|
Friday, April 2, 2004's NachtsSoms kan ik niet slapen 's nachts en het wordt elk jaar erger. Vijf jaar geleden had ik genoeg aan vier uur slaap per nacht. Vorige zomer was het heel erg. Toen sliep ik maar een half uur per nacht. Het warme weer had daar ongetwijfeld mee te maken. Het is ontstaan uit verveling maar op dit moment heb ik er geen grip meer op. Het begint uit de hand te lopen en ik vrees het ergste. Ik ben bang dat er binnenkort een ongeluk gaat gebeuren. Het is al zo vaak net goed afgelopen. Het lijkt een dwanghandeling te worden en ik word steeds gewelddadiger. Mijn leven lijkt wel een hoog gebouw. Graag laat ik u de vierde verdieping zien. Daar is alles tot in de puntjes in orde. Maar u moet vooral niet in de kelder van mijn leven komen. Dus als mensen mij vragen hoe het met me gaat, dan ben ik altijd geneigd om te antwoorden: Nou, bij mij op de vierde verdieping is de zaak okay, maar kom niet in mijn kelder, daar heerst de chaos. Ik ben erg onrustig in mijn hoofd door mijn slapeloze nachten. Veel ellende uit mijn hoofd dump ik in de kelder van mijn leven. Veel zaken echter zoeken een uitweg naar buiten en kruipen uit de donkerte omhoog. Ik merk dat ik steeds minder kan ik tegenhouden. Feitelijk tors ik reeds mijn overleden vrouw op mijn schouders. Ook draag ik mijn nog levende kind. Maar niet voor lang meer. Ik kijk vooruit met een verbeten gezicht. Aan mijn rechterhand loopt mijn trouwe maar domme hond. Hoewel ik liefde zou moeten voelen bij zoveel aanhankelijkheid, veracht ik het creatuur. 'Laat mij alleen', denk ik wel eens. Er komt een dag dat ik ook mijn hond door het monster uit de kelder van mijn leven laat grijpen. Ik moet leren een plek te geven aan mijn problemen. Maar dan ik denk bij mezelf: 'rot op'. De beste hulpverlening is voor mij een bondgenootschappelijke relatie. Ik wil gelijkwaardig met mensen op weg zijn. Zodra ik echter aanhankelijkheid voel, geil ik op het machtsmisbruik dat ik daaraan kan beleven. Ik misbruik de onbalans die onvoorwaardelijke liefde heet. Ik verkracht haar. Ik ken mijzelf. Jaren geleden, toen de slapeloze uren in de nacht begonnen te knagen, kroop ik wel eens uit bed. In het blauwe licht van de tv masturberen op een pornovideo. Een video die overigens tussen alle andere video's stond. Maar mijn vrouw kijkt nooit video's en zeker niet video's met een hoes waarop staat 'Nova - Politieke achtergronden'. En mijn zaad in het doekje voor de hond. Dat zou toch niemand ruiken. Later haalde ik mijn genoegens uit een logeetje die onze dochter mee naar huis nam. Als de meisjes in slaap waren, sloop ik op mijn tenen naar de kinderkamer. Nooit zonder het doekje voor de hond. Mijn nachtelijke sluiptochten werden talrijker en innovatiever. Op dit moment vraag ik mij af of ik later zal kunnen herinneren waarom mijn vrouw mij ooit verlaten heeft. Zal dat zijn omdat zij per ongeluk wakker werd terwijl ik haar verkrachtte op witte wijn en slaappillen? Of zal er een dag komen dat ik te ver ga? De dag van het ongeluk dat zij niet overleefd? Het begon met veel wijn voor het slapen gaan. Mijn vrouw was ver heen en sliep als een blok. Ik heb haar met de hand bevredigd terwijl ik met mijn andere hand mijzelf bevredigde. De volgende dag wist zij van niets. Het ging van kwaad tot erger. Meer wijn en uiteindelijk ook slaappillen door haar wijn. Van de dosis die ik nu gebruik, raakt ze een aantal uren buiten bewustzijn. Ik kan met haar doen en laten wat ik wil. Maar gewone verkrachting is niet genoeg meer. Ik heb een latex bed gekocht. Voor de ultieme bondage. Mijn vrouw ligt tussen twee latexlagen en met het pompje zuig ik alle lucht eruit. Strakgespannen ligt zij als een verkrampte mummie op bed. Ik heb sex met haar. Ik voel haar als een object. Een kneedbaar object van zacht rubber. Ik vouw haar in alle gewenste standen en 's ochtends weet ze van niets. Soms verstop ik langdurig het gat in de latex waardoor zij lucht haalt. Dan voel ik haar vagina verkrampen. Het is een kwestie van nauwkeurige timing. schreef Kiers om 01:28 PM [link] Wednesday, March 31, 2004planvanaf het eerst tot het laatst hield jij de waarheid voor jezelf mij maakte je niets ik had mijn eigen plan schreef Kiers om 12:23 PM [link] Monday, March 29, 2004PopJe ogen zijn gemaakt, van glas, je haar, een gele staart, als vlas. Je ruikt naar stof, touw, nat behang en uitgebrande autobanden. Je zegt niets, ben je bang? Meisje, je hebt nog maar één been, zonder emotie kijk je langs mij heen. Je wimpers zijn als dode vlinders en vallen steeds weer naar beneden. Je zegt niets, doet het pijn? Je hemdje heb ik stuk gerijt Ik wrijf je bijna blote lijf langs mijn buik; je voelt zo koud en kil Mijn vingers drukken in je keel. Waarom huil je, lieve meid? Ik grom en kom dan droevig klaar als ik naar buiten gluur door het zolderraam naar 't meisje dat ook met poppen speelt en mijn vrouw die met thee en slagroomtaart op mij wacht en zich verveelt. schreef matxil om 09:59 AM [link] Sunday, March 28, 2004De verjaardag van Paul ter Beek Als Paul opstaat, heeft hij een vast ritueel. Om 6 uur gaat de wekker. Dan komt hij langzaam uit bed zodat hij het nieuwsbericht mist. Paul wil nooit het nieuws zien maar hij is elke ochtend net op tijd voor het weerbericht. Het nieuws brengt toch alleen maar narigheid. Dat moet Paul niet hebben. Van slecht nieuws krijgt hij schillen in zijn baard. Althans, zo voelt dat. Het ochtendritueel van Paul neemt elke dag veel tijd in beslag en luistert naar strakke en accurate uitvoering. Eerst koffie zetten na het weerbericht. Nooit tijdens het weerbericht. Daarvan krijg je vaak slecht weer heeft hij gemerkt. Met de dampende pot koffie op het buro doet Paul zijn ochtendrukje. Dat bevordert de bloedsomloop heeft de dokter gezegd. Een goede bloedsomloop is cruciaal op zijn leeftijd. Zijn baard kammen en de oksels wassen. Dan aankleden. Altijd een schone onderbroek! De ontbijtboel afwassen, planten watergeven, het luchtbed opmaken. Lekker makkelijk zo'n luchtbed. Heeft hij eens gekocht op Telsell omdat zo'n leuk tienermeisje (24) demonstreerde hoe veerkrachtig het bed kon wiebelen in allerlei richtingen. Facsineeerend! Als alles gedaan is in de juiste volgorde doet Paul de gordijnen open. Hij kijkt naar de mensen die buiten bij het bushokje staan. Negen verdiepingen lager want Paul woont op 9 hoog. Windgevoelig! Dit doet hij stiekem elke dag. Naar de mensen kijken. De rest van de dag heeft Paul vertaalwerkzaamheden. 'Komma-neuken' zoals hij het zelf noemt. "Maar je moest eens weten wat er nog meer geneukt wordt! In al die boeken die ik vertaal. De gekste dingen kom je tegen. Ha!...". Veel komt Paul de deur niet uit. Paul heeft een huishoudelijk regelement dat voorschrijft alles binnen te doen. Dat heeft hij zelf geschreven in een verloren uurtje. Binnenzijn vindt Paul fijn, binnenzijn geeft hem rust. Paul voelt zich in zijn eigen hersenpan als hij binnen is. Buiten waait hij weg. Overdag kijkt Paul geen televisie. Dat vindt hij niet normaal. Als andere mensen werken, mag hij niet lui voor de tv hangen. Nee, hij zet de tv pas om 5 uur aan. Paul kijkt dan naar The Golden Girls. Er wordt veel geklapt en gelachen. Dat vindt hij fijn. Een ander pluspunt van The Golden Girls is dat er geen akelige beelden worden vertoond. Slecht nieuws is niets voor Paul. Het zijn de boodschappen die hem dwarszitten. Hij ontkomt er niet aan. Hij moet ervoor naar buiten, onder de mensen. Eenmaal in de week op zaterdagochtend gaat hij boodschappen doen. Al vanaf donderdag ziet hij er tegenop. Vrijdagavond stelt hij een boodschappenlijstje samen. Zaterdagochtend is het zover. Als Paul de galerij opstapt geeft hij de defecte barometer, die op het muurtje naast de deur hangt, gewoontegetrouw twee tikjes met zijn rechterwijsvinger. Als hij in de supermarkt is, houdt Paul zijn karretje dicht bij zich. Vroeger had hij ooit eens zijn boodschappen in een vreemd karretje willen doen! Zijn karretje had 10 meter verderop gestaan. Een denkbeeldig gesprek met de eigenaar van het karretje was ontstaan. Zo een denkbeeldig gesprek ontstaat altijd bij Paul als hij zich in een alarmerende situatie bevindt. En dat is nogal vaak. Bij de kassa pakt Paul nog snel de dikke zaterdagkrant. Met een erectie in zijn broek van het meisje achter de kassa. Wat een lieve krulletjes! Als Paul thuiskomt van het boodschappen doen op zaterdag is het tijd voor Dolly, zijn opblaasbare liefdesschaap. Alleen op zaterdag kruipt Paul dicht tegen zijn luchtige vriendinnetje. Als beloning voor de dappere tocht naar de supermarkt. Paul heeft Dolly omgeven met een zacht en harig vachtje. Ook heeft hij het ventiel van Dolly dichtgelijmd zodat Dolly permanent opgeblazen staat te glimlachen in een hoek van de kamer. "rampetampe-rampetampe-rampetampe-rampetampe...", brult Paul tijdens zijn rondgang op de knieen door de kamer. "Kom hier, geile Dolly van me. Ik zal je RAMPETAMPE!!". Een keer heeft Paul het meegemaakt dat hij op deze manier helemaal naar de keuken was geschoven met Dolly. Net toen hij met zijn knieen op het koude zeil een ejaculatie voelde aankomen, had de buurvrouw verschrikt door het raam naar binnen gekeken. Die was op de immense herrie afgekomen. De blik in haar ogen zal hij nooit vergeten. Als voorzorgsmaatregel heeft hij Dolly nu met een niet te lang touw om haar nek aan de centrale verwarming vastgebonden. Even later zit hij die zaterdag aan de grote tafel in de zitkamer met een dampend potje koffie. De dikke zaterdagkrant ligt ernaast. Dan pakt hij een potlood en begint de krant uit te dunnen, totdat hij de rubriek 'Huwelijk en Kennismaking' vindt. Want daar gaat het hem allemaal om. Dat is Paul zijn grote geheim. Hij zoekt snel de advertenties van zijn leeftijdsgenoten op, dikke rijpe 50-plussers. Dat zet zijn fantasie pas echt aan het werk. En daar gaat het hem nou net om, een uurtje of wat fantaseren. Om precies half 1 begint zijn maag te knorren. Tijd voor de middagboterham! Na de middagboterham doet Paul altijd even een dutje op de bank in de woonkamer. Lekker de oogjes toe en fantaseren over de contactadvertenties. Tot hij in slaap valt want dan begint hij pas echt te dromen. De laatste tijd heeft Paul hele rare dromen. Zijn dromen worden steeds wilder en vreemder. Hij heeft een ernstig en angstig vermoeden waar dat vandaan komt. Tijdens zijn werkzaamheden als boekenvertaler en kommaneuker heeft Paul een keer afleiding gezocht op zijn computer. Voor de gein tikte hij op Google 'lispelend en slikkend meisje' in. Zodoende kwam hij op een hele rare website, bicat.net. Daar speelde de duivel mee, dat zag je zo. Opeens hoort Paul iemand op de deur kloppen. Was het wel iemand? Was het niet gedroomd? Hoor! Daar had je het weer. "klop klop" Paul staat op en sluipt naar het einde van de gang naar de voordeur op zijn Tilburgse flatje. Wie kan dat nou zijn? Nou ja, half Nederland natuurlijk want hij was zo gek geweest zijn adres op het internet te pleuren. "klop klop", daar heb je het weer! Maar nu hoort hij dat het niet bij de voordeur vandaan komt. Het komt uit zijn slaapkamer! De schrik vliegt hem naar de keel. Met trillende handen voelt hij aan zijn voorhoofd. De slagader in zijn nek komt dik opzetten. "klop klop" "Godverdomme! Wat kan dat zijn?", Paul begint vervaarlijk in zichzelf te vloeken. Nou doet hij dat wel vaker maar nu is het vloeken door angst ingegeven. Hij sluipt naar de slaapkamerdeur. Even hoort hij niets. Een flauw schijnsel komt door het sleutelgat. Even staat hij stil... zal hij door het sleutelgat kijken? Paul bukt zich en brengt zijn bebrilde oog richting het sleutelgat. Als er wat uit het sleutelgat komt schieten, heeft hij altijd nog de bescherming van het brilleglas. Als Paul zich bukt, gebeurt het. De deur gaat als vanzelf langzaam open. In plaats dat hij zich helemaal het apelazerus schrikt, is Paul verbaasd. Op zijn grote bed zitten drie heren. Jongetjes zijn het eigenlijk. Jongetjes van eind puberale begin adolescente leeftijd. Bijna volgroeid maar nog onschuldig jong. Met prachtige lichamen maar zonder borsthaar. Met vlassnorretjes. Ze hebben alleen een tangaslipje aan. Je kunt duidelijk zien dat ze vaak in de sportschool zitten. Mooie getrainde biceps en strakke buikjes. Misschien zijn het wel schandknaapjes, zo verleidelijk doen ze zich voor. Even moet Paul slikken. Deze gevoelens heeft hij nog niet bij zichzelf ontdekt. Dan staat een van de jongetjes op. Hij blijkt geen broekje aan te hebben en heeft de hele tijd met het rode fluwelen beddesprei om zijn kruis gezeten. Het jongetje staat op en zegt, "Hallo Paul, ik ben Dreknek." Het jongetje blijkt een ENORME penis te hebben. Paul schrikt zich een hoedje en slaakt een kreet van opwinding. Paul zegt "...tsjeezus, jij bent geen jongetje, jij bent een en al LUL. Jij BENT een grote dikke lul!!". Dreknek kijkt triomfantelijk naar de oude man en slingert zijn enorme apparaat twee keer in de rondte. Dan zegt hij, "Vindt je mij een echte cowboy zo met mijn lasso?" Dan kijkt Paul naar de tweede jongen die wel een slipje aanheeft. De jongen gaat op een bil zitten en laat een lange, krachtige scheet in twee tonen. "Paul, ik ben Kiers en ik wil je voor jouw 51ste verjaardag morgen, namens alle trouwe lezers van Bicat, een verjaarskado aanbieden. Je mag vandaag de hele dag uitgebreid en ongecensureerd iedereen persoonlijk de huid volschelden. Je mag kankeren zo hard als je wilt en we zullen niets verbieden. Vandaag is het jouw dag. Roer de hemelen, aanbid de duivel, verwens iedereen de grafkankertering of hoe erg je het zelf wil maken". Even voelt Paul een brok in zijn keel opkomen bij zoveel oprechte emoties en goede bedoelingen maar dan gaat het derde jongetje praten. Op een aanmerkelijk serieuzere toon. Het derde jongetje zegt, "Paul, ik ben Bicat en ik ga je een tweede kado geven vandaag. Jij krijgt van mij een IP-ban na vandaag. Dus... geniet nog maar even van je eerste kado. Vanaf morgen zit voor jou de boel hier op slot." schreef Kiers om 10:00 AM [link] |
 
|
