|
Friday, August 27, 2004Het beenIk was op de terugweg. Twee weken vakantie hadden mijn haren gebleekt en mijn huid gebruind. Ik genoot met volle teugen van de autorit. Niet over de péages maar over de Route National. Elke berg, elke heuvel, iedere bocht nam ik alsof ik nog nooit iets anders gedaan had. De motor maakte een prachtig geluid, de turbo floot en als ik mijn voet van het gas haalde, een doffe knal uit de uitlaat. De toerenteller had er zichtbaar plezier in en met twee handen aan het stuur maakte ik kilometer na kilometer. Een schok. Een heerschap in een VW golf gti van het type 1 klampte aan. De lul reed terwijl zijn linkervoet op het dashboard lag. Een irritant mannetje. Wat dacht ie nou? Dat ie me bij kon houden? Ik deed er een schepje bovenop en nam de volgende bocht wat harder. Ik schrok een beetje van de snelheid in de bocht en nam gas terug. De VW zat nog steeds achter me. En het mannetje, het type eikel, had nog steeds zijn voet op het dashboard. Dit maakte me van binnen woedend. Maar ik zou hem eens wat laten zien. Ik gaf vol gas. De toerenteller steeg en ik verwijderde me langzaam van de VW. Zo! Dat zal hem leren. Ik was tenslotte degene die regelmatig kartte en een behoorlijke wagenbeheersing had. Bij mijn eerstvolgende rempunt had de hufter mij al weer bijgehaald. Ik kookte van binnen. Nog steeds die zweetpoot van hem op het dashboard. Totale vernedering. Dit misbaksel probeerde mij in te halen op een weg waar dat helemaal niet kon. Hij deed het toch. Hoe ik ook gas gaf, hij bleef naast mij. Met zijn voet omhoog. Na een paar seconden naast elkaar kwam er een tegenligger aan. Instinctief ging ik van het gas en de Golf dook mij voorbij. Alles binnen in mij deed me pijn. Ik was woedend. Ik kookte. Die klootzak was niet aan de kant gegaan terwijl hij het meeste gevaar liep. En ik, eikel die ik ben, deed dat wel! Nu deed hij het iets rustiger aan. Ik dook hem zowat in zijn bumper. Ik wilde deze vent lynchen. Toen ik een poging deed om hem in te halen gaf hij gas bij. Ik zat naast hem en probeerde hem voorbij te gaan. Toen ik langzaam naast hem kwam had ie nog steeds z'n voet op het dashboard. Shit! Een tegenligger. Ik gaf eerst gas maar die tyfuslijer deed hetzelfde. Ik had die klootzak net gered en nu moest ik vol op de rem en achter hem aansluiten. Kwaaier kon ik niet worden. Ik had mezelf allang niet meer onder controle. Ik zou hem hoe-dan-ook pakken. Het liep anders. Op een bochtig stuk ging de lul harder. Hij liep langzaam bij me weg. Ik zocht iets naast me op de stoel wat er niet lag om hem de indruk te geven dat ik m'n best niet deed. Ik pakte m'n telefoon en deed net alsof ik belde. Zo lul! Ik bel dus het is logisch dat je op me uitloopt want ik doe helemaal niet mee! Het deerde de Golfrijder allemaal niet. We waren nu aan de top van een berg. Nu kwam de afdaling. Ik had mijn telefoon weggelegd en was weer vol aan het rijden. Eindelijk liep ik wat op hem in. Die smerige trainingspakpoot lag nog steeds op het dashboard. "Tuurlijk jongen." Zei ik in mezelf. "Haal vooral die kutpoot van je niet van het dashboard en verneder me maar. Maar nu ben je van mij!" Op een steile lange helling naar beneden zag ik mijn kans schoon. Hij reed rechts langs de rotswand en ik moest er links voorbij zien te komen. Hier was mijn auto sneller. Mijn auto was sowieso sneller daarom fokte ik me zo op. Ik gaf geen richting aan maar ging toch naar links. Ik zag 120 op de teller staan. Mijn voet bleef vol op het gas staan. Dit was een mooi stuk. 130...140..150...ik haalde hem langzaam in. "Ja, laat je poot daar maar liggen, zak, nu piep je wel anders. Met 160 zat ik naast hem. Het moet een eng gezicht geweest zijn. Ik met mijn gefrustreerde kop en een enorme snelheid en lullo met z'n poot nauwelijks minder hard. Plotseling schoot ik hem voorbij. Ik keek in m'n spiegel. Hij remde vol. Z'n been lag nu niet meer naast z'n stuur. Ik was hem dik voorbij. Ik had die eikel! "Zo klootzak! Nou zie je wie hier de snelste auto heeft!" riep ik in mezelf. De volgende rechterbocht naderde snel. Paniek. Ik remde voluit. Ik haalde het niet en schoot rechtdoor. Een vreemd gevoel in m'n buik. Mijn auto viel. Ik zag zeker 300 meter lucht onder mij. De man met de Golf stopte waar ik er af gegaan was. Hij liep met twee stokken naar de afgrond en keek naar de plek waar mijn auto in puin lag. Hij schudde zijn hoofd. Hij leunde op z'n stokken en op zijn rechterbeen dat ie nog wel had. "Domage" zei hij terwijl hij zich omkeerde. Dat is me dus net gebeurd. Waar ben ik nu eigenlijk? Het is hier best mooi, weet U dat? Zo vredig en kalm. En wat zitten er hier veel vogels. Eigenlijk gek dat ik het er nog zo ongeschonden vanaf bracht, vindt U niet? schreef Mack om 10:31 AM [link] Thursday, August 26, 2004HeimweeHeimwee. Een verlangen naar iets dat niet meer is en niet meer zal komen. Of een verlangen naar iets dat is maar niet zal komen. Volgens Van Dale: sterk verlangen naar geboortegrond, huis en dergelijke. Heimwee, dat lijkt op heimlich. Heimelijk. Heimwee is een heimelijk verlangen. Zo stil, dat niemand het hoort. Diep in je ogen zie ik het speelse verlangen naar wijsheid. Nog maar zeventien ben je. Je kijkt om je heen en ziet een wereld die jij zo graag wilt begrijpen. Ik wil jou daar gerust bij helpen. Zal ik morgen met je spelen? Ik overhoor je Duits. Morgen tentamen. Heimlich vraag ik je. Geheim, heimelijk of verborgen, antwoord jij. En toen keek je in mijn ogen. Vraag maar, vraag maar, vraag alles wat je weten wilt. Ik leer jou dit leven, vertel jou mijn kennis die ik bezit. Nee, je hoeft niet te betalen, het geeft mij al voldoende deugd. Wacht. Toch. Als het even kan. Mag ik een beetje van jouw jeugd? Ik heb heimwee naar jou, als je naast me staat. schreef Michiel om 10:36 AM [link] Wednesday, August 25, 2004Jokerde invallende duisternis slentert gramstorig, of zwaarmoedig door straten, over pleinen van een dorp met een put in het midden haar donkere armen tasten in de huizen graaien in portieken grabbelen en grissen op zoek naar pasgeboren wijl het daar wiegt en sterft onder 't één, of hooguit vijftonig trekorgel wordt beneden voor 't vonkend haardvuur ontiegelijk vals geklaverjast de roem zwaait maar wie is de joker? schreef bicat om 12:19 PM [link] Monday, August 23, 2004Bij de slagerHet jongetje dat met zijn vader bij de slager staat kan niet ouder zijn dan een jaar of negen, maar door zijn verveelde en verwende uitdrukking lijkt hij eerder een oud mannetje. Als de slager hem vraagt of hij een stukje worst lust, trekt hij een vies gezicht en vraagt argwanend: 'Worst?' Kennelijk staat dit artikel niet op zijn lijst van eetbare waren die gedomineerd wordt door zalmsnippers in bladerdeeg, truffel en gevulde courgette. 'Ja, worst', zegt de slager, die inmiddels een lamme arm begint te krijgen. 'Wat voor worst?', vraagt de piepjonge bejaarde. 'Gekookte worst, vers gemaakt', antwoordt de slager, die steeds meer moeite heeft zijn ergernis te onderdrukken. Het ventje brengt nu met tegenzin zijn lijfje, dat aan alle kanten wappert van de dure etiketjes in de richting van de toonbank en neemt het stukje worst tussen de uiterste toppen van zijn duim en wijsvinger. Hij bekijkt het voedsel alsof het een bom is die ieder moment kan ontploffen terwijl hij het zo ver mogelijk van zijn gezicht af houdt. Nadat hij het enige tijd heeft bestudeerd gaat het licht kennelijk toch op groen en neemt hij een miniscuul hapje dat hij proeft alsof het stront is. Dan klaart zijn ouwelijke gezichtje enigzins op. 'Mwaah, gaat wel..', brengt hij vermoeid uit. Als het kereltje met zijn vader de winkel heeft verlaten kijk ik de slager aan en zeg: 'De jeugd heeft de toekomst.' Hij antwoordt niet, maar achter zijn fronsende wenkbrauwen zie ik hem denken: Het is niet te hopen. schreef Spencer Brandsen om 11:24 AM [link] Sunday, August 22, 2004Types - De Indonesische...van die types die op fragiele zomersandaaltjes lopen. Dun gevlochten leren vetertje om haar lichtbruine kuiten. Mooie achillespees en zachte haarloze benen die verdwijnen in een spierwitte katoenen wijde zomerse broek. Ach, als ik toch eens mee mocht omhoog. Slanke bruine benen tekenen zich af als de wind met haar speelt. Heerlijke Indonesische kadetjes, kleine bapoa's moet ik zeggen. Een streepje bruine buik is zichtbaar. Natuurlijke Oosterse slankheid in haar strakke doorschijnende kanten shirt met goddellijk B-cupje stevige parmantigheid. Lang zwart haar glimt mij een zoete orchidee tegemoet. Dan steekt zij een sigaret op en snauwt iets in plat Amsterdams. schreef Kiers om 12:15 PM [link] |
 
|
