capriolen uithalen en een beetje met snoep gooien. Hij loopt naar binnen waar gezang hem verwelkomt: “Sinterklaasje ouwe gek, geef, of ik sla je voor bek. Niet goedkoop maar wel heel duur, anders baad je straks in’t zuur.” En nog een lied uit dezelfde categorie. Familie Hermsen. Vorig jaar was het ook al erg. Hoewel ze toen plechtig beloofd hebben om een heel jaar hun best te doen en hun leven te beteren. Dat is dus niet gelukt. Ook zijn luisterpieten hadden niet veel goeds te melden. Mee naar Spanje nemen? Nee, dat doet hij al jaren niet meer. De oudste zoon moet bij Sinterklaas komen. Nadat alle slechte dingen uit het boek zijn opgesomd, luidt het oordeel: “In de zak dan maar” De jongen trekt nog even aan de baard van Sint terwijl wegloopt naar de piet die een reeds geopende zak klaar heeft staan. Lachend stapt de jongen in de zak. Als hij vervolgens wat hardhandig weggestopt wordt in de zak reageert het jongste broertje. “Niet doen ouwe gek, laat mijn broer los!” Sinterklaas trekt hem aan zijn haar achterover en bijt in zijn neus. Het topje wordt bij moeder op schoot gespuugd die onmiddellijk als een achterlijke begint te krijsen. Vader zou wel willen ingrijpen maar omdat Dubbelloops Piet zijn afgekorte jachtgeweer inmiddels uit de zak heeft gehaald en deze op vader richt blijft hij zitten. “Stop ze allemaal maar in een zak” beveelt de Sint. Zijn ijverige pieten gaan aan de slag. Eén voor één verdwijnen de leden van het gezin Hermsen in een zak. “Zij niet” zegt Sint terwijl hij wijst naar de achtjarige dochter des huizes. “Kom jij maar eens bij Sinterklaas” Hij trekt zijn jurk omhoog. Het ouwe rimpelige lid hangt er triest bij. “Zingen!” beveelt hij intussen de zakken die door de Pieten naast elkaar op de bank zijn gezet. “Hij komt, hij komt… jullie… nu… zingen!” Het gaat niet van harte dus Dubbelloops Piet lost zijn eerste schot van de avond. De schrik zit er goed in en de vier op de bank beginnen met angstige stemmen te zingen: "Hij komt Hij komt." Het meisje wordt aan het werk gezet. “Je weet wel hoe het moet meisje, ik lees hier in het boek dat je dit ook altijd bij je vader moet doen” En inderdaad blijkt dat het jonge meisje vaardigheden bezit die alleen door ervaring te verkrijgen zijn. Nadat de Sint zijn gerief heeft gehad, staat hij op en pakt zijn staf. Het meisje dat inmiddels zwijgend en geknield op de grond voor hem zit ontvangt één welgemikte klap van de staf en gaat liggen. “We gaan pieten. Maar eerst nog een afscheidsliedje. Welk liedje zou de Sint willen horen?” vraagt hij aan de eerste zak op de bank waaraan hij ook zijn staf probeert af te vegen omdat er onderop wat bloed zit. “Dag Sinterklaasje?” vraagt een schorre beverige stem. “Inderdaad, begin maar, allemaal.” Ze beginnen te zingen. “Harder” beveelt Dubbelloops Piet die laat merken dat het ernst is door hier en daar te laten voelen dat het ingekorte jachtgeweer nog altijd present is. Ze zingen of hun leven er vanaf hangt. “…luister naar ons afscheidslied” Het tweede schot van de avond valt. Geschrokken stopt het gezang. “Doorzingen” beveelt de Sint. Drie stemmen hervatten het gezang. “…luister naar ons afscheidslied” Het derde schot valt. Twee stemmen zingen door al weten ze zelf niet meer waarom. Na het vijfde schot wordt er niet meer gezongen. Het schuim in de zitting van de bank is inmiddels verzadigd en het bloed komt langzaam maar in behoorlijke hoeveelheden onder de bank vandaan gekropen. De Sint bladert door zijn boek. Op naar het volgende adres. schreef Lennard om 09:16 AM [link] |
 
|
