|
Saturday, August 16, 2003bumperleedeen piemelnaakt konijnebeest met platte witte oren, schiet plompverloren over het hete asfvalt gelukkig vertraagt lijn vijf maar, jammerlijk genoeg snelt om de bocht haast ongezien een kwartier te vroeg en in volle vaart, lijn tien schreef bicat om 08:07 PM [link] een park in Amsterdam (ingezonden bijdrage) de ranke dijen nog gesloten ik met het koud glas bier al in de hand drupt er warempel vochtig nat van glas en lip als benen zich plots spreiden ze tonen al wat ik kan hebben op een warme dag in 't park, in Amsterdam wat heeft natuur toch veel te bieden als godvergeten stedeling. Ober: nog meer bier graag! ElectricCat schreef bicat om 08:04 PM [link] De Pijpslet (ingezonden bijdrage) Draaiend om zijn grote fallus ze slorpte het naar binnen, voorvocht, kopkaas, zweet.. alles. Slurpend aan zijn paarse eikel Keek ze in zijn ogen. Die van hem blauw, die van haar zaadvragend. lichtelijk zijn ballen beroerend voelde ze zijn spieren spannen. Nu nog niet, het is te vroeg. Duikend tussen zijn gladde benen proefde ze zijn anus. Ziltig sterk, zoals ze het wou. terug weer naar zijn scrotum afglijdend terug naar boven. volle mond, vinger in zijn kont. 2 minuten later 30 milliliter sperma rijker. rustig melkend voor het laatste Ze was een pijpslet en ze wist het. Doelloos. schreef bicat om 08:01 PM [link] Friday, August 15, 2003Op 15 augustus hebben wij een afspraakAls het u belieft, staat u mij toe mijzelf te introduceren. Ik ben een man van rijkdom en grote klasse en ga bovendien al een hele tijd mee. Ik heb menig ziel gestolen en integriteit verkracht. Ik was in de buurt toen u uw moment van twijfel en pijn had. Ik was het die maakte dat anderen hun handen wasten in onschuld en hun lot bezegelden. Ik ben geplezierd u te ontmoeten en ik hoop dat u mijn naam raadt. Wat u gepuzzeld bezighoudt is de natuur van mijn spel. Ik hang in de lucht als het ergens tijd wordt voor verandering, ik vermoord onschuld daar waar nodig. Ik rij de tank door het oorlogsland als zelfbenoemd schizofreen. Ik kijk voyeuristisch tot hoe koningen en koninginnen krampachtig vechten voor de fans die zij creërden. Ik zou willen schreeuwen over 10 seconden roem maar ik leg liever een landmijn op de weg naar het gefingeerde. Zoals elke agent een crimineel is en alle zondaars heiligen, zoals alle staarten koppen zijn, noem mij gewoon Lucifer want ik heb grote behoefte aan terughoudendheid. Dus in het geval u en ik eens lijflijk ontmoeten, vraag ik u om mededogen en enige beleefdheid. Het liefst ontmoet ik welgemeende sympathie en hoog ontwikkelde smaak. Gebruik al uw politesse want ik ben wel-gemanierd, anders ik voel mij genoodzaakt uw ziel te kopen. Vertelt u mij mijn naam, eerwaarde, en realiseert u zich dat wij dezelfde zijn. Vandaag kan ik u ontmoeten in Ahoy en Kiers staat als eerste in de rij. schreef Kiers om 08:52 PM [link] Thursday, August 14, 2003Rare spelletjesIn de tijd dat ik 14 was had mijn beste vriendje een commodore 64. Fantastisch natuurlijk. Zo’n 64 was helemaal top. De hele dag zaten we daar te gamen op zijn kamertje. Olympic Games en Pacman waren onze favoriete spellen. Ik was daar bijna dag en nacht. Thuis had ik niets te doen, mijn vader was er nooit en mijn moeder negeerde me doorgaans. ’s Avonds zat ik standaard bij Joost (zo heette mijn vriendje), steeds vaker lunchte ik daar ook, en zat ik ook op zaterdag en zondag de godganse dag samen met hem achter die home-computer. Verslaafd waren we. Verslaafd aan dat kloterige ronde mannetje met die grote bek die puntjes vrat en af en toe een kers. En aan hoogspringen, hardlopen en zwemmen. Record na record werd gebroken. Als midden in de nacht de telefoon rinkelde en mijn vader en moeder rechtop in bed zaten van angst omdat er misschien wat met oma zou kunnen zijn, wist ik het al: Dat was Joost die móest melden dat het record hoogspringen zojuist was verbeterd met 15 cm. Joost had ook een zus. Een hele lekkere, vond ik destijds. Achteraf weet ik dat er veel en veel betere vrouwen bestaan als Doris, maar in die tijd is ze ontelbare keren het middelpunt van mijn fantasieën geweest. In het bijzonder nadat ik een keer een telefoongesprek van haar ‘opving’ met een vriendin waarin ze klaagde over haar vriend die "teveel naar pornofilms had gekeken en van haar nu ook al die smerige dingen verwachtte". Al die smerige dingen zijn de revue gepasseerd tijdens mijn nachtelijke ruksessies. Maar terug naar mijn verhaal: Ik was dus op een gegeven moment dag en nacht bij Joost thuis. Zo vaak dat zijn moeder doodziek van de deurbel werd, en mij een sleutel gaf van de voordeur. Zo kon ik tussen de middag fijn even een uurtje gaan pacmannen, ook al was Joost niet thuis. Toen kwam 'het weekend', zoals ik het nu ben gaan noemen. Het weekend dat mijn leven veranderen zou. Joost ging met de familie een weekend weg, en ik kreeg de sleutel van het huis. Met het verzoek de schapendoes (dat is een hond) uit te laten en te voeden tussen het gamen door. Ik had een bloedhekel aan dat beest, maar ging toch met kloppend hart op het verzoek in; een heel weekend records breken! Gekkenhuis. Zaterdagmorgen heb ik ze uitgezwaaid en gingen de schapendoes en ik naar binnen. Ik sloot de hond op in de keuken en rende naar boven, schakelde de home-computer aan en begon met olympisch hardlopen. Als een gek zat ik zo een uur te rukken aan de joystick, een spel om gek van te worden. Hoe harder je rukt, hoe harder je rent. Het record haalde ik net niet, maar ik had een vreemd gevoel in mijn buik gekregen van de razendsnelle armbewegingen die ik moest uitvoeren. Ik moest masturberen. Op weg naar de badkamer kwam ik langs de kamer van Doris en dit bracht me op een fraai idee. Ik ging de kamer binnen, met bonzend hart, en keek rond. Rechts tegen de muur stond een ladekast, en in de tweede lagen ze…Slipjes. Één voor één haalde ik ze uit de lade, en bekeek ze. Wat een wonder dat deze kleine rotdingetjes om die dikke reet van Doris pasten. Wat een heerlijke gedachte. Mijn Sjaak groeide in mijn broek. Toen, uit mijn ooghoek, zag ik hem staan: De wasmand. T-shirts, spijkerbroek, trui, en ja! Gedragen slipje. Met trillende vingers bracht ik het ding naar mijn neus en inhaleerde diep. De geur van haar heerlijkheid werd door mijn hersens vertaald naar een spontane zaadlozing. Ik liep de trap af naar de keuken, op zoek naar een keukenrol. Nog steeds geil opende ik de deur van de keuken en twee bruine ogen keken de rukker aan. Schapendoes kwam op me aflopen en rook aan mijn kruis. Schapendoes begon aan mijn kruis te likken. Schapendoes vond het lekker. En ik, ik liet hem zijn gang gaan. Ik maakte langzaam mijn riem los en met een snelle beweging had ik broek en onderbroek uit. Mijn Sjaak sprong blij verrast naar voren, nog nat van mijn eigen zaad. En schapendoes likte er aan. Een rilling ging door mijn ruggenmerg, ik was niet meer te houden. Ondanks zijn vervaarlijke gebit duwde ik Sjaak in zijn bek en begon mijn heupen ritmisch te bewegen. Schapendoes gromde even, maar leek precies te weten wat de bedoeling was. Hij hield zijn bek half open, en godallemachtig, hij pijpte me. Niet dat ie zoog, maar hij liet duidelijk zijn bek half open hangen en likte, aan mijn ballen. Angstig om me heen kijkend of iemand me misschien tóch kon zien, haalde ik mijn Sjaak uit zijn bek, pakte schapendoes bij zijn achterpoten en in een zwiep lag hij op zijn rug. Even twijfelde ik nog. Was dit normaal? Is dit wat 14-jarige jongens doen? Ik stond verdomme op het punt een hond te neuken in de keuken van mijn beste vriendje!! De gedachte aan Doris, de geur van haar slip nog in mijn neusvleugels, deed alle ratio verdampen. Ik spreidde de achterpoten van schapendoes en gleed naar binnen. schreef Dick T. om 08:10 PM [link] Wednesday, August 13, 200315 uurin de schaduw van een oude boom rust de vieze man de blik onrustig het lid verstijfd 'dra slaan de deuren open van de school-met-bijbel en proeft hij het genot van kleuterbeentjes gestoken onder opwaaiende zomerrokjes schreef bicat om 03:08 PM [link] Tuesday, August 12, 2003Dikke Jongen 4 - "De Cyclus"Het zelfgekozen koelkastbezigheidstherapieproject van Dikke Jongen is even in de koelkast gezet door almaar veranderende weersomstandigheden. Althans, dat geeft Dikke Jongen aan als reden voor het stagneren van zijn koelkastperikelen. Indien het KNMI in de ochtend goed weer verwacht, kruipt Dikke Jongen achter het stuur van zijn wagen en rijdt hij alleen naar het strand waar hij de hele dag alleen in zijn boek zal lezen. "Vandaag is het weer te goed om aan mijn koelkast te werken", zal hij ongevraagd luid en duidelijk aan iedereen die dat horen wil en niet horen wil, melden. Dikke Jongen neemt steevast een blocnote en een pen mee als hij naar het strand gaat. Als u Dikke Jongen zou moeten geloven en zijn geblaat u zou imponeren dan wil ik u graag uit de droom helpen. Het meegenomen blocnote komt des avonds even leeg terug als het des ochtends is meegenomen. Geen enkel telefoonnummer van geen enkele jongedame siert de bladzijden. Hoewel Dikke Jongen met zijn geblaat steevast anders wil doen laten vermoeden. Er zijn wat dat betreft betere tijden geweest waarover ik u in een andere episode uitvoerig zal informeren. Affijn, voorspelt echter het KNMI slecht weer dan zal Dikke Jongen deze dag als lamlendig vuil voor de televisie hangen en zich vergapen aan de 'instant pulp' televisie van V8. "Vandaag is het weer te slecht om aan mijn koelkast te werken", zal hij ongevraagd luid en duidelijk aan iedereen die dat horen wil en niet horen wil, melden. Kortom: het koelkastproject is enthousiast begonnen maar vijf dagen schuren en verven waren voorlopig even genoeg. Een knagende verbazing maakte zich van mij meester over het waarom van dit gedrag tot ik mij realiseerde in welk een cyclische verbanden Dikke Jongen zijn bezigheidstherapieprojecten oppakt, onafgemaakt achterlaat en vervolgens veel later pas completeert. Het patroon dat ik ontdekte kwam overeen met de menstruatiecyclus van een vrouw!! Een volger van mijn prozaproductie zal geconstateerd hebben dat ik een sobere schrijfstijl heb zonder al te veel hoofdletters en uitroeptekens. De inhoudelijk materie moet het werk doen, nietwaar? Daarom frapeert het mogelijkerwijs mijzelf nog het meest dat ik hier maar liefst twee uitroeptekens gebruik. Maar de verbazing was er dan ook naar. Het gebeurt keer op keer dat Dikke Jongen een project oppakt, daar vier ŕ vijf dagen (de duur van een menstruatieperiode) mee bezig is en het vervolgens een maand niet aankijkt. En gelijk de vervlogen vruchtbare periodewisselingen van zijn moeder, stroomt er weer energie in de lendenen van Dikke Jongen en maakt hij zijn project af. In volledige onwetendheid over zijn eigen cyclus ga ik vandaag de klok erop gelijk zetten dat Dikke Jongen over zes dagen zijn koelkastproject weer zal oppakken en binnen vier a vijf dagen zal afmaken. En u raad het al, de weersomstandigheden aanvoeren als de drijfveer achter zijn hernieuwde activiteiten. schreef Kiers om 08:35 PM [link] Monday, August 11, 2003Onbedoeld maar gewenstDe broeierige hitte in het vaderland achtergelaten, maakt al snel plaats voor een schroeiende hitte tien graden warmer in het Franse waar ik verkoeling zoek aan de Normandische kust. Met de lange en vooral brede stranden maar koelte is ver te zoeken. Pernod begint ons aperatief tijdens het opzetten van het minimale kruiptentje. Als feestelijk proostgebaar naar onze eerste prikbewegingen op Frans grondgebied. Dat moet gevierd worden maar al snel stijgt de alcohol naar het hoofd en helemaal duizelig word ik als ik drie tentjes verderop de voorkant opengeritst zie. Ogenschijnlijk hetzelfde kruiptentje als waar ik mijn vakantie in bedoeld heb, herbergt deze tent twee dames van uitdagende klasse. De ene aan de goede kant van de 40 en de ander toch zeker haar dochter en zo te zien nog niet stemgerechtigd. Een korte maar wederzijds geďnteresseerde verstandhouding volgt. Voor een moment schieten feitelijk gezien sexueel getinte gedachten door mijn reeds door pastis benevelde schimmige hersenpan. Weldra verdwijnen de ontegenzeggelijk Franse dames hoewel de vier gebruinde zomersgerokte benen hun imaginaire rondes blijven draaien voor mijn ogen. Het is een vrijdagnacht en we hangen aan de laatste consumpties in het laatste barretje. De maaltijd en de wijn vallen zwaar en vooral de locale Normandische calvados in combinatie met de nog zweterig hoge temperaturen doen een goede poging mij uit het veld te slaan. De tocht naar het kruiptentje is een kronkelige. Met geluk kiezen we de juiste tent en weldra gaat het licht compleet uit. Draaiend op mijn luchtbed, de klamme hitte zwetend op mijn lijf, de alcohol gierend door mijn hoofd, doen mij na een wilde slaap midden in de nacht besluiten toch nog maar een rondje te lopen. Teneinde erger te voorkomen. Een prijs voor coördineren heeft er bij mij nooit ingezeten, zelfs geen aanmoedigingsprijs in mijn prilste padvindersverleden en zo kan het gebeuren dat ik na een kleine ronde over de camping, de tent weer openrits om de nachtrust te hervatten. Slaapdronken en alcoholgeil vergis ik mij in mijn helft van de tent en ik stuit op twee blote vrouwenbenen. Op de knieën zittend bedenk ik mij van deze onverwachte plaatsnood een deugd te maken, buig mij voorover en snuffel aan haar naakte heuveltje. Zomerwarm als zij is kreunt zij zacht en laat mij begaan. Tien vingers in mijn nek en haar roze puntje op mijn tong voel ik mijn sjaak in reuzentempo wakker worden. Gedempd kreunend bereikt zij haar hoogtepunt. Met smacht in haar stem volgt een korte Franse zin waarin zij om meer liefde vraagt. Verrast door zoveel passie die de Franse gronden in haar schijnen los te maken, ga ik in spreidstand voor haar zitten. Tot mijn nog grotere verrassing schuift ze een klein kussentje onder haar billen en dirigeert mij naar haar gespierde gaatje. Het nachtelijke donker en alles op de tast maakt van mijn zintuigen een alerte zoekmachine. Zinderende opwinding laat mij in één keer diep in haar achterkant glijden. Een strakke sensatie doet zijn werk en spoedig tel ik alle sterren aan het firmament. "Je t'aime", hijgt ze met een opmerkelijk Franse tongval terwijl ik mijn testikels terugduw op de plaats waar ze horen. Ik wil naast haar gaan liggen maar dan slaat de schrik mij om het hart; ik voel nog twee vrouwenbenen. In een ondeelbare tijdseenheid realiseer ik mij wat hier gaande is en ik verexcuseer mij in mijn beste Frans. Ze trekt mij naar zich toe en geeft me een Franse zoen "Merci beaucoup", hijgt ze in mijn oor en laat me gaan. Ik strompel naar mijn eigen tent en vraag mij af waar de vergissing is begaan. In de ochtend concentreer ik mij bij het opengaan van de rits van de andere tent. Wie zal het eerst naar buiten komen? Is het de moeder of is het de dochter? Wie zal mij de knipoog met verstandhouding geven? schreef Kiers om 07:58 PM [link] de duif en op een tak van de boom voor je huis huilt een zwarte duif want hij heeft mogen zien hoe mooi je bent hoe puur je bent hij vloog gezwind naar mij terug en vertelde hijgend van de vlucht over de orchidee in je haar en het schemerlicht dat viel over je adembenemende contouren in twijfel draai ik me om kijk naar de duif, het koppie scheef mijn ogen wenen de Kozmic Blues een kleine traan ontsnapt en de duif buigt zoals ik ooit boog voor jou schreef bicat om 01:08 AM [link] |
 
|
