|
Friday, October 15, 2004To have and to hold"Ik hou van je", fluistert ze zachtjes in zijn oren. Met haar vingertoppen wrijft Anja over zijn gezicht. Ruben is een mooie jongen. Blond stevig haar, felgroene ogen en een goddelijk lichaam zoals alleen Michelangelo dat kan beeldhouwen. Ruben reageert niet op haar liefkozingen. Dat kan ook niet anders na de flinke dosering slaapmiddelen die zij hem heeft toegediend. Anja draait haar rolstoel moeizaam bij het hoofdeinde van het bed vandaan. Ze rolt naar het raam en staart naar beneden. Gillende peuters in de zandbak, jonge moeders op de bankjes daaromheen. Ze sluit de wereld buiten met de zware velours gordijnen. Buitengesloten is precies zoals Anja zich voelt, sinds die dag nu bijna drie jaar geleden. Ze hadden allebei behoorlijk gedronken, de avond dat ze twee vrienden hadden bezocht. "Blijf toch slapen, alsjeblieft", hadden ze gevraagd. Maar volgens Anja konden ze nog wel terug rijden. "Mijn Ruben, mijn rots in de branding, had ze lacherig gezegd, "die kanjer zit zoveel op de weg, die heeft geen last van een paar biertjes." En het ging lang goed. Tot ze vlak bij huis in botsing kwamen met een invoegende McDonald's vrachtwagen. De ravage die daarop volgde was fenomenaal. Het wrak van Ruben's auto contrasteerde sterk met de vrolijk rondhippende Happy Meal figuurtjes die uit de omgeslagen truck waren ontsnapt. De Jaws of Life moesten eraan te pas komen om Anja uit de auto te bevrijden. Zeven dagen later kwam Anja weer bij haar positieven. Verbitterd had ze de chirurgen aangehoord, toen deze kwamen uitleggen dat de amputatie van haar onderbenen niet te vermijden was geweest. Ruben daarentegen had het ongeluk zonder lichamelijke schade doorstaan. Ver van het wrak hadden ze hem ongeschonden in de berm aangetroffen op het zachte gras, omgeven door een aura van oranjegeel licht. Geen schrammetje op dit hemelse creatuur. En sinds die dag staat Ruben altijd en overal voor Anja klaar. Maar Anja is ervan overtuigd dat een deel van Ruben's liefde en toewijding voortkomt uit medelijden. En juist dat kan ze maar moeilijk verdragen. En nog groter is de angst dat hij haar op een dag alsnog zal verlaten. Ze kenden elkaar maar zo kort, voor het ongeluk. Vrijen met Ruben is ondanks haar handicap onverminderd lekker. Ze kan hem nog altijd opwinden heeft ze wel gemerkt. Als ze die zwarte, ingekorte netkousen over haar stompen aantrekt, zie je de littekens bijna niet en ziet ze er uitdagend uit. Ook al ontwijkt Ruben tijdens hun vrijpartijen subtiel de plekken waar haar onderbenen zijn afgezet. Maar daar komt wel verandering in, schiet door haar gedachten. Stilletjes rolt Anja van het venster terug naar het bed. Met een zwarte Edding 750 Paintmarker trekt ze op Ruben's beide benen, net boven zijn knieen, een streep. Even kijkt ze naar zijn gezicht alvorens ze, haar evenwicht moeizaam behoudend, de zware bijl zover mogelijk boven haar hoofd tilt. "Dag mijn liefste Ruben, tot over een dag of zeven." schreef Lo Ping om 10:35 AM [link] Thursday, October 14, 2004Nederland - FinlandHet doorlopende kwalsteren van het vroegkale kind Wesley Schneijder kon de voor de voetbalsport onvatbare toeschouwer niet bekoren. Zijn attentie voor de treurbuis welke de duistere woonkamer verlichting bood, werd voornamelijk gedragen door het klassieke drama tussen mannen in bontgekleurde tenues. De tragiek kleefde hem aan het scherm. Kuyt, de Katwijker met de flapoortjes won aan symphatie. Aan de andere kant van het spectrum der goede koppen bevond zich John. Schippie voor zijn vriendenkring. Dat deze man de piem van van Basten mag vasthouden, heeft hij vanzelfsprekend te danken aan het feit dat hij FC Twente voor de komende tien jaar uit de subtop heeft gelazerd, hetgeen hem nog jarenlang nagedragen zal worden. De situatie in zijn woonplaats bleek na dat eerste seizoen onthoudbaar te worden, maar in Amsterdam zochten ze nog een ballenpomper bij de pupillen. Met zijn arobicpoppetje Daniëlle werd hij zelfs uit een buurtschap als Hertme weggetreiterd. Opgeschoten boerenfalderappes stak de banden van zijn Audi lek. Zijn hond werd verkracht teruggevonden achter in een weiland. En het spel, ach... 'sprankelend en aanvallend', had de bondscoach beloofd. Voorlopig krijgt deze de voordeel van ons aller twijfel, doch enige rol van betekenis zal men, met het behaalde niveau van de laatste 3 wedstrijden, zeker niet spelen in 2006 in het Pruissische. De voor de voetbalsport onvatbare toeschouwer kneep zijn sigaartje uit. De zaak was hem duidelijk. Het gemis van een groot leider, de generaal tussen de krijtlijnen, een negroďde balgigant met het gestel van een os, een Seedorf. Toch werd het nog 3-1. Tegen Finland, de D66 van het voetballen, doch zonder Jari Litmanen opererend als een Hepie zonder Hepie. En Sneijder bleef van zich afspugen. Na elke actie weer.  Niet treiteren, kan spugen schreef J.C. om 05:19 PM [link] De Goden Voor een feestmaal hadden zich de Goden verzameld op de kruinenrijke toppen van de Olympus maar de stemming zat er niet echt in. Aan het hoofd van de tafel zetelde Zeus, de Heerser, Vader van mensen en Goden, slechtgehumeurd en zwijgend. Hij bood een godvergeten en vervaarlijke aanblik. Athene, smaragdoog, zijn dochter, ging op hem toe en sprak: 'Vader, kijk, Harry Mulisch is op TV.' Het zelfgenoegzame gezicht van de Homerus van de lage landen vulde het scherm. Harry zei tot een bedremmelde verslaggever dat hij weliswaar de Nobelprijs dit jaar weer niet had gewonnen maar ook Tolstoi, Kafka en Borges viel dat genoegen nimmer ten deel, dus hij was in goed gezelschap. Even viel er een stilte. Toen schalde de vuuren lach van de Oppergod door de feestelijke zalen. 'Kostelijk', sprak de geheel opgemonterde Zeus almachtig, ik mag die ijdele blaaskaak wel. En Hij hief hoog de wijn. schreef Apollo om 12:05 PM [link] Wednesday, October 13, 2004WerkvreugdePutje zomer. Tropische temperaturen, het KMI spreekt van een hittegolf. Hij heeft het graag heet, hem hindert het niet. Aan een lijzig tempo fietst hij door de pittoreske straatjes van de Vlaamse Ardennen. Zijn fiets bolt beter dan ooit na zijn ongelukje een aantal maanden terug: op terugweg van een barbecue bij vrienden werd hij door een monovolume van de weg gemaaid. Aan hem mankeerde niets, op wat schaafwonden na, maar zijn oude fiets was total loss. De vrouw aan het stuur was behoorlijk overstuur. Ze bracht hem naar huis en schreef haar telefoonnummer op een afgescheurd blaadje papier. ‘Bel me als je je fiets naar de fietsenmaker hebt gebracht, dan vergoed ik de kosten.’ Hij vond het goed zo, onnodig de flikken erbij te halen. Op de achterkant van het blaadje stond: Puppetry of the penis, de eeuwenoude genitale origamikunst. Met meer dan 40 hoogstaande penistrucs drijven ze hun materiaal tot het uiterste. Dankzij hun testiculaire kracht kunnen ze extreem. Hij had gegrinnikt toen hij het las. Hij slaat een bosweggetje in. Het is zalig lauw onder het hoge bladerdak. Een paar keer schieten zijn voeten van de pedalen als hij in een putje rijdt. Nadat hij een poosje gereden heeft en zich begint af te vragen hoe diep dat bos wel is, ziet hij iemand op de grond zitten. Als hij dichterbij komt ziet hij dat het een meisje is, een kind nog, niet ouder dan zes. Het heeft geen kleren aan en zit een beetje te grienen. Hij zet zijn fiets tegen een boom en hurkt bij het meisje. ‘Wat scheelt eraan?’ Het meisje steekt haar voet uit. Ze heeft een lelijke schaafwonde aan de zool. ‘Waar is je mama?’ Ze knikt en wijst met haar vingertje. Hij neemt het kind in zijn armen en draagt het in de richting die het aanwees. ‘Ben je zeker dat het deze kant uit is?’ vraagt hij na vijf minuten stappen. Het meisje knikt. Zo nu en dan kijkt hij een beetje bezorgd achterom. Na een tocht van minstens een half uur bereiken ze een open plek in het bos. Het zonlicht valt er ongehinderd op het groene gras dat bezaaid is met madeliefjes. In de schaduw van een oude eik staat een deftig houten huis. Wat verderop kabbelt een beekje. In het beekje spelen twee meisjes van een jaar of zeventien. Ze zijn beiden naakt. ‘Zijn dat je zusjes?’ Het kind glimlacht en knikt. Dan ziet hij een vrouw in de portiek van het houten huis verschijnen. Het meisje is zo opgewonden bij het zien van de vrouw dat het bijna uit zijn armen valt. Met grote passen loopt hij tot bij de vrouw en geeft haar het kind. Het was hem eerst niet opgevallen, maar nu merkt hij dat ook de vrouw volkomen naakt is. Ze kijkt hem warm lachend aan en streelt vluchtig zijn wang met haar vrije hand. Zijn ogen glijden onwillekeurig af naar haar zwaar behaarde venusheuvel. Met een heldere gil roept de vrouw haar twee dochters. De twee meisjes staken hun waterspelletjes en wandelen gearmd, een beetje parmantig, naar haar toe. Het ene meisje is een paar centimeter groter dan het andere. Beiden bezitten dezelfde strakke ronde borstjes en rozerode tepeltjes – tepels als kersjes, bedenkt hij. Hun baardjes zijn minder dicht en donker dan bij de vrouw. Hij ziet duidelijk de roze schaamlipjes. De vrouw knikt beide meisjes lachend toe, en zonder een woord te wisselen nemen de meisjes hem bij de hand en voeren hem mee naar het grasveld met de madeliefjes. Daar troont hij neer, terwijl de meisjes hem langzaam van zijn kleren ontdoen. Hij hoort de opwinding gonzen in zijn oren… ‘Tot morgen collega!’ hoort hij een stem in het voorbijgaan zeggen. Hij opent zijn ogen en ziet dat het klokje in de rechterbenedenhoek van zijn computerscherm vijf uur aangeeft. ‘Verdomme,’ denkt hij, ‘het werken zit er al weer op.’ Hij rekt zich, schakelt de pc uit en gaat naar huis. schreef Vincent Nemo om 08:49 AM [link] Monday, October 11, 2004Het geluk is dood, lang leve het geluk.De warme deken van geborgenheid omhult je. Spelen op straat. Vriendjes en knikkeren. Eindeloze en zorgeloze vakanties met je ouders. Heerlijk naar de camping. Zwemmen. Pretparken. Patat en ijs. Elk jaar weer is er die mooie reis naar de camping met de auto. De achterbank is geduldig, want het geluk wacht op jou Daar, in Zuid Frankrijk. Je kleine koffertje is je wereld. Geluk bestaat nog slechts uit verwachtingen waarvan je weet dat die vervuld zullen gaan worden. Tijdloos. Eindeloos en grenzeloos. Maar in tegenstelling tot jou blijft geluk klein. En jij groeit. Je ontdekt de wereld op een andere manier. Vakantie is niet meer zoals hij was. Onzekerheid gaat hand in hand met spannend. Blauwtjes lopen. De eerste tongzoen. Je eerste dronkenschap van de fles wijn die je met de bingo won. Het ontdekken van de vrijheid is begonnen. Maar de echte ontdekkingen moeten nog bevrijd worden. Je wereld wordt steeds groter. Vakanties worden reizen, en reizen worden queestes. Zoektochten het geluk en bevrediging. Het grote geluk van vroeger, dat niet groot was. Dat klein gebleven is wordt in deze steeds groter wordende wereld steeds moeilijker te vinden. En de achterbank van je jeugd blijft lonken, zal nooit meer terugkomen. Wijn Vrienden vertrekken Gedegradeerd tot gedachten Ook het lichaam licht Enkel en alleen Op verlossing te wachten En rozen De scherpe kantjes zijn eraf gegaan Wurgende herinneringen ten spijt Alsof het nooit heeft bestaan Definitief verleden tijd. De hoop het geluk te vinden is als de zon die, als we er naartoe reizen, de schaduw van dat wat we zoeken achter ons werpt. schreef Vilé om 11:22 AM [link] Sunday, October 10, 2004Types - De Barman...van die types die onder de tatoeages zitten. Twee meter groot en net zo breed staat hij achter de tap van het bruine cafe. Kaal hoofd met veel oorringen. Tattoos in de nek, tattoos op de armen. Grote brede armen gekruisd over elkaar leunt hij licht achterover. Met hem wil je geen ruzie hebben. Nors stoďcijns kijkt hij naar wie binnenkomt en vertrekt geen spier. Zijn imposante verschijning boezemt groot ontzag in. Oversized tuinbroek in extreem grote maat maar verder bloot wit gespierd en zwetend lichaam. Ik zet mij aan de bar en kijk vluchtig rond. Mijn adem stokt, ik zie alleen maar homosexuele mannen. De grote getattoeerde barman buigt vanuit de hoogte over de bar neer en plaatst zijn enorme armen en handen aan weerszijde van mij. Met hoge haast vrouwelijke stem vraagt hij glimlachend, warm liefkozend "Wil je een tapje of een pijpje?" schreef Kiers om 11:14 AM [link] |
 
|
