|
Saturday, March 19, 2005Motief van het levenomdat gedachte en woord zich vermengen tot een zielsmoord waarin mijn hoofd lijkt op een kerkhof, door nieuwe moorden gestoord zou ik willen kelen, verwijdering tot velen bij de gratie van alles wat ik liefheb, vermoord omdat liefde en leven, als combinatie worden gegeven waar in jaloezie en onrust tot aan de dood wordt bedreven zou ik willen zeggen, begin maar met dreggen mijn lichaam is nog niet naar boven gedreven schreef Michiel om 01:25 PM [link] Wednesday, March 16, 2005VerroestEen achteloos te passeren industrieterrein in de buurt van een kleine stad in het midden van het land. Mijn gastheer had me verzocht de locatie buiten het verhaal te houden. Iets met belasting en dergelijke, ik zou dat wel begrijpen, dacht hij. Geen probleem natuurlijk, voor een goed artikel heb ik wel wat over. Ik overdreef het zelfs, toen m’n moeder belde heb ik niet gezegd wat ik de dag erna ging doen. Het zal de sfeer van het artikel alleen maar ten goede komen, misschien. Mateloos gefascineerd was ik geweest door de site. Supersimpel, qua opzet, maar een adembenemende ervaring als je eenmaal betaalt. De confrontatie met je angst voor het beschadigen van je lichaam. Van het zien van de binnenkant. Van de kwetsbaarheid. Het verschil met bijvoorbeeld Ogrish is de aandacht die er is voor het goed in beeld brengen van de fantasierijke folteringen. Het is niet echt, staat er duidelijk in de disclaimer. Maar ze doen er echt alles aan om je dat te laten vergeten. De genoemde grote schoorsteen valt inderdaad behoorlijk op. Hij doet vooroorlogs oud aan en het lijkt alsof er wat viezige rook uit komt, misschien voor verwarming of zo. Het hekwerk is al even gedateerd. Roestig ijzer en bruinige begroeiing suggereren een soort van afscheiding, maar ik denk niet dat het veel moeite zou kosten om erdoorheen te komen, zo nodig. Ik draai de toegangsdeur ver genoeg open om erdoorheen te kunnen. Het kraakt en piept, alsof ik met het openen ervan iets kapotmaak. Ik trek hem zo ver mogelijk achter me dicht. De bleke deur moet de ingang van het kantoor en studio van www.gruesomevids.com zijn. De rest van het oude stenen gebouw is oud metselwerk van rode stenen. De smalle strook ramen onder de rand van het platte dak is aan de binnenkant geblindeerd, waarschijnlijk om de sfeer goed met kunstlicht te kunnen regelen. Een hartelijke ontvangst is anders, maar ik begrijp dat het een hele stap is om een journalist binnen te laten. Alhoewel een artikel in GoreZoneMagazine ze waarschijnlijk nog meer goede zaken zal opleveren. Een beetje moeite zal er toch wel voor me gedaan worden? Het was een heel gedoe geweest om aan contactgegevens te komen. De WHOIS-informatie was bepaald cryptisch, maar via het technisch contact in Duitsland was ik uiteindelijk via-via aan een mobiel nummer van ene Copavchec gekomen. Een Kroaat die fragmenten Engels, Duits en Nederlands sprak, maar gelukkig na tien minuten wederzijds onbegrip de telefoon doorgaf aan een dame die gewoon uit Schaven kwam. Dat sprak een stuk makkelijker, ondanks dat ze per zin moest overleggen met de man. Ze klonk aan de telefoon een stuk mooier dan ze er in het klam-warme pand uit blijkt te zien. Ik had stilletjes gehoopt dat ze misschien een van de scream queens uit de video's zou zijn. Maar als ze al te zien was geweest, dan was het achter een van de maskers. Ze ziet mijn uitgestoken hand over het hoofd. ‘Hallo, ik ben Wending, zullen we doorlopen?’ De ruimte waar we doorheen lopen, staat vol stoffig zoemende computers, flauw flikkerende beeldschermen, onduidelijke units en warrige snoeren en kabels. Verbazend amateuristisch eigenlijk, voor een bedrijfje dat de zaken zo professioneel aanpakt op het gebied van special effects en make-up. Aan de andere kant, het is natuurlijk maar net waar je je prioriteiten legt. Misschien door te besparen op dat soort zaken, en de huur zal ook wel meevallen hier, kunnen ze het hele budget in dat realisme steken. Daar zal mijn verhaal zich voornamelijk op richten, dus daar zal ik Wendy zo direct over doorzagen. Ik onderdruk een grinnik. Doorzagen. Straks thuis even opzoeken of dat in het Engels ook grappig is. ‘Nou, je herkent het hier zeker wel?’ Ik knik bevestigend rond. ‘Ga maar effe zitten, dan haal ik wat te drinken. Koffie?’ Ik twijfel, om nou gelijk moeilijk te doen, maar ik had op het station en in de trein eigenlijk wel weer genoeg koffie op. ‘Als je wat fris hebt of zo, of een biertje of iets?’ Wendy’s gezicht lijkt zich in de richting van een glimlach te bewegen. ‘Ik kijk wel even waarmee ik je kan verrassen.’ Herkennen doe ik het zeker. Praktisch alle filmpjes die ik op de site heb gezien, zijn in deze ruimte opgenomen. Ik schrik zelfs even als ik me realiseer dat ik in de roestige stoel zit waaraan zoveel van de ‘slachtoffers’ zijn vastgeketend. Onwillekeurig kijk ik naar de grond. Schone witte tegels met kleine barstjes en donkergrijze voegen, net als op de muren. Aan het plafond is een aantal lampen gemonteerd, maar ook allemaal op z’n janboerenfluitjes eigenlijk. De grote spiegel waar ik tegenover zit, valt nog het meest uit de toon. Het eerste wat ik in het gebouwtje zie dat gewoon schoon is, en nieuw. Even snel probeer ik de ijzingwekkende doodsangst-blik waarmee iedere Grue Some Vid begint. Maar zet m’n gezicht snel weer op neutraal als ik achter me een deur hoor. Ik zet m’n platentas met laptop en memorecorder op de grond. Voordat ik echt met het interview begin eerst maar even proberen het ijs te breken. Ik hoop niet dat we hier de hele tijd blijven, dat we snel gaan kijken in de werkplaats waar die realistische ledematen en dergelijke worden gemaakt. Ik draai me om naar het geluid. De man met het leren masker is in twee stappen bij me en drukt me hard in de stoel. Wendy komt binnen met een decoupeerzaag. schreef Hoof om 10:10 AM [link] Monday, March 14, 2005Heimwee (2)'En hoe zit het trouwens met Miriam? Die woonde toch bij jou?' 'Miriam is een groot stuk stront die het gas kan krijgen.' 'Daar ben je op tijd achter,' zei Mins met een grijns. 'Woonde je daar nu alleen dan?' Ik beantwoordde zijn vraag positief. Geen zin om te vertellen over Miriam. Godverdomme, wat kan een mens niet vergeten? Heb een ander lief zoals u uzelf liefhebt. Leven haat en liefde ook in mijn ego op paradoxale wijze zo samen? Ik vergeef mijzelf, maar geen ander. Ieder die ik liefheb, zal ik haten. Behalve jou dan. Streel me, heel me en ik vervloek je. Het is niet aanvallend bedoeld, het is een mening. Ik geef gas, maar heb geen haast. Het is de angst die mij in sneltreinvaart doet leven. De angst voor nog meer verlies, de angst om lief te hebben. Hoe sneller, hoe minder kwetsbaar, sneller een probleem passeren. Hoe sneller vooruit, hoe meer heimwee. Neem gas terug. Een dag voorbij, het werd 7 maart. Je stond niet meer naast me, al tijden niet. De kinderen van Rick kwamen langs. Ik ben met Rick en de kinderen naar het zwembad geweest. Wat een ontzettende kutdag. 's Avonds koffie drinken in de dorpskroeg. Nog steeds dezelfde barman, nog steeds dezelfde klanten. Verbaasde blikken richting mij. Dronken naar huis. Dag drie, 8 maart. Het was koud, dus ik zette de verwarming hoger. Mins vond het te warm worden en zette de verwarming weer lager. Verder gebeurde er niets bijzonders op 8 maart. schreef Michiel om 10:34 AM [link] Sunday, March 13, 2005Types - De Nerveuse...van die types waar je nerveus van wordt als je er naar kijkt. Haar haren zitten warrig op haar hoofd. De laatste kapper is lang geleden. Haar coup wordt bijeengehouden door haastig in elkaar gestoken pennen. Vluchtige make-up kan de wallen onder haar ogen niet verdoezelen. Haar handen trillen als ze sigarettenrook inhaleert. Bruine vingertoppen met afgekloven nagels, bruine tanden en een schorre lach. Ze praat bijzonder snel, schudt veel met haar hoofd, articuleert overdreven op d's en t's en kijkt onnodig indringend. Een drankprobleem staat op haar voorhoofd geschreven. Schrikkerig panieken haar oogballen in holle kassen. Ongevraagd legt ze uit dat ze haast heeft en ook al de hele dag hoofdpijn. In het weekeind heeft ze vaak duizelingen, maar doordeweeks juist gebrek aan eetlust. Ze kampt al jaren met maagklachten en heeft veel spierpijn en rugklachten. Ze heeft moeite met concentratie en slaapt vaak slecht. Een paar keer heeft ze moeten hyperventileren. Slechts een enkele keer kropt ze gevoelens op, bekent ze onzeker. Met relaties was ze nooit goed en ook op haar werk voelt ze spanning. Ze is drukdoend op weg naar de apotheek voor een zalfje, want van één ding is ze overtuigd: die huiduitslag bij haar ogen, die komt door een erfelijke aandoening. schreef Kiers om 01:05 AM [link] |
 
|
