|
Wednesday, January 12, 2005Zeker‘Weet u het zeker?’ vraagt de computer. Deze pc is keurig opgevoed en dat bevalt Heine eigenlijk wel uitstekend. Zo'n pc is heel wat beter dan een koffiezetapparaat, een kleurentelevisie of een cirkelzaag. Als je daar iets doet, een knopje omzet, iets afstandbedient of een trekker spant, dan doet zo'n machine gewoon wat, ook al is het heel erg fout. Oeps! Daar stroomt en spuit kokend water over het aanrecht. O-o-o! Andries Knevel in de huiskamer. In gesprek met Jan Hein Donner. Uhuhuh! Daar vliegt de bloedende onderarm van de buurman over de schutting. Nee, dan is zo'n keurig opgevoede pc heel wat beter. Een huisvriend. Toch vindt Heine het niet gemakkelijk, want als er iets wordt gevraagd wil hij altijd het goede, juiste antwoord geven en dat is niet gemakkelijk, zeker niet als de vraag luidt ‘Weet u het zeker?’. Als hij naar waarheid ‘Nee’ beantwoordt, is hij weer terug bij af en gebeurt niet wat hij dacht te willen. Heine weet nooit iets zeker, maar hij weet zeker dat hij dat niet wil. Dus dan toch maar ‘Ja’? Of... schreef Roemer om 09:44 AM [link] Monday, January 10, 2005Zwendelman’s XXL Golden DeluxeJoris heette hij en zijn vader was de beste frikadellendraaier van heel Nederland. De koning van de snacks, de heerser van het vet, de Zeus van de culinaire Olympus voor menig consument. Joris was ongeschoold, al zou je dat formeel gezien niet zeggen want Joris zat op het Stedelijk Gymnasium. Echter, als je vader de beste frikadellendraaier van Nederland is, is dat geen prestatie. Een levenslange garantie van bevroren Zwendelman’s XXL Golden Deluxe frikadellen in de schoolvriezer deed wonderen bij het schoolhoofd. Joris’ vader was een harde man. Begonnen met zijn handen knedend in rauw vlees. Dode massa die hij met noeste arbeid wist om te toveren tot culinair genot. Reken maar dat Joris’ opa blij was met zo een zoon. Joris’ opa was zwaar christelijk en dol op noeste mensen. De opa van Joris was ook begonnen met zijn handen knedend in rauw vlees. Jammer dat hij het talent ontbeerde zijn handen te zetten in iets anders dan rauw vlees. Joris’ vader had echter noeste arbeidershanden, maar was met MTS op zak ook in staat iets anders aan te pakken. Kosten- en batenanalyses deden de rest. Van een man die kneedde in rauw vlees werd Joris’ vader een man die kneedde in mensen. Hij kon je leven kneden. Hij kon de druk in je hoofd laten oplaaien. Een combinatie van deze twee, kosten- en batenanalyses en het kneden, zorgde ervoor dat hij een berucht, maar gerespecteerd zakenman werd. Het type steenkool. Hard, zwart van binnen en bereid in elk vuur te springen. En steenkolen zakenman zijn is niet verkeerd. Het levert je geld, status en weinig vrienden op. Toen Joris geboren werd, was zijn vader al een steenkolen zakenman. Joris hoorde dat hij de beste was, maar de structurele en indoctrinerende herhaling van vaders boodschap uitte zich bij Joris in een grillig en onvoorspelbaar karakter. Joris was niet zoals zijn vader. Joris was laf en onbeduidend en kon nooit worden zoals zijn posterheld, zijn vader. Bovendien was Joris lelijk, hetgeen niet verwonderlijk was met een vader die de beste frikadellendraaier van Nederland was. Joris barstte van de puisten door het frikadellendieet. Joris’ wanhopige pogingen met citroenzuur, op een huid die op een lappenmand leek, en talloze bezoeken aan doktoren, bleken niet afdoende. Joris wist waar hij zijn probleem significant mee kon verkleinen. Hij kocht stiekem sinaasappelen en appels. Hij vrat sla als een konijn en dronk water als een riviermonding. Maar het wilde niet helpen tegen zijn vaders klemmende dieetvoorschriften. ‘Een frikadel in de avondstond, lijkt op goud in de mond.’ Hoewel Joris frikadellen at bij de vleet, bleef hij schriel. Joris had een echte kippenborst. Er was stof genoeg om over Joris goede grappen te maken, vonden zijn klasgenoten. De klasgenoten van Joris waren erg grappig, als je de leraren mocht geloven. Vaak ging Joris naar zijn moeder in het gesticht. Het enige dat zijn moeder nog deed was staren en mompelen. Het werk van een steenkolen zakenman. Af en toe verplaatste ze haar ogen naar een ander willekeurig punt in de eindeloze ruimte. Joris kon uren vullen met naast haar zitten. Terwijl hij dit deed, hield hij haar hand vast. Joris sprak honderduit over zijn belevenissen op school. Zijn vader kwam hier nooit. Zijn vader vond hem een watje, iemand om op te spugen. Op die bewuste ochtend kwam Casper op school. Casper was nieuw en kwam uit Brabant, meldde zijn heldere en populaire stem. Casper was een echte jongen, uit de klei van Brabantse weilanden getrokken. Krachtig en vol leven. Joris voelde zich vol van Casper. Hij vond Casper geweldig, al zei hij dat niet. Het bleek dat meer leerlingen zich aangetrokken voelden tot Casper. Al snel verzamelde Casper een groepje om zich heen. Hij kon een potje breken bij de leraren en zijn platvloerse humor werd vrolijk beantwoord door alle in een keurslijf geduwde gymnasiasten. Casper was aardig voor iedereen. Zelfs voor Joris was Casper aardig. Wat moest hij hiermee? Hij wist zich geen raad. Hij had niemand. Casper werd met de dag populairder. Joris raakte meer en meer in de verdrukking. Hij zag Casper veel lachen. Joris huilde vaak. Maar hij huilde zo dat niemand het kon horen. Geruisloos en ook visueel ontbrak elke aanleiding om te denken dat dit een jongen was die van binnen huilde. Hij voelde zich naakt. Blootgelegd. Hij had niemand. Mentaal naakt, en nu ook op blote voeten liep Joris over het tuinpad. Hij liep naar de schuur met de oude grote vriezer, het pronkstuk van opa, het pronkstuk van de familie. De constante temperatuur van min achtentwintig graden Celsius was al sinds 1973, de oprichting van zijn vaders groothandel gewaarborgd. Helemaal naakt, met zijn kippenborst omlaag en puisterig gezicht liep Joris naar de vriezer. Eenmaal bij de grote stalen deur keek hij omhoog. De eerste oxidatiesymptomen tekenden zich af. Het was zondagochtend, 6 uur. ‘Stuk stront, vuil, vuil onderkruipsel, SLAPJANUS!’ Joris’ hart belandde met een fiere sprong in zijn keel. Zijn vader? Evenals Joris’ opa was zijn vader streng christelijk. Hij zou al richting de kerkelijke gemeenschap verderop moeten zijn. De zondag was voor de Heer. Hij keek om. Zijn ogen knepen samen, de duisternis doorklievend. Hij zag niks dan donker. Joris opende de grote stalen deur en zette een stap over de drempel. Een miljoen minuscule spijkertjes schoten in zijn voetzool. Hij sleepte zijn andere voet over de drempel. Eenzelfde gevoel overviel hem. De spijkers leken nu door te schieten. Ongeleide projectielen schoten in zijn lichaam. Snel trok hij de deur achter zich dicht. Het enige geluid dat zijn trommelvliezen beroerde, was een monotoon en gevoelloos brommen van de motor die de temperatuur waarborgde. In het grauwgele licht van de lamp in de vriezer zag hij pallets frikadellen. Alle elementaire instincten geblokkeerd, liep hij dieper de kou in. Zijn lichaam protesteerde hevig. Schokschouderend en een gebit dat met hels kabaal klapperde. Zijn lichaam werd van alle kanten gebombardeerd door de kou. Minuscule granaatjes. Het ergst was de kou in zijn geslachtsdeel. Vanuit zijn ballen leek de kou door zijn hele lichaam te trekken. Alsof zijn scrotum in brand stond en de rest van binnenuit aanstak. Joris zocht de grootste pallet. Hij klom er bovenop en legde zichzelf op de bevroren kartonnen verpakkingen met 40x85 gram Zwendelman’s XXL Golden Deluxe frikadellen. Joris was een jongen die altijd van binnen huilde maar nu biggelden grote tranen over zijn wangen. schreef Sibyl om 10:34 AM [link] Sunday, January 9, 2005Types - De UPS Neger...van die types die altijd moe lijken maar langzaam bewegen. Hij heeft dreadlocks tot ver over de schouder. Dikke zwarte met geitenvet bij elkaar gehouden kabels haar. Zijn kapsel maakt hem groter als de manen van een leeuw. Zijn dreads zijn zijn antennes naar de wereld. Aan enkele dreads zitten aan het uiteinde drie kralen in de mellow kleuren rood, geel en groen. Bruine UPS werkkleding steekt licht af bij zijn donkere teint. Glimmend diepzwart en gladstrakgespannen is zijn oerhuid. De grote aluminium cabine met antislip ribbels van zijn UPS besteltruck wordt gevuld met warme reggae klanken. Eenmaal per dag inhaleert hij de heilzame werking van een conische sigaret bomvol zelfgekweekte marihuana. Hoe meer verschillende mensen hoe meer hij zich één voelt. Trots loopt hij met de schouders deinend van links naar rechts. Hij moet heupwiegend lopen om in balans te blijven met zijn enorme zwengel. Geoefend drukt zijn vinger op de juiste knop. Zijn neus is als van het grote roofdier dat kilometers ver tegen de wind in tijdens de Grote Oversteek op de Serengeti zijn gewonde lichtbloedende prooi ruikt. Ruiken is niet het woord, het vermengen van genen komt beter in de richting. Hij vindt haar gewillig ontsnappende verleidingshormoon. Haar zoete openstaande kelk reageert op zijn DNA zoals zijn majestueus klimmende orgaan een tocht naar haar fluwelen heuvelen is begonnen. Haar oliën vergemakkelijken de langdurige glijdende binnenkomst. Grommend bromt hij tenenkrullend lage tonen in haar oor. Zij verdampt in zijn diep binnenwandige orgasme. Loodzware energie kost het hem telkens en zijn bestellijst is nog lang vandaag. schreef Kiers om 01:58 AM [link] |
 
|
