|
Friday, June 18, 2004BlokbabyAls ik op Bicat mijn, nee, een verhaal post, dan weet je hoe laat het is, baby! Ik typ "een" verhaal omdat het niet van mij is. Niets is van mij. Alles is van het volk! Hoeveel keren heb ik dat niet benadrukt! Maar de waarheid gleed als water van jou af. Jij wou er niet in geloven. Je geloofde niet in mij. Ik schrijf omdat ik de waarheid op papier wil vastpinnen. Fantasie heb ik niet op overschot. Gebrek aan verbeelding is wellicht een zwakheid voor een linkse doerak zoals ik. De meesten aan mijn kant van het politieke spectrum fantaseren zich suf. Wat de maatschappelijke impact zou zijn mocht iedereen zich een hoedje buffelen of minder scheten zou laten. Dergelijke voorstellingen gaan mijn petje te boven. Maar ik geef tenminste mijn zwakheden toe. Jij niet, jij was vleesgeworden onverzettelijkheid. Wat was je van jouw grote gelijk overtuigd! Niemand kwam nog voor de kleine man op, behalve... die ene rotpartij met de klotenaam waarvan ik walg. Je vond dat de Vlamingen door de Walen gepluimd worden. Onzin! Ten eerste: wat zijn Vlamingen? Vlamingen bestaan niet. Je hebt West-Vlamingen, Limburgers, Antwerpenaars, Brusselaars en Oost-Vlamingen. Samen vormen ze niet meer dan een onsamenhangend geheel van kneuterboeren. Die strontburgers stamelen elk in een ander koeterwaals in de schaduw van de kerktoren waarin zij zijn groot gefokt. Ten tweede: dat de Walen ons financieel kaal plukken is onze eigen schuld. Langs deze kant van de taalgrens kunnen de mensen - ze hebben veel met beesten gemeen - niet meer genieten! De Walen beschermen de zwaksten! Walen werken een poosje en na verloop van tijd genieten zij van een uitkering, wat hun volste recht is. Zij nemen tenminste nog de tijd om te genieten, baby! Geen werkloze aldaar wordt een vergoeding ontnomen, niemand wordt een zieken- of invaliditeitsuitkering onthouden. Iedereen is er vrolijk en blij als een kind op een zonovergoten hei, baby! Hoe anders in Vlaanderen! Hier drukt de economie op de kwaliteit van het leven. Geld is de totempaal waarvoor iedereen de broek laat zakken. Werklozen? Profiteurs! Zieken? Niet productief! Als parasieten van de samenleving worden die sukkels beschouwd, als untermenschen die niet waard zijn dat zij de werkenden voor de voeten lopen! Wij zouden naar Wallonië moeten opkijken! Dat heb ik jou vaak genoeg toegeroepen, baby! Maar dan begon je onnozel te doen en mijn lichtend voorbeeld Elio Di Rupo te imiteren! Dan haalde je mijn vlinderdasje uit de kast en sprak plechtstatig Frans! Tot dinsdagavond kon ik mij beheersen. Volgens jou stond de match der matchen op stapel. Je had mij al de hele dag met de uitslag van de verkiezingen, met m'n kleine johannes en m'n sik gejend. En jij eiste dat voetbal voorrang op de politieke actualiteit kreeg. Ik had sinds zondag de woonkamer niet verlaten, uit schrik dat buiten iemand mij zou arresteren vanwege mijn links verleden of mijn kostbare verzameling geitenwollen sokken. Eén op drie kuttekoppen had verdomme op jouw partij gestemd! Jij was euforisch, haalde bloemen in huis en juichte iedere keer er weer een uitslag binnenliep. Jij was godverdomde verzuurd tot en met en je besefte het niet! In de aanloop naar de wedstrijd had je met je gebruikelijke beuktechnieken naar mijn voorkeur gepolst. Ik ging vanzelfsprekend voor Nederland. Oranje staat voor optimisme, een betere toekomst, drugs bij hopen en urenlang vossen tot je geslachtsdelen murw aanvoelen. Normaliter ben ik absoluut niet voetbalminded maar jouw boertig enthousiasme werkte aanstekelijk. Natuurlijk was jij pro Duitsland. Jij was ook zo voorspelbaar, baby! Alles wat uit Teutonenland komt, is van de hoogste kwaliteit, zei je: BMW's, Blaupunkt en Bierfeste. En terwijl pikte je een halve liter bier uit de koelkast en wipten jouw pronte borsten haast uit jouw bloesje. Ik had godver een lat in m'n pants van hier tot in Lissabon, baby! Toen had je nog vooruitzichten! Maar jij had geen oog voor mij! Alles wat fucking telde in jouw fucking prachtige ogen was het fucking voetbal, baby! En jouw welgevormd lijf gleed naast het mijne op de bank. Een man in het zwart floot af en ik brieste van woede bij het zien van zijn zwart. Ik dacht aan de zwarten in de oorlog, aan de collaborateurs dus, en hoe katholieken nazi's naar Zuid-Amerika hadden helpen ontsnappen en van de kerk kwam ik op het kruis, mijn kruis, het kruis van een onderdrukt volk en ik werd zo opstandig dat vlees purper kleurde. De revolutie was nakende! Duitsland scoorde de eins zu nul en het scherm vulde zich met zwart - wit. Je wipte recht waarbij jouw hand opzettelijk mijn kruis aanraakte. Je draaide je naar mij toe en huppelde zo krachtig op en neer dat je tepels hard werden van het schuren tegen je bloesje. Het stofje was dun en de wedstrijd werd weer op gang gefloten. Jij kwam weer naast mij zitten, niet vooraleer je quasi toevallig en heel vluchtig m'n erectie had gestreeld. Rond je lippen lag een monkellachje, het soort dat me de gordijnen injoeg, het soort dat mij erop wees dat ik een loser van het zuiverste gehalte was. Toen sloeg ik toe, baby! Toen je jouw hoofd naar het scherm had gedraaid! Razendsnel reikte ik naar de pook voor het haardvuur en ramde die tegen jouw keikop. Eén keer, twee keer en meer, net zolang het LCD-scherm droop van het rood. En dan heb ik langzaam mijn broek los gemaakt, mijn katoenen slip laten zakken tot hij over m'n sandalen hing. Baldadig scheurde ik de rok van jouw kont en toen zag ik pas dat je de rode vlag had uitgehangen. Daardoor barstte ik in tranen uit, baby! Echt! Was je toch een beetje links, baby! M'n lul werd in no time slap! Op de koop toe hoorde ik Holland wat later gelijk maken. Wezenloos staarde ik voor mij uit. Ik wou dat ik jou terug kon brengen, baby! Het spijt me zo, baby! Maar vergeef mij dat ik het zo zeg: voor de democratie in Vlaanderen is jouw dood een goede zaak! Alles van waarde is weerloos en daarom moet ik onze rechtstaat verdedigen, baby! Snap je? Jozef Stalin had gelijk, baby! Eén moord is een tragedie, honderd sterfgevallen is een statistiek. Ik typ nog vlug dit verhaal, baby, voor Bicat, weet je wel? En dan ga ik de straat op en ram ik die andere duizenden rechtse klootzakken in de vernieling. Ik ga straks over de rooie, baby! Hoor je, baby? I love you, baby! En ik mis jou verschrikkelijk! Kusje op jouw snoetje, baby! schreef GDB om 01:58 PM [link] Thursday, June 17, 2004Wiet halen"Eeh, Hannes!" zei ik. "Hmeuh? Waddizzer?" vroeg Hannes vanaf zijn brits in de bloedverziekend hete container. Het stonk naar zweet en stof. "Hebbie nog wiet? Me skunk is op man." "Nee man! Das vorige week al opgegaan man. Veelste weinig meegenomen verdomme." "Ja, ik ook," zei ik. "Hier nog één!" klonk uit Frits' brits. "Kom, we gaan halen," zei Hannes, die eigenlijk Pieter-Jan Hendrik van Bergen Heenegouwen heette. Hij sjorde zich overeind en keek wezenloos om zich heen. Stilte. "Halen? Hier?" vroeg ik. Tinus kwam overeind. "Ja man. Wiet is overal. Dus ook hier." "Ehm. Heb jij geld dan?" vroeg ik. "Ikke niet," zei Frits. "Blut," zei Tinus. Hannes keek verdwaasd om zich heen. "Oooooh nee kanker! Das gister aan de hoeren opgegaan!" "Hoeren? In van die burka's?" vroeg Frits en hij nam een flinke teug whiskey uit de fles van die morgen. "Ja! Geil man!" zei Hannes. Zijn gezicht klaarde op. "Maar we hebben toch geen geld nodig man! We hebben deze!" en hij hief zijn geweer. Ik keek hem aan. "Je wilt een Irakese drugdealer gaan beroven op een vredesmissie?" "Eerlijk ruilen. Wiet voor géén kogel." Tevreden bromde de motor van de pantserwagen en we rolden rustig door Kamp Smitty. Hannes en Tinus achter het stuur beneden en ik, Frits en Dinges erbovenop. Het staal was heet van de brandende woestijnzon en mijn helm zat niet lekker. Hoofdhuid, zweet en jeuk en zo. Achter ons bleven de wolken stof in de lucht hangen, te lui om neer te dwarrelen of weg te waaien. De tenten en voertuigen van Kamp Smitty rimpelden van de hitte. De slagboom stond open en de wacht lag in de schaduw van zijn hokje te kreperen van de hitte. Hannes stopte het voertuig, maar toen ik mijn smoes aan de wachter wilde vertellen zwaaide hij "rij maar door". Of hij sloeg in zijn slaap een vlieg van zijn gezicht. Dat kon ook. Ik tikte Hannes op zijn helm en hij gaf weer gas. Op naar As Samawah Centrum. "Wiet, wij willen wiet!" Ik maakte rookgebaren en keek stereotypisch stoned. De ogen achter de Burka's keken vertwijfeld en niet begrijpend. "Drugs! Je weet wel! Wiet! Marihuana!" Men bleef ons aankijken als kaaskoppen in de woestijn. Eén van de vrouwen riep iets naar haar mede-vrouwen en de hele kudde stiefelde weg. Behalve één. Die kwam dichterbij. "If you want marihuana then follow of me from distant." zei een mannestem vanachter de sluier. De travestiet dook een steeg in en wij volgden op de voet. "From distant" leek ons geen goed plan in die steegjes en poortjes waar alle mensen en huizen op elkaar leken. Na wat een paar honderd steegjes, bochten en poortjes geweest moest zijn, verdween de he-bitch door een deur in een groot huis. We parkeerden de pantserwagen en stonden met zijn vijven voor de deur waarin de trafo verdwenen was. "Tinus, jij eerst!" zei Hannes. "Ga zelf," zei Tinus. "Ga! Dat is een bevel!" "Hartstikke leuk sergeant, maar als we wiet aan het kopen zijn, is niemand mijn baas, ja? Ga zelf!" Frits nam het voortouw, opende de deur en liep langzaam het donkerte binnen, zijn wapen voor zich uit richtend. Toen er geen schoten klonken gingen wij mee. Binnen was het volmaakt donker. De deur sloeg achter ons dicht en een stem zei in gebrekkig Engels: "So, you want buying some pot?" "Uhm, yes sir! We would like to buy us some wiet om te smoken!" zei Frits. "I see. And do you have money to buying the weed?" "Ehm. No." Hannes bemoeide zich met het gesprek. "But we have guns en we will shoot you dead if you don't give us a lot of wiet directly!" "No, you will not. We have more guns and we can see you because we have night-goggles. Put down your guns and we can talk about weed." "En waterpipes!" mompelde Dinges, die ook mee was. We legden onze geweren neer. "Very good, gentlemen. Now we will talk." Aan de andere kant van het vertrek ging een deur open. Zwak lamplicht bescheen ons pad en aan weerskanten van de deur zagen wij mannen in gewaden, die hun geweren op ons richtten. Het vertrek achter de deur was bekleed met tapijten. In het midden van de kamer stond een waterpijp met een stuk of tien slangen, omringd door satijnen kussens en een tafeltje met een TV. Bewakers in de hoeken. Een oude man met een baard, gekleed als een imam, lurkte zachtjes aan één van de tien slangen. De rook die uit de pijp opsteeg kon maar één ding zijn en onze gebeden waren verhoord. "Please, gentlemen, please sit down so we can talk business." Onwennig gingen we op de kussens zitten. De TV op het tafeltje bleek een monitor te zijn, die uitzicht bood op het vertrek waar we ontwapend werden. Op de schoot van de man lag een microfoon. Ook lag op zijn schoot een zak wiet van minimaal een pond. "Take a sip on the waterpipe if you want. I like it that you like waterpipes. I like waterpipes too." Ik keek Hannes aan. Hannes keek terug. Alle vijf grepen we een slang en lurkten en we zagen dat het goed was. "You have no money and you have no guns. How will you pay for the weed?" Hij hield de zak wiet op ooghoogte, liet hem weer neerploffen en keek gewichtig de kring rond. Wij zwegen. "I will tell you how you can earn the weed. You will have to do something for me." Wij zwegen. Hij riep wat arabisch gebrabbel tegen een bewaker. De bewaker haastte zich de kamer uit. "We will make a little film." De bewaker kwam terug, een grote grijze plastic zak meezeulend. Gebrabbel over en weer. "Open it!" zei de Imam. De bewaker maakte de knoop van het rijgkoordje los en opende de zak. Twee voeten. Wij schrokken. Frits slaakte een kreetje. Een dooie! We hadden nog nooit een dooide gezien! Daar werden we helemaal niet op getraind bij de landmacht! Wij werden getraind op... Waarop eigenlijk? Ik schraapte mijn keel en Frits, Hannes, Tinus en Dinges rechtten hun rug. "What precies is the meaning of this?" vroeg ik. "Please do not be alarmed. We found this dead man in a dumpster near the American Abu Ghraib prison. He's one of their prisoners. They must have killed him." We haalden opgelucht adem. Ja, die Amerikanen konden er wat van! "Let me explain to you my plan. This man has clearly been killed by the American infidels. We will make that public and make it even a little worse. You will wear Iraki clothes and a patch of cloth over your head and hang around looking American. That way you will look like American soldiers pretending to be terrorists. You will pretend reading a speech off a piece of paper and after that you will cut his head off." Achterloos gebaar naar de dode gevangene. "And we will mix in very fake screaming! Like in old movies with Dracula!" Triomfantelijk keek hij ons aan. Ik keek Tinus aan. Hij haalde zijn schouders op en keek naar de zak wiet. De anderen hadden niet geluisterd naar het verhaal van die ouwe en alleen aan de pijp gesabbeld en naar de wiet gestaard. Ik keerde me naar de Imam. "Okay. No problem." De voorbereiding was al gauw geregeld. In de ontvangstkamer was het licht aangegaan en de hele ruimte was in stijl van Abu Ghraib aangekleed. Eén zijde had een kale muur. Daar zou het acteren plaatsvinden, zei Imam. De andere wand was voorzien van een mengpaneel en een groot raam met uitzicht op een geluidsdichte opnameruimte. Een geluidstechnicus met koptelefoon zat aan schuifjes te schuiven en praatte door een microfoon tegen een vrouw, die in de opnameruimte zat. Hij drukte op een knop en binnen vertrok de vrouw haar gezicht tot een grimas. Ze leek te gillen. De geluidsman ramde weer een knop in en begon weer door de microfoon te brabbelen. Toen hij merkte dat zijn baas de ruimte had betreden, draaide hij zich om en zei verontschuldigend dat zij niet nep genoeg gilde en vroeg of er niemand anders goed kon gillen. Tinus stapte naar voren. "I can scream! Very fake too!" en hij liet het horen. Alle aanwezigen grepen naar hun hoofd en hielden hun oren dicht. "You scream very good! But please do it only in the studio!" zei Imam. De vrouw was intussen ontslagen en Tinus werd de opnameruimte ingeleid. "Please scream and than make gurgling noises. Like this. Blggghuhgggechhh!" We lieten Tinus in alle rust zijn werk doen en richtten onze aandacht op het lijk, dat nu in een plastic tuinstoel gezet was, voorovergebogen met zijn borst op zijn knieen. Een irakees met een decoupeerzaag stond heftig te discussiëren met één van zijn collega's. "What is the problem?" vroeg Imam. "How can I saw this? I need a little start, but I don't want to make a mess." "He should just stick it in!" zei de collega hoofdschuddend. "No! That will make a mess!" "Nou stop it you two", zei Frits. "I'm a timmerman, so listen to me. Do you have a boor? A drill? And a dust sucker?" De discussieerders keken elkaar aan. De meeste aanwezigen keken toe. "Vacuum cleaner", zei ik. Hij kreeg een klopboor in zijn handen geduwd en een stofzuiger werd geregeld. Hij stelde de boor in op standje niet-kloppen. "Please suck de troep up while I bore." Hij zette de boor op het achterhoofd en boorde een gat. Troep verdween in de stofzuiger. "And now you can saw a hole!" Applaus steeg op uit het publiek. Een gat werd gezaagd en het lijk werd rechtop gehesen. Eén van de Irakezen stak zijn hand in het gat, zocht even en toen hij goed vast had liet hij van binnenuit de mond van het lijk open en dicht gaan. Gebrabbel. De tolk was aangekomen. Het was een Amerikaan in Irakese kleding. "Okay, let's do it!" zei hij. Het lijk in de stoel werd tegen de muur gezet, vlak voor een gat in de muur. De poppenspeler verdween door een deur en even later kwam zijn hand uit het gat en begroef zich in het achterhoofd van het lijk. Camera's werden opgesteld en toen iemand "Action" riep, begon de mond te bewegen. De tolk keek instemmend toe. Toen er "Cut!" geroepen was zei hij: "Looking good guys!" en begaf zich naar de studio, waar Tinus intussen klaar was met zijn werk. "Gentlemen, now it's your turn. Please put on these clothes." Een mode-stilist kwam met een bundel zwarte trainingspakken en bivakmutsen en een ander had vijf bomgordels, een groot mes en een automatisch geweer van Amerikaanse makelij. Eenmaal omgekleed moesten we op een rijtje gaan staan. Het lijk werd op een gitaarstandaard gezet en ik kreeg een briefje in mijn handen geduwd. "Pretend to read aloud" stond erop. Ik keek een poosje afwisselend in de camera en op het briefje totdat de Imam gebaarde dat ik het blaadje om moest draaien. Op de achterkant stond niets, dus ik draaide hem weer om. Rare manier om wiet te verdienen. Imam sneed met zijn hand langs zijn hals. Ik gaf het briefje aan Dinges, die te stoned was om door te hebben wat er gebeurde, trok het lijk achterover en begon te zagen. De cameramannen schudden verschrikkelijk met hun camera's in het rond. Hannes pakte het lichaam en begon te sjorren, zodat ons slachtoffer zich leek te verzetten. Toen ik klaar was met zagen tilde ik het hoofd op aan zijn haren en liet het duidelijk aan de camera zien. "Cut!" riep de Imam. Hij rende naar ons toen en viel mij om mijn nek. "You are the best actors in the world! I love you! Thank you so much my friends! Please stay so you can see the final film! It will be great and the American troops will be retreated because they do such horrible things to their prisoners!" "Ehm. No thank you sir. Please give us our wiet and we will be on our way", zei ik, mijn eigen uniform weer aantrekkend. Imam keek teleurgesteld. "Very well. You have to leave carefully. And let no-one see the weed." "No problem", zei Dinges en hij toverde een C1000 tasje uit zijn broekzak. Imam dumpte de wiet in de tas. "Goodbey my friends!" "Later!" We kregen onze wapens terug en het licht ging uit. Nogmaals was het aardedonker. De buitendeur sprong op een kier en even later stonden we weer in de stoffige woestijnhitte van een steegje in een Irakese stad. Onderweg naar kamp Smitty vroeg Hannes: "Zijn we nou geen verraders? Dat we de Amerikanen zo genaaid hebben?" "Nee", zei ik, "die Irakezen maken één fout." "Wat dan?" "Amerikanen zijn blind. Ze zien niet dat we geen Irakezen zijn." schreef Oersoep om 01:04 PM [link] Wednesday, June 16, 2004BriefwisselingWaarde Theo, Ik dacht al, welk een lawaai is dat aan de poort? Maar dat is het volk. Wat een eer. Wegens veranderingen in de werkomgeving ben ik niet meer zo vaak in de buurt van een computer, onmisbaar voor de hedendaagse kunst & literatuur. Het blijft bij gekrabbel op papier. Edoch, dit gekrabbel komt in komende weken in digitale vorm bij u langs. Althans zo is mijn plan. Nu het warme weer arriveert, is tijd een zeer onbetrouwbare entiteit geworden. Mooie vrouwen die zich met mijn hormonen bemoeien en aanverwante verkwikkelijkheden. Ik hoop zoveel studies te maken als ik maar kan, want dat is het zaad waar later vertellingen van komen. Overigens heb ik in de afgelopen weken zo nu en dan een kijkje genomen op Bicat.net. De waardering mijnerzijds is nog evenzeer aanwezig. Vroeg of laat hoort u van mij. Het is een beetje zoals Elvis. Zolang die niets van zich laat horen, wordt de spanning alleen maar groter voor de dag dat. Dit in alle bescheidenheid, want de King ben ik natuurlijk niet. Altijd de Uwe, Vincent * * *** Beste Vincent, U kietelt mijn gemoed, Vincent. U haalt daar een loei van een goede reden aan. Mooie vrouwen. Mooie vrouwen zijn zelfs het staken van de aardedraaiing waard. Luistert u dus niet naar het gerammel aan de poort, maar gehoorzaam het gerammel in uw broek. U bent in leven, dat is een zekerheid die we op dit moment aankruisen. Sterker, u leeft bewust, want u scheidt de belangrijke zaken van de minder belangrijke. Wij hopen desalniettemin nog van u te vernemen. Al is het maar een lyrische beschrijving van de laatste vrouwlijke loot aan de boom die we kennen als onze Vincent. Eensgelijks altijd de Uwe, Theo schreef matxil om 01:25 PM [link] Tuesday, June 15, 2004De natie grientHet houdt europawijd miljoenen volgelingen in haar duivelse greep. Na drie kwartier schoffelen en schrapen trekt de natie het toilet door. Kratten worden gestapeld naast en achter het grote scherm. Borrelnoten en ander zoutwerk vliegen over en weer. De ongelovigen vloeken en tieren, de hond heeft een oranje truitje aan. Tante Mien deelt haring op roggebrood uit en Opa rochelt een fluim op. Oliver Kahn, de grote blonde reus in het doel van het Duitse team, knijpt met één hand aardappels tot pulp. Vanavond richt hij zijn vuisten op het woonwagenhoofd van Van der Vaart. Bosvelt haalt verhaal en Kahn sterft als een vallende zwaan. Kahn staat bekend om zijn voorliefde voor kleine turnmeisjes. De twee meter brede borstkas van Oliver, boven de melkblanke tietjes van Susie (14) aus Ulm. Vieze mannen met regenjassen delen snoepjes en roltoeters uit, Kluivert tikt met zijn vleespen op het venusheuveltje van een passante. Frits en Henk trekken hun armen uit de kont van Koeman. Wesley Schneider duimt op de bank en ergens in Nederland wordt loom gepaard. TV uit. Advocaat tapt een schuine bak, 16.000.000 Nederlanders kunnen er niet om lachen. schreef J.C. om 11:51 AM [link] Monday, June 14, 2004AchterlangsDunne lippen die een glimlach vormen. Haar tanden zijn wit als papier. Op fluisterstand zwermt ze door de slaapkamer en ze is goedgehumeurd. Zonnestralen kloppen lachend op het raam, de mussen buiten kwinkeleren het hoogste lied. Ze balanceert op één been. Een witte onderbroek glijdt langs haar benen. Ze kijkt op. Ik veins interesse voor het schilderij. Met een stem als fluweel trekt zij scheuren in de stilte. 'Waarom zouden we nog wachten, lieve lieve Peter? Mijn verlangen staat op springen, mijn begeerte bloesemde door de jaren heen nog nimmer zo fel.' 'Geil', zeg ik. In mijn beste Duits. 'We moeten stil zijn', fluistergiechelt ze als we onze hoofden onder de lakens houden. 'De Duitsers zijn beesten' Een traan glinstert terwijl ik zachtjes haar onschuld roof. Haar dagboek mocht van niets weten. schreef bicat om 03:03 PM [link] |
 
|
