|
Saturday, August 23, 2003Zaalvoetbal"Ja verdomme Paalsma!; ik riep toch nog: 'in je rug!?' Luister je niet? Coach ik je nu wéér voor de kat z'n kruis?" Zijn stem sloeg over. Het was Marnix menens. De hele avond, maar ook vele weken daarvoor nam hij de ploeg al op sleeptouw. Na de nederlaag tegen FC de Buisonjé begin juni ging het bergafwaarts. Er werd nog wel een keer gewonnen van M.Z.V '01 maar die ploeg stond sinds oprichting al stijf onderaan. En terecht. De spelers van dat zaalvoetbalteam beschikten zonder uitzondering over fikse bierbuiken, en de spelers van z.v. Bicat stonden bekend om hun discipline van KGB-niveau als het om trainingsarbeid ging. Wasbordbuiken-galore 'and all that'. Op één-derde van het seizoen leek het al een verloren jaar te worden. Sinds de blessures van Dick T. (verbrijzelde nier) en Bewegende (kniegewrichtverstarring) worstelde de ploeg met vorm en souplesse. Driehoekjes, één-twee'tjes, kaatsen en steek-passes.... het lukte gewoonweg niet meer. De bal springt weg op het scheenbeen, tegen een witte knie of gewoon over de zijlijn. Onbegrip speelt centraal. De accuratesse lijkt zoek. Tijdens een blessurebehandeling van een ongelukkige tegenstander die getroffen werd door de steenharde elleboog van Paalsma. Een onschuldig ogend kopduel. Al moest de doelman van de tegenpartij nog uittrappen. Marnix nam Kiers onder vier ogen. "Kiers, ouwe stofzuiger van me. Het gaat niet goed. Familie verspeelt de ballen als een ongestelde Seiss-Inquart, Paalsma loopt te schoffelen maar vergeet het collectief, Bicat trapt geen deuk in een pak warme Bona... We moeten iets doen, Kiers." Kiers, enigzins afgeleid door de Zweedse volleybalploeg die de sportzaal na deze wedstrijd had afgehuurd en ter voorbereiding de tribunes besopten, keek Marnix opeens recht in zijn ogen. "Nix, we gaan het over een andere boeg gooien". Kiers' ogen flonkerden een vervaarlijk blauw. "Jij pakt de linkerflank, ik neem de rechterflank voor mijn verantwoording. Ik stel voor om Hoof het centrum voor zijn rekening te laten nemen." Zelfverzekerd keek hij naar twee in-smashende volleybalstertjes met nauwsluitende blauwe broekjes. "Kiers; onbespoten malloot. Als we Hoof uit de zone halen kunnen we net zo goed gelìjk stoppen. Hij heeft de techniek van een aardappelrasp maar hij is wèl bloedjesnel... En dat hebben we nodig tegen die bruine pijlen van Bunga", schudde Marnix het bezweette hoofd. Hij spoot wat Energie-drank in zijn droge keel; een druppeltje gleed langs zijn mondhoek via de stoppelige kaaklijn achter het goud-zilveren z.v Bicat-shirtje. Even zwegen ze. Bicat kwam puffend bij het tweetal staan. "Mannen; we gaan het anders doen. Ik pak die aanvoerder met dat Simon Tahamata-uiterlijk, Kiers gaat bij die lange dunne staan en Marnix vult de vrije rol op het middenveld. Hoof blijft de gaten dichtlopen en de rest laten we ook even zoals het is nu. Akkoord?" Bicat draaide zich om, schikte de aanvoerdersband en zette even kort aan in de richting van de afgeladen tribunes. Kiers keek Marnix aan, wiens aangezicht in ras tempo verpurperde. De aders op zijn voorhoofd stonden op barsten. "ALS JIJ GODVER...", Kiers drukte zijn eeltige hand voor Marnix' mond. "Nix, pik. Laat hem nou maar voor de sponsorcenten zorgen; wij zetten hier de lijnen uit... en dat zijn er nogal wat in zo'n sporthal." Marnix grimlachte. "Na de wedstrijd, Edje... gaan we praten. Jij, Bicat en ik". schreef bicat om 02:31 PM [link] Thursday, August 21, 2003Vertellen"De grotemensenwereld is vol gevaren Schinkeltje", sprak Pinkeltje. Het mannetje had de afgelopen week veel geleerd van zijn avonturen. Hij was blij en opgelucht dat hij eindelijk thuis was." Mamma klapt het boek met een lichte glimlach dicht. "Ik moet je eigenlijk iets vertellen Hubert." Hubert werd een beetje koud van binnen. Zoiets had mamma nog nooit gezegd. En zo had ze ook nog nooit geklonken. Even dacht hij om net te doen of hij van de slaap zijn oogjes bijna niet meer open kon houden. Maar daar was Huub eigenlijk ook te nieuwsgierig voor. "Net als Pinkeltje ben jij toch ook heel blij om hier te wonen?" Hubert knikte, hij werd gelijk een beetje bang. "En je weet dat pappa en ik heel veel van jou houden, toch?" Hubert knikte, hij was nu bang dat mamma iets ging vertellen waar hij om zou moeten huilen. "En je weet wat mamma je verteld heeft over hoe baby'tjes gemaakt worden?" Hubert luisterde heel goed, maar zijn gedachten botste aan alle kanten tegen de binnenkant van zijn hoofd. "Mamma heeft, toen ze nog jong was, ook een keer een baby'tje gekregen, en daar was ze heel blij mee." Het begon al wel wat ingewikkeld te worden voor de kleine Huub. "Dat baby'tje had natuurlijk wel een pappa die er voor gezorgd heeft dat er een vruchtje in de buik van de moeder ging groeien. Maar die pappa wilde niet voor dat kindje zorgen. Hij vond ook dat mamma misschien iets duidelijker had moeten vertellen dat bij het kroelen de zaadjes gewoon bij het eitje konden komen." Hubert begon wat onrustig te schuiven. Hij was wel heel bang-benieuwd waar het allemaal naar toe ging. "Dus toen dat kindje werd geboren was ik wel heel blij, maar ook een beetje alleen. Pappa was er toen nog niet bij." Het flitste door Huub's hoofd dat pappa dus helemaal zijn pappa niet was! "Toen ik hem later tegenkwam ben ik heel veel van hem gaan houden en heeft pappa er voor gezorgd dat jij toch officieel zijn kindje werd." Huub ademde zwaar. Hij probeerde te bedenken wat het betekende wat zijn moeder net zachtjes zei. De pappa die hem soms heel hard sloeg was dus zijn vader niet! Maar wie dan wel? Mamma sprak rustig door. "Maar pas is mamma gebeld door de politie, over de meneer van wie zijn zaadje jij bent gemaakt." Hubert voelde zich alsof er een brandkast op zijn borstkas was gezet. Hij hoorde bijna niet wat moeder met haar zachte stem uitlegde. "De meneer van de politie vertelde dat Mark, zo heette je biologische vader, zoals dat heet, blijkt een hele erge slechte man te zijn die grote en kleine mensen heel veel kwaad doet." Hubert stopte met proberen te begrijpen. "En Mark is heel goed onderzocht, en nu blijkt dat hij er zelf niks aan kan doen, het zit in zijn hoofd." "Mmm." probeerde Hubert de stilte te doorbreken. Hij wist niet waarom moeder twijfelend zweeg. "Dus wat ik je wilde vertellen... Dit is de laatste keer dat je hier in dit huis slaapt. Morgen word je opgehaald door een meneer of mevrouw van een speciaal huis waar je mag gaan wonen. Pappa en mamma vinden het een beetje te gevaarlijk worden voor je zusje. We waren juist zo blij met ons gelukkige gezinnetje, en dan horen we dit! En dat is natuurlijk helemaal niet leuk voor ons." Huub dacht niet dat hij het goed had gehoord. "Maar je weet dat we heel veel van je houden hè? En als je over drie weken zes wordt sturen we je natuurlijk wel een mooi cadeautje." Huub hoopte dat hij te moe was geweest om zijn ogen open te houden. schreef Hoof om 01:19 PM [link] Wednesday, August 20, 2003Dikke Jongen 5 - "Nog immer geen tekenen"Nu het weer een beetje aan het afkoelen is, heeft Dikke Jongen zijn koelkastbezigheidstherapieproject afgerond. Geen enkele verbazing zal zich van de trouwe lezers van de avonturen van Dikke Jongen meester maken want zelfs de grootste analfabeet is reeds geheel op de hoogte van de transparante persoonlijkheid van Dikke Jongen. Vijf dagen geleden stond Dikke Jongen op en luisterde aandachtig naar het weerbericht van het KNMI. Ongevraagd luid en duidelijk voor iedereen die dat horen wilde en niet horen wilde, kon Dikke Jongen melden dat het weer aankomende vijf dagen goed zou zijn om aan zijn koelkast te werken. Gelijk de vervlogen vruchtbare periodewisselingen van zijn moeder, stroomde er weer energie in de lendenen van Dikke Jongen en maakte hij zijn project af. Geheel volgens de reeds eerder beschreven verwachting binnen een periode van vijf dagen. Wat er vervolgens met de opgeknapte lichtblauw-metaalkleurige bolle Bosch koelkast met gevoeglijk trendy uiterlijk gaat gebeuren, blijft de grote vraag. Voorlopig staat het ding in de woonkamer zwaar nutteloos te wezen, geheel vallend binnen de definities van "eindprodukt van bezigheidstherapie". Affijn, waar zijn wij inmiddels in onze live soap over Dikke Jongen? Wij zijn inmiddels aangekomen in aflevering 5 waarin Dikke Jongen nog steeds geen tekenen ontvangt van opbloeiende activiteiten in de evenementen & dance-scene. Zijn pakket gedrukte businesscards ligt haast onaangeroerd op zijn, door snoepgoed en veel suikers bevattende frisdranken, ondergesneeuwde buro. Op zijn kaartje staat de naam van zijn eenmanszaakje vermeld alsmede de bedrijfsfilosofie; "management support". Maar voorlopig lijkt er in het evenementen organiserende Nederlandse bedrijfsleven weinig behoefte aan management support van Dikke Jongen. Sterker nog, de tekenen die Dikke Jongen bereiken, duiden zelfs op afnemende activiteiten op zijn vakgebied. Zo heeft de organisatie van Lowlands te maken met slechts 75% verkochte kaarten van voorgaande jaren. Dat is een daling van 25%. En juist het festival Lowlands is de grote vis voor Dikke Jongen. Op Lowlands geeft Dikke Jongen act de precense met een mobiele supermarkt. Weliswaar niet op "management support"-nivo, maar toch. Maar toch, mag Dikke Jongen zich daar helemaal uitleven op een heftruck en zich een gewaardeerde bijdrage voelen aan allerlei logistieke uitdagingen. Het moet een koude douche zijn voor Dikke Jongen zijn vakgebied op het hellende vlak te zien wegglijden. Net nu hij de sprong in het diepe waagt, blijkt het zwembad dieper te worden. Maar wat voor alle hippe travestieten, gekleurde homo's en lesbiennes, Breezersletjes en andere Rode Puma's en gele skibrillen dragende laatste trendvolgende nitwitz allang duidelijk was, zag Dikke Jongen pas toen hij zijn visitekaartjes had gedrukt: de evenementen & dance-scene zit barstensvol. Elke week is er wel een Dancevalley, Black Edition, White edition, BeachBop, Gayparade en noemt u ze allemaal maar op. Dat maakt de spoeling qua werkgelegenheid erg dun in deze scene waar het alleen maar slechter lijkt te kunnen gaan vanaf hier. Wat eens te meer aangeeft dat Dikke Jongen dommer is dan alle gepiercde op festivals rondhuppelende fancy drankjes drinkende leeghoofden bij elkaar. Dikke Jongen, de man zonder vrienden, zonder vriendin, zonder baan en binnenkort zonder bankrekening. Hoewel, er gloort een klein beetje hoop aan de asgrauwe horizon van Dikke Jongen. Uit pure verveling en ellende heeft Dikke Jongen cocktails mogen shaken in een trandtent. Weliswaar werden de cocktails niet op "management support"-nivo geschud maar misschien wordt het zijn volgende bezigheidstherapie. En met een beetje mazzel ook nog een betaalde. schreef Kiers om 06:50 PM [link] Frans Dat was een jongen, niet bepaald klein van stuk. Maar iedereen noemde hem 'Fransje'. "Het is Frans!", mauwde hij dan telkens; quasi verongelijkt. Eigenlijk roestte het hem allemaal aan zijn reet. Op dat moment. Maar na school fietste hij zo hard als hij kon naar het kleine huisje achter de volkstuintjes. Daar woonde zijn Opa. Tot voor een half jaar geleden. Voor zijn dood was Opa zijn beste vriend geweest. Hij begreep Frans. Voelde Frans zich verdrietig dan maakte Opa hem weer aan het lachen. Zongen ze samen een visserslied, of speelden ze 'knokkelrammen'. Achter het kleine huisje stonden een paar eiken. Daar leer Opa Frans hoe hij kon fluiten op een eikeldopje. Opa wees Frans de vogels en noemde ze bij naam. Opa vertelde over vroeger. Over de oorlog en zijn detentie in werkkamp Emmerich. Opa. Frans was wel eens verdrietig, en dan vleide hij zich tegen Opa's magere schouders. "Hitler's beste vrienden heetten Frans; je hebt een prachtnaam", loog hij dan. Opa. Op een respectabele leeftijd is hij gestorven onder een vrachtwagenwiel. Frans bewaart zijn platte zegelring in een oud juweliers-doosje. Hij kijkt er elke avond eventjes naar. Dan ruikt hij de griesmeel; ziet hij de damstenen weer schuiven. Ach Franske. Zijn jeugd verliep niet bepaald voorspoedig. Hij, het 'lulletje rozewater' op school. Altijd als laatste gekozen bij de gymnastiekles. Tjah. Bleke harses, knokige rotkop. De andere kinderen zagen dat en duldden geen hypocrisie. Och; hij legde zich erbij neer. Geen keus. Hij had zijn boeken en poëzie om hem te beschermen. Het oude hockeyveld; achter de maisvelden van Boerke Popping. Hij was er graag. Elke middag nadat de zoemer het laatste uur van zijn school bezoemde, fietste hij zo hard als hij kon daar naar toe. Al fietsend stapte hij af; de fiets duwde hij in de richting van dichte bosschages. Hevig zwetend en met de ogen gesloten, vleidde hij dan achterover op het droge gras. Hij rook de natuur, de boeren die het land begierden. Hij luisterde met de adem ingehouden. Luisterde naar de vogels die de lente bezongen. Nog een paar minuten de ogen gesloten. Weemoedig liet hij een bijna-nat scheetje. Ach, wie was hij nu eigenlijk. Wat was hij nu eigenlijk. 15 jaar te vaak een nieuwe Ome bij zijn moeder... Zijn moeder was er ... Godverdomme. Als hij aan zijn moeder dacht... Hij hoorde weer de lege Sherry-flessen rammelen. Piepende tuinhekjes. Het gekir en gekreun in de nachten, vanachter het hout waar hij slapeloos naar staarde. Slapeloos, wekenlang. Af en toe vloog hij tegen de muren van onmacht. Uit frustratie kneep hij soms keihard in zijn pik. Net zo lang tot 'ie niet paars maar zwart zag. Jaloers was hij. Moeders op ouderavonden, moeders aan de kant van een voetbalveld, moeders die hem een guldentje gaven voor goede cijfers op een rapport. Moeders die onhandig door zijn puberende haren strijkten. Shit.... Hij stond op en plukte een kruisbes. Even zijn vleesbezem tussen de duim en wijsvinger misbruiken tegen een gammel berkje. Zo. Naschudden. Leeggezeken. Hij zakte met krakend kniescharnier weer onderuit. Zijn rug strekkend op het gras; onder een dode olm. 'Kra', klonk het omineus vanaf een grenspaal. Een raaf. Of een kraai, daar wilde hij vanaf wezen. Enkele minuten luisterde hij. Naar zijn eigen ademhaling. Naar het zoemen van insekten. Er kriebelde iets in zijn nek; hij sloeg het weg. Hij rolde zich op zijn linkerzij. In het vertrapte droge gras zag hij een soort van kevertje lopen. Ter grootte van een honingdropje. 4 voelsprietjes, 4 pootjes en een schildje op zijn zwarte keverrug. Een dankbaar prooi voor het cadeautje wat hij van Opa kreeg. Een echte Zippo uit Amerika. De naar wasbenzine ruikende vlam hield hij tegen het kevertje aan. Deze begon harder te lopen; in cirkels. Maar Frans was sneller. Dus binnen 3 seconden hield de kever stil. Pardoes. Het schildje scheurde open en Frans zag iets glimmen en borrelen. Frans had maar weinig contact met anderen uit zijn klas. Ze vonden hem maar vreemd. Een zonderling figuur. Hij werd veel getreiterd, zelfs door de docenten. Slechts 1 meisje deed 'normaal' tegen hem. Daphne, ook wel 'Dikke Daphne' genoemd. Zo stond ze bekend in de bovenbouw. Zelf moest hij niets van Dikke Daphne hebben. Ze meurde uit d'r giechel naar bedorven groente. En onder haar oksels maakten grote plekken zwart de aanwezigheid van zweet kenbaar. Hij huiverde weer bij de gedachte daaraan. Languit liggend sluimerde hij nog wat. Een idee schoot hem aan. Geheel onverwacht; het was er de dag niet voor. Dagelijks griste hij een appel mee naar school. Als lunch. En een schilmesje voor het schilletje. Hij haalde het schilmesje uit zijn rugtas. 'Fuck All, y'all', dacht hij vandaag. Een streep, kronkelend en van allemaal kleine rode druppeltjes. De druppeltjes werden snel groter. Het werd ook snel donker. Van tijd en lokatie onbewust begon Frans te beven. Hij verging van de pijn, maar een glimlach lag hem op de mond bestorven toen een boer hem de volgende ochtend aantrof. schreef bicat om 03:26 AM [link] Tuesday, August 19, 2003z.g.a.n.vanaf nu te koop; mijn onschuld want na een seizoen of honderd en een handvol kerstbomen alleen verlang ik al, bij wijze van.. naar een moederkoek op batterijen vanaf nu gratis op-te-halen; mijn liefde omdat na al die trage jaren van één bord stoemp met dikke sju ik al tochtig word, tot lekkens toe.. van een chinese rijsttafel voor twee ter overname aangeboden; mijn libido, want na jarenlange zelfbediening, handkarren, vuistjoggen en naarstig snokken rest mij weinig dan het schenken van mijn pijp aan een willekeurige Maarten schreef bicat om 04:00 AM [link] Monday, August 18, 2003De dans ontsprongenZe heette Heidi maar ze leek in geen velden of wegen op de Alpenkarikatuur. Heidi was van het ranke type en ze leek wat Italiaans in zich te hebben met haar 1 meter zestig. Hooguit. Grote bruine ogen en lang bruin haar en een beetje naïef. Ach, wat heet. Ze was, zeker achteraf bekeken, wat vroeg op zoek naar de vader van haar kinderen. Zoals het een goede vrouw overigens betaamt. Twee maanden geleden kwam ik haar tegen, lopend achter de kinderwagen. Nog geen 25 jaren jong en gelijk een tweeling had ze gekregen en ze stond er alleen voor. Dat wil zeggen, ik zag haar lopen want aanspreken kwam niet meer op in mijn hoofd. Anderhalf jaar voor de geboorte had ze hem voor het eerst ontmoet en het was gelijk raak. Het klikte goed, zij zag in hem de ideale nestverdediger en zij hadden vruchtbare sex. Toen bleek dat hij slechts wilde neuken maar zij een kind van hem, was het over met de relatie. Dat wil zeggen met de liefde want hij betaalt nog steeds alimentatie. Enkele maanden voordat zij hem ontmoette had ik regelmatig sex met Heidi. Geen vruchtbare sex, daarvoor werd ik te geil van haar anus. Als Heidi op haar kleine gebruinde ruggetje lag, met haar lange haren fijn gedrapeerd over het roze zijde, moest en zou ik haar altijd eerst beffen. Het fantastische uitzicht van geharde spenen op parmantige tietjes en een heftig kreunend klein meisje deden mij de zwellichamen maximaal volstromen. Na enkele orgasmen van haar zijde was zij dermate van de wereld dat ik vrij spel had met mijn paarse knop. Gelijk al de eerste keer kon ik het niet laten mijn sjaak een verdiepinkje lager in te prikken. Heidi bood geen weerstand als ik haar enkels in mijn nek legde en in spreidstand gezeten mijn gehele apparaat diep in haar anus inbracht. Bij elke lange penetratie zag ik haar roze bloem openen als een visje dat naar lucht hapt. Haar glimmende clitorus had haar portie al gehad en het was haar vagina die in het luchtledige scheen te smeken om penetratie. Nooit ben ik in haar vagina geweest. Haar anus had een te grote aantrekkingskracht op mijn ejaculaat. Feitelijk heeft haar gelukzalige kringspier gemaakt dat ik de alimentatiedans ontsprongen ben. schreef Kiers om 01:41 AM [link] |
 
|
