Friday, July 2, 2004

Een ingrijpende gebeurtenis met verstrekkende gevolgen

Achthonderd gulden kreeg ik in 1992 om twee donkerblauwe pakken, vier witte overhemden en een stropdas te kopen. Voor het eerst haalde ik mijn werkkleding niet bij de foef. En ik moet zeggen dat het me niet misstond. Sevilla werd het. Een paar maandjes onbewapend in burger op de wereldtentoonstelling portieren.

In Spanje had de Guardia Civil echter hele andere plannen en we werden uitgerust met een Glock-17. Niet dat we ze nodig zouden hebben, maar dit was wel het land waar de ETA actief was en een wereldtentoonstelling is nu eenmaal een aandachttrekker. Persoonsbeveiliging werd het. Met de Nederlandse VIPS mee de tentoonstelling over. Het was lekker voor de ego’s. Nieuwe pakken, korte koppies, oortjes en een pistool onder het jasje. Wij waren de mannetjes.

Met een prettig kleurtje kwam ik op een avond terug in Nederland. Ik besloot direct door te gaan naar Gouda, mijn nieuwe werkplek. De laatste paar lichtingen dienstplichtige marechaussees die wachtdiensten draaiden op het Nationaal Territoriaal Commando zou ik daar onder m’n hoede krijgen.

Aan de balie belde een dienstplichtige met blow-ogen en duidelijk te lang haar de OVD. Claudia Westhoff heette de jonge luitenant van de juridische afdeling die voor de gelegenheid de Officier Van Dienst was. Ze bracht me naar m’n kamer waar ze ook al mijn spullen had neergezet die uit Apeldoorn waren overgekomen. Mijn persoonlijke wapens had ze nog niet naar de wapenkamer laten brengen. Haar belangstelling voor de Mauser SR-93 was uiteindelijk de oorzaak van alle ellende. Hierdoor begon ik interesse in haar te tonen. Een meisje dat meteen wist wat voor een gereedschap ik had en dat ook nog machtig mooi vond.

We werden verliefd en hebben ’s avonds heel wat kantoortjes gehad. Ze kreeg een kick van poseren. Zij naakt met een generaalspet of helm, een koppel en altijd een wapen suggestief gepositioneerd “op de man”. Ik mocht de foto’s maken. Het lieve meisje van de juridische afdeling was een beest. In de weekenden ging ze naar zo’n beetje alle dansfeesten die er waren. Ook de pillen hoorden daarbij.

Achteraf is het makkelijk praten. Ze gebruikte steeds meer en werd alsmaar gekker. Veel gekker, soms ook in de goeie zin van het woord. Overdag functioneerde ze redelijk en merkte eigenlijk niemand wat. Ik zei niets en ik deed niets. Deze prachtig mooie wilde sexprovider was van mij. Waarom zou ik haar confronteren met haar drugsprobleem met als mogelijk gevolg dat ik haar zou kwijtraken? Het ging immers prima zo.

Tot het telefoontje van de wacht kwam. Het was mijn beurt om die week OVD te zijn. Ik werd doorverbonden met iemand van het ziekenhuis, van de eerste hulp. Claudia had gebeld. Ze had verschijnselen van een lichte overdosis. De eerste hulp had haar geadviseerd de huisarts te bellen en om onder een koude douche te gaan staan. Of ik wilde gaan kijken en helpen.

De kamerdeur was niet afgesloten. De telefoon lag naast het bed. Claudia lag in een bad met koud water. De twee mooiste blauwe ogen ooit staarden me onbewogen aan. Haar huid iets bleker dan ik gewend was. Haar lippen blauw. Haar blonde haar waaierde kalm en rustgevend rond haar hoofd. Hoewel ik wist dat het nutteloos was heb ik haar toch uit bad gehaald en een poging tot reanimatie gedaan. Toen het ambulance personeel binnenkwam zat ik verslagen naast haar op de grond. Nog steeds begrijp ik niet waarom ze niet onder een douche is gaan staan. Als ze dan haar bewustzijn had verloren was ze niet verdronken.

De begrafenis was een indrukwekkende gebeurtenis. Een jonge vrouw begraven is altijd een emotionele gebeurtenis. De aanwezigheid van uniformen en het daarbij behorende protocol maken het nog erger, tenminste, als je daar gevoelig voor bent zoals ik. Bovendien was ik haar vriendje, ook al wist bijna niemand dat.

Daar in die kerk heb ik het besloten. Weg van de feesten, losbandig gedrag en de drugs. Ik ging op zoek naar de rust van regelmaat, de warmte van de burgerlijkheid. Ik wilde veilige routine. Nooit meer groene of blauwe uniformen die er voor zouden zorgen dat ik me continu bewust zou zijn van deze te pijnlijke herinnering.

Ik werd boekhouder.

schreef Lennard om 11:10 AM [link]

Thursday, July 1, 2004

Gedefloreerd

Op de kermis achter de schiettent. In de schaduw van het neonlicht. Glimt zijn zwart leren jack. Hij zag mij gaan met mijn bananenmilkshake en roze korte rokje. Ik zit al vijf maanden in de brugklas en hij rijdt scooter. Met mijn rug tegen het koude metaal. Zijn handen overal. Mijn buik stroomt vol warmte. Hij geeft mij een nicotinezoen. Mijn tepels groeien in de klamme motregen. De hakken van mijn roze pumps steken dieper en dieper in de modder. Mijn lippen zoeken liefde. Zijn lid verstijft. Mijn billen geven warmte aan zijn knikkende knieen als hij mij optilt. Bij elke stoot ruik ik zijn warme adem in de koude lucht. Ik knik hem toe. Hij loost al zijn spermatozen in mijn schoot. Een storm in mijn lijf laat mij tintelen en gloeien. Als hij mij neerzet en ik mijn pumps zoek, zegt hij dat wij gaan bellen. Maar ik heb geen telefoon.

schreef Kiers om 10:41 AM [link]

Wednesday, June 30, 2004

Portugal

Al in de baarmoeder wordt het verschil bepaald.
Jaap Stam, trok bij geboorte head-first de buitenspelval open. Onbevestigde geruchten spraken over een bal die de verloskundige voor de ontsloten poef van moeder Stam hield. Jaap anno nu is op een missie. De bal die hij voor zijn geboorte zocht, heeft hij tot op heden nog niet kunnen vinden. Dat maakt Jaap een beetje boos. Telkenmale, als de bal over de soldaten van het middenveld suist, tuurt hij als een havik schuin omhoog, beklimt Jaap zijn tegenstander, bestormt Jaap de hemel en laat hij zijn schedel tegen het lederen handgestikt botsen. Frontaal. De vonken spatten tegen het gras. Kraakbeen sijpelt weg. Een laffe zwaluw zijgt neer in het gras.

Nee. Al tijdens de aanloop naar de bevruchting wordt het verschil bepaald.
De prototype roekeloze verdediger nam met twee gestrekte benen afscheid van zijn vruchtbare geboorteakkertje. Helaas ontberen onze oranje helden een ware gigant in hun midden. Edgar, wervelwind met stripheldbrilletje, komt in de buurt maar schiet te kort. Een verdediger moet scheuren, bijten, hakken, splijten, kwakken, ontsporen, defragmenteren en steengrillen. Dat zie je bij Davids allemaal niet terug. ‘Maar we hebben niet beter’, sprak de boer en schoof tot aan zijn schouder in zijn prijskoe.

Vanmorgen kapperde ik geheel toevallig samen met Coetzee. We kletsten over Coetjes (haha) en Seedorf. Clarence Seedorf. Het menigverschil liep torenhoog op en bij het dichtslaan van de deur beet de scribent me bits toe: “Seedorf, zijn lichaam is als een bloem die vanuit een kern in de liezen opbloeit.”
Ik keek achterom in het lege gezicht van de barbier. Hij maakte het gebaar van het onzichtbare kelkje dat achterover geslagen wordt. Een duidelijk geval van de Gall & Gall bonuskaart.

Ronaldo, de scharensliep met het schooiershoofd zal vanavond het verschil niet maken. Onze jongens zullen op zijn Duits van deze wedstrijd een formaliteitje maken. 0-1. Wat wij u brommen.

schreef J.C. om 02:15 PM [link]

Tuesday, June 29, 2004

Poep-probleem Dick Advocaat?
Op teevee hebben we kunnen zien hoe Dick bijna zat te huilen vanwege de kritiek die hij kreeg. Vreemd, want een bondscoach staat daar normaal gesproken boven. Volgens mij is er meer aan de hand: DICK HEEFT EEN POEP-PROBLEEM!

Zou dit een plausibele verklaring kunnen zijn voor Dicks overgevoeligheid?
Het is natuurlijk pure speculatie, maar de tekenen wijzen er wel op. Ga maar na: In Portugal eten ze heel raar, net als in alle buitenlandse landen. Niks geen aardappeltjes met jus, nee rare dingen met scherpe kruiden en... veel olijf-olie. Daar ga je al!!! Bovendien maken ze in die gekke zuidelijke landen de rioolleidingen altijd heel nauw en dan mag je dus niet je weeceepapier in de pot gooien. Die rare toestanden geven uiteraard stress.

Verder schijnt de zon altijd en dat zijn wij niet gewend. Het is ook een heel 'andere warmte'. Veel mensen kunnen de eerste dagen in vreemde landen helemaal niet poepen. En als het dan net weer een beetje lukt, ga je aan de dunne. Zal je altijd zien.

Let op: veel voetballers uit het Nederlands elftal zijn eigenlijk Surinamers. Die hebben geen centje pijn. Logisch. Maar zo'n Hollandse jongen als Dick, van de oudere generatie ook nog, opgegroeid in een tijd zonder shoarma en roti en al die exotische dingen, toen er nog geen broeikaseffect was?

Wat zijn de symptomen van slecht poepen? Leest u even mee?
'overmatig zweten onder de oksels, rode neus, wallen onder de ogen en overgevoelig voor kritiek'.
I rest mijn kees, yor onnor! No furter kwesties!

schreef Nimeaux om 11:47 PM [link]

Eetbare dieren

Vaak weten mensen niet welke dieren gegeten kunnen worden, en welke niet. Toch is het heel eenvoudig. Als u zich aan de volgende regel houdt zult u nooit een verkeerd dier eten:

Als het dier zich in uw woning of schuur bevindt, of daar het grootste deel van de tijd doorbrengt, kunt u het als oneetbaar beschouwen. Voorbeelden: hond, kat, kanarie. goudvis, gewone huismuis. Bevindt het dier zich NIET in uw woning of schuur, of brengt het daar NIET het grootste deel van de tijd door, dan kunt u er van uitgaan dat consumptie tot de mogelijkheden behoort. Voorbeelden: koe, varken, kip, haring.

Een twijfelgeval blijft het gordeldier, omdat dit voortdurend in en uit loopt. Dit dier wordt echter zelden gegeten, wat te wijten is aan de slechte verkrijgbaarheid.

schreef Spencer Brandsen om 12:53 PM [link]

Monday, June 28, 2004

Een verhaal dat stinkt als een das uit zijn kont

Ik kan beffen als de beste. Dat zei ik gisteren nog tegen een meisje. Die zat te nippen aan een Canada Dry op een terras ergens in de Antwerpse binnenstad.

Gisteren wou ik Antwerpen uit. Ik wou Harelbeke bezoeken, de stad waar ik geboren en getogen ben. Met dat montere voornemen stapte ik in mijn rode Volkswagen Polo. Dat gaat zo als je ergens heen wilt. Als je niet instapt, kan je ook moeilijk de wagen laten bollen. Niet dat het veel verschil uitmaakte, wij geraakten toch geen stap vooruit. Wij, dat waren mijn lief en ik. Ik had nog zo gezegd: neem nou de kaart mee. Maar er achteraf over zeiken heb ik niet gedaan. Ik hield mijn klep en draaide rondjes als een spast op speed. Normaliter hadden wij naar de Kennedytunnel gereden. Lekker vertrouwd! Gisteren bleek die afgesloten, dus wilden wij via de Waaslandtunnel Antwerpen verlaten. Na een rondje of tien in de binnenstad hield ik het voor bekeken. Waar was die rotpijp onder de Schelde? In een vlaag van zinsverbijstering parkeerde ik de wagen in god weet welke straat dubbel, stapte uit en liet m'n lief voor wat ze was. Ik trok een sprintje en nadat ik twee hoekjes was omgedraaid, had ik van stress geen last meer. Dacht ik.

Tot ik voorbij dat vermalijde terras wandelde en de onzalige woorden sprak: "ik kan beffen als de beste." Het meisje verslikte zich in haar frisdrank. De vrouw naast haar, waarschijnlijk haar moeder, staarde naar mij als een konijn naar een lichtbak. Voor de twee het goed en wel beseften wat hen overkwam, stoof ik er vandoor. Ik leek Ben Johnson wel in zijn beste dagen! Naast een frituur kwam ik op adem. De meeste raampjes stonden open en ik hoorde een troep testosterondudes over hun bedprestaties opscheppen. Hoe lang hun lul was. Hoe stijf hun latten. Hoe dik hun zaad. En zonder dat ik het kon verhelpen, ontdeed ik mij van m'n T-shirt. Ik ging voor hen staan, bevochtigde m'n wijsvinger met m'n tong en maakte mijn tepelhoven nat. Ostentatief boog ik voorover, zei "poepoepidoe" zoals Marilyn dat zo vele jaren geleden had gedaan en kuste met getuite lippen het raam dat niet openstond. Het volgende moment spurtte ik van het schorremorrie weg. Na drie straten ging ik overkop. Ik liep pardoes op een rolstoelpatiënte die door een vergeten steegje wielde. Terwijl ik bij zinnen kwam en de pijnlijke plekken op m'n lijf betastte, bekeek ik de vrouw eens goed. Wat had zij lekkere prammen! Onder haar T-shirt droeg zij geen BH. De contouren van haar tepels en tepelhoven waren duidelijk zichtbaar. De gehandicapte had het gezicht van een heilige. Haar oogleden waren gesloten. Hulpeloos lag zij op haar zij. Zij bloedde uit haar rechterslaap. Ik kroop langzaam tot bij haar. Ik begon haar te strelen. Niet enkel haar lange, blonde haar maar ook haar borsten. Ik heb haar gezegd dat het me speet. Ik heb zachtjes gehuild en dan een ziekenwagen gebeld.

"Weet je dat ik kloten heb als een Indische olifant?" zei ik nadat ik alle info had doorgespeeld.

Het bleef stil aan de andere kant van de lijn. En ook ik viel stil. Want ik was het steegje uitgewandeld en bevond me plots oog in oog met de Waaslandtunnel. Maar waar was m'n vehikel?

Uit mijn pisbuis marcheerde een leger mieren.

schreef GDB om 01:05 PM [link]

-bicat- !

Kritieken worden pas waardevol wanneer u zelf een duit in het vuighe zakje doet.
Inspiratie? Mailen maar.
Onvuighe inzendingen worden zomaar geweigerd. Met of zonder reden.
(?)