|
Saturday, September 20, 2003RozeknopjesNu het in de buurt nog volop zomert en de kleintjes van toen nu een jaar of elf à twaalf zijn, is het met de huidige schaarse kleding goed zichtbaar dat borstvorming bij meisjes juist op deze leeftijd plaatsvindt. Naar het balspel van mijn elfjarige buurmeisjes kijkend, strakke shirtjes meegerekend, schiet de verdoemde term 'rozeknopjes' weer door mijn hoofd. Het was mijn moeder die mij jaren geleden attendeerde op mijn destijds elfjarige buurmeisje: "Heb je al gezien dat je buurmeisje rozeknopjes krijgt?". En verdomd, toen ik beter keek, bleek ze inderdaad tieten te krijgen. Zij elf en ik over de achttien gaf een illegaal leeftijdsverschil dat mij aan de ene kant deed rillen van op dat moment ongewenste gevoelens van aantrekkingskracht. Hoewel dit niet verhielp dat mijn ogen deden wat zij wilden. Maar wat groeiden die tieten van mijn buurmeisje tot enorme proporties. Met onregelmatige tussenpozen visiteerde ik mijn ouderlijk huis vanuit de studentenstad en elke nieuwe aanblik op haar boezem bracht steevast een schok teweeg. Bepaald geen schok van herkenning want de handel groeide als kool. Op haar zestiende was zij 1.80 met een comfortabele D en dan ook nog dubbel. Zie daar maar eens de ogen vanaf te houden als heterofiele jongeman van, nog steeds, 18+ jaren. Het was haar ontluikende interesse in mij die gevoed werd door mijn onregelmatig verschijnen die ons op een goede dag deed besluiten dat het tijd was samen een bier op een warm terras te nuttigen. Het was aan het einde van deze goede dag dat mijn buurmeisje aanhankelijk bij mij achterop de fiets terugreed naar huis. Op twee fietsen gekomen was het toevallig haar fiets waarvan een ventiel ontbrak aan het einde van de rij bieren. Zo was ik dan weer wel. Met haar arm om mijn middel voor het fragiele evenwicht, deed de natuur haar wonderlijke werking. Vingers in mijn zij, haar hoofd tegen mijn rug en toen bleek de weg omhoog over de brug ook nog eens te veel. Lopend kwamen wij erachter dat wij ook konden zoenen en met haar prille zestien jaren eindigden wij in de groene klaver van de droge uiterwaarden. Op haar rug met als siliconen zo strak wijzend naar de volle maan blonk haar naakte roomwitte boezem ritmisch mee op mijn diepgang. De imaginaire aanblik van dit, vandaag tot werkelijkheid omgetoverde schouwspel, had door de jaren heen menig van thuis meegekregen zakdoek de volle lading doen laten ontvangen. Maar vandaag wilde het niet werken. Vandaag kon ik de climax tussen haar gigantische borsten niet vinden. Het was mijn moeder die mij bleef achtervolgen in mijn buurmeisjes' roze tunnel van geluk & geneugten met haar echo: "Heb je al gezien dat je buurmeisje rozeknopjes krijgt?". schreef Kiers om 04:05 PM [link] de Clown in het stille donker duidt de kleine wijzer op eenzaamheid de clown onbegrepen de lach van de dag zal deze niet brengen hij maakt er deel van uit de strepen onder zijn ogen lijken getrokken met overbodig inkt schreef bicat om 02:45 PM [link] Friday, September 19, 2003OndertussenJij Hoer van Knossos! Verdorven slons van Pallas. Kom hier en laat me je amandelen ruiken. "Oooooooh!!" "Jaaa!" Godverdomme laat me raaje. Vis. Iets met vis. Is het een zeekrekel? Nee? Vrumd.. ik dacht toch.. Wacht even. De mannen van de klaverjasclup piepen me op. schreef bicat om 08:30 PM [link] |
 
|
