|
Friday, September 5, 2003Bergliedeen spaanse stierenvechter in tirol schreef zich in op de jodelschool en na een half jaar flink leergierig zijn jodelde hij vrolijk dit refrein: refrein: Jodelahiti hola-di Jodelahita Heidi, wees mijn lieve Senorita Jodelahiti hola-di Jodelahita Kom mee naar Spanje, proef van mijn Paella (x2) maar Heidi lachte en ze zei gemeen: "Jij stinkt naar Knoflook, ga maar mooi alleen ik ben verliefd op Peter, die stoere alpenknaap aan hem schenk ik mijn Edelweiss met hem vier ik de bijslaap" (refrein) Pablo schrok terug, en werd zelfs boos hij haalde toen zijn sporttas en verkoos die berghoer aan zijn andere lans te rijgen 'in dunne plakken gesneden' lachte hij tevreden eindelijk kon hij Heidi in zijn koffer krijgen Jodelahiti hola-di Jodelahita Heidi, wees mijn lieve Senorita Jodelahiti hola-di Jodelahita Kom mee naar Spanje, jij wordt mijn Paella (x2) schreef bicat om 04:01 PM [link] Bergdicht Heidi plukt van het bergschoon hummend in het hoge gras verderop kijkt Peter toe en raakt nogal van slag dan ziet hij Heidi lachend wuiven voor Peter slechts een troostprijs want liever zou hij willen snuiven aan haar ongerepte edelweiss schreef bicat om 02:43 PM [link] Telefoonsex Kort verhaal uit de serie 'Verhalen uit de Oost'. Any news?, sms-te ik Victor en binnen vijf minuten lag ik te slapen. Victor was uit met de mooie en o zo geile Nikita van afgelopen zondag. Ik had hem gevraagd mij te bellen tijdens het neuken, zoals ik dat vroeger placht te doen met onze vrind Xander tijdens mijn studie. Maar het was al half een en de telefoon bleef akelig stil. Toen opeens ging de telefoon. "I've got some news", zei Victor. Godverdomme, ik begrijp er niks van. "I've got some news", herhaalt hij. Dan hoor ik op de achtergrond een meisjesstem. Hoe laat is het godverdegodver? Twee uur, zie ik. Dan zegt Victor niets meer, maar hangt niet op. Langzaam begint tot me door te dringen wat er aan de hand is. Belofte maakt schuld, en Victor houdt niet van schulden. Tien minuten later val ik in een geile slaap begeleid door het gekreun van Nikita, nu eens hard gillend, dan weer teder hijgend... schreef Kiers om 09:25 AM [link] Wednesday, September 3, 20031999Het was november '99, mijn vriendin Sonja Ik twijfelde geen moment, die dagen. Ik woog 15 kilo lichter, was een halve kop groter, kwam niet uit een kansarme omgeving, woonde wèl op mezelf en had ook mijn eigen vader nog niet begraven. Maargoed; hij neukte. En ik niet. En dat was de realiteit. En in die realiteit lag ik alle dagen alleen in bed, met de pik stevig vast, loom en verveeld spuitend op m'n eigen buik. Het bulkte in die periode dan ook van de knapperige zakdoeken onder mijn bed. Maar zoals eerder vermeld woonde ik op mezelf. Ook al lag ik om de 14 dagen schuin op het bed met mijn hoofd in een onhandige whip-lashknik om die tot een lappendeken samengeklonterde stofdoeken te verzamelen... volhardend bleef het geautomatiseerde wasapparaat zijn trommel draaien; in de daluren uiteraard. Spoedig bladerde de kalender door naar december '99. George Michael, een andere boybandhomo, begon met hopenlijk ook zíjn laatste kerstmis de radiostations te beheersen, de gemijterde bootvluchteling speelde in op de kinderonderbuik en de blauwsparren gingen van hand tot hand voor een guldentje of veertig. Of ze werden op een middernachtelijk uur bij een kwekerij geleend. De verplichte dagen vervulde ik bij mijn vader met zijn trombosegekanker en mijn moeder met haar hysterische tafelvolpakkerij. Hier een mousse, daar een pudding, hier een schaaltje verse smegma, daar een steelpannetje wilde specht. Thuis in mijn rukkershut bracht ik oudjaarsavond door. Alleen met een goed gekoelde kameraad en wachtend op het moment dat ik de kroeg in mocht. Ik had een 'Silvester-ticket' gekocht voor het populairste kutcafé hier ter plaatse. Paddy's. Paddy's, zo moet u weten, is van het type kroeg waar je liever niet gefotografeerd wil worden. Een overdaad aan onhandig articulerende jongens met zwart glanzend haar; een stevig marktaandeel werk- en hersenloze sportschoolmongolen en een aanzienlijke zwerm kirrende peroxidesloerie's die niet alleen laagdrempelig ogen, maar ook voor een vijftal glazen 'zoet & wit' bereid zijn de vele besneden leden leeg te slobberen. Een kroeg met potentie, dus. Lazarus zat ik de eindejaarstrekking uit. Even schijten en toen was het alweder 00:05. Even plichtmatig het balkon op; de generale voor 13 mei was reeds in volle uitvoering. Ik woon in het centrum en vanaf mijn balkon zag ik Enschede in volle gloei staan. Speciaal voor deze gelegenheid heb ik het enige nuttige ding uit mijn kerspakket toen tevoorschijn gehaald. Een fles opgewaardeerde sekt. Luid boerend wierp ik na één bittere slok de aangebroken fles op het koude asfalt enkele meters lager. Inschattingsfoutje. Enfin, de tijd tikte in mijn voordeel. Vlug wat vet in de haren; de bakkebaarden geschikt. De gemarineerde eikel had ik eerder die avond al ontsmet. Zit mijn jasje goed, zit mijn dasje goed. Vaders gaat op stap. Stukje lopen; langs de Chinees tegenover de Hema. Chinezen draaien er met oudjaarsnacht een half-jaaromzet doorheen. Dus het was even klunen en apekooien langs de miljardklappers, de sierpotten en de tollende landmijnen. De bocht om en vervolgens een stukje over het oude marktplein. Enkele studenten, of bebrilde stropdragers die er vrijwillig zo bij lopen, met grote bek en dito ego blokkeerden de weg naar mijn nieuwjaarsbier. Een avond eerder had ik ontzettend naar Al Pacino gekeken, dus zette ik mijn smoelwerk in 'make my day'-stand. Welaan; zonder verdere significante weerstand plaatste ik mijn lippen al vlug aan de lokaal gebrouwde volksversnapering nummero één. Grolsch. Even rondgluren; ach díe is er ook. Straks even een metertje bier mee wegkiepen. En ja, daar hebben we de gezusters Titje en Clitje, glibberend over het eigen slakkespoor. De mondjes in pijpstand en de peertjes pront vooruit. Ik positioneerde me zoals gewoonlijk aan de bar en stond daar zo'n beetje de 'onaanraakbare' uit te hangen. Ah.. daar kwam de 'Sonja' uit regel 1 naar me toe. "hoi" -"hoi, alles goed? "Joah, en met Oe?" Enfin, 5 regels plichtmatige beleefdheden worden nog uitgewisseld en we groeten elkaar. Niet veel later komen haar vriendinnen: Lonnie. lang en blond en dom. Categorie 'Assik wist dat Bob Maaarlie in de hemel een concert zou geem', pleegn' ik noe nog zelfmoord'. Categorietje Film met een V. De weinige denkvaardigheden, haar geschonken door de wonderen der geboorte, had ze in moordend tempo verrookt in de vele koffiehuizen die het rode bolwerk Enschede kent. Priscilla. Bisexueel. Neukt alleen als haar bolle kipfileetje microscopisch glad onthaard is. Neukt graag anaal, maar houdt niet van wisselen, wel van mol naar hol, maar van hol naar mol is uitgesloten. "Dat is niet hygienisch". Nee slet, door elke 3e beller aan de voordeur je buik, bek of darmen laten volspuiten met warme mannenyoghurt is lekker hygienisch.. Haar stem doet denken aan grofkorrelig en professioneel materiaal voor houtbewerking. En Mirjam. Fris gezicht, mannenmagneet, rukobject van puberend Enschede, hersenziek, lacht veelvuldig als een losgebroken geit. Ze vindt porno op de televisie smerig maar zuigt na 4 glazen wijn het smegma onder je kraag weg alsof ze denkt dat het om een geinig gekruid zwitsers kaasje gaat. Sinds het moment dat ze in de AllerHande las over het vetgehalte van kaas, hunkert ze naar de besneden fallus. Ach, een hollands trekje. Je ziet het wel vaker in de lagere regionen van het onderwijs. Sonja komt naar de vriendinnen toe. De vriendinnen en de vriendin besluiten bij mij aan de bar te blijven staan. Och, ik was al aardig op snelheid en de pilseners smaakten me meer dan uitstekend. Het werd dan ook best wel gezellig. Nog gezelliger werd het toen Sonja haar nieuwe neuker zag staan. Deze gast had sinds geboorte dan wel zijn oogspieren niet gekalibreerd kunnen krijgen, maar hij zag mij toch óók wel staan. Spoedig verdwenen ze dus in de nacht. Waarschijnlijk op weg naar de paarbeweging van 2 Orka's. De nacht die inmiddels zwanger van kansen was. Want het was gezellig en het werd nog gezelliger want iedereen dronk alsof het de laatste mogelijkheid was. De Moeder aller Dronkenschappen. Zoals ik al meldde werd het heel gezellig. We begonnen elkaar enorm aardig te vinden. Sonja's vriendinnen mij, en ik Sonja's vriendinnen. Enfin; na afwisselend met Priscilla, Lonnie en Mirjam te hebben gesnaveld; toen ik met Mirjam communiceerde zagen Priscilla en Lonnie ook nog kans om elkáár wat beter te leren proeven, verlieten we het etablissement. Even nog wat huiglikken bij de drie dames, maar toen moesten we er toch ècht uit. Langs de bullebakken met ogen die gedurende het laatste uurtje flink groter werden. Enfin; Priscilla riep met dronken schorre stem dat ze me wel wilde neuken. Lonnie en Mirjam vonden dát weer geen goed idee. De nachtvorst maakte nuchter. Ik was dronken en vond het al lang best. Het sneeuwde. De volgende middag ontwaakte ik met een kloppend hoofd èn een kloppende roede. Mijn oog viel op het hoopje kleren in de hoek en een onbedaarlijk lachen dat nog uren aanhield maakte zich van mij meester. Gisteravond verzamelde ik de zoete ingrediënten van het gerecht 'Wraak'. Om het máanden later IJskoud te laten opdienen. Zoals het betaamt. schreef bicat om 10:41 PM [link] WTC Ze was de enige ter wereld die zich niet herinnerde waar ze op 11 september was. Ze werd pas in de late namiddag van de 12de wakker. Op de grond naast haar toilet. Ze droeg geen slip onder haar jurk, en in de asbak lagen peuken van een merk dat ze niet rookte. Toen ze bij de apotheker een morning-afterpil kocht, had die begrijpend geknikt. Wie kon er vandaag geen gebruiken. Nog jaren bleef men haar (op feestjes, op de bank bij de schoonouders) vragen waar ze die dag was. Gênant, omdat ze haar antwoord meestal ook nog eens moest herhalen. Want iedereen begreep: "Waarschijnlijk kotsend boven de WTC." Woorden: 110/Tekens: 500/Zij: 7 schreef hijx500 om 06:50 PM [link] Dikke Jongen 7 - "Een Telefoongesprek" "Ja hallo met Dikke Jongen." (...) "Ja maar luister, het is heel simpel, ja maar dan moet je d..." (...) "Nou jaah..." (...) "Sorry." (...) "Wat zeg... maar dan moet je je niet gepasseerd voelen..." (...) "Wat? Maar ik probeer je toch te bellen?" (...) "Je moet ook mijn kant begrijpen. Luister het is heel simpel, wij hebben d... wij hebb... wij... ja maar luister..." Trrring...trrring...trrring "Sorry heb je even een moment, mijn andere telefoon gaat... Ja hallo met Dikke Jongen." (...) "Wat, hebben ze niet geleverd? Maar ik had nog zo gezegd dat... hallo? hallo?" (...) "Ok, dat heb ik geregeld, waar was ik met jou ook alweer? Je moet ook mijn kant begrijpen. Luister het is heel simpel, wij hebben d... wij hebb... wij... ja maar luister..." (...) "Nou ja, ok, ik kom nu wel naar je toe om het recht te zetten". Klik "Verdomme dat snap ik nou niet, he? Loop ik me zo uit te sloven voor die vent en dan krijg je dit". schreef Kiers om 08:25 AM [link] Monday, September 1, 2003Verhalen uit de Oost - On the Tower of PowerVrijdagavond had ik een date met Irina en zaterdag begon mijn dag dus al vrolijk. Dat heb ik vaker na langdurige en goede sex. Om beide heuglijke feiten te vieren nam ik die dag als ontbijt twee gebakken eitjes, sunny side up. Vorige week heb ik besloten dat wat vastigheid mij geen kwaad zal doen en omdat Irina nu eenmaal de meest solide vrouw is die ik hier ken, viel mijn keuze op haar. Bovendien is het met Irina zowaar ook nog goed converseren. Maar dat was het niet waarover ik de hele week bezorgd was. Het was dit weekend precies zes maanden geleden dat ik ontslagen werd uit het Russische ziekenhuis vanwege mijn dubbele hernia en ik kan niet zeggen dat ik al toe ben aan mijn volgende opname. Maar het spelletje is zo leuk. Dus toog ik zaterdag naar het voetbalveld. Tegenwoordig zijn wij als Nederlandse minderheidsfactie actief in een Britse expat voetbalcompetitie. Dit keer op een echt veld, met een echte scheidsrechter en met echte toeschouwers. De competitie telt vier teams, die iedere zaterdag trouw spelen, toegejuicht door de vrouwen en vriendinnen. Er is een echte Oezbeekse kok aanwezig die shaslicks braadt in alle vormen en maten, zodat de vermoeide voetballers wat te eten hebben bij hun biertje na - of voor sommigen tijdens - de wedstrijd. Vrijdag- en zaterdagochtend had ik mij speciaal laten masseren om mijn rug, die de laatste week weer een beetje opspeelt als gevolg van overmatig allesgebruik, in optimale staat te brengen. Laten we zeggen dat ik nog vrij fit ben maar dat mijn toch al niet aangeboren souplesse door mijn dubbele hernia hier en daar te wensen overlaat. Tel hierbij op dat het lichtjes regende en ik alleen beschikte over zaalschoenen, dan kun je je voorstellen in welke mindere mate ik atletisch over het veld danste. Toch ging het niet slecht. We rouleerden veel en ik speelde afwisselend linkshalf en spits. Hoewel ik duidelijk een van de mindere was, was ik uiteindelijk zeer tevreden met mijn spel, gezien de omstandigheden. Wij wonnen 6-2, waarvan ik 1 goal en 1 assist op mijn naam mocht schrijven. Wel de gehele zondag invalide op de bank gelegen, maar toch. Vandaag is het maandag en rond het middaguur toog ik naar de Starlite Diner voor een lunch. Ik had inmiddels het nodige werk verzet en was toe aan een creatieve sessie en wat bloedcirculatie. De Starlite Diner is een half uur lopen dus heen en weer een uur nadenken en lichaamsbeweging, daar kan alleen maar goeds uit komen, dacht ik. In de Starlite Diner bestel ik mijn lunch: twee gebakken eitjes, sunny side up. Daarna pak ik de Moscow Times. Deze engelstalige krant is eigendom van onze eigen troetelrusnederlander Derk Sauer en wordt door sommigen geroemd als kwaliteitskrant en door anderen bestempeld als de Gouden Gids voor buitenlanders. Persoonlijk vind ik dat beide groepen geen ongelijk hebben. Zoals altijd spel ik de Moscow Times van voor naar achteren en bij het allerlaatste artikel valt mijn oog op de sportuitslagen. Normaal gesproken lees ik deze nooit omdat ik alleen geinteresseerd ben in Ajax en daar melden ze nooit iets over. Maar vandaag besloot het lot anders, want wat las ik? Expat Over-30 League Intermark Moscow Flagons 3, Expo Solutions 1 Cloggs and Casinos 6, Chaucer Consultants 2 Eerst Irina, nu de Moscow Times... I am on the Tower of Power! Ik ben 27. schreef Kiers om 07:51 PM [link] Sunday, August 31, 2003De dertiende oesterMet een zilte zomerbries in de neus en uitzicht op de krijtrotsen van Etretat deden haar opwaaiende zomerrokje en mijn hormonen de rest: ik kreeg een onbedaarlijke lust tot het wegslurpen van enorme hoeveelheden oesters. Natte zilte glibberige dikvette creuses, liefst de beste klasse 0 en daarbij een goed gekoelde Champagne in een grote wijnkoeler met de mogelijkheid tot onbeperkt nabestellen. Niet toevalligerwijs zijn er een aantal visrestaurants in dit zeedorp te vinden en de keuze viel op het restaurant met het balkonnetje met, uiteraard, uitzicht op zee. Zij, opgewonden geraakt door mijn opwinding, waardoor ik opgewonden raakte, keken wij elkaar aan. Deze lunch had grootse voornemens met ons want het was pas half twaalf en uitzonderlijk vroeg voor Franse begrippen. De menukaart weggelegd, keken wij elkaar diep in de ogen: wij wilden hetzelfde en zonder verdere communicatie wenkten wij de ober. "Voor de dame graag een dozijn oesters en voor mij graag uw specialiteit, de dertiende oester. En wij willen daarbij deze bijzonder mooie Champagne". Ik wees een bijzonder mooie Champagne aan en kreeg een instemmende knik van de ober. De man waardeerde onze openbaring. Niet veel later kwam de ober terug, ontkurkte het moois en ik proefde voor. Geheel op temperatuur keurde ik de fles goed, knipoogde vriendelijk glimlachend naar de man zonder wat te zeggen. Hij herkende het gebaar en zou zorgdragen voor een bijzondere middag. Op een groot, met ijs gevuld plateau, werden de 24 mooiste oesters geserveerd. De Champagne vloeide rijkelijk, het uitzicht was fenomenaal, haar zoete woorden lieten mij zweven, onze vingers verstrengeld en de oesters een glibberige verbindingsweg naar onze eenwording op deze zonovergoten dag. Toen lag daar de twaalfde en laatste oester op mijn plateau. Ik hoefde de ober niet te wenken, hij had het reeds in de gaten en was alert op wat ging komen. Ik til met mijn linkerhand de ruwe schelp uit het ijs. Ik buig mij enigszins samenzweerderig voorover over tafel en kijk vanonder mijn wenkbrauwen naar mijn lief. "Het gaat gebeuren", zeg ik haar en ik zie een rilling door haar heentrekken. Een plaatselijke prettige verstijving treedt op en haar mondhoeken krullen. Met het kleine bolle oestervorkje in mijn rechterhand snijd ik de oester in het midden los van de schelp. Ik hou het natuurwonder zo horizontaal mogelijk opdat de minste sappen verloren gaan. Ik voeg niets aan smaak toe, ik wil de oester rauw en puur en lillend zo uit de zee opslurpen. Ik plaats de schelp aan mijn onderlip en duw lichtjes met het vorkje tegen het kontje van de oester. Mijn lippen tuiten en met het puntje van mijn tong voel ik het zachte beestje. Voorzichtig slurp ik de heerlijkheid naar binnen en druk het lichtvettige zilte mirakel tegen mijn gehemelte. Mijn kiss of death vormt zijn einde. De ober komt aangesneld en klikt gewiekst mijn rugleuning naar achteren onder een hoek van 45 graden, ik sluit mijn ogen en hoor haar opstaan. De ober draait mijn stoel een kwartslag en schuift een klein, speciaal hiervoor ontworpen trapje, dichterbij. Nu op blote voeten bestijgt zij het trapje, ik heb de ogen continue gesloten. Zij plaatst haar schelp aan mijn onderlip en plaatst mijn handen op haar billen. Mijn lippen tuiten en met het puntje van mijn tong voel ik haar zachte beestje. Voorzichtig slurp ik de heerlijkheid naar binnen en druk het lichtvettige zilte mirakel tegen mijn gehemelte. Haar kiss of love vormt mijn einde. Met haar zilte zomerbries op mijn neus hoor ik haar in vloeiend Frans een bestelling doen, "Heeft u nog eenmaal zo'n mooie Champagne, voor mij een dozijn oesters en voor mijn geliefde nog eenmaal uw specialiteit, de dertiende oester?" schreef Kiers om 10:52 AM [link] zondag een eitje stuitert in het kolkend kooknat en stelt de schaal op proef hulde aan het pluimdier dat dit afstond, pijnlijk stroef sissend schroeit een speklap dicht in een steelpan met anti-aanbaklaag bruin glinsterend in het keukenlicht en bestemd voor een morrend' kindermaag het laatste drupje druivenrood maakt kringen in kristal de avond is nog lang niet dood maar slaapogen bezit hij al schreef bicat om 12:04 AM [link] |
 
|
