|
Saturday, May 15, 2004RoyRoy heeft eigenlijk altijd verkering. Soms een paar maanden, in dat geval zijn het heuse pornosterren om te zien, maar meestal zijn ze van korte duur. Roy heeft in mijn herinnering elke avond een andere vriendin. Roy vertelt dat hij in de ‘triple digits’ heeft gedopt. Als Roy dat zegt, dan is dat zo. Roy hoeft nooit op te scheppen, zijn leven is al bizar genoeg. Zijn kamer bestaat volledig uit bed en Robie Dick heeft ooit zijn muren beklad. Op een van de muren staat "Roy's Beter Bed". Op het plafond staat met spuitbus gespoten "Dame, je bent gedopt!". Als de kamerdeur van Roy dicht is, betekent dat simpelweg; "Werk in uitvoering". Echter, de deur van Roy kun je gewoon openen want zoals Bianca weet, sloten kopen is zonde! Je stapt binnen en dikwijls tref je Roy's gespierde rug aan. Hij heeft zijn vangst op haar knietjes gezet en zo kun je het geheel van dichtbij aanschouwen. Roy is met zijn short term vriendinnen de lulligste niet. Je krijgt bij Roy een demonstratie, met achteraf een oordeel en dus advies. Zo sprak Roy ooit zijn oordeel uit over een dame. Sindsdien heet zij 'Stinkertje' en heeft niemand haar nog meegenomen. schreef Kiers om 12:04 PM [link] Friday, May 14, 2004ZadelpijnSchoolmeisjes met staartjes slenteren verveeld langs mijn raam. Ik zie ze wel. Ze doen het erom. Ruik jij die blote slakjes ook? Als ik klaar ben met de verbouwing nodig ik er een paar uit. Paardenkamp. Meisjes zoals zij zijn dol op mijn paarden. Vervaarlijk briesen ze damp uit hun neusgaten wanneer ik ze borstel en er staan dan altijd wel wat meisjes naast hun fiets voor het hek. Ze rusten uit van het eind fietsen naar de scholen in de grote stad. Zoals vorige zomer. 'Meneer, hoe heet 'ie?' Ja, meneer meneer... ik zal jullie strak meneren, lispel ik. Sigaret op mijn lippen. De meiden giechelen. Dat Priscilla dat durft te vragen! Priscilla durft alles. 'Hoe zou je willen dat ze heet?' De meisjes zwijgen onzeker. 'Nou', zegt Priscilla. "Ik vind Priscilla wel een leuke naam." De anderen giechelen voorzichtig. Ik zie het meteen. Priscilla is een ondeugend meisje. 14, hooguit 15 zal ze zijn. Klein zilveren neusknopje en door haar jackje priemen twee talentvolle bulten. 'Ik heb al een paard dat Priscilla heet', lieg ik. 'Het is een mooie bruine merrie'. In de verte overstemt een tractor de krekels. De meiden stappen op hun fiets. 'Kom je Priscil?' 'Pris?' Ik veeg de handen langs mijn broek als Priscilla voor me naar de staldeuren sloft. Het mulle zand stuift op en maskeert mijn dagdromen. 'Waar is 'ie dan? Ik zie 'm niet.' Een doffe klap later druk ik Priscilla met haar vlechten in de paardenstront. Haar sexuele geschiedenis schijnt braak, als met 'n vloek geslagen akker. schreef bicat om 11:54 AM [link] Thursday, May 13, 2004KriebelLekker stoned onderuit gezakt op de bank. Vriendje in de buurt. Ook stoned. Natuurlijk. Zijn mooie bruine ogen kijken sexy mijn richting op. Zijn slanke, geile vingers aaien langs zijn flesje bier. Zijn sensuele lippen glimlachen eindeloos ver weg. Oef, wat ziet hij er lekker uit. Hmmm...weed-kriebel in mijn clit. De kriebel die roept 'raak me aan, raak me aan!' De kriebel die zegt 'je wil ranzige sex!'. De kriebel die uitschreeuwt: 'Maak me klaar, nu, meteen!' Hij is moe maar ik besluit alles in de strijd te gooien. Te beginnen met een blik. Die aankondigt dat alles kan, alles mag, als het maar sexueel is. Kleed me deels uit, iets minder sexy dan als ik nuchter zou zijn, maar goed. Zwiep met mijn grote volle borsten voor hem langs. Hij hapt naar mijn tepels en dus toe. Voor de zekerheid draai ik me om en wrijf mijn billen tegen zijn pik aan. Enige hardheid voelend en positief gekreun horend, weet ik dat dit gaat slagen. Snel sleep ik hem mee de slaapkamer in, een deurstijl nog net ontwijkend. Alle huisdieren komen ook meteen aanrennen en terwijl ik mijn vriend op bed duw, springen twee katjes er gezellig naast. Vlug smijt ik ze de kamer uit en doe alsof er niets aan het handje is. Mijn lachen onderdrukkend vraag ik me af waar ik was. Ow ja, sex .. Zijn trui is al uit, ik raak verstrikt in mijn omhoog geschoven beha. Godverdomme, dat is toch geen zicht zo! Ik ruk zeer onvrouwlijk alles uit en hoop maar dat hij het niet helemaal mee krijgt. Op naar zijn broeksknopen, hij houdt wel van initiatief. De eerste laat zich makkelijk ontknopen maar de tweede kost wat meer moeite. Ik voel zijn blote buik licht schudden van het lachen maar probeer er geen acht op te slaan. Na wat geruk en nog meer gefrummel is hij open. "Mijn schoenen" roept vriendje. Och ja, gympen, ook nog. Geeft niks, ik ga gewoon sexy over hem heen hangen en trek ondertussen -zoef- zijn veters los. Of euh .. shit, nu zit er een dubbele knoop in. Een hele strakke, dubbele knoop. Misschien had ik toch het licht aan moeten doen? Vriendjes buik schudt nog harder en zelf begin ik ook weer te grinniken. Shit, shit, shit! Ik besluit de knoop maar aan hem over te laten en ga zo sensueel mogelijk naast hem liggen. De knoop wil wel maar vriendje komt inmiddels niet meer bij. Ik lig hier mooi voor paal! Maar zo makkelijk laat ik mij die sex niet ontnemen, mijn kriebel brult nog steeds. Eenmaal die rotschoenen uit zal het wel gaan. Ha, gelukt! Snel die schoenen uittrekken. Wezenloos breed glimlachend kom ik terug bij de broek. Hup, in een mooie ruk uit .. is de bedoeling... "Je moet hem ook wel helemaaaaal open maken" hoor ik ergens boven mijn hoofd. 'Te laat' denk ik en geef gewoon een stoere ruk. Dat lukt, de broek is vrijwel uit en vriendje ligt zelfs nog deels op bed. Dat valt alweer mee. Als hij nu maar stopte met dat gehinnik, zelfs mijn kriebel begint wat lacherig te worden. Wat nu gedaan? Broek opzij gooien en geil boven op hem schuiven. Nogal ongelukkig val ik half boven op hem. Ter compensatie wil ik geil en erotisch in zijn ogen gluren maar zijn ogen zien niet veel met al dat gelach. Ok, niks kijken, dan maar beginnen. Dan zal het lachen wel vergaan. Net als ik een spoor van kusjes vanaf zijn nek naar beneden wil trekken, besluiten de katten in protest de boel in de huiskamer maar af te breken. Ik glij van hem af, stoot nog even mijn hoofd en mijn vriend zegt: "zei Xaviera Hollander niet dat humor in bed zeer belangrijk is?" We liggen minstens tien minuten in een hysterische lachbui. schreef Cinner om 02:29 PM [link] Wednesday, May 12, 2004De weg van de glasblazerSinds 1995 heb ik een leuke hobby. Glasblazen. Haha, ja lach maar. Lekker blazen zeker, met je pijp. Ik weet wel beter. Heb je ooit het filmpje van Bert Haanstra gezien? 20 minuten. Tranen, en een brok in mijn keel. De kunst van de zwaartekracht, de centrifugale kracht, de stollingsfactor, de kleurhardheid. Het geduld. De precisie; het gevoel. Zelfs een vioolspeler als Gideon Kremer is een olifant in de porseleinkast in vergelijking met een volleerde glasblazer. En natuurlijk de hitte; die zalige, bijna bijtende hitte; die blik in die grommende buik van de hel, als het luik voor de oven vandaan wordt gehaald. “Keien” Het begint met het “keien”. Het uit de oven aanbrengen van je glas op de blaaspijp. Symmetrie ten top. Even laten stollen, Duimblazen, Verder laten stollen, totdat het zo afgekoeld is dat een tweede keer keien van het hete glas uit de oven de eerste glaslaag zacht laat smelten om verder te kunnen blazen….. Sinds 2000 assisteer ik 2 dagen per week. Vanuit m’n WAO-situatie. Muisarm. Ik kan- en hoef- niet zoveel te doen, gelukkig. Alles gaat op arbeidstherapeutische basis. En in nauw overleg met m’n werkgever en de UWV arbeidsdeskundige en arbo-arts. “Blazen” Het uitblazen van het glas: zeer moeilijk; het glas dient over het gehele oppervlak precies even heet te zijn voor egale uitblazing. Het centrum van de bodem moet iets dikker blijven voor stabiliteit en het overzetten op de pontil. Ik neem plaats op de werkbank, en leg de blaaspijp met glas op de armen, waar ik de blaaspijp overheen kan rollen. Een klein beetje koelen met de natte en verbrande krant. De assistent blaast zacht en op commando…. Laatst ben ik uit de WAO gekomen en weer gaan werken. Zelf gevonden. Op basis van m’n oude netwerk. Geluk gehad. 4 dagen per week. Ik kom nog steeds aan m’n trekken met glasblazen. 1 dag per week. Binnenkort verhuizen we naar een mooie nieuwe vrijstaande woning, dichter bij m’n werk. “Vormen” Het vormen van het glas:Het moeilijkste. De zwaartekracht, centrifugale kracht, draaien en tegendraaien om het torderen van het glas bij de nek (de latere opening van de vaas of schaal) te voorkomen. Het continu bijwarmen van het glas Bijtende stralingshitte op je vingers; je armen, totdat het glas begint te bewegen…… De nieuwe woning is mooi, maar ook duur. Te duur. Ik moet weer 5 dagen gaan werken. Geen glasblazen meer. Ik mis m’n hobby enorm. Glazige blikken. Het geruis van de snelweg wordt het geruis van de oven. Huilbuien. Plannen om voor mezelf te beginnen. Te duur. In het weekeinde gezinsverplichtingen. Ik ben gevangene van de prestatiemaatschappij en m’n gezin. Loonslaaf. Dit houd ik niet vol . “De Pontil” Het glas aan de blaaspijp heeft aan de onderkant zijn uiteindelijke vorm gekregen. Het glas wordt op de bodem aan de pontil vastgemaakt; de nek (verdunning van het glas bij de blaaspijp) wordt afgebroken. De opening bij de nek en de nog niet gevormde bovenste helft van het glas wordt opgewarmd om verder zijn uiteindelijke vorm te geven. Ik blijf van mijn werk weg om te kunnen glasblazen. Of als dat niet kan om te kijken naar glasblazen. Als m’n vakantiedagen op zijn meld ik me ziek. Ik verwijt m’n gezin dat ik geen tijd voor het glasblazen kan vrijmaken. M’n voormalige glasblaas-collega’s en kennissen vragen me steeds minder om te assisteren. Ik ga steeds meer kijken en minder assisteren. M’n pogingen om te assisteren met blazen worden wat te brutaal. Ik krijg het verzoek om weg te blijven. Van mijn voormalige collega’s nota bene…. “Flashen” Als het glas op de pontil is bevestigd moet deze verbinding regelmatig in de oven bijgewarmd worden. Deze zwakke verbinding tussen pontil en glaswerkstuk zal als het glaswerkstuk klaar is verbroken worden met een lichte tik. (het flashen: elke halve minuut met het werkstuk op de punti ca. 3-5 seconden helemaal in de oven gestoken worden om te voorkomen dat deze glazen verbinding te koud wordt, en bij het miste geringste tikje loslaat.) Ik droom ’s nachts van glasblazen. Hobby is nu een keiharde dwangneurose geworden. Meerdere keren ben ik door de politie uit het glasblaas-ateliers gehaald toen ik ’s nachts aan het glasblazen was. Het is laatst zelfs zover gekomen dat ik voor alle glasblazerijen een straatverbod heb gekregen. Op m’n werk ben ik onhandelbaar, en op non-actief gezet. M’n vrouw en kinderen zitten tijdelijk ergens anders. “Opendrijven” De afgebroken neklijn is mooi vloeiend geworden, en gloeit extra intens op aan de binnenkant, waar de kleur is aangebracht. Het maken van een schaal is het mooiste; hierbij wordt de rand zo heet en daarmee voeibaar gemaakt, dat deze door de centrifugale kracht alleen al open gaat staan: het “ opendrijven”. M’n vrouw heeft scheiding aangevraagd. En alimentatie. Ik ben een loonslaaf. Een melkkoe. En wat levert het mij op? Niets. En wat ik wil, kan en mag ik niet. Maar zoals Spinoza zei, heeft iedereen een keuze. De keuze tussen alles hetzelfde laten of alles veranderen. Ook niet kiezen is een keuze. Ik besluit te kiezen….. “Vormvastheid” Het glas wordt zachter en zachter; alleen door op de juiste langzame manier te draaien en de rand regelmatig te koelen behoudt het glas z’n huidige vorm. Ik heb de open haard aangestoken en alle houtskoolblokken erin gegooid. Alle aanmaakblokjes eronder. De houtvoorraad van onder het afdakje ligt voor de open haard. Een scherpe lucht van spiritus stijgt op uit de berg hout voor de haard. Een lucifer vonkt; mijn keuze staat vast. “De laatste momenten” De vorm wordt instabiel; snel nog een paar keer doorsteken; sneller draaien om te voorkomen dat de vorm naar binnen toe instort. De schaal gaat nu snel open…. Dikke donkere wolken kruipen naar buiten over het plafond. Eronder buldert de open achterkant van de stofzuiger lucht naar de snakkende vlammen. De herkenning van de hitte is zaligmakend. Ik snak naar meer…. Ik dreig de controle te verliezen; draai nu zo hard mogelijk aan m’n blaaspijp. De ovendeuren gaan volledig open om het werkstuk er nog uit te kunnen krijgen. Verzengende hitte buldert in mijn gezicht; verteert de tastzintuigen. Bij de laatste maal flashen van de pontil telt alleen nog: mind over matter. Rode vlekken en verbrande haren op armen en vingers. Steeds harder draaien… Terugtrekken; steeds harder draaien; De schaal wordt groter, het glas dunner… De brandweer is snel ter plekke; de buren zeggen dat er niemand is. Ze weten dat m’n vrouw en kinderen al een tijd elders zitten, en dat ik met de auto naar m’n werk ben. De buren weten niet dat ik op non-actief sta en m’n leaseauto allang ingeleverd heb. De brandweer besluit om het huis gecontroleerd uit te laten branden. De ovendeur is weer dicht; Stilte. Als uit een zojuist betreden duister glanst het glas me met een vlezige en honingachtige gloed tegemoet van de pontil. Enkele seconden om het werkstuk te bewonderen voor het van de pontil afgehaald wordt en een nacht in de afkoeloven gaat. Het schouwspel is ten einde. schreef Vilé om 06:08 PM [link] Monday, May 10, 2004Sletje“Gelukt!”, denk ik nog. Het is drie uur en ik heb de klink van de achterdeur in m'n handen die toegang geeft tot de keuken van mijn studentenhuis. Van de tien bewoners hebben er vijf een sleutel. Ik dus niet. De deur heb ik bereikt deze avond, een hele overwinning. Maar het ding zit potdicht op slot vergrendeld, geen doorkomen aan. Ik denk er over een steen door de ruit te gooien maar ik ben slechts omringd door lege melkpakken, zwembandjes, een vuilniszak met rottend voedsel en een plastic stuk speelgoed. Even neem ik een momentje voor mezelf en bedenk tijdens het overgeven dat er een brandtrap naar een altijd open raam gaat. Raar, die route neem ik bijna elke avond. Half vier is het en ik sta meteen op mijn verdieping. Ik vraag me af of ik dat ene sletje nog moet ophalen dat in slaap is gevallen in het bushokje recht tegenover ons huis. Ze liep toch mee? Ze leek zo geil maar er was geen land meer mee te bezeilen, maak ik mezelf maar wijs. Daarbij is haar naam me ontschoten. Wel weet ik me te herinneren dat ze op pagina achtentwintig van het smoelenboek stond. Tweede foto linksboven. Ik had dit boekje nog zo goed bestudeerd een kleine zes uur eerder maar mijn kortlopende geheugen laat me nu in de steek. Vier meter vooruit, één stap naar rechts en ik sta voor mijn deurpost. Ik kom erachter dat ik ook deze sleutel niet heb. Gelukkig geeft een huisgenoot aan die op weg is naar de plee dat ik geen deur heb. Vier uur en ik struikel over de strijkplank maar mijn bed vangt me op. Ik denk na maar kom er maar niet achter hoe het meisje heet op pagina 28 van het smoelenboek. Dan hoor ik de wc doorspoelen. Iemand loopt door de gang en kijkt mijn kamer binnen alvorens door de deurpost zonder deur verder te lopen. Ik neem aan dat zij de dame is van het bushokje maar doe geen moeite het te vragen. Wel mompelt ze iets dat 'zij net lag te slapen en nu lig ik hier'. Het moet het meisje zijn van pagina 28 want binnen enkele momenten heeft ze mijn natte broek uit. Ik ben geen bink. Ik wordt simpelweg geridderd en vernederd door een raggende jonkvrouw. Negen uur en het lukt me een ooglid te liften. Daar banjert wat door mijn kamer. Ze kleedt zich snel aan en lijkt over de zeik. Ik brabbel wat en ze verstaat me. Daarna zegt ze wat terug waarop we elkaar enige tijd in verwondering aanstaren. Het wordt me duidelijk dat ze niet gecharmeerd is van mijn recent gehanteerde persoonsverwisseling. Lichtelijk geirriteerd vertrekt ze. Daar ligt mijn smoelenboek, zonder kaft, vette vingers en ezelsoren. Dit was dus pagina tweeëndertig, derde foto van onderen. Hmmm, een tweedejaars. Ik vink haar af en besluit het smoelenboek maar te laten liggen tot morgenochtend. Vóór het zuipen jezelf een sletje toe-eigenen, blijkt dus niet te werken. schreef Kiers om 10:40 AM [link] |
 
|
