|
Friday, September 3, 2004Harma's dagIs er een reden om vannacht nog te gaan slapen? Harma vraagt het zich af, vraagt het zich oprecht af. Ze weet het niet en ze denkt van niet. De dag is zwaar geweest en onrechtvaardig. Eerst was er de regenbui die haar trof terwijl ze op weg was naar het werk waar ze geen zin in heeft. Drijfnat was ze, bij aankomst. Een verzopen kat. Koud was het en het zou nog kouder worden. De airconditioning op het werk was van slag en in plaats van de warmte die een werkgever zijn werknemer normaliter behoort te geven, werd zij dit keer afgekoeld tot ze koud tot op het bot was. Nergens in de kantoorkolos was een spoortje warmte te vinden. De koude natte kleren werden kouder en klammer. En Harma bevroor, maar versteende nog verder toen zij bij haar chef geroepen werd. Ze kreeg er van langs en het was toch zeker haar fout niet geweest. De wacht werd haar aangezegd in een kantoor zonder kraak of smaak. In haar koude kleren. Zelfs haar voeten waren koud. IJsklompen waren het. Daar kon haar boze baas niets aan veranderen. Door de schrobbering komt ze te laat voor de kantine. Voor haar neus wordt de deur dichtgedaan. Honger en kou, hunker naar brood en soep. Maar in deze te ver afgelegen buitenwijk kan men niets aanschaffen. De wegen in een nieuw bedrijventerrein ver buiten vinexlocaties en dorpskernen bieden geen enkele toegang tot winkels of restaurants (of zelfs een snackbar), want voeren naar de snelweg of lopen dood. Ook is er een ontsluiting naar de de autoweg in aanleg die later (veel later) een verbinding tussen twee randstadsteden zou kunnen gaan vormen, maar nu nog eindigt ter hoogte van het bedrijventerrein. Slechts het bouwverkeer maakt er gebruik van. Omgroeid door zwanenkruid, paardenbloemen, distels en dove netels. Stinkend naar rotting en pis, een koninkrijk van muskusratten en kraaien. Slechts vanaf zeer grote afstand zag de omgeving waarin de kantoorkolos stond er mogelijk geciviliseerd uit. Harma was altijd blij als het winter werd, niet omdat de sneeuw dan de droeve troosteloosheid zou kunnen bedekken en de ratten doodvroren of verhongerden, maar omdat het grotendeels donker was en het droevelandschap grotendeels aan haar blik onttrokken werd; in de verte gloeiden lichtjes. Zo gezellig en knus was dat dan. Op de gang staat een koffieautomaat. Er moet vijftig eurocent in. De smaak is slecht, maar het vocht is heet en dan kan er gelukkig weinig worden geproefd. Maar niet vandaag, want de automaat accepteert de 50 eurocentmunt vandaag zonder problemen en giet de gloeiendhete koffie als iedere dag. De bekers levert de machine er echter niet bij en niemand waarschuwde Harma van te voren. Zij moet alles maar zelf uitvinden. Niemand zal zich om haar bekommeren. Blij is ze en opgelucht als het eindelijk kwart voor zes is. Ze kan naar huis. Dan valt alles mee en van haar af en zelfs de parkeergarage waar haar fiets achterin in een donker hoekje gestald mag worden schrikt haar niet meer af. Ontsnapt! Zo voelt het tot ze de lege achterband ziet. Vijf kwartieren lopen op te hoog gehakte voeten die toch al knellen en pijn doen en veel te koud zijn. Grote plassen en valkuilen die soms alleen ontweken kunnen worden door midden op de weg te lopen. Collega’s toeteren wanneer ze haar passeren. Waarschijnlijk loopt ze in de weg. schreef Roemer om 09:35 AM [link] Wednesday, September 1, 2004VakantieIk moet even met je bijpraten, want we zijn op kampeervakantie geweest! Net als altijd hebben we op natuurcamping Het Bokkedeel gestaan! Fantastisch! Er is daar namelijk helemaal niets! Geen elektriciteit, geen stromend water, heerlijk! Zodoende konden we ons van ganser harte overgeven aan de talloze activiteiten, zoals het op de fiets boodschappen doen, het op elkaars kinderen passen en het urenlang voor ons uitstaren! Zalig! Voor de kinderen was er hossen in de Jojo, en ‘s avonds hebben we ons van ganser harte overgegeven aan het hutjemutjekoken in het noodtoilet! Daarna gingen we met allemaal heerlijk jonge gezinnen discussieeren over de vraag of vrolijk gekleurde tenten al dan niet 'moesten kunnen'! Nou, de gemoederen raakten behoorlijk verhit! Gelukkig had iedereen drank meegenomen zodat we onbekommerd konden genieten van de Sisi en de Chocomel! Ook waren er allerhande lekkernijen voor tijdens het babbelen, zoals stroopwafels, spritsen, cake-jes, zelfgebakken boterkoek, pinda's met en zonder zout, chocolaatjes, zoete en zoute dropjes, chocoprinsen, chips, kroepoek en diverse repen! Het was zo gezellig dat de meeste van ons pas om half tien in bed lagen! Volgend jaar dus weer! schreef Spencer Brandsen om 11:24 AM [link] Monday, August 30, 2004Een van die dunne spoelingenVind maar eens een goed synoniem voor 'enige'. Twee keer 'enige' in opvolgende zinnen, nee dat kan echt niet! Ontoelaatbaar. Maar het is niet anders mogelijk. Een ander passend woord bestaat niet. Niet in deze taal althans. De tekst word uit haar verband gerukt als je het anders brengt, de impact gaat verloren! De klap verliest haar kracht. Oh mensen, zelfs hier beheers ik het Nederlands niet voldoende om mij fatsoenlijk uit te drukken. Impact, straattaal! Oh waarom toch altijd veroordeeld tot middelmatigheid?! Goed, de fout word gezien, da's al heel iets. Maar hem uit onkunde moeten accepteren! Wat een vloek! Oh werkte ik toch maar bij de plantsoendienst. Leunend op een schoffel lekker zware Van Nelle roken. Beschermd door de vakbond, een royale reiskostenvergoeding. Geen enkele verwachting meer van het leven, geen enkele verwachting meer van mij. Gewoon lekker zware shag roken en op een schoffel leunen. Johan en Achmet aan mijn zij. We zijn het eens. Dit jaar zien de korte rokjes er weer smakelijk uit. De spoelingen worden inderdaad dun. Maar zoals pus uit een vieze wond blijft kruipen, hoe dik de korst ook is, zo moet ook mijn geest zich af en toe ventileren. Geluk en ellende stonden de schrijverij een tijd in de weg. Een pennevrucht dus maar weer. Drie anderen zijn in wording, een er van keur ik waarschijnlijk af. schreef Bart om 10:25 AM [link] Sunday, August 29, 2004Types - Het Kakmeisje...van die types met rossig stijl haar. Haar boblijntje hangt op gelijke hoogte met haar kaaklijn. De fantasieloze pony vormt een klein gordijntje voor haar voorhoofd. Haar haar kleurt tussen blond en rossig en is eigenlijk ongedefinieerd. Nog voor haar veertigste zal ze peper & zout-haar dragen. Make-up kent ze niet. Haar kinnebakje steekt iets te ver naar voren en ze heeft fletse blauwe ogen. Een blauw met wit gestreept damesoverhemd met een wit boordje articuleert haar volkomen correctheid. In de winter een wollen truitje en altijd een kettinkje met kleine onopvallende pareltjes. Een rok tot over de knie en donkerblauwe instapschoenen van een degelijk merk. Onopvallend beweegt ze zich tussen haar leeftijdgenoten. Nooit een onvertogen woord. Over-the-edge botergeil draagt ze vrijwel nooit een slip. schreef Kiers om 12:49 PM [link] |
 
|
