|
Friday, July 25, 2003AboriginalsElk zichzelf respecterend land en volk heeft een luchtvaartmaatschappij en brouwt een beroemd bier. Mocht dat niet helemaal het geval zijn dan is er altijd nog een gewelddadige oorlog met een buurvolk dat de eigen identiteit kenmerkt. Geen volk, geen land en het heeft wel een vuile oorlog of een misdaad tegen een ander volk begaan. Zo hebben de Moffen hun Holocaust en de Belgen zullen wel iets fout hebben gedaan in Belgisch Congo. Nederlanders zaten met hun VOC-schepen ruimschoots in de slavenhandel waar lokale zwarten hard meewerkten door buurstammen de kop in te slaan en te verkopen. Engelsen hebben het scalperen uitgevonden en sloegen overal op de wereld om zich heen. Spanje en Portugal hebben Zuid Amerika uitgemoord en de Maya's waren zelf ook geen lieverdjes. Niet vies van een mensenoffer werd op z'n tijd een kindje gekeeld. Recenter heeft Franco goed werk verricht. Chinezen hebben onder leiding van menig leider hele volksstammen uitgemoord, de Russen met Lenin en Stalin in aantal naar de kroon stekend. In de Killing Fields in Cambodja ligt het vermoorde IQ van het land, Indonesie vermoord Timor en de militaire politie in Argentinie kennen we inmiddels ook. Joden en Arabieren hebben allebei een haakneus, copuleren slechts met familieleden en stinken allebei even hard naar knoflook. Vieze mannetjes zijn het en vreemd genoeg kunnen ze elkaar niet luchten of zien. En dat al 3000 jaar lang. Wie gelooft ze nog? Vikingen verplaatsten zich 500 jaar na Christus al moordend, plunderend en verkrachtend door Europa en Eskimo's zetten hun ouwe schoonmoeder op een ijsschots als ze te oud wordt en duwen haar richting open zee. Volgooien met alcohol, een tik op de kop en de koude zee doet de rest. Prachtig! Wat een creativiteit zo door de eeuwen heen. De Balkanoorlog ging niet over shashlick en de Jappen verdienden de atoombom, al hun misdaden opgeteld. In Colombia vechten linkse coca boeren en rechtse regeringstroepen. In Paraguay is de bevolking natuurlijk nooit goed geweest en zeker niet na de Moffeninvasie van 1945. Inca's vochten tegen andere stammen en we kennen de Inca's nog omdat de andere stammen om zeep werden geholpen. Net zoals de originele bevolking van Jamaica 25.000 Indianen waren. Verkracht, vermoord en ziek gemaakt door Spanjaarden die op hun beurt werden vermoord door de eigen slaven uit Ivoorkust. De lijst is lang en er is maar een volk op aarde dat geen misdaden heeft gepleegd tegen een ander volk en dat zijn de Aboriginals. Maar Aboriginals hebben dan ook helemaal niets. Geen luchtvaartmaatschappij, geen bierbrouwerij en geen oorlogsmisdaden. Omdat niemand met de Aboriginals wilde vechten. Omdat ze te lelijk zijn. 
schreef Kiers om 04:51 PM [link] Thursday, July 24, 2003Zilt landschap met de geur van zoete boterMet de antieken pook had moeder zijn aversie tegen de andere sexe er ingeramd. Vaak dagelijks, meerdere keren achter elkaar. Zijn aanvankelijk nog krappe kerstomaatje vertoonde vrijwel constant roodgeaderde bloedbarstjes in een landschap van vurig brandende korstjes. Het deed pijn, soms heel veel pijn. Maar hij mocht het niet laten merken. In de donkere, muffe opkamer -die er sinds de verboden handelingen een extra functie bij had gekregen- pompte zij de pook hijgend tussen zijn blozende billetjes. Moeder was groot (nummer dertien uit een gezin van eenentwintig) en gehard door het zware schoonmaakwerk dat zij voor een grijpstuiver verrichte. Sterk, was ze. En wreed. Haar geest verwrongen door de vernederingen die zij onderging als Vader thuis was. Het was een doorgeven van pijn. Straffen om haar eigen lijden te verzachten. Ik bloeden, jíj bloeden. In haar hart bedoelde ze het goed. Maar daar had hij niks aan. Het begon uit de hand te lopen. Vader bleef steeds langer weg, dus was er meer tijd voor úren durende behandelingen. Het kermende deurgebeuk van zijn hongerige broertjes en zusjes ten spijt, werd Moeder allengs wreder. Soms had hij het gevoel dat de gloeiende pook zijn keel inschoot, dwars door zijn sidderende lichaam heen. Met pompende, draaiende bewegingen, werd hij keer op keer onteerd, terwijl Moeder zacht vloekend een roestige melkbus bereed. Het was nu minstens drie weken geleden dat ze de opkamer hadden verlaten. Aan de andere kant van de enige deur naar dit vertrek, begon zich een drama te voltrekken. De kleinste telgen begonnen tekenen van ernstige uitdroging te vertonen, en het roggenbrood was al dagen op. Voorzichtig werd er aan broze vingertjes geknabbeld. Moeder’s kracht begon af te nemen, maar er was nog genoeg over. In de vervuilde ruimte, tussen alles wat zij plompverloren had laten lopen en hij bloedkotsend was kwijtgeraakt, voerden zij een trage, eenzijdige pijndans op. Een aarsopening had hij inmiddels niet meer. Het was een kuil geworden. Een hellegat waar duivels elkaar gillend achtervolgden. Een fikkende vulkaan die haar lava slechts met moeite kon binnenhouden. Hij leefde voortdurend in een schemerwereld. Slapen en wakker zijn waren inmiddels vage grootheden, zonder merkbare verschillen. Alles liep door elkaar heen, in een gedempte wereld van kwellingen. Toen Vader dronken thuiskwam, na een maandenlang verblijf in waar-dan-ook, gleed hij uit over wat ooit zijn kroost was. Hij stond moeizaam op, wankelde vloekend naar de deur en vertrok voorgoed. Híer zat hij niet op te wachten. schreef Marnix om 11:56 AM [link] Wednesday, July 23, 2003De Bel.Hallo, mag ik van u 5 minuutjes van uw kostbare tijd? Fijnzo. Allereerst wens ik u en uw goede familie het beste toe. U wilt natuurlijk weten waarom ik even met u wil praten. Ik zal me even voorstellen. Mijn naam is Joseph Shabalala. Hoi. Er is mij op het hart gedrukt dat u een betrouwbaar en integer persoon bent. Mijn eigen indruk is zelfs dat u de juiste persoon bent om zaken mee te doen en daarom heb ik besloten bij u aan te bellen. Heeft u tijd om even naar me te luisteren? Hij bijt toch niet, hè? Oké. Fijn dat u me binnen laat; moet u eens luisteren. Zoals u ook wel ziet ben ik niet van hier. Ik kom uit Zimbabwe. Uit een rijk boerengezin. Tijdens de grote oproer in 2002 is mijn vader vermoord door het regime van President Mugabe. Hij werd verdacht van ondersteuning en sympathie voor de grootste oppositiepartij in Zimbabwe, de MDC. Dat ligt nogal gevoelig bij de machthebbers, ziet u. Ja dank u. Melk en suiker graag. Nou was de situatie al langer onrustig, misschien heb je het hier wel in de kranten kunnen lezen. Mijn vader was erg zuinig op zijn centen. De man werd op een gegeven moment bang dat zijn geld niet langer veilig was in Zimbabwe. Ongeveer een maandje of drie, vier voor zijn dood nam hij me daarom mee naar Zuid Afrika; hij wilde zijn poen veilig onderbrengen in een beleggingsmaatschappij. Zeg; we hebben het hier over veel geld, kerel. We praten hier over ne-g-e-n-t-i-e-n miljoen Amerikaanse Dollars. Negentien miljoen. Jaja; daar valt uw mond van open, nietwaar? U woont hier keurig trouwens. Allemaal antiek? Hoe dan ook. Hij wilde daar tijdelijk beleggen in kunst en aandelen. En als de rust terug zou keren, zou hij het geld weer gaan gebruiken voor het opzetten van landbouwbedrijven in Lesotho en Swaziland. Mag ik even naar het Toilet? Lekkere toiletspray hoor. Mijn complimenten. Goed, waar was ik. Oja. De onrust in Zimbabwe ontstond toen de President een nieuwe wet opstelde die alleen maar nadelen zou opleveren voor de boeren. U moet weten dat het boerenleven niet makkelijk was, meneer. De meeste boeren konden met moeite het hoofd boven water houden. Die nieuwe wet ging over belastingen op het vee. Het is een lang verhaal om dat uit te leggen, op dit moment. Neemt u van me aan dat er flink wat gezinnen aan onderdoor gegaan zijn. En nu nog steeds gaan. Daarnaast zou die ploert zich over de rug van al die boeren ook nog eens flink verrijken. Nou, u begrijpt wel dat de boeren dit niet langer pikten. Ja dank u. Ik lust nog wel een bakkie. Nou, goed. En al die boeren die kwam in opstand en die opstand is bloedig neergeslagen. Honderden, nee, dui-zen-den doden en gewonden; complete landbouwbedrijven zijn platgebrand. De soldaten van Mugabe, die vuile schoften, plunderden de huizen en verkrachtten de vrouwen en dochters van de hardwerkende boer. Twee zusjes van me heb ik nooit meer gezien. Heeft u misschien een glaasje water voor me? En een zakdoek? Wel. En toen ik mijn vader half-verbrand in een boom zag hangen ben ik hysterisch naar huis gerend. Met mijn moeder ben ik gevlucht en daarom ben ik nu in Nederland. We proberen hier asiel te krijgen maar we weten dat de Nederlandse regering nogal streng is. In dat geval zullen we terug moeten naar Zimbabwe en u weet wel wat ons dan te wachten staat. Nietwaar? Jullie zijn niet zo dol op ons, geloof ik. Wat zegt u? Regering? Mooi horloge heeft u ook om. Prachtige schittering. Ok. Om een lang verhaal kort te maken...Wat wil ik u nu eigenlijk vertellen... Toen de gevechten begonnen heeft mijn vader direct het geld laten versluizen naar een beleggingsmaatschappij in Nederland. Zij houden dit kapitaal nu in beheer. En wat is precies nu het probleem? Ja, u wilt het niet geloven maar we kunnen dit geld niet opeisen. Het zit namelijk zo: Onze asielaanvraag loopt nog en daarom hebben we nog geen officiële status in Nederland. Omdat we niet langer willen wachten en het geld nodig zijn, zijn we op zoek naar een betrouwbare Nederlander die dan als contactpersoon van mijn vader voor ons het geld kan opeisen. Ziet u wel dat ik 2 verschillende schoenen draag? Kijk, dat zegt genoeg. We zijn blut. Platzak. Ik heb de laatste 2 dagen bijvoorbeeld maar 1 boterham gegeten. Mag ik een extra koekje bij de koffie? Nouja, en tot die tijd leur ik langs de huizen met fotocameraatjes en transistorradiootjes en verhuurt mijn moeder haar donkere lichaam voor een schamel bedrag. Dit willen we niet meer doen; we willen het geld terug dat mijn vader verdiend heeft met de vele zweetdruppels die hij gelaten heeft op de brakke landbouwgrond in ons geboortedorp. Het is ons geld, en dat moet terug naar ons. Heeft u een sigaretje voor me misschien? Sorry dat ik het zo brutaal vraag. Ok, en toen heb ik dus gebeld met een aantal instanties en één ervan gaf ons uw naam door. U ziet er betrouwbaar uit en ik hoop dat u over uw hart strijkt en ons bij deze complexe zaak ter wille kan zijn. Mooie Friese staartklok trouwens. Veel hoeft u niet te doen, hoor. U hoeft alleen uw bankrekening maar tijdelijk beschikbaar te stellen en daarop laten we dan het familiekapitaal storten. Er gaat een brief naar de notaris met daaronder uw Nederlandse naam. En het mooiste is; ja gaat u even rustig zitten. Het mooiste is dat u daarvoor natuurlijk een beloning krijgt. Er kan trouwens helemaal niks verkeerd gaan. U hoeft nergens bang voor te zijn. Men kan immers niet weten dat u nooit bij mijn vader heeft gewerkt. Ik ken nog wel een mannetje in Harare en die regelt de papieren wel. Als u ons helpt en we krijgen het bedrag dan is 25 procent van u. Heeft u een rekenmachine? Ja hoor. We kijken zo naar uw vakantiedia’s. Zullen we het eerst hierover hebben? Goed. 25 procent van 19 miljoen dollar is dus 4,75 miljoen dollar. Daar kunt u deze deur met glas-in-lood rustig voor intrappen; neem dat maar van me aan. De rest, op 5 procent na, gaat terug naar ons. Die 5 procent zal worden gebruikt voor de kosten die de transacties met zich mee kunnen brengen. Dat kost u dus niks, begrijpt u? Is dat uw vrouw daar op de schoorsteenmantel? Mooie vrouw, mooie vrouw. Ach, gestorven? Mijn deelneming. Weet je wat; ik zeg je want eigenlijk kennen we elkaar al best goed. Ik neem je mee naar de Hema en trakteer je daar op een kopje koffie met een rookworst. Dan kunnen we daar rustig de puntjes op de i zetten. Zeg. Hou er wel rekening mee dat het allemaal zéér vertrouwelijk is wat ik je vertel. Niet iedereen hoeft te weten dat ik veel geld tot mijn beschikking heb, want tegenwoordig snijden ze je keel door om een polshorloge. Ja hoor, zet de piepers maar even laag, ik wacht nog wel even. Kom, laten we vlug gaan. Bij de tompoezen vertel ik alles nog eens in detail. Ga je mee? De Hema daar is erg goed. De bedrijfsleider is een vriend van me. schreef bicat om 10:44 PM [link] Dikke Jongen 2 - "De Chromosomen Kwestie" Het curieuze gedrag van Dikke Jongen heeft menigeen in zijn omgeving door de jaren versteld doen staan. Zo ook mij. Echter; de antwoorden op mijn meest duistere vragen blijken vaak beantwoord te kunnen worden vanuit antropologische, psychologische of diergeneeskundige hoek. Zo ook bij Dikke Jongen. Onderzoek toont aan dat de 'basismal' voor het lichaam en de hersenen van een menselijke foetus vrouwelijk van structuur is. Eenvoudig gezegd en vrij vertaald begint elke menselijke foetus als een vrouwelijke. Pas in een later stadium, onder invloed van hormonen ontstaat de mannelijke foetus. Als gevolg hiervan bezitten mannen bijvoorbeeld enige overtollige vrouwelijke kenmerken zoals tepels. Wat begon als vrouw werd later man maar heeft nog wel enige vrouwelijke kenmerken. Zoals we nu weten, ontvangt een mannelijke foetus (XY) zes tot acht weken na de conceptie een enorme dosis mannelijke hormonen (androgenen) die de teelballen vormen waarna een tweede dosis de hersenen verandert van een vrouwelijke tot een mannelijke opmaak. Als de mannelijke foetus op het daarvoor aangewezen moment niet genoeg mannelijke hormonen ontvangt, kunnen er twee dingen gebeuren. Ten eerste kan de jongensbaby worden geboren met een hersenstructuur die meer vrouwelijk dan mannelijk is - met andere woorden, de jongen is hoogstwaarschijnlijk tegen de puberteijd homosexueel. Ten tweede kan er een genetische jongen worden geboren met volledig vrouwelijk werkende hersenen en een paar mannelijk werkende geslachtsdelen. Deze persoon zal transsexueel zijn. Gezien de hoeveelheid vrouwen die Dikke Jongen op zijn levenspad bij God's gratie en een redelijk smoelwerk heeft mogen aandraaien, moeten we concluderen dat hij niet homosexueel is. Dus is de enige en logische conclusie dat Dikke Jongen een transsexueel is. Vroeger van buiten een mooie jongen en van binnen een meisje, nu van buiten een Dikke Jongen en van binnen behept met vrouwelijke hersenen. schreef Kiers om 04:56 PM [link] Onbevreesd maar zonder moed II Hier had ze al zo lang naar verlangd. Het was nu al weken dat ze dagelijks met elkaar de lunch deelden. Met grote moeite had ze telkens nieuwe gespreksonderwerpen bedacht in die ochtenduren terwijl ze eigenlijk had moeten werken. Met haar zesentwintig jaren en struise figuur had ze nog nimmer een jongen mee naar huis genomen. En hoe lang woonde ze nu al op die gehuurde zolderkamer in de binnenstad? Toch al zo’n vier jaar. Ze maakte zichzelf wijs dat haar verlegenheid de reden was dat jongens nooit verder kwamen dan de gedeelde portiek. Zoenen wilden ze allemaal wel - als ze laveloos uit de kroeg kwamen. Maar stiekem vond ze die daar naar verschraalde asbakken smakende tongen en dito lippen maar niks. Ze wilde een keer een nuchtere leuke vent die haar romantisch zou schaken en ’s ochtends zou wakker maken voor een heerlijk geurend ontbijtje, met als extraatje een rood roosje. Speciaal voor haar, dat spreekt. En nu stond ze hier, in zijn huis, in zijn badkamer, terwijl hij nog in de woonkamer was. Ze kon het niet bevatten dat deze jongen haar had gekozen. Zie je nu wel, dacht ze, lelijke eendjes worden mooie zwanen. De onhandige jongen bij gymnastiek wordt later de succesvolle zakenman, dat stille grijze muisje wordt later die spannende femme-fatale. Haar moeder had altijd gelijk gehad. Zenuwachtig friemelde ze aan de rand van haar rok die zich diep tussen de plooien van haar buik had gesnoerd. Over haar schouder zag ze haar ontblote bovenlichaam in de spiegel, het tl-licht maakte haar witte huid haast doorzichtig. Blauwe lijnen als een spinnenweb liepen over haar grote boezem die als treurige franjes aan haar lichaam hing. Nu zou ze hem gaan verassen, nu zou ze hem de hare maken. Het was nu of nooit en met een zucht van verlangen schoof ze haar rok en grote onderbroek naar beneden. Terwijl hij in de woonkamer net trots een van zijn verzamelbanden met speldjes tevoorschijn had gehaald stapte ze de kamer binnen. Poedelnaakt. Het vale schemerlicht wierp diepe slagschaduwen over het landschap van haar lichaam. Daar stond ze voor hem, ogen dicht, armen gespreid. Onbevreesd maar zonder moed. schreef bewegende om 09:57 AM [link] Tuesday, July 22, 2003Verhalen uit de WestNa mijn mislukte studie antropologie heb ik een tijdje in Florida gewoond. Daar waar het warm is, veel oud-geld rondzwerft en waar de dames rijkelijk betalen voor gekochte liefde. Mijn leven als gigolo ging er soms van een leien dakje en ik zal u een kleine anecdote doen hoe mijn "regular day at the office" eruit zag. Zo kan ik mij een vrijdagavond herinneren. Ik ging uit eten met Robin en zij was pas 40 en nog nooit getrouwd geweest. "En je hebt ook nog geen kinderen, Robin? Hoe kan dat nu?", vroeg ik haar geïnteresseerd maar ik dacht er het mijne van. "Mijn leven is gewoon anders verlopen", was het antwoord. Tuurlijk, Robin. Na een uur vertelde ze dat ze opzoek is naar een soulmate. Tuurlijk, Robin. Tijdens het diner een flesje wijn en na het eten 2 Campari's en Robin was er klaar voor. Ik mocht niet mee naar boven maar ik mocht haar rond het zwembad wel in haar bek spuiten. Nou was mijn zak nogal vol dus haar huig kon het niet bijslikken. Er hingen nog wat slierten op haar lip. Met een grote grijns ging ik die vrijdagavond naar huis. Zaterdagavond mocht ik wel mee naar boven en kreeg ik de volle behandeling. Verschrikkelijk geil was ze en lekker schreeuwend kwam zij meerdere malen nagelklauwend klaar. Alleen, die stank uit haar kleine knijppantoffeltje was niet te harden. De vuilnisbelten van Bogota zijn er niets bij. Verschrikkelijke afknapper. Daarnaast liepen er nogal wat 'bugs' in haar huis en was het een grote typhuszooi. Na die zaterdag heb ik geen contact meer gezocht en mijzelf een fijn Armani pak aangemeten met bijbehorende te strakke zonnebril. Wie weet, vertel ik u binnenkort nog een verhaal uit mijn lange carriere als neukprofessional in de sunshine state van de Verenigde Staten van het neukende Amerika. schreef Kiers om 01:57 PM [link] Onbevreesd maar zonder moed I Dit had hij al meerdere malen in zijn hoofd doorgenomen. Het droge geklik van de naven en het onhoorbare spannen van veren in zijn pistool wond hem op. Onmiddellijk verdrong hij die gevoelens van lust uit zijn hoofd, ze moesten niet denken dat hij gek was. Dat hij een gestoorde wellusteling was, een getikte geweldenaar. Hij kneep een oog dicht terwijl hij naar zichzelf keek in de spiegel, turend langs het glimmend zwart van zijn wapen. Onmiskenbaar tekende een erectie zich af in zijn strakke spijkerbroek. Nachten had hij elk beeld in zijn fantasie geregisseerd 'met oscarnominatie-precisie'. Hij zou binnenstappen door de dubbele klapdeur, de tocht zou de panden van zijn lange zwarte jas doen opwaaien. Met fiere tred en opgeheven kin zou hij over de kantoorvloer benen. In elke hand een fors kaliber vuistwapen verscholen in zijn mouwen die eigenlijk een maat te groot waren voor zijn in fantasie slanke, en in realiteit haast schriele figuur. Twee witte duiven zou achter zijn rug opstijgen en elkaar kruisen. Deus ex machina. Zelfverzekerd zou hij zijn handen uit zijn mouwen schudden en in oneindig opgerekte slowmotion zou hij uit beide lopen het vuur openen op het bestuur dat zijn leven tot een hel maakte. Nee, maar het was geen wraak hield hij vol voor zichzelf. Het was een puur rationele actie, van tevoren bedacht, accuraat en emotieloos uitgevoerd. Geen wraak, absoluut geen wraak. Met zijn achterwerk duwde hij de deur van het universiteitstoilet open. Hij knipperde tegen het licht, in zijn hand een oud tweedehandsje dat hij die ochtend van zijn louche buurman gekocht had. Zijn studentenrekening bood maar budgettaire ruimte voor 32 kogels en zijn versleten jas was verre van heroïsch te noemen. Haast verlegen schoten zijn ogen op en neer over de kantoorvloer, secretaresses keken hem vreemd en verbaasd aan. Daar stond hij dan, trillend met een haperend oud wapen in zijn handen. Onbevreesd maar zonder moed. schreef bewegende om 08:38 AM [link] Monday, July 21, 2003BuZz gaat Bicat"Gastlogger van deze week is Michael van Bicat.net. Hij vertoont zijn literaire kunsten een weekje op BuZz.nl, zondag is hij te gast in de uitzending" schreef bicat om 02:04 PM [link] Sunny Boy Voor sommige mensen uit de grote stad komt het niet als een verrassing: ik ben een boerenzoon van origine. Soms vragen ze mij of ik ook boer had willen worden. Feitelijk wil ik dat wel maar ik heb een andere missie. Alles hangt samen met mijn kijk op boeren. Dat is ontstaan in de jaren zeventig toen ik jong was en meehielp op de boerderij. Toen was boeren weliswaar een zwaar maar mooi beroep. Mijn vader was in die tijd een middelgrote boer met 20 koeien en twee schuren met kippen. Mijn vader kende de koeien allemaal bij naam en sommige had hij al generaties lang op zijn boerderij. Toen besloot mijn vader zijn veestapel te bevruchten. Dat deed hij niet zelf maar met behulp van kunstmatige inseminatie en met zaad van de beste Holstein-Friesian stier van dat moment: Sunny Boy. Hij was de stier met de beste papieren en de beste cijfers. Zijn dochters gaven niet alleen veel meer melk, veel boeren vonden het ook een hele mooie koe om te zien: een grote koe met strakke ronde uiers die niet hingen en een goed potengestel. U moet een aantal dingen goed weten: Sunny Boy heeft een groot deel van de Nederlandse veestapel groots en glorierijk bevrucht en gemaakt tot het trotse ras dat het nu is en ik als boerenzoon heb mijn missie. Als ik door de straten van de grote steden loop, kom ik steevast hetzelfde beeld van een verlepte Nederlandse stadskoe tegen. Met haar dikke witte blauwgeaderde kuiten sjokt ze in de kudde voort. De kop lusteloos omlaag, vruchteloos op zoek naar een beetje inspiratie voor haar grauwgrijze dag in de vlees en melk producerende consumptiemaatschappij. De poten gehuld in kleurloze sandalen waarvan er ooit 13 in een dozijn zaten. Sokken van een ongedefinieerde soort. Met geluk wordt het grote zadel gedragen in een handige afritsbroek maar veel vaker zie je een slapwitte puntzak met zwangerschapsproporties. Daarboven een 100% polyester vaalgele blouse waar de witte vettige armen uithangen. De kop getooid met kort kapsel en rode spoeling in het dunne, vlassige en piekende haar. Een domme bril op de grote zwetende neus en een glimlach alsof ze elk moment de staart omhoog kan doen om te poepen. Glazig blikt ze de wereld in met haar onderkin die heen en weer zwiept bij elke stap die ze zet in haar tredmolen die leven heet. Met afhangende rug zeult ze uitpuilende tassen met opdruk Zeeman met zich mee. Haar kalveren slenteren verveeld om haar heen. De kudde kruipt traag voort door de straten van de autoloze binnenstad. De Nederlandse stadskoe is gevoelig voor kleur en om de spijsvertering niet van streek te brengen vult ze haar vier magen rustig bij constant kleurloos straatbeeld. Dan weer stopt een deel van de kudde bij Blokker en komt een gedeelte in de pens terecht, waar het al licht wordt verteerd. Bij een andere voedertrog in de eindeloze rij duffigheid, bijvoorbeeld een Hema, 'boert' de koe het gras op en kauwt ze opnieuw. Vervolgens slentert ze verder naar Het Kruidvat en slikt de koe het gras weer door. De hele verdere middag gebruikt de koe haar drie andere magen (netmaag, boekmaag en lebmaag) om al het gras te verwerken. Het is mijn missie hier verandering in te brengen. Sunny Boy heeft mijn vaders veestapel en een groot gedeelte van de Nederlandse veestapel weer kleur en faam gegeven en ik ben de menselijke Sunny Boy. Als boerenzoon van origine heb ik inmiddels zoveel zaad van mijzelf ingevroren dat ik binnenkort een brief naar het Ministerie van Landbouw ga schrijven. Ik heb het beste voor met de Nederlandse vrouwenveestapel. Ik wil haar weer kleur geven. Eentje waar ik weer graag naar kijk. Ik ben de beste boer en heb het beste zaad. Mijn dochters geven de beste melk en hebben strakke ronde uiers die niet hangen. Mijn dochters kijken fris uit hun ogen en staan fier rechtop op hun goed potengestel. Ik wil dat er zeer binnenkort een begin gemaakt wordt met kunstmatige inseminatie bij zo veel mogelijk Nederlandse vrouwen met mijn edel zaad. In geval van topkoeien zal ik natuurlijke bevruchting adviseren. schreef Kiers om 09:58 AM [link] Sunday, July 20, 2003duizend tranenduizend tranen ween ik om jou al zuipende het uurwerk rond ik het schilmes aan mijn pols en jij zijn Sjaak in jouw mond op jouw advies scheerde ik mijn ballen tatoeëerde ik een eekhoorn op mijn reet hier zat ik heel alleen kerstfeest te vieren wijl hij in jouw clitoris beet ik maak een einde, gans abrupt aan zowel mijn lijdensweg en dit gedicht resten mij slechts de gedachten aan zijn warm zaad op jouw gezicht schreef bicat om 02:08 AM [link] |
 
|
