|
Friday, August 20, 2004Nooit slim zijn“Kees! Kees!” Ik schrik op. De bar staat vol met lege flessen bier, de asbakken zijn vol. Een sigaret is niet goed uitgedrukt en rookt nog wat na. “Hé, waar zat je met je gedachten man. Kom op, opruimen. Het is drie uur geweest.” Ik laat me van mijn barkruk glijden en pak zo handig mogelijk in elke hand vier lege flessen. Rock & Roll muziek was het. “People say I used to do better, so I guess I´m gonna have to get myself together.” Beer had enkele minuten terug een CD’tje opgezet dat mij deed terugdenken aan het moment dat ik de Rock & Roll leerde kennen. Dat de Rock & Roll mij leerde kennen. Ik groeide op in een warm en gelovig nest. Mijn vader was dominee en mijn moeder gaf godsdienstles op een middelbare school ergens in de buurt. Zodoende had ik tot mijn twaalfde nog nooit kennis gemaakt met andere muzieksoorten dan klassiek. Wat je niet kent, dat mis je niet, en dus had ik een geweldig leven. Twaalf jaar was ik en ik lag in bed omdat ik van mijn ouders moest gaan slapen. Ik was totaal niet moe en luisterde naar de zomeravondgeluiden die via het open raam mijn slaapkamer binnenkwamen. Het geluid van de stad. Nog steeds gaat mijn hard er sneller van kloppen. Ik ontdekte die avond een geluid wat ik nog niet eerder gehoord had. Het was fantastisch om te horen. Ik wist niet wat het was, maar ik vond het geweldig. Rechtop in mijn bed zat ik, om beter te kunnen luisteren. “Going down the line, my head up high, wonder why it´s so hard to feel fine.” Ik begreep er niets van, sprak geen andere talen, maar die woorden, op die melodie. Voor het raam ben ik gaan staan, het was al donker. Ik rook de avond, ik voelde warm tapijt onder mijn blote voeten en ik luisterde naar Rock & Roll. Ik wist niet wat het was, ik wist niet dat dát het was, maar twee minuten later had ik mijn pyjama verruild voor een lange broek en een wollen trui. Via het raam klom ik het balkon van mijn ouders hun slaapkamer op. De bedoeling was vanaf daar te luisteren, maar de drang werd te groot. Wie maakte deze muziek? Het was me snel duidelijk geworden dat het geluid uit de muziekzaal van Café Nieuwpoort kwam en ik wilde dáár heen. Via de regenpijp liet ik mij zakken, klom over de schutting en via de achterdeur liep ik als jongen van twaalf jaar vanachter het podium vandaan de muziekzaal in om te bewonderen waar de roep vandaan kwam. Tien minuten heb ik met open mond verbaasd staan kijken naar de taferelen die op het podium plaats vonden. Het geluid zorgde ervoor dat ik niets anders meer wist dan dat geluid. Geheel afgesloten van de wereld om me heen, van mezelf. Toen was het mooi geweest en werd ik naar buiten gegooid door een grote meneer met een zwart T-shirt met een roos op de achterkant. Ik had de Rock & Roll leren kennen. Één keer heb ik mezelf nog een keer zo laten leiden als toen. Nog maar enkele jaren geleden. Overmand door emoties ben ik naar de plek gegaan waar hij voor het laatst had gestaan. Iemand riep iets naar me. Ik kon hem niet verstaan. Via de regenpijp ben ik weer naar beneden geklommen. Wat zei je? “Jongen, als je nou gewoon die lege kratten hier mee naar toeneemt, dan hoef je niet telkens met die flessen op en neer te lopen. Lekker slim ben je bezig zeg.” schreef Michiel om 01:20 PM [link] Wednesday, August 18, 20044 HavoHet was op de heetste dag van het jaar. Havo 4. Rechts naast me zat Astrid. Astrid was blond, ze had krullen en was gekleed op de hitte. Ik had het goed gezien. Als ze voorover leunde om iets op te schrijven kon ik het zien. Door haar korte mouwopening zag ik haar borst. Een puntige witte borst met bruine tepel. Ik keek om me heen. Niemand zag het. Niemand kon het ook zien. Deze les was haar borst voor mij alleen. Ze bukte weer voorover. Weer dat prachtige gezicht. Ik had nog nooit een borst van een meisje zo dichtbij gezien. De wiskundeleraar schreef op het bord. Astrid schreef mee. Ik deed alsof ik schreef maar keek alleen maar onopvallend opzij. Nog een half uur duurde deze les. Astrid ging rechtopzitten en belemmerde zo mijn uitzicht. Even keek ze opzij. Had ze mij gezien? Ik schrok en keek in m'n schrift. Ik voelde mijn gezicht kleuren. Astrid leunde weer voorover. Ze leek ook te blozen. Ze moest gezien hebben dat ik keek. Vanuit mijn ooghoek voelde ik haar kijken. Angstig keek ik strak voor me uit. Ieder moment vewachtte ik nu een verontwaardigde verbreking van de stilte. Ik was in paniek. Ik moest ontkennen anders zou ik voor altijd uitgelachen worden. Ik zou bekend staan als gluurder. Ik had mezelf weer belachelijk gemaakt. Maar het bleef stil. Vuurrood keek ik opzij. Astrid had me gezien. Ze had een speelse blik in haar ogen. Ze bukte voorover en met haar rechterwijsvinger maakte ze haar mouwopening nog groter. Direct maakte de paniek plaats voor opluchting. Ik voelde mijn blos wegtrekken en keek nu iets schaamtelozer haar kant op. Ze draaide zich iets naar links zodat ik nu vrij uitzicht had op haar twee borsten. Mijn lid duwde hard tegen mijn broek. De bolling was duidelijk te zien. Astrid zag het. Haar linkerhand schoof onder de schoolbank. Ze legde haar hand op mijn broek en wreef over mijn lid. Nooit was ik zo geil geweest. Ik wilde haar bij haar borsten pakken maar dat kon niet. Niet nu. De bel ging. We pakten onze boeken en stonden op. Ik enigszins moeilijk. Astrid treuzelde en liep als laatste voor mij de klas uit. Ik liep vlak achter haar. Ik zag haar hand naar achter tasten. Ik duwde mijn bolling richting haar hand, en ze greep erin. Zo liep ik de klas uit tot bij de deur. Daar liet ze me los. Ik hield mijn tas voor m'n erectie. 'Fiets je vanmiddag met me mee?' vroeg ze. Ik antwoordde met een schor 'dat is goed.' Nog twee uur les voordat de school afgelopen was. Met een gelukzalig gevoel zat ik de resterende tijd uit. Van de lessen kreeg ik niets meer mee. Ik droomde van de fietstocht naar huis. Toen eindelijk de laatste bel ging, pakte ik mijn spullen en liep naar het fietsenhok. Ik zag Astrid een paar meter voor me lopen, met Carmen naast haar. Carmen zat ook bij ons in de klas. Carmen was lang niet zo knap als Astrid maar door haar overdadig make-up gebruik was ze populair. Eigenlijk was ze alleen maar populair omdat ze met Astrid omging. Ze smoesden wat. Ik zag Carmen omkijken, ze zag dat ik een paar meter achter hen liep en glimlachte. Bij het fietsenhok aangekomen sprak Astrid me aan. 'Is het goed als Carmen ook mee fietst?' ' Oh ja hoor. ' zei ik nerveus. Carmen en Astrid fietsten voorop en ik reed er achteraan. Ze praatten honderd uit en keken amper achterom. De tijd verstreek. Mijn triomf maakte plaats voor vernedering. Als een sukkel fietste ik achter ze. Bij de volgende kruising moest ik af maar ik fietste achter ze aan. Ze keken achterom en Carmen vroeg of ik daar niet af had gemoeten. 'Oh ja, dat is ook zo.' Het meest onnozele wat me te binnen schoot kwam er ook uit. Ik keerde om zei nog 'Tot morgen.' 'Tot morgen' zeiden ze en fietsten door. Nog nooit was ik zo vernederd. Ik haatte Carmen. De meest vreselijke dingen wenste ik haar in gedachten toe. Carmen had mijn ontmaagding in de weg gestaan. Waar haalde ze het gore lef vandaan om mee te fietsen? Je moest oprotten trut, kutwijf, hoer, Astrid fietste vandaag met mij mee! Weg moet je! Astrid wou bij mij zijn! Zaterdagavond zat ik in de kroeg. Astrid zou ook komen. Astrid kwam daar altijd. Ditmaal zou ik haar versieren. Ongemakkelijk, maar stoer zoals het hoort bij zeventienjarigen dronk ik een bier. Astrid en Carmen kwamen binnen. Aangeschoten. Lachend. Aandacht van alle jongens. Opeens pakte Carmen Astrid vast en kuste haar op haar mond. Astrid zoende terug. De grond onder mijn barkruk zakte weg. Die maandag erop was Astrid niet op school. Carmen fietste 's middags met mij mee. Zwijgend en star voor me uit kijkend, fietste ik naast haar. Langs een maisveld legde ze haar hand op mijn arm en remde af. Ik stopte en keek haar nors en niet begrijpend aan. Ze vroeg me af te stappen en wenkte naar het maisveld. "Kom eens mee" fluisterde ze. Ik liep achter haar aan het maisveld in en voelde mijn broek strakker gaan zitten. Ineens maakte het mij niet meer uit. Principes telden niet. Ik moest ontmaagd worden. schreef Mack om 12:10 PM [link] Monday, August 16, 2004De gemeenschappelijke delerBroeder, Frappant hoe een eenmalig gebeuren van zo lang geleden alweer, een zinnenprikkelende ervaring blijft. Het is mij onduidelijk waar mijn erectie in het spel is gekomen, maar het was inderdaad die ene keer dat Carolien en ik op haar kleine bedje lagen. Nog ver voordat jij in beeld kwam, had ik in de gaten dat Carolien hele korte rokjes aanhad, twee hele lange benen had en dat er twee enorme jetsers in haar bloesje hingen. De exacte toedracht weet ik niet maar het zal de tweede keer geweest zijn dat wij bij elkaar sliepen. Ik werd wakker op mijn rug en La Carolina lag naast mij. Ik in boxershort en zij in slip. Beiden met een dood vogeltje in de mond. Nog voor ik met de ogen kon knipperen, lag Carolien op mij. Achteraf denk ik dat dat meer te maken heeft gehad met de krapte van het bed. Zij moet een slapend been of een beknelde arm hebben gehad en die enige ruimte en beweging hebben willen geven. Hoe het ook zij, zij lag met haar venusheuvel tegen mijn sjaak. Allebei nog steeds in boxershort en slip. Heden ten dage word ik van zulk een beweeglijkheid niet eens meer wakker maar op mijn 22ste en in de kracht van mijn leven werd ik redelijk berig van haar dubbele D die op mijn borstkas rustte alsmede haar poezeligheid die zij op en neer begon te wrijven. Ik kon het niet laten een erectie te krijgen. De gentleman in mij heeft het nooit toegestaan dames niet hun zin te geven in veel zaken waar dames plezier aan beleven; ik leverde tegendruk. Het tafereel duurde enkele minuten voor ik een kortademig meisjeshijgen in mijn oor voelde. Haar schokkende onderlichaam deed mij vermoeden dat zij haar hoogtepunt beleefde. Meer dan dit heeft Carolien niet van mijn erecties mogen beleven. Verder dan dit zijn onze sexuele encounters sowieso nooit gegaan want niet veel later kwam jij in beeld en bond ik voor de tweede keer nauwe banden aan met de vrouw die tien jaar mijn vriendin zou zijn. Als je er prijs op stelt, wil ik ook een verhaal vertellen waarbij de deelnemers aan het minnespel wel tot gillens toe onder de indruk waren van mijn erectie. schreef Kiers om 10:54 AM [link] |
 
|
