|
Saturday, April 10, 2004Tranen van Chopinsomber wandelen je vingers over de toetsen ik kijk naar mijn foto vlak bij je gebogen hoofd de kou suist om mijn hart en het besef van gemis versterkt na elk couplet crescendo schreeuwt de melodie voor d'oren Apollo zacht steeds zachter schreef bicat om 10:28 PM [link] Thursday, April 8, 2004Onbeperkt kreeftHet begon met twee Gin Tonic, eentje voor haar en eentje voor mij. Ik heb vanaf vroeg deze middag niet gegeten want er is een zware missie te voltooien. Een lege maag hoort daarbij. Bij onze intieme toast kijken wij elkaar aan. Meestal is dan alles al gezegd maar nu lezen wij elkaars glimmend gladde opwinding over wat komen gaat. Niet te veel Tonic bij de Gin. Ik wil de droge nasmaak van kinine in de Gin ten volle proeven. Klein beetje citroen, dat is goed voor zometeen. Zal het zo goed worden als wij hopen? De deur zwiert open. Blonde krullen en een brede glimlach stappen binnen. Blosje op de wangen, strak antraciet gestreept pantalonnetje. Even rondje draaien om alles te laten zien. De keurige strakke plooi aan de achterkant van de pantalon glijdt omhoog als een mes door zachte boter. De plooi in de pantalon eindigt daar waar hij wordt platgedrukt door twee kadetjes. Twee kussen op de wangen, een op de mond, een twinkel in de ogen. Ik neem haar jas aan, ruik haar zoetigheden en loop op een wolk naar de kapstok. Met Laura erbij heb ik twee vriendinnen. "Ober, heeft u nog drie GinTonic?". Gestropdaste soepele bewegingen in klassiek zwart/wit tenue toveren in een seconde drie gevulde glazen. Glazen raken elkaar, blikken kruisen en aura's staan op 'het is goed dat je er bent'. Andermaal zwaait de deur open. Strakzwart stapt binnen met de nadruk op strak en zwart. Jonge godinnen zijn het. Zilver glimmend kettingwerk accentueert subtiel. Ik neem haar jas aan en ander aroma prikkelt mijn neus. Een tweede gang naar de kapstok gaat als vanzelf. Met Marleen erbij heb ik drie vriendinnen. "Ober, heeft u nog vier GinTonic?". Mijn mondhoeken staan net even te ver omhoog. Mocht het hondje van Pavlov opgewonden raken van een rinkelende bel, ik ben geconditioneerd door het horen van ijsblokjes in hoge en diepe glazen. De lichten staan gedimd, de sfeer is vijfsterren. Even later het vriendelijke verzoek of wij ons naar onze tafel willen begeven. De dames mogen voor. Het erkennen van enkele etiquette is zo gek nog niet. Op deze manier kan ik mij ongezien vasthouden aan de bar die al redelijk beweegt, in mijn beleving. Vier GinTonics op de lege maag, op weg naar de tafel de kadetjes van Laura, het lange zwarte haar van Marleen. Ik bijt in mijn hand en vermaan mijzelf. Het restaurant van het luxe hotel is op deze dinsdag magertjes gevuld. Een oase van rust en maximale aandacht van bediening. Hoeveel meer had u gewenst, meneer? Doet u die grote tafel midden in het restaurant dan maar. De tafel waaraan binnen no-time viermaal Kir Royal wordt geserveerd. Wij heffen de glazen met het Franse goud en een drupje Creme de Cassis. De kaart! De spijzen en de dranken! Eigenlijk hebben we de kaart niet nodig. Er is al besloten tot viergangen kreeftmenu waarvan de derde gang onbeperkt kreeft eten. Laat de kreeft maar komen. Bij kreeft hoort Champagne. Bij onbeperkt kreeft hoort meer Champagne. De bubbel op tafel is een Piper Heidsieck en meneer Heidsieck heeft dat mooi bedacht met een tintje appelfris en citroen in zijn edele mousserende witte wijn. Wij nemen een slok en proeven in het mousserende vocht groene appeltjes die langzaam overgaan in een fris zuurtje van citroen. Een uitstekende Champagne bij een fris visgerecht. Op tafel verschijnt de eerste gang. Vier bordjes met elk daarop twee dikke ovale maar zachte kroketjes. Een dampend sausje voor de kroket geplaceerd, verraadt de inhoud. Met de vork de kroket tegengehouden en het mes erop gelegd. Even aandrukken en daar opent zich het warme wonder. Een dikke ragout loopt traag uit het krokante jasje en vermengd zich met de saus op bord. Een stilleven maar dan langzaam bewegend. Dikke stukken kreeft lonken en ik buig mijn hoofd erboven. Eerst kijken, nu ruiken met de ogen dicht. Eerste happen voelen altijd als ontmaagding. Hoe zal deze maaltijd zich gaan gedragen? Eerste happen geven rillingen van opwinding. Verwachtingsnivo wordt ingeschat. Eerste happen zijn als ontmaagding met ervaring. Ik schuif de warme kreeft in mijn mond en duw het met mijn tong tussen mijn tanden. Zachtjes de kaken op elkaar. Eerst weerstand van het bolle vlees, dan de kenmerkende nerfstructuur. De kreeft opent zich en geeft haar karakteristieken prijs. Een beetje zoet, zilt mag je het niet noemen maar toch een vissmaak. Het warme hapje smelt weg en ik bekroon de eerste hap met een slok Champagne. Naast mij en tegenover mij heerst dezelfde stilte. De volle aandacht bij de smaakpapillen. Omgeving bestaat even niet. De tweede gang, hoe kan het ook anders; Bisque d' Homard. Bereid met kreeftkarkassen in mootjes gehakt en met boter gesauteerd. Daarna gekookt en langzaam laten indikken op laag vuur. Een proces van uren dat liefde en aandacht vraagt met als resultaat een fond, de basis voor een soep. Bouillon bij de fond en op gewenste dikte brengen waar uiteindelijk een scheutje room en cognac niet ontbreken. Een klassiekertje in de klassieke keuken en niet zonder reden. Een absolute tranentrekker. Emoties komen opzetten. De Champagne is op maar nu wij pas echt aan de voordeur van het kreeftenwalhalla staan, is een nieuwe Piper Heidsieck snel besteld. Laura praat over haar nieuwe vlam en waarom zij sinds een paar dagen een blaasontsteking heeft. Haar copulatiedrift kent geen grenzen op dit moment, is de conclusie van de beide andere dames. Laura's instemmend kirren geeft goedkeuring aan deze conclusie. Ik keur de Champagne op temperatuur. Uiteenzetting van diverse erotische scenes en gevoelens van liefde die daarbij komen kijken, vormen al snel mijn achtergrondmuziek. Ik laat het groene appeltje nog maar eens mousserend overgaan in een fris zuurtje van citroen. Ik besta niet meer. De dames gaan op in het heetst van Laura's strijd. Met een klein kuchje staan daar twee obers met elk twee grote borden. Viermaal gekookte kreeft. In een kommetje ernaast helder geclarifieerde boter. De eenvoudigste combinatie en gelijk de mooiste. Eenvoud maakt de meester, goede wijn behoeft geen krans. Superlatieven schieten te kort. Hier ligt hij dan; een dikke kreeft, een glas Champagne, een beetje geclarifieerde boter. We toasten nog een keer gezamelijk en duiken daarna op het rode schaaldier. In versneld tempo raak ik verstrikt in de bekende tv serie die handelt over enkele dames in een grote stad. De kreeft wordt genoten, drank vloeit en kussen in nekken uitvoerig beschreven. Kledingstukken vliegen heen en weer. Ik kraak een been en lepel de heerlijkheden eruit. Nog een slok Champagne met op de achtergrond een liefdevolle orale daad. Ik maak mij zo doorzichtig mogelijk en zie zes glimmende ogen, tongen likken langs vorken, heerlijkheden rollen heen en weer. Drank, verhalen, kreeft en liefde vloeien samen in een kakafonie van dimensies. Ongemerkt bestellen we de tweede ronde. Ditmaal gegrillde kreeft. Laura zit tot over haar oren in de liefde, Marleen niet minder. De sex in de city is goed. Nog even en ik ben ook op tv. Jaren heeft Marleen monogamie bedreven, nu slechts serieele monogamie. De gegrillde kreeft wordt uitvoerig gelauwerd. De grill geeft de kreeft een extra bite. Het citroentje over de kreeft is de warme echo van het citroentje uit de Champagne. Gevieren noteren we dat het appelfrisse van de Piper Heidsieck is verdwenen. En door gaan de verhalen over erotische escapades. De derde kreeft is Aziatisch gemarineerd. Zachte japanse soyasaus, beetje citroengras en flinterdunne bosui. Marleen vindt haar climax bij de Orientaalse kreeft. Zij houdt het op drie maar praat ratelend over hoe zij Stefan in de snackbar leerde kennen. Hoe het vervolgens met een fles wijn acht uur in de ochtend mocht worden bij haar thuis. Laura hikt van opwinding. Ongezien climax ik mee want de vierde kreeft is niet de vierde variant gegratineerd met kaas. Dat wordt mij te zwaar. We dalen weer af in het menu en gaan terug naar gegrillde kreeft. "Ober... heeft u nog driemaal gegrillde kreeft en zo'n heerlijke fles?" Ik zak onderuit en luister naar de dames. Ik verander in een groot oor en beleef de spannendste dingen. Rose omgeven en op een wolk. Hijgend en happend naar lucht bereikt Laura haar hoogtepunt. Vier kreeften is genoeg. Ze kan niet meer. De rillingen lopen over haar rug en schokkend vindt ze houvast aan haar champagneglas. Nog eenmaal laten mijn lief en ik de ober aanrukken. Nog eenmaal willen wij bestellen. Gekookte kreeft met geclarifieerde boter. Omdat de cirkel rond moet worden, omdat het hoogtepunt in de eenvoud van voortreffelijke produkten zit. Samen eten wij gadegeslagen door beide dames kreeft nummer vijf. De locomotief met smaakervaringen dendert voort. De cadans van mousserend vocht en zoetzilt vlees werkt verslavend. Aan de reis lijkt geen eind te komen maar daar doemt dan uiteindelijk het einde van de tunnel der lusten op. Ik heb het lekkerste hapje voor het laatst bewaard. Het vlees uit de dikste kreeftschaar heb ik overgehouden. Ik prik mijn vork in het duimdikke rozerode vlees. Krachtig biedt het weerstand maar geeft zich dan snel gewonnen. Ik doop de kreeft in de heldere boter. Een luchtbelletje borrelt omhoog. Theatraal breng ik de vork met de van boter lekkende kreeft naar mijn mond. Zes gulzige ogen zien hoe het puntje van mijn tong als eerste het bolle vlees aanraakt. Ik draai een rondje met mijn tong en proef de lauwwarme zoete boter. Mijn lippen vouwen zich om de zeevrucht en dan trek ik het grote brok zaligheid naar binnen. Traag kauwend vermengen boter en kreeft. Zoete zachte boter met veerkrachtige kreeft tot een geheel overblijft. Mijn lief geeft haar applaus in een onzichtbare knipoog. De beide dames kunnen slechts slikkend naar lucht happen. Ik kan niets meer. Ons naspel heet perzikijs. De dames nemen thee. Ik overzie de omgewoelde liefdesakker met cognac. Een sigaar zou het delicate evenwicht in mijn mond verstoren. Voor de laatste keer wenk ik de ober. "Ober, heeft u voor mij nog een ronde onbeperkte kreeft zo lang als de rest van mijn leven? schreef Kiers om 07:20 PM [link] Wednesday, April 7, 2004KrengHaar lippen trilden en haar ogen werden vochtig. Dat was het teken voor David om haar bij de schouders vast te pakken en zijn in weinig tellen tot een harde stootpaal gegroeide geslacht tegen haar schoot te duwen en zij leunend tegen het aanrecht en haar sandalen piepend op het zeil. De zon scheen op de gebruinde huid van haar gewelfde voetjes. Haar verweer bleef beperkt tot haar handen, bij haar ellebogen was het verzet reeds geweken, haar schouders gaven mee. Vrouwenschouders kunnen zo erotisch zijn in hun zwakheid, in hun fragiele, debiele, imbeciele, godverdomde, tering.... David spande zijn kaken alhoewel hij wist dat het hem lelijker maakte. Hij had wel eens een foto van zichzelf gezien, woest voor zich kijkend, pokend in het barbecuevuur. Het was bedoeld als een gezellig feestje maar David zag er op de foto uit als een opgefokte bokser. En nu ook. Om de gespiegelde vervorming van zijn gezicht in het glazen keukenkastje niet te zien plaatste hij zijn mond zo heerlijk lekker vlakbij de blonde haartjes achter haar oor. "Kreng", fluisterde hij. Alleen de stof van haar dunne zomerjurkje tussen zijn grote klauwen en haar meisjeachtige vrouwenbillen, haar vrouwelijke meisjeskontje. Ze kreunde en dat was het teken voor David om haar vlees harder te kneden. De zachte stof van het korte zomerjurkje, het sletje: iedereen had vandaag haar lange slanke benen met de lichte haartjes op de gebruine huid kunnen zien, helemaal tot aan haar glimmende dijen. De stijve tepels van haar kleine borstjes, want een beha droeg ze nooit, voelde hij als gummetjes wrijven door de dunne stof van haar jurkje en zijn t-shirt heen. Iedereen had vandaag bij haar naar binnen kunnen kijken en de twee lieve kleine peertjes kunnen zien hangen en de lichtbruine perkamenten huid tussen de heuveltjes, zo lief, duivels lief, schaamteloos, godverdomme tering... Haar lippen trilden, maar ze huilde niet. Haar ogen waren vochtig, en ze zweette, ze rook zichzelf. Ze rook haar eigen zweet en haar ongewassen blonde haren, nog sterker dan de walm van zweet, pis, zaad en salami dat hem altijd begeleidde. Ze was ook nat geworden tussen haar benen, zoals de grote bonkende kolos tegen haar ontluikende tulp dreunde haar altijd nat en open maakte. Ook dat rook ze van zichzelf. Wist hij dat ze geen broekje droeg? Hij gromde. Dat was het teken voor Monica en ze klauwde haar vingers achter de band van zijn broek, graaide over zijn behaarde billen, en greep met haar andere hand het vleesmes dat ze in zijn rug dreef, schampend tussen twee ribben en net naast de ruggewervel. Zijn lul bleef nog hard maar zijn ogen verloren hun glans en zijn handen verstarden, verzwakten, gleden weg van haar kontje. Dat was dan weer jammer want ze hield ervan haar billen bewerkt te voelen door die twee grote jatten van hem. Hij zakte van haar weg, bloed reutelde (het woord deed haar aan de Generaal denken, uit de Eppo van vroeger) uit zijn mond. Dan lag hij op de vloer en schokte voor de laatste maal krampachtig met zijn hoofd. Dat was het teken voor Monica om het mes uit zijn rug te trekken en hem uit te kleden. Hij was zwaar, het kostte haar moeite zijn broek uit te trekken, en daarna zijn boxershort. Om het compleet te maken trok ze eveneens zijn bebloede t-shirt uit. Daar lag hij: een bloot, groot en dood mannenlijf. Ze bewonderde hem even, staande bij zijn voeten en dan hurkte ze weer bij hem neer. Van buiten, door het raam van de keukendeur, zette warm zonlicht haar vrolijke zomerjurkje en haar zachte huid in een opwindende vaseline gloed. Ze was een dame uit een jaren 70 playboy editie. Ze zette het mes in de inmiddels slappe maar nog steeds grote pik en sneed het ding los van zijn lijf. "Pijpen, kreng" zei ze, en ze schoot in de lach. Het was lang geleden dat ze gelachen had. Ze schoof het slappe vlees tussen haar lippen, en met de palm van haar andere hand begon ze, met toenemende druk, te draaien over haar nu kletsnatte poes. schreef matxil om 11:21 AM [link] Monday, April 5, 2004KantoorDe verwarming stond te hoog. Koude regen kletterde in vlagen tegen het dubbelglas, waarachter de plantjes verdorstten. Twee tegengestelde werelden, doch even naargeestig. De muffe geur van stof, oude computers en dode plantjes verziekten de atmosfeer en elke neiging tot productie. Een afwisselend verveeld en zenuwtergend gezang ontsteeg uit de vergeelde machinekasten. Volgekoekte muizen haperden en werden geërgerd op de koffiekringen gehamerd. De bijbehorende vloek vatte de situatie opmerkelijk goed samen. Deze vloek was afkomstig van Frodo, die geen hobbit was, maar wel dankbaar gepest werd door zijn collegae. Moedeloos wierp Frodo een blik uit het raam, maar zijn humeur werd er niet beter op. Koude regen kletterde dood op het raam, tegen een achtergrond van een Grijze Rivier, waarvan het ijskoude water heftig en rusteloos golfde in de wind. Hij rilde, ondanks de hete droge mufheid in de kamer. "Sodebomfuck!" riep Hendrik oprecht kwaad. Frodo schrok op uit zijn rilling. "Die Quad-damage was van mij!" Hendrik was de veel oudere collega van Frodo. Hendrik was een jaar of vijftig, had lang vettig haar en was laks, dik en lui. Behalve deze prijzenswaardige eigenschappen had Hendrik ook zijn mindere kanten: Hij was een perverse porno-kijker, die er niet voor schroomde de hand aan zichzelf te slaan. Ook wanneer Frodo even koffie ging halen, wat doorgaans gepaard ging met een heftige discussie vooraf om te bepalen wie vandaag de trap af moest om de thermoskan te vullen. Spletter-geluiden ontsprongen Hendriks koptelefoon. "Hoerenkots!", voorzag Hendrik hen van repliek. Frodo slaakte een diepe zucht, en verdiepte zich weer in zijn hackwerk. (Heras, Haha) Het pentagon hacken, wat leuk. Niet origineel, maar een leuk tijdverdrijf. Niet dat het zou gaan lukken, maar wie weet. Duizenden mensen probeerden het dagelijks. Waarschijnlijk zat de systeembeheerder daar nu om zijn zielige pogingen te lachen. "Och, alsof het Pentagon zoveel boeiends in huis zal hebben," mompelde Frodo hardop. Hendrik keek op van zijn slachtpartij. "Probeer dat ene proggie eens. Hoe heet het ook al weer? Oh ja, Crackabilly!" wist hij te melden, "staat op mijn C download." Crackabilly werkte meesterlijk. Frodo was binnen en gemakkelijk ook. Hij verving wat wachtwoorden, maakte wat logs schoon en ging op onderzoek uit. Hij dacht aan films waarin hackers geen nerds waren en via een gebruikersvriendelijke 3D interface wachtwoorden hackten zonder te zien wat ze typten, waarna een vrouwenstem wist te melden dat het "password hacked" was. Hij grinnikte, terwijl hij de useraccounts doorwandelde. Honderden, zo niet duizenden PDF bestanden met juridische bullshit en nutteloze rapporten bulkten in het rond. Hij opende er een paar. Eentje over categorieën van huisvesting en of dit gemeld moest worden bij een instantie. Eentje over rokers die gingen stoppen per 1 januari. Het waren er ruim 40.000. Budgetten in datzelfde rapport: NIPO officieel 30.000 euro, onofficieel 10.000, voor omkoping of zo. Uiteindelijk in de conclusie van het rapport werd geadviseerd om een aantal van ca. 950.000 stoppers naar de media te communiceren, want dat kwam realistischer over. Te veel om te downloaden. Hij moest een trofee hebben, iets dat alleen op DEZE server stond, en nergens anders. Na wat databasewachtwoorden te hebben verzameld en wat rechten te hebben gewijzigd leek het wel gebeurd te zijn. Tot hij een account bekeek dat de naam 'westdahij' droeg. Er stond slechts enkele bestanden, die gecodeerd bleken te zijn. Hij downloadde ze en probeerde enkele van zijn programmaatjes, maar niets herkende de codering. Hij keek nog eens goed. Het oudste bestand was een paar jaar oud. 8 September 2001. Een van de bestanden was vandaag om iets voor 4 uur 's nachts gemaakt, en iets over 4 aangepast. Rare tijd voor een ambtenaar. Frodo bevroor. Dit was iets. "Backups", schoot door zijn hoofd. Als het om 4 uur gemaakt was en iets later gewijzigd, dan moet die wijziging het coderen zijn. En zo'n regerings-server wordt natuurlijk achterlijk vaak gebackupt. Op mooie ronde tijden. Elk uur of zo... Hij zocht de back-up instellingen op en jawel; ieder hele uur. Dus ook 4 uur. Hij begon als een bezetene te typen. Kort daarop viel zijn mond open van verbazing. Routeschema's, tabellen met tijden, dossiers van de bemanningen, dossiers van de zondebokken en een uitgebreid manifest over de lancering van de Westelijke Jihad. Wat in feite het uitlokken van de Derde (of Vierde) Wereldoorlog was. Door de Amerikaanse regering, die de kans op overwinning erg aannemelijk achtte. Een pulserend geluid bevond zich voor het raam. Hendrik keek verbaasd naar buiten. Frodo, die met zijn rug naar het raam zat, draaide zich met een ruk om. Een twintigtal meters voor het raam hing een helikopter. Achter de spiegelende voorruit schemerde een helm en onder de korte vleugels aan weerskanten hingen kleine raketten te trappelen om te vertrekken. Dit was een beeld dat beide toeschouwers ontelbare keren hadden gezien op een computerscherm. "In het echt is het een stuk minder overtuigend," dacht Frodo. Onverschillig zag hij de hongerige raketten naderen. schreef Oersoep om 09:16 AM [link] Sunday, April 4, 2004Zondedagvoor in de kerk weent een meisje teer want ze voelt zich verlaten door haar vrind van weleer de schelm koos een ander zij zocht troost in het boek de dominee, achter het canvas verscholen zag haar er klonk een vloek 'dat stuk puur natuur' zuiver bleek, onaangeroerd laat mijn wellust bloeien en mijn hormonen rammelen gelijk een jong lam de lente opmerkt zou het schaden als ik voeg Het Woord bij daad en haar besprenkel onder mijn vruchteloos zaad schreef bicat om 02:48 PM [link] |
 
|
