|
Saturday, June 5, 2004Aan tafelDe vlinder in mijn buik moet daar tijdens een hap naar binnen geslopen zijn. Terwijl ik vanachter je doorkijkbloesje de lenteknopjes zag knipogen. 'Wanneer passie moord wordt, wat betekent dan nog 'houden van'?', mijmerde je. 'Eet jij dat groene stukje nog op?', bracht ik uit. Ik keek in mooie ogen. Ogen die vertelden over verre beelden die je mond verzweeg. Beatrijs, ik ken je amper zeven maanden maar zou je nu al willen vragen voor altijd aan mijn zij te blijven. Elke nacht jouw lichaam tegen de mijne, als jij in je slaap draait, draai ik mee. Je zuinige handen liggen voor je gezicht gevouwen. Mijn hand ligt op je buik, net boven je baarmoeder. Het zal niet de eerste keer zijn dat ik in mijn slaap jouw ongenestelde vlakte aftast. 'Probeer je me te versieren?' Ze kneep haar ogen tot spleetjes. Even voelde ik me betrapt. Gelukkig kwamen de wildschalen. Aan tafels naast ons draaiden hoofden mee. Je ranke handen deden een greep naar het bestek. Licht voorover gebogen begon je te lepelen. Dierlijke kreten kaatsten tegen de chique behangen wanden. 'Nee, dat is geen soep, dat is jachtsaus', zei ik nog. schreef bicat om 05:08 PM [link] Friday, June 4, 2004SurvivalHet lijkt zo aanlokkelijk: je vakantie doorbrengen op de bodem van een meer. Maar pas op! Menigeen zag zijn droom in een nachtmerrie verkeren door een gebrek aan voorbereiding en het onderschatten van de gevaren van een verblijf onder water. Zorg er voor altijd voldoende lucifers bij u te hebben, zodat u een vuur kunt aanleggen om de aandacht te trekken van overvarende veerboten als u bent verdwaald. Ook een volwassen tijger mag niet in uw overlevingspakket ontbreken: een langdurig verblijf onder water heeft een negatief effekt op uw moreel. Als u de moed dreigt te verliezen haalt u de tijger tevoorschijn en laat u inspireren door zijn krachtige, op overleven ingestelde uiterlijk. Zorg er wel voor dat zijn staart droog blijft, want een tijger met een natte staart kan onverziene problemen opleveren. Daarover kan kapitein Robert Johnson van de Britse RAF meepraten. In de zomer van 1999 ondernam hij een poging om over de bodem van het Gardameer naar de andere kant te lopen. De weersvooruitzichten leken gunstig, maar hij had er niet aan gedacht de effekten van het beruchte Kom-effekt in te calculeren, en raakte jammerlijk de weg kwijt. Toen hij aan het eind van zijn krachten was haalde hij de tijger tevoorschijn. Maar hij had er niet aan gedacht de staart droog te houden, en de tijger begon het verzameld werk van Seth Gaaikema voor te lezen. Helemaal! Twee dagen later werd hij op het nippertje gered door een passerende vissersboot. schreef Spencer Brandsen om 11:31 AM [link] Thursday, June 3, 2004HooikoortspatiëntElke zeven jaar is er wel iets. Nu ben ik weer hooikoortspatiënt. Eens per zeven jaar wisselt mijn lichaam minimaal eenmaal alle lichaamscellen. Bij deze celwisseling ontstaat meer dan eens een spontane mutatie in diverse DNA-groepen. Zo stotter ik om de zeven jaar hetgeen mij in de pubertijd naast een pokdalig gezicht menigmaal een kaakkrampend pokdalig gezicht opleverde. Het zal geen fijn gezicht geweest zijn. Mijn stotterende periodes werden afgewisseld door tijden waarin ik overmatig transpireerde. Zo staat mijn adolescente periode tussen mijn 21ste en 28ste volledig in het teken van zweet. Was ik vanaf de brugklas het pispaaltje omdat ik niet uit mijn woorden kon komen, na deze periode was ik pas echt een pispaal. Alles aan mijn rook naar zweet en urine. De laatste DNA-wisseling heeft van mij een hooikoortspatiënt gemaakt. Ik ben extreem allergisch geworden. Van de uitgebloeide paardenbloemen in het voorjaar, graspollen in de zomer tot heesters ver na de zomer. Mijn prikkende ogen beginnen half mei en er komt geen einde aan. Ik voel mij een geestelijk wrak. Mijn allergie stort mij in diepe ellende. De zwaarste allergiepillen werken slechts in combinatie met drie injecties die ik reeds in januari neem. Mijn lever accepteert deze hoeveelheden gif in minder wordende mate. Ik drink veel alcohol om mijn prikkende ogen, niesbuien en gevoelige huid niet te voelen. In het voorjaar begon ik met roken om mijn longblaasjes te bedekken met nicotine. Nu rook ik het hele jaar. De trilharen in mijn luchtwegen gaan liggen als ik rook. Daardoor heeft stuifmeel minder kans te hechten. Voor het slapen gaan, rook ik een zware Cubaan over de longen om de hele nacht door te komen. Maar mijn spijsvertering kan dit niet meer aan. Meer dan eens word ik in mijn uitwerpselen wakker. Overdag draag ik altijd een zonnebril om lichtprikkels te verminderen. De deur kom ik in de zomermaanden niet uit. Een chronisch gebrek aan vitaminen is mijn gevolg. Met de gordijnen dicht zit ik in de woonkamer. Af en toe laat ik een scheet om de lucht in de kamer te ontdoen van zwevend stuifmeel. Af en toe een natte scheet kan ik niet verhelpen. Mijn stoelen en banken zijn er heel erg aan toe maar alles went. Als ik aan het eten ben en moet niezen, vliegt alles in de rondte maar ook dat went. Ik ben te vermoeid en te verzwakt om mijn huis grondig te reinigen. Ik kom bijna overal opgedroogde yoghurt met muesli tegen. Groente slaat vreemd donker uit maar vlees krab ik wel eens weg. Niemand wil mij zien en ik wil niemand zien. Halverwege de zeven jaren ben ik nu. Welke celwisseling zal mij hierna treffen en verder aftakelen? Als ik deze overleef. schreef Kiers om 10:14 AM [link] Wednesday, June 2, 2004De ballen van Van BastenEr is maar één reden waarom ik vandaag een 158 cm groot plasmascherm aan de muur spijkerde. De komende weken zullen sfeerbepalend zijn. Een schoenpunt, een duitse nier in het gras, opstuivend kalk, een krakend scheenbeen en een pakje echte boter. Menigeen wil er niet van weten, enkelen ondergaan het lot met gebogen hoofd. Prima, een dof gegeven terwijl de moffen winnen. Ondertussen verwed ik er een goed humeur om dat bij Villa BvD het pijplustopwekkende gezicht (dat domme, evenwel, spuit je er nooit meer af,) van Sylvie Meis mag vertellen waarom Rafael zo sexy voetbalt. Het speciaal voor dit evenement tot leven geschopte rooie kalf, Ronald Koeman, mag dan met zijn witte lippen lachend een wijnglas over de tafel heen en weer schuivelen en dan knikken bij de kirrende woorden van Sylvie. Hij heeft Sylvie wel eens onder de douche zien wegkomen, bij Rafael thuis. Rafael zat te poepen. Hij lonkte naar haar. Witte badjas, haren en ogen die onophoudelijk in een bundel van schouder naar schouder opgeschud worden. Krijg dan maar es geen strakke wortel. Die van Ronald, koetje voor mongolen, heeft sproeten. De Media, toch al niet bekend om haar getrouwe weergave van de werkelijkheid, heeft er zin in. Alles over 'de jongens' krijgt een nieuwsstempel. De geslachtsdriften van Kluivert, Wesley Sneijder die vorige week zijn zwemdiploma haalde, de door Davids ingeschuimde zwarte ballen van Clarence Seedorf. Uitzondering op de regel is Hans Kraay jr. Die is gewoon geestelijk gemankeerd. Och, Clarence Seedorf. Voor menigeen een beerput, voor mij een sierlijke zwarte bloem. Onbegrepen artiest, toekomstig nobelprijswinnaar en beste clubvoetballer van de Serie A. De Serie A, let wel. We hebben het over één van de moeilijkste clubcompetities ter wereld. Net even andere koek dan tegen RBC in Stadion 'de Puntzak'. Clarence zal de hoofdrol vertolken op mijn plasmaschilderij van 158 cm. Clarence schopt niet tegen een bal, Clarence praat met de bal. Clarence dicht in het veld. Een sonnet op het voorhoofd van zijn gabber Kluivert, een ballade op het dichtbevolkte middenveld, Clarence is de bloem die het veld der overwinning in Nederland kan laten bloeien. Een volkslied zonder de robuuste kop van Clarence is mijn volkslied niet. Ok. Hij hep in het verleden wel eens een elfmetertje overgepunterd. Als een onbehouwen bonkige spits uit de vierde klasse onderbond. Maar in 1992 deed ene van Basten hem dat keurig voor. Van Basten? Ja, die halfgod die zijn ballen na de zomer van 1988 door elke journalist kon laten likken. En nog. Clarence Seedorf is mijn held, mijn houvast voor de komende weken. Diep is mijn buiging voor dit Genie. schreef J.C. om 12:27 AM [link] |
 
|
