|
Friday, January 16, 2004KPN"Dit informatienummer kost 10 cent per minuut", zegt de warme vrouwelijke telefoonstem mij nadat ik 0900-0244 op mijn telefoontoestel intik. Op mijn telefoontoestel met vaste verbinding voor alle duidelijkheid. "Welkom bij de klantenservice KPN voor vaste telefonie. Er volgt een keuzemenu om u gerichte informatie te bieden of met de juiste medewerker te kunnen doorverbinden. Voor uw vaste aansluiting zakelijk, toets 1. Voor uw vaste aansluiting prive, toets 2." Het is ochtend en ik zit thuis op mijn burostoel met de hand in mijn joggingbroek Al Bundy-style en ik grijp naar mijn prive aansluiting. Het is een routinecheck en dat zit diep ingebakken in mijn instinctieve oerdriften. Hoeveel pleonasmen dit zijn weet ik niet maar feit blijft dat dit gedrag los staat van het verhaal dat de KPN dame mij verteld. Het grijpen naar de prive aansluiting is als haargroei, we kunnen het niet verhelpen. "Voor uw vaste aansluiting prive, toets 2.", ik maak keuze 2. "U bent in het hoofdmenu. Voor telefooncentrale, datacommunicatie en telefoontoestellen, toets 1. Voor diensten zoals voicemail, toets 2. Voor uw telefoonrekening en faxen toets 3. Voor uw vaste aansluiting, adsl en office dsl, toets 4. Voor overige vragen, toets een 5. Ik toets een 4 want ik wil graag mijn isdn telefoonaansluiting alsmede mijn adsl verhuizen. Routineklusje voor een telecommunicatiegigant en global player in de voortvarende stroom der volkeren op het Noord Westelijke halfrond. "U bent in een submenu. Voor informatie over storing, toets 1. Voor informatie over vermelding in de telefoongids, toets 2. Voor vragen over apparatuur, toets 3. Voor overige vragen toets 4. Om terug te keren naar het hoofdmenu toets 9." Ach, zul je altijd zien. Als je iets zoekt, ligt het altijd op de laatste plek waar je zoekt. Een klein oneffenheidje waar KPN ook niets aan kan doen. Ik toets een 4. "U bent in een submenu. Voor informatie over abonnementen, toets 1. Voor uw vragen over verhuizing, toets 2. Om terug te keren naar het hoofdmenu toets 9." Ach, zul je altijd zien. Als je iets zoekt ligt het altijd op de laatste plek waar je zoekt. Het lijkt of ik tegen mijn eigen echo praat en toets een 2 ditmaal maar daarmee nog steeds de laatste keus. Een klein oneffenheidje waar KPN ook niets aan kan doen. "Goedemorgen, KPN verhuizingen met Greetje Slootbuik waarmee mag ik u van dienst zijn?" Goedemorgen mevrouw Slootbuik, met Kiers spreekt u en ik wil graag een afspraak maken voor het verhuizen van mijn huidige telefoonnummer met alles erop en eraan naar een nieuw adres. Dat is volgens Greetje Slootbuik een routineklus voor KPN en wij komen tot de afspraak dat op woensdag 26 november een monteur in mijn nieuwe huis het hele kabelcircus komt aansluiten. Een week voor woensdag 26 november ontvang ik een schrijven van Greetje Slootbuik dat de gemaakte afspraak geen doorgang kan vinden en dat KPN contact op zal nemen voor het maken van een nieuwe afspraak. Dat is niet leuk van je Greetje, ik dacht dat wij een afspraak hadden. Bij het betreden van mijn nieuwe woning zonder vaste telefoonverbinding op woensdag 26 november in de late middag, vind ik op de deurmat een handschrift dat meldt dat de KPN monteur mij niet thuis heeft gevonden om 09:19 voor de aansluiting van mijn vaste telefoonverbinding. Dat had ik de KPN monteur van te voren ook kunnen vertellen, daar heb ik geen geschreven KPN briefje voor nodig. Hoognodig moet ik Greetje Slootbuik spreken, minimaal voor een nieuwe afspraak. Ik zoek in mijn verhuisrommel een geschikte stoel om op te zitten, knoop de strakke riem van mijn nette pak los en check routinematig mijn prive aansluiting. "Dit informatienummer kost 10 cent per minuut plus de kosten van het mobiele gesprek. Welkom bij de klantenservice KPN voor vaste telefonie. Er volgt een keuzemenu om u gerichte informatie te bieden of met de juiste medewerker te kunnen doorverbinden. Voor uw vaste aansluiting zakelijk, toets 1. Voor uw vaste aansluiting prive, toets 2. Ik begin haar te herkennen en check nu bewust mijn levende prive aansluiting en toets een 2 voor mijn aansluiting prive. "U bent in het hoofdnemu. Voor telefooncentrale, datacommunicatie en telefoontoestellen, toets 1. Voor diensten zoals voicemail, toets 2. Voor uw telefoonrekening en faxen toets 3. Voor uw vaste aansluiting, adsl en office dsl, toets 4. Voor overige vragen, toets een 5." Zij is fijn, het kan niet anders. Van zilte mildheid laveert zij tussen zoet sappig jong en zoute gerijpte jaren. Zij heeft van allebei het beste, ik toets een 4. "U bent in een submenu. Voor informatie over storing, toets 1. Voor informatie over vermelding in de telefoongids, toets 2. Voor vragen over apparatuur, toets 3. Voor overige vragen toets 4. Om terug te keren naar het hoofdmenu toets 9." Daarnaast is zij ondeugend gebleven en houdt haar nieuwsgierigheid levend. Ik toets een 4. "U bent in een submenu. Voor informatie over abonnementen, toets 1. Voor uw vragen over verhuizing, toets 2. Om terug te keren naar het hoofdmenu toets 9. Het zijn lappen tekst die zij mij verteld maar haar zachte stem stemt mij mild, ik toets een 4 en droom weg. Zou de telefoonstem echt van warme lijflijke gloed zijn? Hoe bewogen haar ogen toen zij dit insprak? En hoe rook ze? Ruw spat mijn dagdroom uiteen als ik Greetje Slootbuik aan de telefoon krijg. "Goedemiddag, KPN verhuizingen met Greetje Slootbuik waarmee mag ik u van dienst zijn?". Ja hallo Greetje, met Kiers nogmaals en ik vraag mij af waarom ik op 26 november een monteur aan mijn deur krijg als KPN en met name jij, Greetje, mij even daarvoor meldt dat deze afspraak helemaal niet doorgaat? Greetje verteld mij over miscommunicatie, verhuizing en toch lastig, excuses en dat kan gebeuren maar is niet erg zeg ik en Greetje en ik maken een nieuwe afspraak voor zes werkdagen later. Eerder kan echt niet, ik kan het wel proberen maar... oh wat doet de computer nu raar, nee het kan echt niet meneer Kiers. Dat wordt dan in de ochtend tussen 0800 en 1300 op maandag 8 december. Daaag Greetje. Greetje heeft niet zo'n mooie telefoonstem als de telefoonstem. Al wie langskomt op maandag 8 december, het is niet de KPN monteur en mijn opgenomen vrije dag verandert in rook. En dan met name rook uit mijn oren. Er rest mij niets dan contact op te nemen met Greetje Slootbuik. Ik zet mij in de luie stoel, pak mijn mobiele telefoon en check mijn prive aansluiting, Al Bundy-style. Hij zit er nog steeds. "Dit informatienummer kost 10 cent per minuut plus de kosten van het mobiele gesprek." Alsof ze mij kent, spreekt zij met haar zachte stem de reeds bekende zinnen. Ik vind haar mooi met haar blonde lokken en een kraaiepootje. Zij heeft de sprankel van het jonge meisje in haar ogen en de gladde hand van de routine. De zwarte schuimrubberen knop op de microfoon zit heel dicht bij haar lippen als zij tegen mij praat. Ik luister naar haar hele verhaal en vlak nadat ik de laatste keus maak en zal worden doorverbonden met Greetje Slootbuik, hang ik op en draai opnieuw 0900-0244. Ik wil dat ze weer tegen mij praat. Ik herhaal de procedure drie maal en neem de extra kosten van het mobiele gesprek voor lief. Uiteindelijk wordt het tijd mij te laten doorverbinden met Greetje Slootbuik. "Goedemiddag, KPN verhuizingen met Greetje Slootbuik waarmee mag ik u van dienst zijn?" Ja hallo Greetje, zeg ik tegen Greetje en vertel haar hoe alle mislukkingen bij haar werkgever zich opstapelen en meld haar dat mijn vermoeide stem veroorzaakt wordt door het eeuwig mislukken van door KPN ondernomen communicatieve handelingen. En dat dat voor een communicatie gigant wel heel erg... Greetje onderbreekt mij en biedt naast duizend verontschuldigingen ook een 'offer I can not refuse', het doorverbinden met afdeling Ontevreden Klandizie waar ik een wens mag doen. Een speciale wens alleen voor mij vandaag en ik mag het niet verder vertellen en alles dat ik wens zal uitgevoerd worden door KPN. Ik zal wensen dat ik de mooie mevrouw met de goudblonde lokken van 38 jaar en zilte mildheid een middag thuis krijg. En zij moet worden afgeleverd in een grote doos met een strik erop maar dat spreekt voor zich. Greetje verbreekt de verbinding maar niet voordat zij meldt dat het met de verhuizing van mijn isdn lijn en adsl nu zeker weten goed komt. Ik hoor Greetje niet meer. Snel hang ik op en draai 0900-0244. "Dit informatienummer kost tien hele Euros per minuut plus de kosten van het mobiele gesprek. Welkom bij de afdeling Ontevreden Klandizie van KPN voor alle telefonie. Er volgt een keuzemenu om u gerichte informatie te bieden of met de juiste medewerker te kunnen doorverbinden. Voor uw zakelijke wensen, toets 1. Voor uw prive wensen, toets 2." Daar is ze weer! En ze werkt ook al op de afdeling Ontevreden Klandizie! Fantastisch! Snel toets ik 2 want ik heb nogal wat prive wensen met haar. "U bent in het hoofdnemu...", hoor ik haar zeggen en een gilletje van opwinding ontsnapt mij. Plots wordt de verbinding met de telefoonstem verbroken en hoor ik met dezelfde stem zeggen; "Goedemiddag, KPN afdeling Ontevreden Klandizie met Janneke Spuitkogel waarmee mag ik u van dienst zijn?". Ik slaak weer een gilletje van opwinding en vraag haar of zij het echt is, de dame van de telefoonstem met de goudblonde lokken en de ondeugende glimlach. "Ja schatje, dat ben ik...", klinkt het fluweel omfloerst en Janneke vertelt een lang en mooi verhaal met haar prachtige stem. Ik zak verder weg in mijn luie stoel en check af en toe mijn eigen prive aansluiting waar steeds meer leven in blijkt te stromen. Janneke noteert mijn wensen en ik leg haar uit over de grote ronde doos met een strik erop en het liefst dat zij als een roze fluwelen Bunny uit de taart springt waarna mijn voordeur zich zachtjes achter haar zal sluiten. Met haar mooie en nu echte telefoonstem zegt zij mij dat KPN zal zorgdragen voor al haar tevreden klanten en dat alles dik in orde zal komen. Woensdag 14 januari was de dag dat ik een afspraak had met Janneke Spuitkogel. De grote ronde doos met strik erop wordt voor mijn voordeur afgeleverd en de deurbel rinkelt. Ik struikel hals over kop de trap af, door de woonkamer van mijn nieuwe woning zonder vaste telefonieverbinding naar de voordeur en doe open. "Tsjoenk!" zegt het roze lint om de doos en de mooie strik spat uiteen. Vanuit gehurkte houding met de armen groots zwaaiend in de hoogte springt mijn verrassing uit de doos. Hoog boven mijn hoofd blijft hij met zijn pikzwarte lichaam en 2.04 meters hangen en zegt mij "Hallo, ik ben Glen, ik ben uw verrassing van KPN voor vanmiddag". schreef Kiers om 03:18 PM [link] Thursday, January 15, 2004KleinHeel af en toe vraagt iemand me nog Hoe het zo gekomen is Nee! schreeuwt mijn hart, vergeet je nieuwsgierigheid Eenmaal neergelegd zal het te zwaar voor je zijn Eenmaal neergelegd heb je geen keuze Na een stap op de weg kunnen we niet meer terug Ik weet waar we heen gaan, er is geen houvast, geen beschutting Hoe jij de laatste woorden ervaren zal vormt onze toekomst Waar de tijd verstreek is mijn drempel gerezen Waar anderen aanvaardden deinsde ik achteruit Deze jaren in hun naakte kwetsbaarheid Door zo vele ogen gezien schreef Adriana om 05:07 PM [link] Wednesday, January 14, 2004Corpssex 4 "De Sneekweek"Het fijne van de Sneekweek is dat er zo allejezus veel gezopen kan worden. Het fijne van de Sneekweek is ook dat het de lange zomer een beetje breekt. De lange zomer waar je de meeste van je vrinden van de sociëteit moet missen omdat het nu eenmaal wettelijk zo is geregeld met schoolvakanties. De sociëteit dicht en wat nu? Waar halen we dan de vrouwen en het bier? De zeilboot vaart door de Friese binnenwateren en het bier is ruimschoots aanwezig. Vier man aan boord Jan, Piet, Joris en Corneel. Zij hebben baarden van twee dagen en strakstijve scrotums van evenzoveel dagen bier en evenzoveel dagen geen vrouwen. De koperen ploert en het koelklokkende geblikte bier... tranen in de ogen bij het optellen van deze som: 1+1=3. Groene sappige weiden, blauwe luchten, de frisse geur van grazend vee. Wit-zwart gevlekte stamboektrots; op de derde dag van bier zonder vrouwen krijgt dit stukje levend Hollands gebeuren een andere wending in het brein en zou het liefst onmiddelijk van achteren bestegen worden. Het dronken brein doet vreemde dingen met een mens. In de vroege avond van zeven uren meert de boot aan in het kleine Friese plaatsje. Jan, Piet, Joris en Corneel sluiten de vriendelijke zeiltocht langs de weilanden af met een versgetapte, groots getoaste, emotioneel bezongen, welverdiende en op het achterdek gedronken ijskoude pilsener van Hollandse bodem. De zon gaat al lager, normen vervagen, wij ruiken sappige wilde wieven van jonge jaren. Het boerendorp kent 1 disco en zij zijn de eerste vier bezoekers deze avond. "Ober, mogen wij vier bier en wilt u een bonnetje maken?". Het kan allemaal daar waar de mens nog dicht bij de natuur staat. Onze dank is groot en onze dank wordt alleen maar groter als een voor een en druppelsgewijs de disco volstroomt met lokale schonen. Dat wil zeggen Jan, Piet, Joris en Corneel zijn redelijk in de lorum en waar de drempel is verlaagd naar Fries stamboekvee, worden echte meisjes godinnen. Jan praat met een jonge blonde godin. Piet maakt een strategische fout want Piet praat ondanks hoge heterogeniteit met de barman. Joris kijkt zijn ogen uit en Corneel wordt belaagd door Gazina. Belaagd en behaagd liggen dicht bij elkaar want behept met een laag IQ blijkt Gazina een fenomenale aantrekkingskracht uit te oefenen op het strakstijf gespannen scrotum. Bieren vloeien, dansjes gedanst, dingen in oren gefluisterd, lichaamsdelen betast, tongen rollen. Vingeren in de disco met een BaCo in de hand. Jan, Piet, Joris en Corneel besluiten dat deze avond onder hen blijft want de gemiddelde leeftijd van 16 jaren maakt nog niet zo veel los, het zijn de tongzoenen in de disco die niet des corps zijn. Als eerste de disco in, als laatste de disco uit, met z'n vieren erin, met z'n achten eruit. Maar niet gelijktijdig want er zijn momenten dat 'Ieder voor zich & God voor ons allen' zijn werk doet. Met een beetje hulp van de duivel. Een boom, de motorkap van een auto, de muur van een schuurtje, een grasveldje, een campingtafel in een willekeurige achtertuin, een heg, alles heeft zo zijn eigen karakteristieken en gebuiksaanwijzingen tijdens de buitenluchtelijke copulatie. Corneel komt als laatste weer op de boot, de gelukzalige glimlach van lozing in de mondhoeken. Jan hangt onderuit in de kajuit, op zijn schoot zit een meisje. Zijn linkerhand heeft de smeulende resten van een sigaret gevuld met Nederwiedewiedewiet, zijn rechterhand heeft een borst van het meisje, zijn tong zit in de mond van het meisje. Piet bekijkt het tafereel maar op de vraag hoe lang al krijgt Corneel geen antwoord. "Waar is Joris?", is de vraag en Jan gooit het louvre-deurtje naar het vooronder open. Twee witte billen worden beschenen door een licht zwaaiende bootlamp. Joris zit op de knieen met de broek op de enkels, zijn zak met Paaseieren vol in de schijnwerpers. Joris wringt zich in alle bochten om het kreunende meisje beffende aan haar gerief te laten komen. De aanblik is goud waard, de lachstuip galmt lang na en gaat over in orgasme in Fries dialect met jongemeisjes ondertonen. Vadertje Drank eist zijn tol en met het antwoord van Jack Nicholson op de vraag wat hem na al het succes, de macht en de roem nog gelukkig maakt "Als ik hem er vanachteren in zie schuiven", in dronken gedachten, slapen de mannen in. In de koude ochtend met het condens op het lage plafond van het vooronder wordt Corneel wakker in een slaapzak. Het ding ruikt vreemd. Joris, die naast Corneel ligt, wordt gelijktijdig wakker en begint een relaas dat eindigt met "...maar niet omdat ze 16 was maar omdat ze ongesteld was, kon ik er niet in en heeft ze me toen maar gepijpt. Slikken vond ze niks dus ze spuugde de hele handel uit op die blauwe slaapzak." Corneel kijkt nog eens goed. Corneel kijkt nog eens beter. Corneel ligt in een blauwe slaapzak en een rare witte zaadvlek staart hem aan. schreef Kiers om 10:02 AM [link] Monday, January 12, 2004TelefoonZe drukt met bevende hand de toetsen in. Het toestel gaat drie keer over. Vier keer. Een klik. 'Ja?', klinkt het ver weg. Van de schrik drukt Patricia het gesprek weg. Godverjuu hee, wat brutaal. Nog opnemen ook! De politie had het haar nog afgeraden maar ze kon haar nieuwsgierigheid niet bedwingen. Goed. Rijst met paprika stond op het menu en het was al tien over zes. Om elf uur 's avonds glijdt Patricia tussen de lakens. Ze leest nog even een stukje Couperus voor ze besluit haar ogen rust te gunnen. Het display van de wekker staat op 4:44 als die nacht voor het eerst de telefoon gaat. "Met Patricia". "Mutsje", klinkt het van de andere kant. "Heh?", Patricia heeft het niet goed verstaan. Het blijft nu stil. "Ben jij het Hans?", vraagt Patricia gapend. Niets. "Hans?" "Leuk Hans. Bel in vervolg iemand anders uit zijn slaap. Klootzak." En ze hangt op. 15 minuten later.... telefoon. Ze dommelt net. "Ja hallo?" Het is even stil. "Ik ruik je mutsje" klinkt het dan hees... Patricia schrikt. Ze gooit de hoorn van haar af tegen de muur. Haar hart klopt door haar hele lichaam. Ze staart naar de telefoon die aan het snoer draait en bungelt. Schurend langs het nachtkastje. En dan is het stil. Hoe lang weet ze niet maar het duurt oneindig lang voor er opgehangen wordt. "tuut...tuut...tuut...tuut" Tot ook dat geluid wegsterft. De vogeltjes buiten kwinkeleren in de vroege lentezon. Vanaf een tak zien we Patricia liggen. Patricia heeft vrij maar ze heeft een meidendag met d'r vriendinnen. De wekker herinnert haar daaraan. Die Zauberflöte. Ze komt omhoog en gaat zitten op de rand van het bed. Ze ziet de hoorn van haar telefoon langs het nachtkastje hangen. Met haar tenen laat ze de hoorn bungelen en veren terwijl ze de laatste restanten slaap uit haar lichaam gaapt. "Clarence, heb jij vannacht ook zo raar gedroomd? Ik wel", zegt ze tegen haar kat die op het voeteneind ligt. De kat knijpt met de ogen en spint. Patricia gooit haar roodsatijnen japon van zich af en dartelt de badkamer in. Ze moet vlug zijn want het wordt een lange dag. Koffie drinken bij Ellen. Winkelen in Rotterdam. Terug naar Koog aan de Zaan en dan met de meiden uit eten bij een goed grieks restaurant. Tenminste volgens Mylène. Daarna een filmpje pakken, een romantische. Om de avond en de dag compleet te maken nog even het hoofd leegdansen in 'De Waakzaamheid'. De avond verloopt soepel en de meiden maken dolle pret. Ze jagen mooie donkere mannen na en wimpelen lompe boerenkinkels gierend van de pret af. Uiteindelijk gaat Patricia alleen naar huis. Trots op zichzelf dat ze de avond niet heeft laten verpesten toen ze Niels tegenkwam, haar ex-vriend. Niels zocht nog wel even oogcontact maar Patricia negeerde hem. Haar vriendinnen zagen dat ook, en dat maakte dat Patricia zich extra trots voelde. Snel tandenpoetsen en dan naar bed. De nacht verloopt minder rustig dan gisteren. Patricia woelt en kan moeilijk in slaap komen. Ze loopt meermaals naar de badkamer. Voor een plasje of een slokje water. Had ze nu shoarma gehad vannacht? Ze wist het niet meer. Patricia komt de kamer in en schrikt van de 2 katteogen die fel oplichten. Na ruim een uur gaat de telefoon. Versufd door de slaap pakt Patricia op. Ze ziet op de wekker dat het 4:44 is. "...hallo?", zegt ze slaperig hees. Het blijft stil aan de andere kant. Net wanneer Patricia wil ophangen hoort ze een mannenstem. "Ik ruik je mutsje" "Ophangen Creep!", gilt Patricia. Klaarwakker. Aan het voeteneind wordt Clarence, de kat, wakker. Hij rolt zich op zijn rug en met een scheef kopje houdt hij Patricia in de gaten. Zijn ogen lichten fel op. Het is stil aan de telefoon. Ze hoort alleen haar eigen adem. Ongecontroleerd. Haar hart bonkt zo erg dat het pijn doet. "Ik ruik je mutsje, Patricia", zegt de stem opnieuw. Godverdomme! Hoe weet hij haar naam?! Patricia neemt nooit op met haar naam. Degene die haar nummer hebben weten toch wie ze bellen? Op de nummermelder ziet ze dat ze gebeld wordt door haar eigen nummer. Ofnee, natuurlijk niet. Haar telefoon was gestolen. Stijf van angst hangt Patricia op. Ze durft haast niet meer te slapen en besluit om even in de keuken een sigaretje tegen de schrik te gaan roken. In de magnetron zet ze een mok melk. Net als haar moeder haar vroeger gaf als ze niet kon slapen. Warme melk met honing. Dat vindt ze nu lekker naar vroeger ruiken. Naar kleine fotolijstjes aan een muur en zware houten tafels met dik rood tafelkleed. Ze heeft de mok half leeg als ze weer in bed kruipt. Het bed is nog lauwwarm. Even later gaat de telefoon weer. Patricia slaapt nog niet en houdt haar hoofd onder de dekens. Ze telt. Acht. Negen. Het blijft nu stil. "O waarom ben ik toch zo stom geweest om dat nummer te bellen", huilt ze. Nog steeds met haar hoofd onder de dekens. Ze besluit morgen meteen een ander nummer te nemen. De nacht verstrijkt langzaam. Clarence staat op, rekt zich uit en gaat op het lege kussen naast Patricia's hoofd liggen. Patricia merkt het maar half. Ze slaapt met haar ogen open. Het plafond draait op topsnelheid. schreef bicat om 08:43 PM [link] |
 
|
