|
Friday, August 1, 2003een meisje zoo prilhet meisje, pril ontlook hem haar kelkje dampend en krampachtig contraherend van spanning nerveus trok hij de wibra-slip tot vlak onder het kniescharnier knap voetenwerk volbracht de missie eensluidend ruizende zucht giebelend van onzekerheid dreef zij hem haar liefdesnestje binnen en warme omsluiting verraste de veteraan een kreetje, schril geslaakt de rug, door een nagel bekrast een traan verliet een ooghoek ze arriveerde met een zucht het zaad verschoten abusievelijk in haar onvolwassen schoot zwetend gleed hij naast haar en ze kusten elkander in slaap schreef bicat om 01:10 AM [link] Wednesday, July 30, 2003Inbox - mail van KiersOme Bicat de Verschrikkelijke, Vrijdag aanstaande de eerste Augustus neem ik de roestige en paarse Camaro Cabriolet mee naar Normandië waar ik met mijn lief een kleine 10-daagse vakantie zal houden. Ik ga mij tot de nek toe stuffen met wijnen en spijzen en kleine culturele uitstapjes maken zoals schilderijen- en kunstmusea bezichtigen alsmede de landingsstranden. Daarnaast zal ik veel aan U denken, redelijk wat neuken en misschien zelfs kontneuken op de camping, zo hard dat menig Frans teer kinderzieltje over 10 jaar nog het gekerm van mijn lief kan horen. Tot aan die tijd hebben wij contact. Mazzel, Kiers de Sluwe mijn antwoord: Kiers de Kloekmoedige, Stikjaloers ben ik op u. Daar mijn dagen van 'geen arbeid' nog enkele weken op zich laten wachten. Om over een vakantie nog maar te zwijgen; dat wordt september eer ik mijn baklever door de zon laat bronzen. Ik wens u nu alvast het volgende: Goed weer; zachte olijven; dik stroperig zaad, leuk giechelende tienerbuurtentmeisjes en een goed gekozen boek. Maar zoals u al zei: We hebben nog contact daarvoor. Ongetwijfeld. tot dan; Bicat, de dorstige impala schreef bicat om 10:27 PM [link] Dikke Jongen 3 - "De Koelkast" Maar de echte vraag is natuurlijk: "Hoe is het met de koelkast van Dikke Jongen?" Ik zal het je vertellen. Afgelopen zaterdagochtend stond ik mijn stropdas voor te doen voordat ik naar een plechtige gelegenheid zou gaan. Vanuit de woonkamer hoorde ik Cartoon Network geluiden en zo te horen werd Bugs Bunny op vreselijke wijze te grazen genomen. Boven dit geluid uit probeerde Dikke Jongen aan de telefoon met zijn te domme en te zware stem zijn moeder te feliciteren met haar verjaardag. Na het gebruikelijke "gefeliciteerd met je verjaardag, ma" en ook het gebruikelijke "dank je wel, jongen", viel het gesprek zo ongeveer stil. Vanuit een vorige post bent u op de hoogte van een afwezigheid van genoeg mannelijke hormonen in het jonge leven van Dikke Jongen toen hij nog foetus was. Naast zijn verstoorde chromosoomhuishouding laat ik u hier weten dat Dikke Jongen ook een gewijzigd genprogramma door zijn aderen heeft lopen. Kinderen die met een gewijzigd genprogramma ter wereld komen, lopen het gevaar secundair sociaal gehandicapt te worden maar in het geval van Dikke Jongen weet ik dat het primair sociaal gehandicapt is geworden. Dikke Jongen zal het zelf ongetwijfeld niet zo gevoeld hebben want zijn ene oor zal op de bezigheden van Bugs Bunny gericht zijn geweest terwijl zijn andere oor vanuit de telefoon een rustgevende ruis waarnam. Al met al een prettige monotone situatie die gegarandeerd geen "information overload" genereert in het zwakke hersengestel van Dikke Jongen. De moeder van Dikke Jongen, een ervaring rijker na 33 lange tropenjaren intensieve geestelijke hulpverlening, speelde handig in op de situatie en vroeg hoe het met haar Dikke Jongen ging. Het is tenslotte het enige onderwerp waar hij over kan praten. Dikke Jongen ging er eens uitgebreid voor zitten en legde zijn moeder uit dat hij nu nog geld heeft voor drie maanden. Zijn project met Lowlands levert hem dat op maar je hoeft je geen zorgen te maken want de maand juli is altijd een slappe maand in de evenementenbusiness. Toen vroeg de moeder van Dikke Jongen wat hij deed aan orderwerving en het is dat ik mijn stropdas reeds geknoopt had en mijn resultaat in de spiegel stond te bekijken want anders had ik van de schrik en de weeromstuit mijzelf bijkans opgeknoopt en verhangen. Want wat zegt Dikke Jongen? Hij zegt: "Jaaa, ik heb wel contacten en zo maar ik ga niet steeds lopen vragen of ze een opdracht voor me hebben. Dat is mijn eer te na". Nou moet je weten dat de definitie van "dat is mijn eer te na" van Dikke Jongen een heeeel andere is dan de rest van de wereld die zou hanteren. De rest van de wereldbevolking realiseert zich dat het universum geen rondjes draait om hen maar zo ver is Dikke Jongen nog niet. Dikke Jongen gaat er vanuit dat in tijden van recessie iedereen naar hem komt om het volgende feestje te organiseren. Dusch... omdat het in het beste geval een slappe maand is in de evenementenbusiness is Dikke Jongen nog steeds bezig met zijn zelfverkozen bezigheidstherapieprojectje, het opkalefateren van een oude trendy bolle Bosch-koelkast. Dat gebeurt vanzelfsprekend precies onder mijn slaapkamerraam dus kon het gebeuren dat ik vanochtend wakker werd van enige schuurgeluiden en een diep zuchtende Dikke Jongen. Op de boxen van zijn stereoinstallatie mocht ik houseklanken ontwaren en ik denk dat dit het enige contact is momenteel dat hij heeft met de housescene. Los van zijn enorme stapel businesscards die hij heeft voorgenomen uit te gaan delen op housefeesten. Affijn, het gaat dus erg goed met de koelkast van Dikke Jongen want vandaag wordt het apparaat voor de vierde keer geschuurd en voor de vijfde keer in de verf gezet. In het kader van de bezigheidstherapie. In het kader van de slappe maand juli in de dancescene. Het zijn barre tijden voor kinderen die met een gewijzigd genprogramma ter wereld zijn gekomen. schreef Kiers om 02:33 PM [link] Jullie weten nog wel es wat 1) Worden richtingaanwijzers nog standaard geleverd bij auto's? 2) Wordt rotonde-gedrag nog onderwezen bij de rijscholen? 3) Mogen vrachtwagenchauffeurs die 10 kilometer lang inhalen doodgeschopt worden bij de eerst volgende Shell? 4) Wat kost een jas van Karper-huid? 5) Kan een penis oneindig vaak stijf worden? Dit zijn serieuze vragen dus wil ik serieus antwoord. Verder zoek ik nog een onmogelijk liefdeskoppel die hier het tragische verhaal van hun ontluikende liefde wil verklappen. Zij/Hij uit Limburg, en de partner uit Friesland. Onkostenvergoeding kunt u op de vadsige buik schrijven. schreef bicat om 11:55 AM [link] Tuesday, July 29, 2003Van de stad en de liefdeTraag en moedeloos sjokte de jongen door de straten.Te veel en te vroeg verdriet hadden groeven geploegd in zijn gezicht. In zijn rechterhand hield hij geklemd een rood papier waarop ze haar laatste woorden aan hem had geschreven. Normaal was het de kleur van de liefde, maar nu was het vale rood van de avondschemering hoog boven hem. De zomerse avondlucht was warm maar hij voelde slechts de kilte in de stegen van de grote stad. Traag en moedeloos sjokte hij verder, langs spiegelende etalages waar boven uitnodigende neonverlichting hem alleen maar verder afstootte. Hij ging door nauwe stegen, brede geplaveide straten, onder oude bogen door die roken naar de muffe rode bakstenen met het mos enkel nog als voegen. Met een zwaar hart stapte hij door de deur. Binnen hingen vettige dampen en een jongen, niet veel ouder dan hem, puistig en sluik haar, mompelde een groet zonder op te kijken. Hij haalde een paar keer diep adem en voelde hoe de hitte en de braadlucht zijn longen vulden. Met het rode papier in zijn hand las hij haar laatste woorden aan hem voor. Zijn schorre stem verdween haast in het gesis van olie: “Mag ik van u friet voor drie personen, twee frikandelen en een berehap pinda?" schreef bewegende om 08:56 PM [link] Boudewijn Met beverige hand knoopte hij het hondenkoord aan het rechtopstaande gietijzer. Slechts een zware deur met matglas was hij verwijderd van de warmte in zijn stamkroeg. Hij kwam er elke avond wel even. Niet lang. Maar hij verpoosde er meestal een kwartier, hooguit twintig minuten. Vlakbij de Wurlitzer nam hij plaats. Op zijn vaste stek. Op zijn vaste kruk. Net als immer bestelde hij een kopstootje en een klein sigaartje. Ober Herman veegde de bar schoon met zijn vaatdoek. Net als gisteren en de dagen daarvoor. "Hallo Herman. Alles goed met je?" - Jazeker. "En je vrouw?" - Prima. - En met Boudewijn? "Zijn gangetje" - En moeder de vrouw? "Idem. Verder dan deze vier zinnen kwamen ze niet. Elke dag opnieuw. Een laatste kopstootje nog. Om het af te leren. Als elke avond keek hij keurend naar de biljarters van de vereniging. Vroeger... Dan staat hij op. Neemt zijn hoed van de kapstok, zwaait de zware deur open en bevrijdt zijn blaffer van de lantaarn. Hoewel het beestje in een kleine kring rondom het schijnsel al zijn behoeften de vrije loop had gelaten gunde hij het toch nog wat meters tot aan de boom bij het spoor. Daar stak hij een sigaretje op en liep terug naar huis. Wéér galmden de woorden van Herman in zijn hoofd. Hij draaide de sleutel in het slot om. Niemand die op hem wachtte. schreef bicat om 01:42 AM [link] Monday, July 28, 2003Verhalen uit de West In mijn actieve periode als beroepsneuker in Florida, later heette dat met een mooi woord 'gigolo', nam ik wel eens een avondje vrijaf. Om het noodzakelijke met het aangename te combineren, sprak ik meestal af met mijn goede vriend Augusto die werkelijk waar een toplul bezat. Zo eentje die letterlijk gouden bergen verzamelde met zijn piemel. Elke ouwe kip in Florida had wel eens op de gouden piemel van Augusto gezeten en daar met de platina creditcard van haar fossiellerende echtgenoot ruimschoots voor betaald. Met andere woorden: het kon nooit kwaad een avond te stappen met mijn goede vriend Augusto om mijn visitekaartje eens flink in de rondte te zwaaien. Plaats van handelen was een vrijdagavond. Ik stond om 00.00 sharp klaar in mijn meest hippe outfit want we gingen naar 'Opium' waar alleen de godenzonen- en dochters binnenkomen en waar het voetvolk zich met honderden staat te verdringen om een entree naar het Walhalla te veroveren. Opgehaald door de limo van Augusto zwaai ik de grote geblindeerde deur open en kijk ik in de lange wagen. De lasershow met rookgordijn is in volle gang en ik zie nu al dames zonder slip zitten. Ik maak mij klein want met mijn 2.02 meters is het altijd lastig in lange lage limousines. Ik baan mij een weg tussen de neptieten, liposucties en botoxvoorhoofden om uiteindelijk plaats te nemen op mijn zitje met tijgerprint achterin in de auto. Augusto heeft zijn wagen volgeladen met vrouwen om zometeen de entree bij 'Opium' een indrukwekkende te maken. De flashlights in de auto doen pijn aan mijn ogen. Alles is heerlijk kitsch zoals het hoort. Conversaties zijn er niet, een hoop geschreeuw om de aandacht is alles. Ik neem de eerste snuif cocaïne. We arriveren voor 'Opium'. Mijn God, we kunnen niet stoppen, een agent vertelt ons door te blijven rijden anders blokkeren we de weg. 'Stop, stop' wordt er geroepen tegen de chauffeur. Onze arrivée dreigt in duigen te vallen. Die moet uiteraard precies voor de deur plaatsvinden zodat het voetvolk goed kan zien hoe gaaf wij zijn. Ik voel me weer een 14jarige onder de douche na het voetballen, 'mijn lul is groter dan de jouwe'. Na een 'block' te zijn om gereden voor een nieuwe poging om te arriveren, zijn we nu succesvol. Daar gaan de deuren van de limo open, de hele kudde botox gehuld in Versace en andere pooierkleding loopt naar de entree en JA het voetvolk kijkt naar ons gevolg. Binnengekomen worden ik en mijn goede vriend Augusto naar onze tafel begeleid. In 'Opium' kun je een tafel krijgen maar dan moet je dus wel bij de fles bestellen. Heb je geen tafel dan sta je tussen het voetvolk aan de bar te bestellen en ben je dus niet gaaf en kijkt niemand naar je. De goede verstaander begrijpt dat we het niet over een pijpje Heineken hebben maar over het echte spul uit de Champagne, ook wel 'sjampoepel' genoemd. Bij de tafel aangekomen, worden de Jerobaums, je weet wel die van drie liter, besteld. Snel komt er een trommelaar aangerend die de spotlight nog meer op ons groepje richt. De kurk wordt geplopt. Oooh, wat hebben wij een grote fles en oooh wat zijn wij gaaf. Augusto faket een erectie want hij is, net als ik, een avondje rustig op stap. Maar het is niet onverstandig aan de business te blijven denken. Ik doe mee en glimlach, toast op grootse wijze en zorg ervoor dat de trommelaar de spotlight ook goed op mijn fake erectie richt. Everything for a buck. De sjampoepelfles gaat snel leeg want we krijgen veel nieuwe vriendinnen op deze manier. De gehuurde entourage die bij ons in de limo zat, heeft zich verspreid over de club en maakt zodoende plaats voor vers vlees. Nog een fles! Money, money, money en de alombekende 'golddiggers' zwermen nu in groten getale om ons heen. Het is een trucje dat ik van Augusto heb geleerd. Het komt feitelijk hier op neer: in je vrije tijd trek je je dure pak aan, huurt wat entourage om een fijne entree te maken, bestelt wat dure flessen en de rest gaat vanzelf. De 'golddiggers' zwermen om je heen, de rest van de club ziet dat en realiseert zich dat jij wel heel erg gaaf moet zijn om dat allemaal te kunnen betalen. De volgende keer dat je weer in die tent komt maar nu om echt te klussen, komen er vanzelf vrouwen op je af die je nog kennen van de vorige performance. Uit dat groepje hoeren filter je de oudste en lelijkste weduwe met de dikste platina credit card en die geef je een professionele zwengel op haar balkon met uitzicht over de altijd romantische roze neon baai van Florida. Affijn, ik wilde u dit kijkje in mijn keuken niet ontnemen. Vrouwen bieden zich nu links en rechts aan. 'Hai, I am Jennifer'. Haar lichaam begint zich tegen mij aan te rijen en om mij heen te kronkelen. Een bekje hier, een tongetje daar. De sjampoepel is weer leeg. Doe nog maar zo'n Teringbaum ofzo... Telefoonnummers worden in broekzakken gestopt, 'Wil je mee naar mijn hut?' wordt er in mijn linkeroor gefluisterd. De sjampoepel valt goed maar ik zie nog wel dat je gewoon een lelijke teringhoer bent. Geef mijn portie maar aan Fikkie. In mijn rechteroor heb ik 16 keer de vraag gehoord 'How tall are you?' Het schijnt hier zo Godvergeten interessant te zijn als je lang bent. Ik maak er maar dankbaar gebruik van. Andere vrouwelijke omstanders beginnen nu te roddelen over de aangewaaide heren in ons gezelschap. 'I am not gonna charge him' en 'I am not going home with him, if you know what I mean'. Het is goed wat hier gebeurt. Op mijn vrije dag moet er wat commotie ontstaan aan onze tafel zodat mijn clientèle zich de volgende keer precies herinnert wie die Golden Boy met zijn 2.02 meters was. Dat drijft mijn prijs in de goede richting. Ik neem nog een snuif en bestel de vierde Jerobaum gebotteld in het goede jaar 1965 bij Chateau Bollinger. Haar make-up is over haar gezicht gelopen, haar enkel zwikt door het te hoge naaldhakje en de alcohol in haar bloedbaan. Ze hijgt iets in mijn oor maar ik versta het niet meer. Mijn goede vriend Augusto heeft zijn fake erectie ingewisseld voor een echte en hangt half onder tafel met twee Colombiaanse dames. Zo te zien is de ene de moeder van de ander. Twee oudere dames hebben ruzie over wie er met mij mee mag maar wat er vandaag ook geboden wordt, dit is mijn vrije dag. Wat een fantastisch entertainment. Wat een onbeschrijflijke leegheid zie ik om mij heen. Wat een trieste ego's... Bonjour tristesse...en dank dat ik dit allemaal gratis mag meemaken. schreef Kiers om 02:33 PM [link] BuZz op 3FM Zozo. Gisteren bij NCRV's BuZz in de uitzending geweest in het kader van de zomergastloggers. Mocht u al lang niet meer geloven in het sprookje dat ik een struise jongedame ben en u schrikt niet terug van stem-confrontatie dan kunt u hier naar de stream luisteren. Roer stelde een mp3 beschikbaar, voor de RealPlayerlozen. Achteraf denk je: dat had anders gekund. Maar ach. Ieder zijn vak. Aan producer Nanne en presentator Marc de Hond heeft het in ieder geval niet gelegen. Oordeelt u zelf. De origineelste vlammende kritieken worden beloond. schreef bicat om 12:55 PM [link] Sunday, July 27, 2003John Lee In het avondschemer zat hij daar op zijn veranda, zijn trouwe gitaar op zijn schoot – de enige vrouw die hem nooit belazerd had. I got my eyes on you. Ook al was hij de zestig gepasseerd zijn figuur was dat van een beer. Brede schouders, gespierde armen en dikke polsen. I like the way you walk. Zijn blik gleed over de katoenvelden voor zijn houten ‘shack’, dit was de grond waar zijn vader en moeder hadden gewerkt. Na veertig jaar de blues gespeeld te hebben had hij genoeg roem en geld vergaard zodat hij kon wonen waar hij wilde. In plaats van een groot huis in de delta had hij gekozen voor een oude houten huis bij zijn roots. Zijn laars stompte op de droge oude planken het ritme van zijn grote negerblues, die tegelijkertijd bonkte in zijn aderen. En dat was dezelfde blues die zijn dikke duim op het klankhout van zijn gitaar sloeg. I got my eyes on you Voor hem zat een jong frêle meisje, niet veel ouder dan zestien jaar en van een heel ander postuur dan de donkere stevige vrouwen die hij normaal mee terugnam van een concert. Dit was een echt lelieblank blank poppetje, haast geen heupen en een middeltje waar hij zijn grote handen met gemak omheen kon leggen. Tegen zijn diepe zware zwarte stem had zij geen weerstand kunnen bieden. En daarnaast haar vader was beretrots geweest dat zijn dochter backstage met zijn idool op de foto mocht. I like the way you walk Ademloos luisterde ze naar zijn sterke maar sobere gitaarspel. Elke haal van zijn eeltige vingers over de dikke stalen snaren was meedogenloos maar sprak zoveel bezieling uit. Haar lange blonde haar hing los over haar schouders. You are my baby, i got my eyes on you. Bij de laatste noot, na de laatste bonk op de houten veranda stond hij op. Zijn diepe zwarte blik gefixeerd op haar zachtblauwe kijkers. Zijn trouwe gitaar viel op de grond en geen getuigen in de omgeving om de klap te horen. Met een beweging trok hij zijn riem uit zijn broek en legde zijn grote kolenschoppen om haar middel en mompelde met een stem als een vijl: I got my eyes on you. schreef bewegende om 02:22 AM [link] |
 
|
