|
Friday, September 26, 2003Kaapverdische EilandenIn de kleine donkere disco, om half vier 's nachts, hing ik tegen de bar als een vaatdoek in de centrifuge. Mijn knieën konden mij niet meer tillen, ik was blij dat ik zat. Zij stond te dansen met de lelijkste man uit de disco toen zij mij zag. Zij kwam naar mij toe en voor ik het wist had ik ja gezegd op een vraag die ik niet verstond. De taxi vervoerde ons naar een stadsdeel waar later nog eens een vliegtuig zou neerstorten, de sloopwerkzaamheden een handje helpend. Haar appartement was leeg en met leeg bedoel ik dan ook echt helemaal leeg. Ik vroeg waar zij vandaan kwam en ze zei Kaapverdische Eilanden met nog maar een maand te gaan in Nederland. Veel tijd om na te denken wat zij hiermee precies bedoelde, had ik niet want mijn promillage was te hoog. Bovendien bewerkte zij mijn lid in een professioneel tempo. Midden in de lege kamer op een matras was het volgens haar de bedoeling dat ik diep in haar zou klaar komen. Ik had geen keus, haar hielen duwden mijn billen diep bij haar naar binnen. In een reflex schoten mijn ogen door de kamer en ik zag nergens een telefoon staan. Zij kon mij niet eens bellen, al zou ze dat willen! Met deze zojuist verworven fantastische feitenkennis zette ik mijn kanaal open en liet alles lopen. schreef Kiers om 12:53 PM [link] Thursday, September 25, 2003StrategieGetrouwd met mijn vader terwijl ze zwanger was van een ander. Dat had ze toch maar mooi geregeld. Het is heel wat, zwanger trouwen met een weduwnaar, vader van twee jonge kinderen. Die aandacht die ze daarmee verwierf, dat was haar leven. Mijn broertje en ik waren echte stiefkinderen. Haar zoon was haar lieverdje. Rustig van nature met een afwachtende aard had ik het geluk alleen slachtoffer te zijn van haar psychische kwellerij. Zwijgen was mijn overlevingsstrategie. Lex was veel impulsiever, altijd verbaal paraat. Hij was dan ook het slachtoffer van het fysieke geweld. Als vijfjarige had hij weer eens in bed geplast. Hysterisch krijsend smeet ze hem op het aanrecht terwijl ze een schilmes pakte. “Nog één keer en dan snij ik ‘m eraf!” Ik was ervan overtuigd dat ze het zou doen. Lex niet, die was de volgende ochtend weer de pineut dus. Dit keer werd hij in bad gesmeten. Lijkbleek met grote angstige ogen en te veel pijn van de klap om iets uit te kunnen brengen krabbelde hij zich overeind aan de badrand. Een gerichte schop in zijn gezicht smeet hem terug. De douchekraan ging open en ijskoud water overspoelde hem. Hij bleef bij bewustzijn en huilde zacht, als vijfjarige zich zeer bewust van de invloed die het gejammer, veroorzaakt door zijn pijn, op zijn stiefmoeder heeft. Zachtjes huilen dus. Zwijgen was mijn overlevingsstrategie. Iedereen wist hoe ze bijverdiende. Oom Appie woonde in bij de buren. Hij was vaak op bezoek en zij liep dan regelmatig met alleen een slip aan rond als wij uit school kwamen. Oom Appie vertrok dan, en het leek op geld wat hij haar dan toestopte. “Waarom heb je geen kleren aan?”, vroeg Lex. Hij was toen een jaar of zes. Een klap in zijn gezicht. Ik loop de hal in, wetende wat gaat komen. Ik zie Lex die probeert weg te lopen langs te tafel. Ze pakt hem met één hand in de nek en slaat zijn hoofd op tafel. De glasplaat die het tafelblad bedekt breekt. Een gebroken neus en wat hechtingen boven de wenkbrauw werden op de eerste hulp als huiselijk ongeluk geaccepteerd. Zwijgen was mijn overlevingsstrategie. Vele mannen volgden. Vele middagen uit school volgden. Een eindeloze reeks van mishandelingen die bleef doorgaan. Mijn vader ontkent nog alles en maakt Lex voor leugenaar uit. Als getuige heb ik jaren later gesproken en het verhaal van Lex kunnen bevestigen. Als enige. Diep in de ondoorgrondelijke krochten van de hulpverlening terechtgekomen begon hij aan zijn eigen verhaal te twijfelen. Mijn bijval hielp hem er een beetje bovenop, hij werd een iets minder hopeloos geval. Haar onnatuurlijke dood was voor velen een verrassing en de manier waarop gruwelijk. Schaamlippen waren met een schilmesje afgesneden. Tanden uit haar dode hoofd geslagen op de badrand en een afgesneden voet in haar tandenloze mond gestopt. Steekwonden over het hele lichaam, als een plattegrond die verteld waar Lex ooit geraakt is. Lex werd opgepakt. Hij ontkent, zegt alleen dat hij zou willen dat hij het had gedaan. De laatste keer dat ik hem zag vertelde hij mij dat hij soms weer kan glimlachen. Hij neemt me niets kwalijk. Blijven zwijgen is nu mijn strategie. schreef Lennard om 04:22 PM [link] Wednesday, September 24, 2003Rouwbeklagniemand kon weten wat je bedoelde toen je zei ik ben moe al slaap ik alle nachten niemand begreep het toen je sprak over angst en dagen die nog wachten niemand die jou nog vragen kan hoe het met je gaat we missen je schreef bicat om 05:58 PM [link] Dikke Jongen 9 - "De rode fiets" Toen Dikke Jongen op deze planeet door zijn moeder geboren werd gemaakt, kon zij ook niet weten dat het deze keer geen bullseye zou zijn. Dat was het de eerste keer namelijk wel geweest. Dikke Jongen heeft een broer die hij altijd Mijn Broer noemt. Natuurlijk kent iedereen de oudere broer van Dikke Jongen bij voornaam maar dat gaat er bij Dikke Jongen niet in. Dikke Jongen noemt zijn broer Mijn Broer en dat klopt ook wel want de adoratie voor zijn Grote Broer, zijn lichtend voorbeeld en rots in de branding, is niet van de lucht. Overigens, Dikke Jongen heeft geen enkele keus zijn Grote Broer niet te adoreren want deze is de enige levende ziel op aarde die Dikke Jongen een blik waardig gunt. Als Grote Broer een kutklusje heeft en niemand anders daarvoor kan vinden, wordt steevast Dikke Jongen ingeschakeld. Op een goede dag krijgen Dikke Jongen en Grote Broer een mountainbike van hun ouders. Een rode mountainbike voor Grote Broer en een blauwe voor Dikke Jongen. Op het gezicht van Dikke Jongen stond te lezen dat Dikke Jongen de rode mountainbike veeel mooier vond. Dikke Jongen wist echter niet dat als hij de rode had gekregen en zijn Grote Broer de blauwe dat juist dan de blauwe fiets veel mooier was geweest. En toen was daar een feestje in een kroeg in de stad en omdat Grote Broer was uitgenodigd en een onverlaat bij wijze van verplicht nummer dan ook maar Dikke Jongen had uitgenodigd, kon het gebeuren dat Dikke Jongen in het schuurtje stond te kijken op welke fiets hij naar de stad zou gaan. Zou hij zijn eigen blauwe fiets nemen of zou hij de fonkelende knalrode mountainbike van zijn Grote Broer nemen? Het was een makkelijke keus en zo besteeg Dikke Jongen met een kloppend hart de fonkelende knalrode mountainbike van zijn Grote Broer. Er was geen mooiere fiets op de wereld! Dikke Jongen zit op de plaats aan de bar waar de sociaal kansarmen altijd zitten. Aan het einde van de bar, in het verlengde ervan om precies te zijn, zit Dikke Jongen die avond aan zijn bokbiertjes. Precies in de loop van voor de bar naar achter de bar. De oude mannetjes waar iedereen klaar mee is, drinken hier hun jenever. De patsers hangen hier rond. Zij die zonodig willen laten zien kind aan huis te zijn in deze kroeg en bij het meubilair horen en daarom in het verlengde van de bar mogen zitten als een verschrikkelijk oponthoud in de weg van het personeel. Het blaaskaakpersoneel met de grootste bek staat op deze plaats opvallend te wezen. Alsof het een strategisch punt zou zijn voor de jager op jacht. Alsof zij de enigen zijn die de boel onder controle kunnen houden, juist op deze plek. Het is namelijk op deze plek in de kroeg waar je maximaal in de weg zit en waar je dus veel aangesproken wordt, goedschiks danwel kwaadschiks. Onder het mom "mijn koninkrijk voor een beetje aandacht", is dit een geliefde plek voor de sociaal kansarmen. Levend bij de gratie van de stupide uitgekozen plek in de kroeg ontvangen deze stumperds alleen op deze plek nog enige vormen communicatie. Daarom dan ook zit Dikke Jongen op deze plek hard te werken aan zijn persoonlijke limiet van drie bokbier deze avond. Bokbier omdat echt bier te bitter is. Bokbier omdat de smaakontwikkeling van Dikke Jongen op kinderlijk zoet is blijven hangen. Drie bier omdat zijn onvermogen met alcohol hem hiertoe verplicht. Bij tijd en wijle meldt Dikke Jongen ongevraagd luid en duidelijk aan iedereen die dat horen wil en niet horen wil, dat hij zich verschrikkellijk gaat bezatten deze avond. Breeduit en wild gebarend met zwaaiende armen onderstreept hij er een vreselijk zware week op te hebben zitten. Het mag de rest van het kroegbezoek er niet van weerhouden rustig door te gaan met het eigen gesprek en Dikke Jongen te registreren als meubilair. Als na enkele uren de weinige alcohol die Dikke Jongen tot zich heeft genomen, haar vernietigende werk op de resterende hersencapaciteit van Dikke Jongen heeft gepleegd, verlaat Dikke Jongen het pand. Door niemand opgemerkt, zwaait hij nog een keer populair naar de bar als hij door de deur naar buiten stapt op weg naar de fonkelende knalrode mountainbike van zijn Grote Broer. Tot Dikke Jongen erachter komt dat een fonkelende knalrode mountainbike een korte levensduur heeft indien slechts vastgemaakt met een slot door een spaak van het voorwiel in de grote stad waar een hapje heroine al snel 50 Euro moet kosten. Dat het geluk met de dommen is, is een spreekwoord dat ik ferm kan tegenspreken. schreef Kiers om 09:40 AM [link] Tuesday, September 23, 2003MeevallerDronken van de cognac die ik regelmatig van Percy kreeg toegeschoven zat ik haar te bekijken. Ze wilde wel een keer zonder me uit. Moest kunnen. We deden al zoveel samen. Ze wilde weer een keer helemaal zichzelf kunnen zijn, zoals vroeger toen ik nog niet in beeld was. Dat zou ons alleen maar goed doen. Ik zag hoe ze danste. Ik wist wat dat betekende, ik kende haar immers als geen ander. Ogen gesloten, dansend met velen die denken met haar te dansen terwijl ze alleen maar in een geile roes probeert te geraken. Dat deed ze vaker als ze met mij uitging. Nu ze hier “zonder” mij was had het nog steeds effect op me. Een gore misselijk makende geilheid greep me. Ik werd geil van de slet die ik niet wilde neuken maar slaan. Percy kende haar inmiddels ook als geen ander dus die bracht me cognac. Hij begreep me. Alleen al daardoor kreeg ik meer dorst. En van pijn die zegt dat het verdwijnt door alcohol maar er juist van gaat leven. Uitgerekend die avond kom ik erachter dat er nog meer mensen zijn die haar kennen als geen ander. Ik haat Percy nog steeds, ook al voorziet hij me gratis van hoge doses alcohol. Toch neem ik het aan. Hiermee betaalt hij me voor haar hou ik me voor. Zie je wel, ze is een hoer! Ze zal me gezien hebben. Dat kan haast niet anders. Toen was ze weg. Dus ook mijn reden om nog meer te drinken, misschien had ik ook genoeg op. Nee, ik werd verzocht te vertrekken. Dat was het. Buiten stond ze met Jan. Jan, daarmee had ik alles gedaan wat je alleen met echte vrienden doet. Nu deed hij wat je zelfs je beste vriend niet aandoet. Ik ben naar huis gegaan, onderweg kotsend. Niet van de drank. Thuis op de bank nog een halve liter jenever genuttigd op zoek naar het buitenbewuste. Dat lukte, maar dat was op dat moment ook niet meer zo moeilijk. De volgende ochtend merkte ik dat ze thuis was gekomen. Haar jas over de tafel gegooid en schoenen midden in de kamer uitgeschopt. Een meevaller gezien de gebeurtenissen. Terwijl ik naar de douche loop word ik weer getroffen door het beeld van gisteren op mijn netvlies. Ik moet haar spreken en het gesprek wordt niet gezellig. Niet voor mij, zeker niet voor haar. Ik open de douche deur en schrik. In een plas half opgedroogd bloed, tussen de scherven van de fles Bols ligt Jan. Hij ademt nog. In zijn rug staat in mijn handschrift “vriend” gekerfd, met een paar doorhalen er dwars doorheen. Terwijl ik naar de slaapkamer loop vraag ik me af of zij er ook nog is. Dat zou namelijk een meevaller zijn gezien de gebeurtenissen. schreef Lennard om 01:54 PM [link] Sunday, September 21, 2003Schout bij nacht, ode aan BicatAls nooit tevoren! Het kostte twee uur en vijftien minuten om de eerste download te maken vanaf het internet. Het was 1993 en de enige webpagina met graphics bleek een site te zijn waarop een uittreksel stond van de Dode Zee rollen. Er was ook een universiteitspagina die iets van Blake toonde, een beschrijving van twee kamers in het Vaticaan, en een pagina met twee diagrammen over hoe een atoombom te bouwen. Ach ja, en later was er ook nog een webcam die een eindeloze rij updates gaf van iemand's goudvis; the Fish-cam. Er is een tijd geweest dat er geclaimed werd dat dit de populairste website was op het internet, wat nauwelijks een teken genoemd mag worden van een Digitale Revolutie in opkomst. Nu is er Bicat.net in een lichtflits als u wilt; pervers, diepgravend, aandoenlijk, extravagant, verabsurdiserend, anarchistisch, poetisch, opwindend, uit het leven gegrepen, labiel, controversieel, hartverwarmend, gewelddadig, filosofisch, lelijk, erotisch, smaakloos, hoogdravend, voyeuristisch, onschuldig, verbaal en al wat dies meer zij. Bicat is terug! Na een week vakantie. Als nooit tevoren! Zijn godin voor zich gewonnen lavend onder Griekse zonnen. Zijn lezend publiek gehuld in stilte en ongeduld. Creëert hij de zinnen. Zijn pen plenkt gedachten gedrenkt. Elke schuwe morgen wacht verwonderd de woordenpracht. schreef Kiers om 11:04 PM [link] Kaboutertjesbehang Het was op een doodgewone maandag in september. Rokzix hing de geschilde huiden van zijn gedode slaven in het loog. Nog steeds werd hij geteisterd door een slecht humeur in verband met het gisteravond verloren kaartspelletje 'Jnueo', dat gespeeld wordt met 6 pakjes kaarten, 1 dobbelsteen en een brandende maagd. De uitleg van het spelletje valt buiten de strekking van deze anekdote, wellicht kom ik daar met een goede bui nog eens op terug. Goed. In het loog dus. 2 dagen hangen, halverwege omdraaien. De dode slaven, zonder uitzondering betrof het hier kleine drievoetige kaboutertjes uit een dichtbegroeid woud net onder de rook van San Klumpa, hadden ruim vier maanden gediend als landbouwers. Rokzix verbouwde knolgewassen. Hij dreef er handel in. Nu hij de akkers geruimd had, hadden de slaafjes geen werk meer. Een mooie toekomst als huttenbehang stond hen te wachten. Glimmend strakgespannen van plint tot plafond. Nieuwe Handel. Langs de dorre bomen zag hij een zandwolkje opstuiven. 'Daar zal je Cleo hebben', mompelde Rokzix tegen zichzelf. En hij spoedde richting werkplaats om zijn mes te halen. schreef bicat om 01:56 PM [link] |
 
|
