|
Saturday, February 7, 2004De RingIk sluit mijn ogen en houd voor een kort moment mijn adem in. Jochem schuift de handschoenen om mijn handen. Mijn handen. Sterke handen, vuisten van een moordenaar. Was het zo? Ik ga staan en kijk nog eens in de spiegel. Ik zie een gezicht. In de jaren opmerkelijk gaaf gebleven. Het gejoel van de toeschouwers zwelt buitenproportioneel aan. Mijn tegenstander is duidelijk tot favoriet van de massa gekozen. Kleurige sierlinten worden vanaf de hoogste stoelen richting de ring geworpen. Het valt me zwaar, te proeven van deze sfeer. Zij is vijandig noch beladen, maar er hangt een onbekende spanning die tot in mijn maag voelbaar is. Het diepe bord pasta en de paar bananen van vanmiddag kunnen daar onmogelijk debet aan zijn. "In de rechterhoek, met een lengte van 1 meter 98 en een gewicht van 123 kilo aan afschrikwekkende spiermassa, vraag ik om een applaus ..." De arena barst uit zijn voegen als de titanen onder begeleiding de bokstempel betreden. Muziek en strijdvaardige posen, de vechtmachines dansen over het doorbuigende hout. De avond ademt boksen en de spanning bedruipt alle aanwezigen. Na spiervertoon en vlugsuizende schijnslagen in de lucht, blauwzwanger van rook boven alle hoofden, roept de scheidsrechter de zwaargewichten aan zijn zijde. De nervositeit, de routine. Controle van vuistschoenen en gebitsbeschermers terwijl de blikken der kemphanen elkaar niet loslaten. De houdgreep van bluf en intimidatie. Vanavond zou het gebeuren. Hier had hij bijna zijn hele leven voor getraind, zijn lichaam afgebeuld. Conditietraining, kracht- en reflextraining. Vanavond kon hij zijn doel bereiken. Erkenning? Geld, goud of juwelen? Nee. Niets van dit. Hij zou afrekenen met zijn verleden. En de toekomst verzekeren. Ze zat vanavond wederom niet op de tribune. Veertien jaar jonger dan hem. Ze verafschuwt boksen en zou willen dat hij ermee stopte. Maar tegelijkertijd wist ze hoe belangrijk dit voor hem was. Dus wilde hij iets terug doen. Ongeschonden uit de strijd met de ceintuur van de kampioen. En daarna trouwen. Met een kindje. "Jij bent de man, hoor je. Jij bent de baas hier. Hier in deze ring maak jij de dienst uit. Niet die dooie in de andere hoek. Jij. Jij. Goed op je dekking letten, zijn linkse heeft grote jongens pijn gedaan. Hij heeft een schouderblessure. Dat weet je, dus maak er gebruik van. Je slaat hem met één klap knock-out en met de volgende maak je hem weer wakker. Jij bent de baas hier. Jij. Jij bent de man. Je tegenstander ruikt naar urine. Hij zeikt in z'n broek. Maak hem af. Maak hem af. Maak hem af." De scheidsrechter veegt de druppels zweet van zijn oude voorhoofd. Honderden, nee duizenden partijen heeft hij geleid. Ooit droeg hij zelf de rode handschoenen maar na een zware knock-out die hem drie weken in coma hield, hing hij deze aan de bokswilgen. Zo kwam het dat hij op zijn tweeëntwintigste levensjaar in de ring klauterde met het scheidsrechtertenue om. De ring was zijn leven. Het was hem vertrouwd. Elke avond zonder boksen was hem ondraaglijk. Och kon hij nog... dan zou hij... De gong, het gevecht begint. De strijd tussen de vuisten vangt aan. De zaal was uitverkocht, het licht boven de ring scheen zonder ziel op de zweterige hoofden van de dieren op het podium. Hier stond hij dan, tegenover een jongen die zijn zoon kon zijn. De schoonheid van een knock-out, daar kwamen de liefhebbers voor. Niet voor de schimmige wetenschap die de juryleden erop nahouden. Deze wereld werd beheerst door poen en macht. Hij liet liever zijn vuisten het woord voeren. Op een eerlijke manier. De aanblik van een scheurende wenkbrauw bekoorde. Het aanzwellende geluid wanneer een tegenstander achterover met zijn hoofd op het hout sloeg. De schuddende en afkeurende gebaren van de referee die zijn tegenstander niet fris genoeg meer oordeelde om het gevecht te hervatten... Aftasten nu. Zijn tegenstander is jong, maar goed. Heel goed, zijn handen zijn snel als de wind. Zorgvuldig dreunen de vuisten, de verdediging hangt voor het lichaam. Was hij nu al vermoeid? Provocatie? De ring beheersen, de heerser van de tempel. Daar ging het om. Een salvo van slagen, onnavolgbaar vlug en precies. De smaak van bloed vulde zijn mond. Hij liet zich afleiden. Hij had nu geen tijd voor knikkende knieën. Zijn vader had hem nooit zien boksen. Hij vond dat men zijn geld eervol moest verdienen. Een man bewijst zichzelf met zijn daden. Niet met zijn vuisten. Hij is gestorven twee weken voor hij met pensioen zou gaan. Longkanker. Zijn tegenstander kon zijn zoon zijn. In de ring veert een licht in elkaar gedoken gestalte rond op snelle voeten. Hij heeft zijn armen nu bijna gestrekt langs het lichaam hangen. Hij draait met zijn donkere ogen. Zijn tegenstander danst, laat nu en dan een vuist uitschieten en kijkt verrast als hij een gat in de lucht slaat en in dezelfde seconde een vinnige hoek tegen zijn flank voelt. "De oude man heeft het nog!", juicht hij van binnen. Dan wordt hij door de bliksem getroffen. Hij hoort het in zijn neus kraken. Een botsplinter schiet omhoog. Aan het einde van de derde ronde zijgt hij neder. De wereld een doedelzak. Dan... niets. Op 38-jarige leeftijd sterft, in het harnas van de bokssport, de vader die ik nooit zal krijgen. Een half uur later bericht men de moeder die ik nooit zal krijgen. Ik heb mijn ouders doodgeslagen. Ik heb mijzelf vermoord. schreef bicat om 04:05 AM [link] Thursday, February 5, 2004SchemerdonkerVreedzaam puft er een fijne Justus van Maurik in de asbak voor me. Broederlijk naast het glas Dimple, 15 jaar oud. De muziek van Richard Wagner, Tannhäuser. Als dartelende nimfjes zwellen de violen aan in een wereld welke nooit de mijne zal zijn. Ik sluit mijn ogen en laat me gaan: “Oh god wat ben ik eenzaam!” schreef Bart om 02:22 PM [link] Tuesday, February 3, 2004Open brief aan iedereenBeste mensen, Recente gebeurtenissen in de wereld geven aanleiding tot het oprichten van een totaal nieuwe actiegroep om deze gebeurtenissen tegen te gaan. U kunt al deze gebeurtenissen lezen op http://www.bicat.net/archives/00001040.htm#comments Wij verzoeken u beleefd om, als drager van een groot moreel gezag bij een belangrijk deel van de bevolking, in de meest absolute termen te kiezen voor de volwaardige eerbiediging van de ondeelbare, universeel geldende en onvervreemdbare rechten van de actievoerende mens, met inbegrip van eenieders recht op leven en onschendbaarheid van zijn persoon, en niet te worden onderworpen aan onterende behandeling. Daartoe hebben wij een stichting in het leven geroepen, de stichting 'Tegen Terrorisme'. Onze korte stelling: "Terrorisme is onbeschaafd en zou onmiddellijk wereldwijd verboden moeten worden". Speerpunt in ons actiebeleid zal zijn: "De mensen uitleggen hoe je tegen terrorisme kunt zijn". Boodschap in dit speerpuntbeleid zal zijn: "Als iedereen dit nu zou doen, als iedereen van elkaar gaat houden, is er geen terrorisme en geen oorlog meer". Met behulp van digitale beeldbewerkingsprogramma's zullen wij een website gaan beheren alsmede bewegende en niet bewegende banners. Allen in zwarte layout om een kogelhard statement te maken. Laat u meeslepen in onze emoties en teken vandaag nog de petitie en stuur de email terug met enkele woorden van liefde. Met vriendelijke groet, Bicat & Kiers Islam & Burgerschap - stuurgroep@islamenburgerschap.nl Maroc - info@maroc.nl Leefbaar Rotterdam - leefbaarrotterdam@stadhuis.rotterdam.nl Zinloos Geweld - ikbentegen@zinloosgeweld.nl AEL - naima@ael.nl Theologische Universiteit - secretariaat@tukampen.nl Hervormd Zierikzee - predikant.gw@hervormdzierikzee.nl Lelijke Kinder Bescherming - lkb@cgk.nl Idee & Kerk - redactie@idee-en-kerk.nl NOS Journaal - nosjournaalsite@rtv.nos.nl Kopspijkers - kopspijkers@vara.nl Radiowereld - webmaster@radiowereld.nl Ambassade van België - thehague@diplobel.org Ambassade van Iran - info@iranianembassy.nl Ambassade van Israël - ambassade@israel.nl Fries Dagblad - opinie@frieschdagblad.nl Veenendaalse Krant - veenendaalse.krant.redactie@bdu.nl The Peace Museum - vredesmuseum@worldmail.nl Christen Unie - christenunie@tweedekamer.nl Zeehondencreche - info@zeehondencreche.nl Veilig Verkeer - duurzaam@veiligverkeer.com Margriet - redactie@margriet.nl Turks Consulaat - turk_kons_rotterdam@hotmail.com Socialistische Partij - tribune@sp.nl Wereld Crisis - wereldcrisis@ddh.nl Soefie Beweging Nederland - sufiap@soefi.nl De Vrije Ruimte - info@vrijeruimte.nl Moslim Vrouwen voor - Vrede vrede@omslag.nl Kim Holland - kim@holland.cum schreef Kiers om 09:57 PM [link] Monday, February 2, 2004Zondag in Jeruzalemboeken, schriften, pennen Rivka gaat naar school haar schoenen moeten rennen een vriend draagt haar viool Abu tilt zijn dochter hoog ze is nu bijna acht ze lachen naar een flitsend oog twee moeders wenen zacht na school trekt zij de wereld in zij spreekt haar talen goed ze kijkt opzij naar haar vriendin juf spreekt van de Talmoed strijdlustig prevelt hij zijn lied het uniform zit strak de buik beplakt met dynamiet veel spijkers in zijn zak de bus is tot de nok gevuld slechts drie kunnen er bij de man die trilt van ongeduld zij voelt iets in zijn zij een doffe dreun, versplinterd glas een weggestorven lach na morgen zien zijn broeders hem als held van deze dag ledematen in de goot een hoofd rolt door de straat bagagekoffers kleuren rood besmeurd door bloed en haat u keek zojuist naar het journaal een biefstuk siert uw bord u gaapt en zucht een laatste maal en wacht op studio sport schreef bicat om 02:25 PM [link] |
 
|
