|
Saturday, August 30, 2003najaarvanavond zag ik het najaar neerstrijken ongeduldig zuchtend van nervositeit gaf zij de oude zomer het nakijken bestempelde 'tvallen der blaad'ren tot feit ze zeeg neer op jouw ranke schouder en taalde naar een fluist'rend woord jij schonk een vertraagde glimlach die twijfel, angst in stilte smoort schreef bicat om 04:44 AM [link] Friday, August 29, 2003NolOp de toen nog onontgonnen gronden waar des winters brede rivieren traag door oneindig laagland gingen, op de dikke kleilagen van de uiterwaarden in de aandoenlijke gemeente Cuijck, werd lang geleden een negerjongen geboren in het lichaam van een West Germaanse plattelander. Met twee vingers voorhoofd, rollende ogen in diepliggende holle kassen en overmatige beharing, leek de jongeman nog het meest op een vroeg-Neanderthalige. God heeft vreemde kostgangers en zo kon het gebeuren dat de vreemdsoortige chromosomenhuishouding van Nol voor de buitenwereld lange tijd verborgen bleef. Zoals dat gaat in de vaart der volkeren werd op een goede dag ook de verzameling slaperige plaggenhutten van Cuijck uit de sluimer gewekt door heuse radiogolven. En zo kon het gebeuren dat hij in contact kwam met muziek uit de overzeese verten. De eerste klanken kan hij zich niet herinneren maar de eerste gevoelens van zwarte herkenning kwamen gelijk zijn hartslag als vanzelf: ROOTS REGGAE, met de edele hoofdletter geschreven. Het waren de zuurverdiende centjes van de krantenwijk die hij investeerde in een glimmend magazine dat hem meer kon vertellen over deze fantastische klanken die hij recentelijk via radiogolven tot zich genomen had. Voor het astronomische en hooglijk geinflateerde bedrag van 1 gulden en vijfentwintig cent kocht hij de poort naar de hemel die hem verhaalde over helden als Jimmy Cliff, Bob Marley, Yellowman, Beenieman, Burning Spear, Black Uhuru, Israel Vibration en vele anderen. Toen op een goede dag de Gazette van Cuijck het grote nieuws kwam brengen dat Jimmy Cliff, God in hoogst eigen persoon, zou komen spelen in het walhalla dat Paradiso heet, braken er zenuwachtige tijden aan. Uiteindelijk was het zijn vader die de 14-jarige Nol met een huifkar van Cuijck naar de hoofdstad zou vervoeren en de ontmoeting met God, de levende legende, Jimmy Cliff zou een onuitwisbare indruk maken op de kleine man uit Cuijck. "Nol plugged in and never looked back", Jimmy Cliff adept voor het leven. Op dit moment zijn wij jaren nadien en ik voelde mij vereerd toen hij vroeg of ik meeging naar Jimmy Cliff in Paradiso. Ik weet immers wat dit voor hem betekent. Met de zenuwachtigheid van een 14-jarige betrad hij de eeuwige muziektempel. Ik glipte mee in zijn kielzog op weg naar de beste plaats. Strategisch tussen de boxen en vijf meter van het podium voor optimale visualisatie. De klanken deden hem bewegen als een neger, de wereld om hem heen werd een andere, zelfs de blinde man was hier getuige van een synapsis, de chromosomen van Nol en Jimmy waren verwikkeld in een hevige paring. Met mijn typsy lief aan mijn zij wilde ik hem danken voor zijn uitnodiging maar er was geen doorkomen aan. Hier werd op een andere wijze gecommuniceerd maar wij begrepen elkaar. Wat anders kon ik doen dan mijn ook rijkelijk met zwarte invloeden bedeelde dushi aan te bieden aan de negerman in het lichaam van een West Germaanse plattelander? Als een bronstige jonge impala stond zij zich niet veel later warm te rijen tegen zijn ritmisch bewegende Baobab. Of het mijn lief was die hem aanvuurde of zijn liefde voor de man zelf, wie zal het zeggen, feit blijft dat ik dankbaar ben dat ik getuige was toen Nol met volle erectie een hand gaf aan zijn idool Jimmy Cliff en de man in zijn enthousiasme haast van het podium aftrok. schreef Kiers om 01:08 PM [link] Thursday, August 28, 2003stokjeOoit, op een inspiratieloze zomermiddag waarschijnlijk, heeft een onverlaat het onzalige idee gebaard om een 'mp3-shuffle'-stokje te starten. Je grijpt je favoriete mp3-spelert, zet de schuif op 'shuffle' a.k.a 'random'. Vervolgens ga je de eerste 10 plaatjes noteren op je weblogje. Ik begrijp het niet. Wat is daar leuk aan? Zo van: 'Kijk mij toch eens man van de wereld zijn: ik draai de snoeiharde metaalband 'Spitting Cunt', bekend van chaotische optredens waar ze veelal bloedende varkenskoppen in het ongecontroleerd beukende punkerspubliek schoppen. Al die hanekammen onder het orgaanweefsel. Lachen!' Zo van: 'Ik heb hier die zeldzame bootleg van Kurt Cobain liggen, uit de periode dat zijn moeder hem met pistool tegen de slaap dwong tot nachtelijke lik-sessies en weet je wąt? Mijn shuffelaar spuugt maar liefst 2 nummers daarvan uit! Ben ik het niet afgrijselijk waard om mee bevriend te zijn?' Of: 'Laat ik eens de schizofrene dorpsmongool uithangen. Ik copy-paste een mix van nummers, variėrend van Sesamstraat en de Leidse Sleuteltjes, via 'Siouxy and the Banshees' en Iggy Pop (in zijn magere tijd), tot het zwaardere liefdesverdriet van Richard Wagner en het pianopandemonium van Fré Chopin.' Enfin. Ik kreeg het stokje van Roer. Van mij mag het ding doodbloeden. U kent mij niet als spelbreker dus ik schuif dat ding door naar de eerste die het hebben wil. Reageren hieronder als u dat bent. 1. Eva Bruin - Adolf, loop toch niet zo snel (overwinningsmars) 2. Henk Wijngaard - Met de vlam in mijn pijp 3. Femke Halsema - Kom kijken. Er ligt iets geks in het toilet 4. Manuela Herb - Jacques 5. William Kalumba - Business Proposal 6. Gorg - Ooit was ik een wildplakker (RockaRolla voor de werkschuwen) 7. de Lipperboys - Bommen op Glanerbrug 8. Shoarma Shalom - Dat is dan 11 euro (Gretta-mix) 9. Rob Oudkerk - Ik ben een zwakzinnige geitenneuker 10.bicat & Kiers - To all the girls I've loved before (duet) [update]: Het stokje werd ontvreemd door onze twentsche broeders van 'de Baasjes'. schreef bicat om 05:16 PM [link] Wednesday, August 27, 2003Twee jaar later"Auw!" "Wat?" "Ja. Wat denk je..." "Moet ik stoppen?" "Nee. Oeh. Nee. Wacht" "Ja, eh..." "Ja nou, sorry, het trekt een beetje, maar dat is jouw schuld niet." "Is het te droog?" "Neeneenee, het is haar ofzo. Denk ik." "Laat maar dan..." "Nee! Nee! Wacht, blijf nou in me!" "Ja maar dat doet toch zeer?" "Niet als je je niet beweegt..." "Nou, eh, daar vind ik dan verder niet zoveel aan..." "Even nog." "Mag ik dan wel even wat makkelijker gaan, eh, hangen?" "Voorzichtig." "Au. Godver, kutbed." "Dit is voor mij ook niet zo heel lekker, met je elleboog daar. Dat is mijn linkerborst." "Sorry! Ik ben niet zo handig als hangjongere..." "Huh?" "Grapje..." ... "Het lijkt net of ik minder van je voel." "Nou, dat kan dan, dat de spanning wat afneemt." "Want?" "Eh. Dat als een soort kurk ongemakkelijk op en in je hangen niet zo, ja, opwindend is?" "Jézus! Jullie kunnen écht alleen aan neuken denken!" "Ja ik zit er ķn Christien! Dan is het neuken, of niet." "Een beetje intimiteit! Is dat nou teveel gevraagd?" "Hebben we daar mijn erectie voor nodig dan?" "O nee, da's waar." ... "Is er nog wat op V8?" schreef Hoof om 08:05 PM [link] Dikke Jongen 6 - "How to screw... up" In zijn eenzame bestaan, dat bij Dikke Jongen nu alweer 33 lange jaren vruchteloos ademhalen omhelst, doet Dikke Jongen net als iedereen verwoede pogingen zich voort te planten. U zult mij niet horen zeggen dat de wereld een betere wordt als Dikke Jongen zich weet voort te planten en daarom ben ik het lot dankbaar dat Dikke Jongen nog geen dame heeft gevonden die haar DNA met dat van Dikke Jongen wil laten versmelten. Maar daar waar voortplanting voor Dikke Jongen een te hoog gegrepen wensdroom blijkt, is het nog steeds zo dat ook Dikke Jongen probeert een vrouw te strikken voor langduriger intiem contact. Het blijft tenslotte prettig om op regelmatige basis geliefkoosd te worden, nietwaar? Maar Dikke Jongen is niet in staat een vrouw aan zich te binden. Ondanks verwoede pogingen in die richting blijkt dit keer op keer een onneembare zeephelling voor Dikke Jongen. Dikke Jongen kan al blij zijn als hij zijn zaad meer dan driemaal in dezelfde akker mag planten. De voorbeelden zijn legio waarbij de gesprekspartners van Dikke Jongen zich schielijk omdraaien en wensen nooit met hem in gesprek waren geraakt. Gelukkig voor de entertainmentwaarde van mijn eigen leven kunnen hele boeken worden volgeschreven over hoe Dikke Jongen de meeste zoniet alle van zijn dates verneukt. Een groot analyticus hoef je niet te zijn om Dikke Jongen te omschrijven. Dikke Jongen die, 1) altijd en alleen maar over zichzelf praat. 2) altijd complete onzin uitkraamt omdat zijn informatie over de buitenwereld uitsluitend wordt geleverd door Cartoon Network en V8. 3) zijn interesses in zichzelf ook nog eens beperkt tot "of zijn haar wel goed zit" maar minder tot "hoe dik zijn buik is gegroeid". En overigens nog steeds groeit. Dikke Jongen, met wie wij in een verloren moment eens op stap gingen. Met twee vrinden zat ik opgescheept met Dikke Jongen en gevieren stapten wij op de zondagmiddag c.q. borreluur een grote kroeg binnen. Zondagmiddag, kroeg in een park van een grote stad, semi laid-back in de lome nazomerse dagen. Wij, van gemiddeld postuur, zien rechtsachterin een dame zitten met opmerkelijke lichamelijke kenmerken. Zoals grote borsten, grote ogen, lange zwarte haren, een gulle lach en zeker 1.80 schoon aan de haak. In een oogwenk het mooiste meisje van de kroeg en daarmee op slag onbereikbaar voor ons, wij van gemiddeld postuur. De wet van Julio Iglesias schrijft voor dat het mooiste meisje uit de kroeg niet de aandacht waard is en omdat het bovendien een laid-back zondagmiddag is, verdiepen wij ons meer in het bokbier en elkaar dan in het mooiste meisje van de kroeg. Af en toe checken wij of Dikke Jongen nog ademhaalt en gelukkig geeft Dikke Jongen een teken van leven. Hij knippert met zijn ogen nu hij met open mond naar het plafond zit te staren omdat hij onze verhandelingen over normale intermenselijke contacten niet kan volgen. Een gevolg van zijn gewijzigde genstructuur. Voor de snelheid in dit verhaal doen wij hier een kleine time warp. Wij zijn een aantal bokbieren later maar nog steeds in dezelfde kroeg. Hier en daar het toilet bezocht, hier en daar de ogen de kost gegegeven, wat gebabbeld en het onvermijdelijke plateau met vlammen en kaasjes leeggegeten. Alles gaat goed totdat wij Dikke Jongen naar de bar sturen omdat de bestelling nu wel heel lang op zich laat wachten. Tsja, wie anders dan Dikke Jongen kan beter bier halen? Los van de pikorde is het nog steeds zijn onbeholpenheid met alcohol in welke vorm dan ook die maakt dat hij hier dient te dienen in de hoedanigheid van het halen van drie bokbier en een cola. Alles gaat goed totdat we merken dat ook Dikke Jongen op zich laat wachten. Verdomme, kan hij nou helemaal niets? Ik neem poolshoogte aan de bar en tot mijn grote ontsteltenis staat Dikke Jongen, verdomme godsgloeiende waarom hij weer, met het allermooiste meisje uit de kroeg te praten. Inderdaad, die met de opmerkelijke lichamelijke kenmerken. Zoals grote borsten, grote ogen, lange zwarte haren, een gulle lach en zeker 1.80 schoon aan de haak. Bovendien is Dikke Jongen ons bokbier geheel vergeten. Het zou hypocriet zijn hem vandaag ongelijk te geven en daarom introduceer ik mij op verfrissende wijze, wijs Dikke Jongen op zijn bierhaalverplichtingen en neem handig het gesprek over. Ik vind uit hoe Imelda, want zo heet ze, in gesprek is gekomen met Dikke Jongen: zij; "heee, hallo, ben jij alleen?" hij; "nee, ik ben met drie van mijn beste vrienden hier". zij; "nee, dat bedoel ik niet. Heb je een vriendin?". hij; "eeeuh... nou nee". Waarop zij Dikke Jongen een bier had aangeboden. Mijn mond viel open maar dat was meer om haar mate van bijdehand wezen. Mijn mond viel niet open omdat het Dikke Jongen overkomt. Het overkomt Dikke Jongen namelijk geregeld, hoewel vaak minder direct dan Imelda vandaag bij hem deed. Imelda, met haar borstomvang van megalomane proporties, wier naam ik, discreet als ik ben, voor dit verhaal heb gewijzigd. De telefoonnummers uitgewisseld is het drie dagen later woensdag als Dikke Jongen met een enorme koelbox in de auto naar Imelda rijdt. Met de meest verse vissen, de mooiste sake, heerlijke Japanse soyasaus en een bubs andere sushi-lekkernijen. Waar maak je dat nog mee? Dat een kerel bij je thuis de lekkerste hapjes in elkaar komt zetten? Eerlijk is eerlijk, de man kan koken. Hij heeft alleen niemand om voor te koken. En hangt daarom meestal verveeld met een zak chips onderuit. Dat was de woensdag en donderdag mochten wij uitvinden dat er "een vette wip aan zat te komen". Vrijdag is desastreus want Dikke Jongen zit om 01:00am in zijn eentje in zijn eigen huis naar het testbeeld van de televisie te kijken. Na een bioscoopje met Imelda die na de bioscoop ook in haar eigen huis zit. Het verhaal vertelt niet of zij ook naar het testbeeld van haar televisie keek. En als vrijdag desastreus is dan is zaterdag de absolute crash. Het vrijdagbioscoopje wordt dunnetjes overgedaan door het aanstaande liefdeskoppel. Als ik zaterdagavond de woonkamer betreed, vind ik het duo gescheiden op twee verschillende stoelen in de kamer. In plaats van de bank samen te delen. Ik word overvallen door de tot schreeuwnivo opengedraaide Dolby Surround stereoinstallatie van Dikke Jongen die nu is aangesloten op de televisie. De imponerende uitleg van Dikke Jongen aan Imelda blijft mij bespaard maar ik zie het voor me hoe zij beleefd luistert naar de presentatie in monoloogvorm van zijn technische kennis. Ongetwijfeld zonder interrupties heeft hij haar uitgebreid, luid en duidelijk met zijn te domme en te lage stemgeluid eerst verteld hoe hij de beste stereo voor de beste prijs in de beste zaak in de stad heeft gekocht. Daarna heeft hij haar verteld welke stekker waar in moest en vervolgens dat hij een betere technische oplossing wist en ter verduidelijking heeft hij een kleine stekkerverwissel-demonstratie gegeven. Ook heeft Dikke Jongen in de videotheek met zijn grote bek alle drie de films uitgezocht en dat zijn vervolgens een slechte schietfilm, een nog slechtere schietfilm en Terminator Deel 28. Of zoiets. Imelda zit op haar stoel met grotere ogen dan normaal en ik ontwaar een vragende blik in mijn richting. Als de slechte schietfilm is afgelopen vraag ik of Imelda thee wil drinken en Dikke Jongen drinkt mee. Ik bedoel te zeggen het kost nu niet eens moeite om het leiderschap over te nemen. Ik zeg dat ik het een prettige zondag heb gevonden in de kroeg toen wij haar voor het eerst ontmoetten, vraag of de sushi lekker was en raak geļnteresseerd in haar beroepsmatige bezigheden. Onderwijl kost het mij de grootste moeite niet al te opvallend haar benijdenswaardige proporties op waarde te schatten. Ik vind uit dat Imelda een protege is van Marco Bakker, dat zij op professioneel nivo een zangcarriere aan het opbouwen is en dat zij overdag typiste is. Daar ligt niet haar ambitie maar er moet toch brood op de plank, nietwaar? En zie hier, binnen tien minuten zit het mooiste meisje uit de kroeg van nog geen week geleden bij mij in de woonkamer op haar praatstoel. Af en toe checken wij of Dikke Jongen nog ademhaalt en gelukkig geeft Dikke Jongen een teken van leven. Hij knippert met zijn ogen nu hij met open mond naar het plafond zit te staren omdat hij onze verhandelingen over normale intermenselijke contacten niet kan volgen. Een gevolg van zijn gewijzigde genstructuur. De lijdensweg voor Dikke Jongen duurt zo lang Imelda en ik het willen laten duren en dat is op de kop af een uur. Ik heb ontdekt dat het mooiste meisje uit de kroeg een heel interessante dame is en niet om haar uiterlijkheden maar om wat zij doet en hoe zij in het leven staat. Ook weet Imelda te melden dat ik meer in haar geļnteresserd lijk dan Dikke Jongen en ze vindt het opvallend dat hij zo vaak over zichzelf praat. Mijn verplichtingen liggen na het aangenaam samenzijn elders en ik groet haar, bedank haar voor het leuke gesprek en laat met een knip in mijn vingers Dikke Jongen wakker worden uit zijn hypnotische sociale vacuüm. Daarna verlaat ik de kamer, ik hoor morgen wel hoe het afgelopen is met die twee. Op zondagochtend brengt Dikke Jongen het slechte nieuws. "Godverdomme kutwijven, sta ik me daar uit te sloven met sushi voor d'r, zegt ze dat ik altijd en alleen maar over mijzelf praat, alleen in mijzelf geļnteresseerd lijk en nog te jong ben voor een serieuze relatie. Godverdomme, dat snap ik nou niet hč, sta ik me daar uit te sloven met al die sushi". schreef Kiers om 12:44 PM [link] Tuesday, August 26, 2003de dobberHij passeert een visser langs het kanaal en informeert naar de bijtlust, warm en zacht de visser kijkt om zonder geluid, maar lacht 'tot U langs kwam, ving ik ze allemaal' 'Ik wist het', sprak de Passant non-verbaal 'dees' kennis was onder Mijn van dag en nacht want Ik ben pijn, orgasme, vreugd, traan en lach het leven dat Ik bepaal; rijk of schraal' 'maar waarom, oh Heer, doet het leven zoo zeer en behamert het mijn geslacht zo woest mijn Waarde, ik trek de bitt're pijn niet meer..' met een schaterlach legt de Heer zich neer de vrager zeer stemmig, Hij innerlijk koest 'dąt', zegt Hij dan, dąt merkt u wel n'andren keer' schreef bicat om 04:33 AM [link] Sunday, August 24, 2003Donkere gangenHij had al eerder het gebroken huwelijk van zijn moeder de schuld gegeven van het gedrag van zijn broer en hemzelf. Bovendien wist hij niet of Fons wel zijn echte broer was. Moeder Spooren had in een dronken bui wel vaker een ruwe zeeman van de Wallen mee naar huis genomen na het werk. Niet zelden was zij daarna in elkaar geslagen en beroofd van haar zuur verdiende centjes die avond. Het liefst was hij wetenschapper geworden en had hij dagen achtereen in een schimmig laboratorium staan kijken naar de ontwikkelingen van zijn laatste experiment. Helemaal alleen, zonder collega's een griezelig experiment uitvoeren naast zijn eigenlijke werkzaamheden. Dat leek hem wel wat. Zijn sociale omgeving had hem in de weg gestaan maar het IQ had hij wel. Daarom was hij maar tuinder geworden zodat hij vaak alleen zijn eigen gang kon gaan in een donkere en plantaardige omgeving. Het buurmeisje van drie straten verderop was deze week voorbij komen fietsen. Blokjes op de pedalen en spekkige beentjes met restanten babyvet verraadden dat zij geen vijf jaar kon zijn. Veel moeite had het niet gekost haar mee te lokken naar de tuinderij. Haar fietsje gedemonteerd in het kanaal gegooid, haar lijkje intact gelaten. Hij had haar zachtjes gewurgd en met de billetjes omhoog begraven. In de grote composthoop met zwarte aarde zat zij op handen en knietjes verstild. Twee weken had hij de tijd om een beetje aarde van haar billetjes te vegen en zijn zieke penis in te brengen. Daarna zou zij zover zijn verteerd dat de schimmelige vochtafscheiding ook hem teveel zou worden. schreef Kiers om 06:26 PM [link] |
 
|
