|
Friday, May 21, 2004HelaasIk ben een keer Robie Dick's kamer binnengelopen toen Cybille, a.k.a. "Pijpen is Macht", naakt op Robie Dick aan het rijen was. Cybille schrok, Robie Dick niet. Ik ga aan Robie's voeteneinde zitten en Cybille stopt met bewegen. Even blijft het stil tot Robie zegt; "Cybille, heb ik gezegd dat je mocht stoppen?". Cybille weet het antwoord al en gaat volgzaam verder waarmee zij bezig was. Ik kijk het televisieprogramma af dat toevallig opstond. Als ik tenslotte naar buiten ga, vraag ik Cybille wanneer zij eens bij mij langskomt. Als zij de volgende dag bij me op de kamer staat, heb ik helaas al bezoek. schreef Kiers om 02:19 PM [link] Wednesday, May 19, 2004Heer Ane en de 7 geitjes op vakantieVeel eerder dan Heer Ane had voorzien, was zijn zeewaardige jacht gereed voor de tewaterlating. Het oorspronkelijke vijfjarenplan – een jaar tekeningen downloaden van internet, 1 jaar materiaal bestellen, 2 jaar geestelijke voorbereiding en 1 jaar voor het eigenlijke bouwen - was door de geitjes aanmerkelijk ingekort. Nee, die geitjes wisten van aanpakken! Als Heer Ane om 12 uur 's middags wakker werd, waren de geitjes al minstens 5 uur aan het werk: ze zaagden en boorden dat het een lieve lust was, maakten ingewikkelde berekeningen en voerden koortsachtig telefonisch overleg met leveranciers. Eigenlijk kon je zeggen dat de geitjes in plaats van Heer Ane het schip hadden gebouwd. Dat besefte hij zelf maar al te goed en uit schuldgevoel bood hij zijn nijvere vriendjes een volledig verzorgde vakantie aan. Met de boot, dat sprak vanzelf. Na de feestelijke tewaterlating, waarbij in plaats van een fles champagne een fles ouzo tegen de romp werd stukgegooid omdat dit Heer Ane's favoriete drankje was, stak het schip met zijn trotse bemanning van wal en voer de haven uit. Ze hadden de wind in de zeilen zodat het ze voor de wind ging, en zonder bakzeil te halen of overstag te gaan, bereikten ze al spoedig open zee. Waar gaan we eigenlijk heen, vroeg geitje Nr. 1 die meestal het woord voerde en stilzwijgend als leider werd geaccepteerd. Tja, zei Heer Ane, daar vraag je me wat, ik heb er nog niet over nagedacht. Het gaat om de reis, niet om de bestemming, zei geitje Nr. 7 wijsgerig, want hoewel hij weinig sprak was hij de meest filosofische van het stel, maar uiteindelijk werd iedereen het eens over Kreta als reisbestemming. Op Kreta was weliswaar niet veel, maar dat had als voordeel dat er ook weinig kon tegenvallen. Alles verliep voorspoedig, er was alleen even sprake van een storm in een glas water. Weldra zwaaiden ze naar de apen op de rots van Gibraltar. Er waren 7 dagen sinds het vertrek verstreken toen geitje Nr. 2, die op de uitkijk stond, riep, Alle hens aan dek, Kreta in zicht! En inderdaad: in de verte was een strook land zichtbaar die werd gedomineerd door een plomp rechthoekig bouwsel. Dat is het fort, zei Heer Ane die hier al eerder was geweest. Niet veel later meerden ze af in de haven van Heraklion, gingen aan wal en bevonden zich al snel in het chaotische labyrinth van straatjes en steegjes waaruit het centrum van de stad bestond. Wel een beetje een zooitje, merkte nummer 4 op die een tijdje had gestudeerd voor stedebouwkundige. Tja, zei heer Ane enigzins cryptisch: het zijn Kretenzers, maar het blijven Grieken. Tevens wees hij hem op de Venetiaanse invloeden in de vorm van pleintjes en fonteinen. Na enige uren rondgeslenterd te hebben, zette ons reisgezelschap zich verhit en vermoeid op een terras neer. Toch wel pittig warm hier, merkte een van de geitjes op. Zeker, zei Heer Ane, maar het is een andere warmte dan thuis want de lucht is minder vochtig, en hij bestelde 7 ranja voor zijn vriendjes en een ouzo voor zichzelf. Kretenzers zijn aardige mensen, zei Heer Ane, vriendelijk, gemoedelijk. Ze houden ook van geven. Ze geven veel, niet om aardig gevonden te worden, nee, ze geven om het geven zelf! Het ontging Heer Ane dat zijn maatjes sceptisch zwegen. Als je bijvoorbeeld een maaltijd met Kretenzers in een restaurant gebruikt, vervolgde hij, en je vraagt daarna om de rekening, moet je niet raar opkijken als je te horen krijgt dat iemand anders deze al betaald heeft. Want het zijn Gevers, de Kretenzen! Ja, vast wel, schamperden de geitjes, maar toen ze de drankjes wilden afrekenen bleken deze al betaald te zijn door een anonymus. Terwijl zij zich weer in de voortsukkelende stroom van overige toeristen begaven, vroegen de verbouwereerde geitjes zich tevergeefs af welke economische theorie kon verklaren hoe de Kretenzers aan de kost kwamen als ze voortdurend alles gratis weggaven. Inmiddels viel de schemering in toen onze vrienden weer aan boord gingen en omdat iedereen moe was besloot men na het nuttigen van een lichte maaltijd maar vroeg naar bed te gaan. Vlak voor hij in dromenland weggleed mompelde Heer Ane bijna onhoorbaar: het zijn... gevers. Na een verkwikkende nachtrust was iedereen de volgende ochtend al vroeg uit de veren, zelfs Heer Ane, die zich verbaasde over de merkwaardige helderheid in zijn hoofd die het gevolg was van de zeer geringe hoeveelheid alcoholhoudende drank die hij de vorige dag tot zich genomen had. Aan de massief eikenhouten ontbijttafel at het gezelschap wat scheepsbeschuit, aangevuld met een handvol vitaminepillen tegen de beruchte scheurbuik waaraan dankzij de Etos tegenwoordig niemand meer hoefde te lijden. Het schip heeft nog geen naam, zei geitje Nr. 7, die vanwege zijn filosofische instelling altijd een grote interesse aan de dag legde voor zaken die met letters en woorden te maken hadden. Een schip moet een naam hebben, een schip zonder naam, dat kan niet!, verklaarde hij met grote stelligheid. Daar waren de anderen het wel mee eens. Laten we het schip Ti Kanete noemen, stelde Nr. 7 voor, dat betekent: Hoe gaat het? in het Grieks. Daarmee zit je altijd goed! Na ampel beraad gingen de anderen hiermee akkoord. Heer Ane's hoofd begon meteen al te duizelen bij de gedachte aan de gecompliceerde taak die voor hen lag: die van het op de juiste manier aanbrengen van de naam op het schip. Na anderhalf uur had hij het volgende schema op papier staan: A: Het bepalen van de juiste grootte der letters. B: Het bepalen van het juiste lettertype. C: Het vaststellen van de plaats op de scheepsromp waar de naam moest worden aangebracht. D: Het uitzoeken van de meest geschikte verfsoorten. E: Het bepalen van de mooiste kleur, waarbij ook het kontrast met de teint van de scheepsromp moest worden betrokken. Hij was net begonnen met vast te stellen dat punt F het maken van een model in schaal 1 op 10 van het hele schip moest behelzen, toen Geitje Nr.6 enthousiast binnenstormde en Heer Ane aan zijn mouw de wal optrok. Kijk, zei hij, en wees trots op de naam Ti Kanete die in sierlijke, tijdloze letters op de boeg prijkte. Wat mooi, zei Heer Ane verbaasd, hoe heb je dat zo snel gedaan? Gewoon,met de hand, zei Nr. 6, ik heb eens een cursus kalligrafie gedaan in een buurtcentrum, en voor de verf en de kwast ben ik gewoon even de stad in gegaan. En wat een fraaie kleur, sprak Heer Ane bewonderend, je hebt er wel gevoel voor. Ach, zei Nr. 6 bescheiden, ze hadden in dat winkeltje gewoon geen andere kleur waterbestendige verf, maar ik moet zeggen dat ik er zelf ook wel tevreden over ben. Nadat de overige geitjes, die inmiddels waren toegesneld, eveneens goedkeurende geluiden hadden laten horen, trok het gezelschap zich terug op het dek van de Ti Kanete om te bespreken welke aktiviteiten deze dag eventueel ondernomen konden worden. Heer Ane's voorstellen om een klooster en een lepra-eiland te bezoeken werden door zijn 4-voetige metgezellen met een vermoeid gegaap ontvangen. Een zelfde lot onderging zijn suggestie om deel te nemen aan een Proud To Be Fout Avond, die eruit bestond dat men zijn meest Foute Kleren aantrok in de hoop daarmee een prijs te winnen; dit alles georganiseerd door een Nederlands reisburo. Toen opperde Nr. 7 het plan een auto te huren en een rondtocht over het eiland te maken en daar kon iedereen zich in vinden. Zo gezegd, zo gedaan, en weldra betraden onze vrienden een autoverhuurbedrijf waar men aan de balie vroeg naar een 8-persoons MPV (multipurpose vehicle) Helaas had men die niet voorradig, maar een 6-persoons Fiat Multipla behoorde wel tot de mogelijkheden. Deze optie betekende echter dat 2 geitjes 2 andere geitjes op schoot moesten nemen. Daar had niemand veel zin in, met name vanwege de hitte die, minder vochtig of niet, zich ondanks het tamelijk vroege uur al behoorlijk deed gelden. Toen viel hun oog op een rij scootertjes en werd het oorspronkelijke plan aangepast en binnen de kortste keren snorde het achttal in konvooi de stad uit: voorop Heer Ane, zijn snor fier in de wind, met achter zich op de buddyseat Nr. 1 die zich, stoer als hij was, met slechts 1 hand losjes aan Heer Ane's broekriem vasthield, daarachter de overige 6 geitjes paarsgewijs verdeeld over nog eens 3 scootertjes. Het was een wonderlijk gezicht, want je ziet het niet vaak, geitjes op een scooter, en zeker geen 7 tegelijk! Reeds voor het vertrek had Heer Ane zijn kameraadjes gemaand de grootst mogelijke voorzichtigheid te betrachten bij het besturen van hun 2-wielige voertuigen, vanwege het verraderlijke en zeer on-Hollandse karakter van de Kretenzische wegen. En inderdaad: het wegdek was hobbelig, zat vol gaten en lag bezaaid met kleine steentjes, waardoor glijpartijen, eventueel uitmondend in een val in een ravijn, zeker niet denkbeeldig waren. Ondanks de behoedzame rijstijl gleed er af en toe een wiel een beetje weg, maar dit leidde niet tot valpartijen en iedereen bereikte zonder kleerscheuren het stadje Knossos, waar men afstapte om de ruines uit de Minoische tijd te bezichtigen. Het paleis van koning Minos was snel gevonden en toonde aan dat het bouwen van protserige, onnodig grote onderkomens geen verworvenheid van moderne diktators was, maar het beroemde labyrinth waarin volgens de overlevering de Minotaurus huisde was nergens te bespeuren. Geitje Nr. 4 opperde naar aanleiding hiervan de theorie dat het nooit bestaan had en de schrijver van het beroemde verhaal in de war moest zijn geweest met de binnenstad van Heraklion. Nr. 7 meende echter dat de verwarring eerder te maken had met de Spaanse stad Pamplona,waar men immers ieder jaar stieren door de nauwe straatjes joeg, waarbij de plaatselijke bevolking hinderlijk in de weg ging lopen in de hoop door het aanstormende vee verpletterd te worden en zodoende in het ziekenhuis of misschien wel het uitvaartcentrum te belanden. Deze veronderstelling gaf op zijn beurt weer aanleiding tot speculaties betreffende het drankgebruik van de oude Grieken. Nee, men vermaakte zich prima. Eenmaal weer voortsnorrend, waarbij de sikjes van de geitjes alle kanten opwaaiden, besloten ze de bekende toeristische attrakties voorlopig even links te laten liggen en zich te richten op het landschapsschoon en de lokale bewoners in de hoop een echte, originele, niet voorgekauwde Authentieke Ervaring op te doen. Hiertoe ging Heer Ane het gezelschap voor over steeds smaller wordende zijweggetjes, nu en dan wijzend op een bijzonderheid zoals de nergens anders ter wereld voorkomende Kretenzische Pijpbloem. Tenslotte bereikten ze via een nauwelijks zichtbaar paadje een bouwvallige berghut waarvoor op een bankje een man van - zo op het oog - minimaal 110-jarige leeftijd in alle rust een pijpje zat te roken. Het gezelschap keek elkaar tevreden aan, want zonder het uitgesproken te hebben behoorde dit tafereeltje tot de dingen waarnaar men op zoek was: een stokoude eilandbewoner die wars van alle moderne verworvenheden in een authentiek isolement zijn dagen sleet. Omdat de scooters niet rechtop wilden blijven staan op de schuine ondergrond legden ze die op hun kant in het vergeelde gras en traden de verweerde grijsaard tegemoet, die nu op zijn beurt ineens een levendigheid ten toon spreidde die men op grond van zijn leeftijd nimmer verwacht zou hebben. Hij rende op onze vrienden af en troonde hen opgewonden mee naar een afdakje achter zijn hut waaronder zich een door hem groen geschilderd en van een zwarte zonnebril voorzien ezeltje bevond waarvan hij beweerde dat het van Mars kwam. Tegen betaling van 1 euro mocht men hem even aanraken en voor het dubbele bedrag behoorde een foto tot de mogelijkheden. Tja, hier zat ons achttal natuurlijk in het geheel niet op te wachten en het maakte zich zo snel mogelijk uit de voeten. Hun poging deze handeling in meer figuurlijke zin gemotoriseerd voort te zetten leed echter schipbreuk omdat geen van de scootertjes meer wilde starten, wat zijn oorzaak vond in het gegeven dat alle benzine door de horizontale ligging uit de tankjes was gestroomd die hier kennelijk niet op berekend waren. Men bevond zich op vele kilometers van de bewoonde wereld, dus goede raad was duur. Hoe duur bleek even later toen de kwieke bejaarde toesnelde met een grote, gloednieuwe jerrycan vol mengsmering, die hij aan Heer Ane verkocht voor een veelvoud van de prijs die een regulier tankstation hiervoor in rekening zou brengen. Tevreden dat het toch tot een transaktie was gekomen ging de authentieke autochtoon op zijn bankje een pijpje stoppen en keek toe hoe het buitenlandse gezelschap haar vervoermiddelen weer aan de praat probeerde te krijgen. Geitje Nr. 2, die soms cynisch uit de hoek kon komen, zette een uitgestreken gezicht op, en zei, terwijl hij dromerig in de verte staarde : Het zijn....Gevers, de Kretenzers...Hij had hier nog : Ze Geven om het Geven zelf...., en nog het een en ander aan toe willen voegen, maar toen hij de dodelijke blik van Heer Ane ontmoette zag hij daar wijselijk maar van af. Nu was Heer Ane er de persoon niet naar om zijn humeur langdurig te laten ontwrichten door dit soort kleine tegenslagen en hij draaide het gashendel wijdopen en voerde de snelheid op tot ruim boven de 50 kilometer per uur teneinde de herinnering aan het vervelende voorval zo snel mogelijk uit zijn hoofd te laten waaien. Men daalde af naar de Noordkust en zette parallel rijdend aan de Middellandse Zee koers in de richting van Heraklion want het was al in de namiddag en ze wilden voor het donker thuis zijn. Het schemerde toen ze hun scooters inleverden bij het verhuurbedrijf en de stad inliepen om iets te gaan eten, want het laatste meegenomen broodje was al lang geleden verorberd, dus ze hadden inmiddels een behoorlijke trek ontwikkeld. Men streek op het terras van een plezierig ogend restaurant neer en begon de menukaart te bestuderen. Hun gezamenlijke kennis van de Griekse taal bleek ontoereikend om de diverse gerechten afdoende te kunnen determineren. We kunnen natuurlijk gewoon het duurste nemen, stelde Heer Ane voor, want vroeger werd deze handelswijze als uiterst vulgair gezien, maar sinds bekend was dat Pim Fortuyn het ook altijd zo aanpakte mocht het van de Viva. Het duurste gerecht bleek Kri-Kri te heten en zijn geld dubbel en dwars waard te zijn want de bordjes gingen schoon leeg en werden daarna nog afgelikt. Heerlijk, vond iedereen, en Heer Ane probeerde moeizaam te achterhalen waaruit het zojuist naar binnen gewerkte culinaire wonder had bestaan. Gebruik makend van handen en voeten en een mengsel van verschillende talen probeerde hij dit gegeven aan de ober te ontfutselen. Hij was zo opgetogen toen hij daar uiteindelijk in slaagde dat hij veel te hard over de tafel riep: Kri-Kri is Kretenzische Berggeit! Een zeldzaam geitenras dat eh.....Zijn adem stokte hier omdat hij merkte dat er een diepe, pijnlijke stilte was ingevallen. De geitjes keken bedrukt voor zich uit en sommigen trokken wit weg. Omdat de situatie Heer Ane danig begon te benauwen vroeg hij om de rekening - die hij deze keer wel zelf mocht betalen en flink gepeperd was - en stelde voor te vertrekken. Zwijgend sjokte het gezelschap naar de haven en begaf zich aan boord van de Ti Kanete. Nu was het de beurt aan Heer Ane om van kleur te verschieten. Het toegangsluik bleek opengebroken te zijn en een inspektie van de kajuit wees uit dat de fotoapparatuur van Heer Ane, die een waarde van verscheidene duizenden euro's vertegenwoordigde, gestolen was. Goede raad was deze keer niet zo duur want in de voorraadkast bevonden zich vele flessen ouzo van Hollandse makelij, die niet alleen van betere kwaliteit was dan de Griekse maar ook stukken goedkoper, waarvan Heer Ane er maar meteen 3 opentrok, waarna hij de glazen tot de rand toe vol schonk. Nog steeds zwijgend werkte men de eerste consumptie naar binnen. Hoewel er die avond nog onverantwoordelijk veel volgden, wilde de stemming er toch niet meer in komen. Tegen middernacht zette geitje Nr. 2, die inmiddels behoorlijk dronken was, nog wel even een uitgestreken gezicht op om zalvend: Ze Geven om het Geven zelf! uit te brengen, maar omdat niemand lachte, ging hij maar naar bed, waarna de anderen zijn voorbeeld volgden. De dag erop stond de zon al hoog aan de hemel toen de katerige bemanning van de Ti Kanete kreunend het anker lichtte en de haven uitvoer met het stellige voornemen er nooit meer naar terug te keren. Op de achterkant van de boot stond met grote rode letters FUCK YOU geschilderd, maar dat zouden ze pas na thuiskomst ontdekken. schreef Spencer Brandsen om 12:38 PM [link] Tuesday, May 18, 2004HanddoekTegenover Roy woont Robie Dick. Hij heeft ooit Roy's kamer met een spuitbus beklad nadat hij badend in het bloed wakker was geworden. Roy had in kennelijke toestand Robie Dick's beenharen op roekeloze wijze geschoren. Waarom Robie Dick zo heet weet ik niet maar Robie Dick is wel een ranzige jongen. Zo is Robie Dick een keer Roy's kamer binnen geslopen om een handdoek te regelen. Gelukkig bleef Roy slapen en kon Robie Dick voorzichtig de handdoek pakken die naast Roy op de grond lag. Na het douchen moest Robie Dick de handdoek eerst uit de kreukels trekken. Vanwege opgedroogde korsten. Achteraf pas bleek dat Roy wel wakker was en hij met moeite zijn lachen kon houden toen Robie Dick zijn rukdoekje kwam jatten. schreef Kiers om 03:58 PM [link] Monday, May 17, 2004Asperges, een seizoensdelicatesseIk loop over de markt en ruik een wereld vol verrassingen. Mijn gedachten gaan naar het antwoord van Adriaan van Dis op de vraag: "Aan welke wereldse geneugten geeft u zich het liefst over?". Zijn antwoord, "Als ik in de zomer over de markt loop en al die grote borsten zie bewegen, voel ik mij gelukkig", maakt mij gelukkig. Ik realiseer me dat ik een voordeel heb op Adriaan van Dis want deze gedachte neemt bezit van mij bij alle borsten die ik zie. Twee maal loop ik de markt op en neer. Twee maal kijk ik waar de beste liggen en twee maal trek ik dezelfde conclusie. Bij mijn vaste groenteboer met de mooiste groente liggen vroeg in het seizoen ook de mooiste asperges. Graag wil ik belangrijke zaken zeker weten. Ik loop op de grote berg glanzend witte stengels af en vraag of ik ze zelf mag uitzoeken. Het mag. Uit de berg keurig opgestapelde asperges zoek ik de dikste en de langste tot ik er 30 heb. Driedubbele AAA kwaliteit. Voor twee personen moet dat voor de eerste keer dit jaar genoeg zijn. Zo dik als een bezemsteel met koppen zo groot als een kwartelei en zeker 20 centimeter lang. Limburgs goud, Brabants goud, waar ze ook vandaan komen, ze zijn een godsgeschenk. Een herfst geleden bekeek ik de kleurenpracht in de Elzas. Op zoek naar een fijne Gewurztraminer. Wie ooit een Gewurztraminer Grand Cru van een mooi huis heeft gedronken, vergeet dat niet meer. Ideaal om in de herfstige nadagen van het jaar te drinken op de plaats waar hij vandaan komt. Met een Munster kaasje want dit is een markante, ferme wijn met een zwoele kruidigheid. Een aroma van exotisch fruit en een lichte muskaattoon. Denk je in, muskaattonen. Dus ook ideaal om bij asperges te eten in het voorjaar. Het doosje achterin de wagen voor mooie dagen op het thuisfront geeft een geruststellende gedachte. Een zomer geleden, met 43 graden in Parijs, lijken de verkoelende Champagne kelders in Reims een uitkomst. In Epernay, naast de kolos die Moet & Chandon heet en 25 miljoen flessen per jaar verkoopt, staat een piepklein Champagne huis. Het mag geen naam hebben maar heeft het wel; Esterlin. Vergeleken bij de touringcars vol die bij Moet & Chandon door de kelders worden gejaagd, zit ik als een koning alleen bij Esterlin. Alleen in een grote lege kamer vergeven van serene rust proef ik een fles. Een Champagne met afdronk die neigt naar cacao. Ik proef een tweede keer. Bij de derde keer proeven, heb ik een innige band met deze drank en geeft zij haar geheim prijs; er springt een blokje chocola op mijn tong. Met een brok in mijn keel koop ik twee dozen emotie. Op de terugweg van de markt naar mijn keuken vink ik in gedachten mijn checklist af; asperges, York ham, eieren en boter. Wat kan een leven glorieuze momenten kennen. De boter heb ik op een uiterst laag pitje geclarifieerd. Doorzichtig tot op de bodem, zoet tot in de hemel en gescheiden van onzuiverheden biedt zij haar lauwwarme maagdelijkheid aan. In een kommetje op tafel wacht zij geduldig op dingen die komen gaan. Wat eens een biggetje was, leg ik nu prachtig gerookt en gerold in dunne plakken op de twee borden. Royale roze heerlijkheden strekken zich uit van de ene kant van het bord tot aan de andere kant. Ik kook twee eieren per persoon. Het eigeel verpulverd tot rulle kruimels, het eiwit klein gesneden. Mijn Moment Supreme zit op een stoel in de zon met grote vragende ogen te wachten. Ik ontkurk de fles mousserende heerlijkheid en wij proeven de afdronk van chocola. In elkaars ogen lezen wij een hete zomer in de Champagne. Na het aperatief serveer ik de ontzagwekkende hoeveelheid witgouden asperges. Royale hoeveelheden glimmende boter, koele ham en rul ei vergezellen de delicatesse waar geen andere groente mee kan wedijveren. Onze glazen raken elkaar. De Gewurztraminer twinkelt een vervlogen herfst in de Elzas. De bruine ogen van mijn lief glimmen als haar asperges naar binnenglijden deze mooie lentedag. Asperges doen ons de seizoenen versmelten. Deze lente plant ik de zaden van mijn voornemen. Om het samensmelten van de seizoenen te vervolmaken, moest ik deze winter maar eens mijn bijdrage leveren aan de cyclus die leven heet. schreef Kiers om 01:22 PM [link] Sunday, May 16, 2004Marianne'Even van man tot man. Heeft u Marianne Timmer al eens met andere ogen bekeken? Gisteren zag ik haar op een bankje zitten naast de ijsbaan. Hijgend trachtte zij na gedane inspanning de controle over haar lichaam te herwinnen. Dat lichaam was geperst in een nauwsluitend, hooggesloten en nietsverhullend schaatspak, dat zij van boven opengetrokken had om zuurstofrijke lucht toe te laten, daarbij een gouden halssieraad tonend dat tezamen met haar blonde haar en haar licht spottende ogen een betoverende uitstraling bewerkstelligde. Ik voelde een leegte in mijn buik, weemoed, heimwee, maar plots welde er met kracht een vreugde in mij op. Ik was blij dat ik een man was en dat ik naar zo'n vrouw kon kijken.'  schreef Major de Spain om 10:49 AM [link] |
 
|
