Navigatie

de voorplecht
louter proza
louter poëzie
liaisons
nostalgie

colofon/contact

Dankbaar

Uitgelogd

Huishoudelijk

5 oktober 2005

Advertentieboer webstats4u, voorheen nedstat, kan de vinketering krijgen. Vanaf vandaag verdwijnt deze teller, de bezoekcijfers zijn bewaard voor het nageslacht en voortaan tellen we verder met Awstats. Koffiebonnen kunt u ophalen bij Tante Miep.

Maandag, 27 Juni 2005

Skai is the limit

Het leven begint bij veertig. Maar wat nu als je die leeftijd niet haalt? Niet wetenschappelijk aangetoond, maar puur gevoelsmatig ging hij de dertig niet halen. Zijn gehele leven had hij daarop ingericht. Geen plannen voor later, maar leven volgens het carpe diem-principe. Hoewel hij een grondige afkeer had van mensen die te pas en te onpas die levensinstelling tot kunst hadden verheven, was het voor hem bittere noodzaak. Om het leven nog enige inhoud te geven. Om zijn korte leven dragelijk te maken.

Voor velen in zijn omgeving was hij de joker. De gevoelsmens met een gebrek aan realiteitszin. Het argument van de self-fulfilling prophecy. Hij dronk te veel en rookte als een ketter. Vond hij het gek dat hem geen lang leven beschoren was? Hoongelach was zijn deel. Hij was echter niet overtuigd. Reeds als kind leek hem de dertig jaar een magische en mysterieuze leeftijd. Dat gevoel had hem daarna nooit meer losgelaten.

Niet toen hij de liefde van zijn leven leerde kennen. Ook niet toen hij vader werd van zijn eerste kind. Hij maakte zichzelf onmogelijk. Zijn vrouw had hem uitgemaakt voor emotioneel en geestelijk wrak. Ze had er verder niet bij stilgestaan. Het zou wel overgaan. Ze vertrok met stille trom en hun zoon op de arm. Het naderende einde nam al zijn aandacht in beslag. Zijn energie. Zijn liefde. Hoewel hij voor de vorm protest had aangetekend tegen het vroegtijdig afscheid van vrouw en kind, kon het hem eigenlijk weinig schelen. Ze waren beter af zonder hem.

Negenentwintig was hij nu. Zijn laatste jaar. Een wereldreis kon hem niet bekoren. Uitzinnig de bloemetjes buiten zetten evenmin. Alsof zijn laatste uur had geslagen. Wat een onzin. Hij droeg zijn lot gelaten en als een man die niets meer te verliezen had. Behalve zijn leven. Zittend op de driezitsbank die zijn vrouw had aangeschaft, bracht hij zijn dagen door. Geen werk, geen doel, geen zin. Slechts het vooruitzicht op zijn heengaan hield hem op de been.

Wat een verschrikkelijk afzichtelijke bank was het eigenlijk. Zwart skai met op de zitting een bloemmotief. Een deprimerende bank. Dat kon er ook nog wel bij.

Maar tegen alle verwachtingen in besloot hij geheel in stijl zijn leven af te sluiten. Volkomen leegte. Hij was ook per slot van rekening met niets gekomen. Gewapend met de spade uit de schuur begaf hij zich naar de achtertuin. Resoluut stak hij het gereedschap in de uit donkere klei bestaande grond. Het ging moeizamer dan verwacht. Zelfs na een tweetal uren flink spitten had hij slechts een kuil weten te creëren waarin nog geen dood kind een prettig laatste rustplek zou kunnen vinden. Laat staan een driezitsbank van skai met bloemmotief. Tegen een uur of tien ’s avonds hield hij het voor gezien. De volgende ochtend zou hij verder gaan. Hij had immers de tijd.

De vogels floten hun mooiste lied en de zon verlichtte met haar eerste stralen de kuil waarmee hij de dag daarvoor zo enthousiast was begonnen. Het was een mooie dag om te graven en vol goede moed stortte hij zich op de loodzware klus die hij zichzelf had opgelegd. Na een ochtend vol rondploffende kleigrond en een karige lunch bestaande uit een glas melk en vier bruine boterhammen met op elk een plakje kaas, vlijde hij zich neder op het kleine terras onder het raam. Met de rug tegen de muur van zijn huis bekeek hij eens zijn werk. Niet geheel ontevreden constateerde hij dat het mini-kindergraf van gisteravond uitgegroeid was tot een gapend gat van behoorlijke afmetingen waarin, zo gokte hij, op zijn minst twee gezette volwassenen konden verdwijnen.

Om deze theorie te testen, besloot hij de proef op de som te nemen. Hij stapte in de kuil en ging languit liggen. Hij was ruim 1.90 m lang en nog geraakte hij met zowel zijn voeten als het hoofd de zijkanten niet. Ook aan weerszijden van hem was nog plek genoeg. Zelfs de diepte viel hem alles mee. Het was geheel windstil in de kuil. Met een tevreden glimlach sijpelde een zeer toepasselijk spreekwoord door zijn brein. Wie een kuil graaft voor een ander valt er zelf in. Hij gniffelde vergenoegd in zijn vuist. Nu lag hij daar, maar had de kuil voor niemand anders gegraven. Slechts voor een bank vervaardigd uit foeilelijk skai. De gedachte verpestte zijn werklust.

Was het maar vast zo ver. Het zou zonde zijn van het geleverde werk, maar wie zou er malen om een bank van skai die niet begraven was? De zinloosheid van zijn actie kwam hard aan. Traag werkte hij zichzelf uit de kuil en begaf zich binnenshuis. Na de zwarte troep van zijn lichaam te hebben gespoeld, nam hij wederom plaats op de driezitsbank. Nog steeds van skai. Met bloemmotief op de zitting. Zoals altijd. Vanaf deze plek had hij uitzicht op de kuil. De spade stak stevig in de hoop grond die uit het gat in zijn achtertuin was voortgekomen. Het deed hem niets. Wederom een afgesloten periode in zijn korte leven. Afgesloten, maar niet afgerond. Zoals zo vaak.

Was het maar vast zo ver.

door Kluizenaar

  Types - De Filmster
  Meisje Marieke

Skai met bloemmotief, het moet hier niet gekker worden.

Maar even off the record: man, wat een fijn verhaal!
bromde Max J. Molovich (URL) om 11:48 (op Maandag, 27 Juni 2005)

Da’s toevallig. Ik zit net de urn te kleien waarin ik mijn as wil doen laten wederkeren. En zometeen op de wc een asbak kleien. Daarna hou ik het voor gezien vandaag.

:: probeert shaggie te rollen met natte kleivingers ::
bromde Kiers om 12:28 (op Maandag, 27 Juni 2005)

Een loser met motief. Die zijn altijd onmogelijk begenadigd. Ik háát ze!
bromde Vilé (URL) om 12:37 (op Maandag, 27 Juni 2005)

Zo zie je maar weer dat Kluizenaar ook hele luchtige dingen kan schrijven. Wat een ongeëvenaard optimisme, en dat voor een maandag.

Werpt zich via kletsnatte badhanddoek op een potje ontspannende middagorigami.
bromde urbain alpain (URL) om 12:52 (op Maandag, 27 Juni 2005)

Maandag Kluisdag? Ik weet het niet meer maar wat een mooi verhaal zeg.
bromde Pete om 13:05 (op Maandag, 27 Juni 2005)

Dat spreekwoord ken ik wel: wie een kuil graaft voor een bank moet op de blaren zitten

En dit is dus het prachtige verhaal waarop dat is gebaseerd
bromde Hoof om 13:29 (op Maandag, 27 Juni 2005)

Jaqueline’s verzoek opvolgend resulteerde in een beelscherm vol kwijl.
bromde Arnaud om 15:00 (op Maandag, 27 Juni 2005)

Iets zegt me dat Jaqueline een slettebakje is.
bromde de onzekere observant om 15:05 (op Maandag, 27 Juni 2005)

blubs
bromde __/\_______\o/___ SHARK ATTACK!!! om 15:33 (op Maandag, 27 Juni 2005)

Ik heb het voor de zekerheid net even geprobeerd, maar mijn roede kan niet zo ver naar voren buigen als er zo’n mevrouw op zit. Alhoewel zo’n konijntje wel helpt om de boel een beetje te verslappen.

∗ tekent met stift een konijnje op zijn bureaulegger ∗

Gelukkig. Het werkt.
bromde Hoof om 15:36 (op Maandag, 27 Juni 2005)

Gelukkig heeft de hitte mij een beetje in haar greep want anders was ik vandaag waarschijnlijk weer niet te houden geweest.
bromde urbain alpain (URL) om 16:46 (op Maandag, 27 Juni 2005)

Misschien dat het vanavond een beetje afkoelt. Dan sla ik dan wel een deuk in een pakje boter.

Een mens wil zich immers toch niet overbodig voelen, dunkt me.
bromde Hoof om 17:00 (op Maandag, 27 Juni 2005)

:: bladert door weersverwachtingen ::

...eens kijken, morgen een bbq waar ik geen zin in heb. Welk weer kunnen we bestellen om het niet door te laten gaan?
bromde Kiers om 17:34 (op Maandag, 27 Juni 2005)

[verzint iets leuks met roet in het eten]
bromde Hoof om 17:53 (op Maandag, 27 Juni 2005)

Nou was ik vandaag al ernstig in de war omdat het eerst niet zo warm was en toen wel en toen weer niet en dan is het inene ook nog Maandag Kluisdag! Het moet niet gekker worden.

Mooi verhaal Kluis.
bromde Adriana (URL) om 18:13 (op Maandag, 27 Juni 2005)

skai is the limit. supertitel! jammer alleen v/h bloemmotief.
bromde grtshsrhtrftr om 21:07 (op Maandag, 27 Juni 2005)

Ik word er dus ook zo confuus van, van dat weer, weet je. En dat ik dus nu met van dat ventilator aan zit terwijl ik eigenlijk buiten in de zon wil gaan zitten, maar dan toch niet doe omdat het zo warm is. Behalve dan als de zon dan weer weg is, want dan wordt het weer fris zo van dat je denkt: ‘he jasses wat is het fris’.
bromde bewegende om 21:11 (op Maandag, 27 Juni 2005)

Piet is toch ook met een Teleac cursus begonnen?
bromde bewegende om 21:36 (op Maandag, 27 Juni 2005)

Begonnen ja. Nooit afgemaakt.
bromde Hoof om 22:29 (op Maandag, 27 Juni 2005)

Morgen gaat hij weer verder,

tot morg’n!
bromde Eduardo om 09:41 (op Dinsdag, 28 Juni 2005)

Nog 4 dagen…
bromde Vilé (URL) om 10:44 (op Dinsdag, 28 Juni 2005)

De vrouw als verlengstuk van het bos? Ik dacht altijd dat boswachters het bos juist als verlengstuk van hun penis zagen. Als beide aannames waar zijn, dan volgt daaruit dat boswachters de vrouw als verlengstuk van hun penis zien. Wat een leerzame website blijft dit toch!
bromde Max J. Molovich (URL) om 11:35 (op Dinsdag, 28 Juni 2005)

Het is ook niet zo vreemd derhalve, dat boswachters iedere naakte vrouw aan hun penis trachten te schuiven.

Omdat het altijd zo lang duurde voordat zich een vrouw aandiende, heet het ook bos*wachten*.

Logica is nooit ver te zoeken.
bromde Hoof om 11:45 (op Dinsdag, 28 Juni 2005)

Juist, Max J. Molovich, en zoals dat gaat in geval van juiste antwoorden, u gaat door naar de volgende ronde:

From: michaelbicat.net
To: Kiers kiershotmail.com
Subject: hoe heet paard van pipi (fwd)
Date: Tue, 28 Jun 2005 10:07:57 +0200 (CEST)

Kijk Kiers, een vraag voor de bicatdenktank.

————— Forwarded message —————

Date: Mon, 27 Jun 2005 19:21:13 +0200
From: christushome.nl
To: michaelbicat.net
Cc: poep727hotmail.com
Subject: hoe heet paard van pipi

heeey wat is de oude naam van het paard van pipi langkous niet witje maar???
please stuur heel snel trug wil het graag weten thnxx groeten
stuur naar:
poep727@hotmail.com
bromde Kiers om 11:48 (op Dinsdag, 28 Juni 2005)

Onder goede inzenders verloten wij een ezel en niet zo maar een ezel maar die van Don Quichotte. Kom, hoe heette het beest ook alweer?
bromde de wedstrijdleiding om 11:48 (op Dinsdag, 28 Juni 2005)

Pippi met die geile kousen. Annika d’r bij. Wat maakt de naam van dat beest dan nog uit?
bromde Lennard (URL) om 12:04 (op Dinsdag, 28 Juni 2005)

Volgens mij is de heer of mevrouw poep727 ten onrechte in paniek, want, als ik mij goed herinner – en het is heel goed mogelijk dat ik dat niet doe – luisterde dat paard wel degelijk naar de naam Witje (of luisteren, luisteren, echt luisteren doen paarden natuurlijk niet, het zijn namelijk in wezen bijzonder domme wezens, veel dommer dan ezels in ieder geval die tot de nobelste der dieren behoren). Wellicht is meneer of mevrouw poep727 in de war met het aapje, dat dan weer Meneer Nilsson werd genoemd.

Trouwens, in ogenschouw genomen dat Pipi het zo nu en dan graag met haar paard deed, is diens naam, met name voor de gemiddelde liefhebber-van-bestialiteiten-met-respect-voor-het-dier, wel degelijk van belang.
bromde Max J. Molovich (URL) om 12:11 (op Dinsdag, 28 Juni 2005)

[knip] [plak]

Hahahaha! Heb het even opgezocht.
Het paard heette Horse!

Altijd al gedacht dat Pippi Langstrumpf behalve kinderporno ook diverse verwijzingen naar harddrugs bevatte.

(dat korte rokje! die jarretels!)

Die rustgevende kleur? Dat is natuurlijk mint-achtig zachtgroen. Dat dragen ze niet voor niets in iedere operatiekamer. Het zal de eerste keer niet zijn dat een patiënt in paniek raakt omdat al zijn darmen op een tafeltje ernaast liggen. Moet je natuurlijk niet hebben dat hij dan in blinde paniek de gang op rent om het aan iedereen te laten zien. Vandaar.

(Bart 1: de juiste notering is ‘Nilsson’)

• doet gedachtenloos zijn piemel naar de linkerkant *

O. Dat laatste gedeelte ging eigenlijk over de kleur van operatiekamers.

∗ moet hartelijk om zichzelf lachen, qua darmen ∗

Vroeger kon je me er best bij hebben, al zeg ik het zelf. Ja. Ik was me er eentje.

Twee jaar geleden dronk ik nog liederlijk, denk ik. Dat weet ik namelijk niet meer omdat een deel van mijn hersenen ergens door is afgestorven.

∗ krabt net onder het randje ∗

Met dat droge weer wordt dan zondagse douchen wellicht toch wat karig, bedacht ik me net.
bromde Hoof om 12:33 (op Dinsdag, 28 Juni 2005)

:: zet rosé koud ::

:: knipoogt terug naar 530 gram tonijn ::

Nou, het zal mij benieuwen.
bromde Kiers (URL) om 17:52 (op Dinsdag, 28 Juni 2005)

Laat die tonijn maar zitten. De kans is 1 op 4 dat’ie bedorven is. Nee, Charles uit Apeldoorn. Daar moet je zijn.
bromde Lennard (URL) om 18:20 (op Dinsdag, 28 Juni 2005)

Het zalm vast wel smaken.
bromde Hoof om 20:45 (op Dinsdag, 28 Juni 2005)

Ah 29 dat lijkt wel 50 jaar geleden
bromde ome peet (URL) om 22:00 (op Dinsdag, 28 Juni 2005)

Of 8. Net zo ver weg.
bromde Hoof om 22:47 (op Dinsdag, 28 Juni 2005)

Jaja, het zit er weer aan te komen. De bewierrookte roller coaster met deepdown rhythm, draaiende sankas en dreads.
Vergeet u niet conisch te rollen? Verdomme, was ik maar een neger. Zo’n grote ritmische zwelneus met een bruinglimmende reuzenslinger.
bromde Kiers (URL) om 23:12 (op Dinsdag, 28 Juni 2005)

Heu. De… eh… het… Zomercarnaval in Rotterdam?

Mijn voorspelling: de zomer van 2005 markeert het einde van het wereldwijde webloggeneuzel. De zielen die er vroeg bij waren weten van ellende niet wat ze er nu nog op zouden willen melden. Degenen die pas afgelopen herfst waren begonnen denken thans “dikke pik” en gaan lekker naar buiten. Naar het bier en de meisjes. Ook nieuw. Maar in ieder geval echt.
bromde Hoof om 23:39 (op Dinsdag, 28 Juni 2005)

Kléine witje, was het. Dat paard.

Als vader van een bijna 4-jarige mag je een gedeelte van je jeugd gewoon nóg een keer doen.
bromde Marnix om 00:08 (op Woensdag, 29 Juni 2005)

“zoekt echt meisje op”

Best wel lastig inderdaad.
bromde hb om 02:55 (op Woensdag, 29 Juni 2005)

Dat was een @Hoof overigens. Maar dit terzijde.
bromde hb om 02:56 (op Woensdag, 29 Juni 2005)

Dat van dat einde van het webloggebeuren kon wel eens kloppen. Mijn ongebreidelde levenservaring leert mij dat de massa altijd fout zit. Als de trend wordt opgepakt door de massa is het nog even leuk, daarna zet de pleuris in. Daar zijn hele boeken over geschreven. Boeken overigens die de massa nooit zal lezen.

“The Triumph of Contrarian Investing”
...how the crowd is often predictably incorrect.

:: gaat maar weer eens douchen ::
bromde Kiers (URL) om 08:25 (op Woensdag, 29 Juni 2005)

het slijk der aarde

Holle retoriek

"Zit je achter het meest nieuwe en hipste technologische apparaat van deze eeuw, kom je op een stukje internet over columns schrijven. En dat is nu exact wat ik zocht! Soms zoek je iets, en kan je het niet vinden. Maar nu wel! Ik zoek iets om mijn Nederlandse woordenschat in te verwerken. En dan zoek je, en zoek je, en dan VIND je!

Soms zoek je iets anders. En dan vind je het niet. Mannen, of vrouwen, pennen, papier, boeken, bekers of boodschappen, je vind het soms niet.

Maar nu heb ik het gevonden!

Groetjes Lieke"

(Lieke, Zelf een column schrijven)

"Daarom is bicat een lichtje, een vuurtoren voor de verloren lopende dolenden.
Want dat er velen op de dool. Een gevolg van zich onbestemd, zonder nuttig doel, afgevlakt en weinig bijzonder voelen maar misschien nog meer eengevolg van het vluchten voor deze zelfrealisatie, deze pijn van een ziel zonder importantie niet te hoeven voelen. En daar compensatie middelen voor zoeken en aangboden krijgen. Drugs, sex met dieren, sex met kinderen die geen leeftijd meer nodig schijnen te hebben, autorijden, schoeisel, weblogs, gangbangs, sport, wat al niet. Als het maar lijkt dat je vooral bezig bent. Al is het nietszeggend en immoreel, al is het bellenblazen met je mond dicht of een kraak zetten en minister zijn.

En dan is er bicat..aus blaue hinein zu uns gezogen, zonder eigenaren of aandeelhouders die stakingen uitlokken, zonder stompzinnig geleuter, nee, de magie van de fantasie, de fictie en de nederlandse taal aan de macht.
Een baken van troost, een zwoele geur vlak voor het slapen gaan, een enorme uitzinnige stapel draadjesvlees met dampende jus, een romance achter het frietkot, scooters en mobieltjes, vogels die hun eigen lied zingen, de eigen partituur kennen en geen regisseur of dirigent nodig hebben, de horror en thrill. Dat wat onbewust en ondergronds en ook van het leven zelf is. En niet wordt voorgeschreven door de krant, de tv, radio, politiek, banken en verzekeraars, speculanten die denken met 'de echte waarheid' om te gaan. Nee, ik ben geen echt schrijver maar wel groot fan van het schaarse bicat talent."
(Peter Novecento, Haagsche Post)

"Schuimbekkend van woede las ik de met een danige onverschilligheid geschreven colums betreffend de holocaust en Auschwitz. De flarden teksten vol schrijffouten en loze beweringen, getuigen van weinig historisch besef maar vooral een respectloze attitude jegens miljoenen slachtoffers. Vandaar mijn bijdrage met het verzoek de richtlijnen als opgesteld in de bijlage te respecteren en in acht te nemen.

vr groet

dhr. Papen"
(Daniël Papen, via email)

"Diep geroerd, met geknepen stembanden, omvloerste oogleden, brandend maagzuur en kloppende roede (het is tenslotte 5 december) mocht ik uw fraaie stuk proza over mijn getroebleerde netvlies laten glijden... De woorden vertalen zich moeiteloos in zielsetsende beelden. Dank!"
(bromde Zielknijper, 5 december 2005)

"Geachte heer,

Mag ik u verzoeken het plaatje van de te jonge dame van uw site te verwijderen. Er zijn namelijk nog al wat mensen die dit niet lollig vinden. Diverse klaag e-mails over gehad. Mag ik u er op attenderen dat het hier om Kinderporno gaat en de wetgever daar meer dan 4 jaar gevangenisstraf op heeft gezet. Ik ga ervan uit dat het om een misvertstand gaat, als moderator. Met vriendelijke groet.

Sociale Jeugd- en Zedenpolitie te Amsterdam
Commerciele zaken
020-5592585"
(i030142@planet.nl, 14 december 2004)

"Schitterend verwoord dat artikel over Clarence. Liep jaren met een missie, aan de voetballiefhebbers (niet de kenners) proberen uit te leggen dat Abe en Piet beter zijn dan het orakel uit betondorp. Was onbegonnen werk. Het klootjesvolk adoreert Ellen van Langen, Geesink en Rieu, en vinden mevrouw Blankers, Ruska en Roby lakatos maar niks, ze weten waarschijnlijk niet eens wie het zijn. Toen Keizer stopte heb ik jaren niet meer gekeken. Toen zag ik die Fin en een paar jaren later een Surinamer met een Nederlands paspoort (Had die Fin er ook maar een gehad). Ja en dan begint het heilige vuur weer te branden. Deze twee zijn tactisch en technisch het beste wat er op Nederlandse velden heeft rondgelopen (wat ik in mijn leven heb gezien). Keizer had niks met voetbal te maken, dat was ballet,kunst, en soms als het niet belangrijk was helemaal niks .En Abe ken ik van wat beelden, maar als je naar de verhalen over hem luistert hoef je de verteller maar in de ogen te kijken en herken je meteen de kenners uit die tijd."
(via mail, 23 oktober 2005)

"pedante snikkels, komen kut te kort. Webloggen is niet voor mietjes maar ook niet voor stoere geile binken, webloggen is namelijk een fenomeen, een spookbeeld voor blinden die zich vergapen aan de wijde wereld van het internet om zichzelf te ontmoeten, een monologue interieur te voeren en dan de echo terughoren, het internet dat een wonder is wat een dom irrationeel fenomeen is. Echt iets voor pedante snikkels en kale kutten die niet neuken maar wel in elkaars nek willen hijgen en tijd teveel hebben. Ik zou er helemaal niet aan beginnen en beroemd en rijk ben ik al, zegt het liefje. Ik heb de grootste en zij heeft de lekkerste en we verdoen de tijd liever in elkaar verstrengeld dan te vergooien op zo’n vervuilde weblogmarkt. Mot je alweer email beantwoorden enzo, in je vrije tijd, be je gek. Opzoute, stik dur maar in, Goossens, kijk maar uit dat ze niet vreemdgaan terwijl jij al die poen verdient, sneue wolf, ouwe rukker, voordat je het in de gaten hebt sta je een verschrikkelijk stinkend goedje op je scrotum te smeren terwijl je staat te huilen omdat je zo belazerd bent terwijl je het alleen maar goed bedoeld, voor ons allebei schatje, weetje, heerlijk met vakantie strax, saampjes, maar vanavond moet ik werken snappie, centjes verdienen mot pappie, kijk niet zo beteuterd, je wilt helemal niet naar de Lidl, je wilt daar nooit gezien worden zei je, nou dan. Nou tot strax dan, he ?"
(nove, 12 oktober 2005)

"Bicat.net, dat is toch die achterlijke webstek voor rukkende, boerende en altijd bezopen kerels? Dat zielige pathetische zooitje ongeregeldheden dat uitgebraakte hersenkwak probeert te verkopen als prozadrek? Natte winden, dikke drollen, kleverige onduidelijkheden? Slurptrekkende draaigorgels, voorhuidjogging avant la lettre en berensgrote buikglijers?" (Jeremias Schubbenrug, in Nova, 4 oktober 2005)

Reageerziekte

"Op een vrolijke dag toen ik aan mijn, voor al 11 jaar, allerbeste vriendin de liefde heb verklaard en binnen luttele seconden de meest euforische gevoelens door mijn ziel heen flitsten typte een verslag van school begon k te typen en dit kwam tevoorschijn op het samengeperste hoopje uitwerpselen wat ik beschouw als mijn laptop, want zoals velen het niet slecht zou doen als zij dit beseften is bezit enkel een illusie.

Conclusie & nawoord

Niet alleen symbolen hebben invloed op ons doen en denken, de manier waarop ieder mens zichzelf ziet en andere zegt meer over die persoon dan over anderen. Elk mens gaat zijn eigen weg, en het is jammer dat er uit commerciële geldzucht zoveel miscommunicatie ontstaat tussen mensen. Welk mens is beter, het mens dat genadeloos elke, in zijn ogen misdadiger, ritueel vermoord, of die mens die de opdracht geeft om onbewuste signalen stuurt via reclamespotjes en zo het materialisme hoger prijst dan het gevoel om bewust van jezelf en je daden te zijn? Draait het dan uiteindelijk allemaal om geld?
De een vermoord mensen die hun hele leven anderen pijn doen, en de ander roept het gevoel op dat er niets beter is dan nike schoenen in combinatie met een stoere jack met een bontkraag, dat gedoe met die bontkragen id volgens mijn theorie gebaseerd op het paringsgedrag van leeuwen, hoe groter en mooier de manen, des te meer aanzien ze hebben en kans op leiderschap en hoe meer kans ze hebben dat hun genen worden doorgegeven ;).
Door niet te realiseren waar je mee bezig bent, of niet wie, maar wát je eigenlijk bent, ontstaat er miscommunicatie en disharmonie in de maatschappij. Opgaan in de massa kan leiden tot afgunst en afkeer van het geloof in jezelf en in anderen.

En ik wens hierbij balkenende en zijn hele tweede kamer heel veel succes met het oplossen van de “problemen” hier in Nederland, want zo schieten we geen reet op.

Oja, en een gelukkig Nieuwjaar!

Zondag 7 januari 2007, Frank Hooijer"
(Frank Hooijer, 7 Januari 2007)

"Ik had het allemaal al wel eens meegemaakt en niets was mij te dol geweest: eonisme, vice anglais, flaggelatie, ja zelfs koprofagie. Ik was dan ook met graagte ingegaan op de omineus-priapische woorden en lubrieke blikken die "Ellen" tijdens ons gezamelijk consumeren eerder die avond op mij had gericht. Toen we, media nox, eenmaal in haar slaapkamer waren aangekomen, gaf zij steeds minder blijk van doorgaans aan haar toegeschreven mesquinerie. Integendeel,loodzwaar en onvermijdelijk hing het veile sneukelen in de lucht. Binnen no time was de vloer dan ook bezaaid met exuvieën en toonde zij mij haar zinnenprikkelende Junonische leest. Na intiem pidjetten en enige orogenitale schermutselingen (waarbij brod noch javelijn werd ontzien),sloegen wij serieus aan het procreëren. Cunnus en Curacaoënaar leken welhaast voor elkaar geschapen. Hoewel haar defloratie al enige tijd terug had plaatsgevonden, pandoerden wij als nooit tevoren, daarmee verschillende tenesmen bewerkstelligend. Het is maar goed dat haar echtgenoot van deze sluikmin nooit wat heeft gemerkt..."
(TiTo, mei 2006)

"Schrijf eens over vrouwen en hun plek of plaats in de allesverterende zakenoorlogen. Want als er stereotype mannen met diep verborgen schaamtegevoelens over hun potentie problemen en erectiestoornis (taboe naturlijk) dan is dat manifest in hun 'vlucht vooruit' in de freudiaanse wapencultuur. Elke geweerloop, elke zwaardere tank is een gestileerd erectiel apparaat vol dodelijke munitie opgepomnt met miljoenen kogels in een spurt naar het doel wat als lustsymboliek een 'lilith' in een duizelige extase zou moeten brengen want zo 'is de kracht van het leger'. Stoere mannen die eerst de vrouwen opgeilen, dan met hun duwtje in de rug erop los gaan om 'de vijand te onthoofden'. Ik als watje moet altijd vreselijk lachen om die serieuze gezichten die de mannen politici en militairen bij hun gepiep, gezeur en gezeik en hun broodnodige verklaringen trekken.
U, als warmbloedige heterovrouw zal zich wezenloos kunnen uitleven 'tussen de hitsige Jantjes'. Ik stel voor dat u zich een voorstelling maakt over de gang van zaken in de nachten op zo'n nomadenkamp met satellietvererbindingen in de maanloze nachten van de nieuwe woestijnen die worden ontgonnen, namens u en mij, natuurlijk, vanzelf, juist, nee, uiteraard. Het mag ook wel een andere uiterst vervelende erectiestoornis gaan, de ejaculatie praecox. Dat gaat dan vast over de linkse oppositie, denk ik dan, kunt u het fijn neutraal houden.

U bent toch op alle kaasmarkten thuis, hard op weg om zich te bekwamen in een genre waar sex met hoofdletters geschreven moet worden. Vooral de sex benadrukken, Lilith. Veel gore geile, harde, wrede sexscenes, met blinddoeken, kidnap, politiehandboeien, touwen en katrollen, gedwongen masturbatie tussen mannen, tussen vrouwen, scarring en kaalscheren en tot huilens toe dat gepomp met dildo's en dat monotone gezoem van vibratoren sfeervol brengen. Vooral geluiden en kleuren beschrijven, daar ben ik gek op."
(Peter Novecento)

"Is er iemand in de zaal die nog wil doneren aan een zielige arme homosexueuele neger met een onbeschrijflijke ziekte zwaargelovig te dom om te leren of te schijten die bovendien een oog mist en denkt dat de duivel soep in een blik stopt want hoe komt het er anders in en tegelijkertijd vreselijk gebukt gaat onder de laatste Tsunami of de vrees daarvoor want zijn geitenoog gaf vanmorgen onheil aan? Of anderszins zijn hypocriete tot op het bot zwarte geweten schoon wil kopen voor een luchtig schijntje of nóg liever zichzelf onsterfelijk wil maken over het lijk van een ander? Nee? Eénmaal? Andermaal? OK, dan ben ik ook pleite en met Marnix mee naar dat gruwelijk dure restaurant. Bovendien is het al na zessen en sta ik in de baas z'n tijd de wereld te redden en zo heb de cao dat nooit bedoeld. Howdoe en de mazzel. "
(Hein Buffelruft, 28 dec 2005)

"De liefde is groots, ze breekt zonder haar gebit te gebruiken door elke granieten kop heen, verzwakt de wil en maakt elke stoere kerel tot een week omhulsel, een schaduw van zichzelf, een brabbelend luierkind, elke vent verandert van binnenuit en geweldloos door haar rijke zegeningen. Je krijgt een rijpe korstkaas als huid en een hart van vloeibaar goud. Verpletterend is ze en zij, de liefde, de warme zomerse, niet de winterharde en verbitterde tak dus, zit nog steeds vol met geheimen waar niemand de sleutel van kan vinden. Mysterieus is ze, als de ondergrondse geheimzinnige dictatuur van wereldwijde, alomvattende bekabeling waarlangs dagelijks kilometers gecodeerde data tussen de continenten flitsen. De liefde is een tectonishe plaat die schuurt en krast en gangen boort voor lavastromen van vleselijkheid en voedzame sappen die op geen enkele dieet mag ontbreken. Daarom is ze schaars. Tot slot..we heben allemaal een gat van onderen, onthou dat. "
(Nove, relatietherapeut, 3 dec 2005)

"Thanks! Voor de eerlijke en ijskoude bieren vooraf om de ergste dorst te lessen na een lange en vermoeiende reis. En de Champage daarna in gelukkig niet van die zuinige hoeveelheden maar gewoon ruim bemeten pullen. Dank ook voor de wonderschone oester die in zijn natuurlijke habitat beschermd en koel lag te wezen toegedekt met een warme dekentje bosui-liefde en een tikje Tabasco-ondeugd onder die deken. Dank voor de kleinste en schattigste St. Jacobsoesters die ik proefde in Balsamicostroop. Eerbied voor de kort aangebrade en met ontbijtkoek gestoofde kwartel. Ik proefde een tint Orange Marmalade hoewel je zei dat het er niet in zat. Ik hou het erop dat de chefkok zijn geheimen heeft en, hoe hooggeëerd zijn publiek ook mag zijn, ál zijn details zullen ze nooit te horen krijgen. Met liefde deed ik mijn sommeliertaken en het ‘kut-sommelier’ omdat ik de glazen niet tot de nok vulde, neem ik op de koop toe. Onder de indruk was ik van je tzatziki met shrimp en rode grapefruit. Zoet en zuur zoals Bitter & Sweet zoals het leven zelf zoals harmonie zo mooi kan zijn. Ook onder de indruk was ik van je zeewolf met tomatenchutney. Een rode knipoog op een licht in de boter aangezet visje zoals de boter bij de vis behoort te zijn. Je bewees jezelf door met het produkt mee te koken en de zeeduivel vochtig te houden en over te laten lopen in het bedje van zuurkool omrand door koele en volle crême fraiche en slechts gestopt door mosterd. Het zal mijn gebrek aan woordenschat zijn geweest deze poëtische beleving van samenstelling aan mijn disgenoot heer Visser uit te leggen, aan de wijn waarin het beestje zwom heeft het niet gelegen. Emotioneel werd ik bij het aangezicht van mijn vrouw in jouw open keuken, verliefd op de chefkok die zijn konijntje aan de haak had geslagen. Uit het konijnengezin weggetrokken, de zuigelingen achtergelaten en deskundig ontdaan van fluffy flaporen en prachtig gevild en daarna één minuutje aangebraden in de volle boter. Ach, je zei het nog, ‘nog even in de oven en gekeken hoe lang’ in antwoord op de vraag hóe lang dan, zoals Sebastiaan Bach ook vindt dat de piano zichzelf speelt. U zij geprezen met bijzondere gaven, maar het zal mijn eenvoudige ziel zijn die het zo ziet. De ingekookte fond een tikje gezoet nog niet eens meegerekend evenals de witte bonen-truffelpuree en rode kool met vijgen die in een restaurant van naam de kaart had kunnen aanvoeren. Jammer dat je er niet bij was met de kaas. Het zal de tol van de roem zijn geweest of de spanning van het koken op zulk een hoog nivo. Het siert de man die ook gewoon maar een mens van Vleesch & Bloed is gebleven. Het was uit de kunst hoe wij genoten van een walnoot uit Frankrijk gekraakt op de wals van braakgeluiden die wij van boven hoorden komen. Waarschijnlijk was je druk doende in de homard-naire. Het dessert ben ik kwijt evenals het betoog dat ik hield, maar dat was ik toen al kwijt. Het betoog hou je van mij tegoed. Ik zal het je vertellen als ik de liefde verklaar aan mijn vrouw zoals jij gisteren de keuken in het algemeen en ons in het bijzonder de liefde verklaarde. "
(Kiers de Maison, 27 november 2005)

"Ach, heer bicat, nu we het over eten en drinken hebben. Ik kan u te allen tijde aanraden, maar toch vooral in de herfst, van de ganzenlever te proeven. Zoekt u daarbij een zo eenvoudig mogelijk bewerkte ganzenlever, dus geen paté, niets met geconfijte uien of anderszins toevoegingen. U wilt ganzenlever proeven die met de hand is schoongemaakt door een oud boerenvrouwtje die hooguit peper, zout en wat cognac toevoegde en daarna op 70 graden in de oven met de deur op een kier de lever zachtjes liet warm worden. Niet smelten, want dan scheidt het vet van de lever en bent u uw produkt kwijt. Nee, u wilt de lever verwarmen zodat lever, peprer, zout en cognac een geheel gaan vormen. Dat wat u wilt proeven is de waarheid en niets anders dan de waarheid. Slaat u overigens wel in grote hoeveelheden in, niets zo erg als aan het einde te moeten constateren dat u nog wel wat had gelust. Nee, met veel dingen is het zo dat we nèt even meer moeten eten dan ons lief is. Nèt dat decadente punt van overdaad aantikken. Schenkt u daarbij een Gewürztraminer en bij voorkeur hoe ouder hoe beter en liever nog een Grand Cru dan een gewone. Maar als u dan toch uit wilt pakken dan komt u niet heen om de Tokay Pinot Gris.
Daarbij geserveerd met warm en geroosterd brioche brood."
(Harrie Stamper, 23 oktober 2005)

"Of die klassieke Suske & Wiske (het was nummer 78 als ik het goed heb): De Kakkende Kakkerlakken, die aflevering waarin Tante Sidonia in haar keuken te maken heeft met een steeds groter wordende populatie kakkerlakken, die voortdurend alles onderschijten, niet in de laatste plaats de biefstuk met friet die Tante speciaal voor Lambik had gebakken, tot grote woede van onze favoriete zeshaarder, die gelijk een spuitbus pakt en erop los begint te spuiten, dit tot groot enthousiasme van zowel Suske als Wiske, die duchtig beginnen mee te spuiten (we hebben het hier duidelijk over de periode waarin Suske en Wiske nog net zo milieubewust waren als George W. Bush die zijn privejet vanuit Kyoto liet terugvliegen naar zijn range in Texas omdat ie z'n favoriete cowboy-hoed was vergeten), maar in de spuitbus van Lambik blijkt een goedje te zitten dat er voor zorgt dat de kakkerlakken de volgende dag het formaat van een jong paard hebben (professor Barabas had een lege spuitbus gebruikt om zijn nieuwe groei-middel te testen en vergeetachtig als hij was, had hij het bij Tanta Sidonia laten liggen, puur uit teleustelling, want ook na gebruik van het groeimiddel had Tante Sidonia de professor uitgelachen toen hij zijn broek naar beneden deed), afijn, nu de kakkerlakken gegroeid zijn, schijten ze nog harder met als gevolg dat tante Sidonia, Lambik, Suske en Wiske hun huis worden uitgescheten, waarna ze Jerommeke erbij halen, wiens enige bijdrage een ENORME scheet is, gelukkig komt professor Barabas eraan met een grote smile op z'n mombakkes en een nog grotere bobbel in de broek die, zo zal even later blijken, amper in staat is de steeds groter wordende penis van Barabas te verhullen met als gevolg dat Tante Sidonia, gek van geilheid, zich op professor Barabas stort die vrijwel onmiddellijk klaarkomt en bovenop een van de reuzekakkerlakken kwakt die dan weer vrijwel onmiddelijk in elkaar krimpt en in het niets oplost, waarna ook Lambik en Suske en Jerommeke hun apparaat bewerken met het groeimiddel, zodat ze de volgende dag, onder de stimulerende leiding van Tante Sidonia en Wiske, de kakkerlakken dood masturberen. Knipoog Wiske. Einde."
(Max J. Molovich, 23 Augustus 2005)

"De vergelijking ‘vleesetend’ en ‘vrouw’ is een natte wensdroom. Het is veelbetekende symboliek dat er aan vegetarische mutaties man/vrouw/ hermafrodiet wordt gewerkt door de wetenschappelijke elite. Weten zij soms meer? Staat ons Armageddon te wachten ? De finale segregratie, het schisma van de sexen en de ondergang van hun zondige sexueel verkeer als geheime wapen om de wereldbevolking eindelijk zonder oorlogen te kunnen reguleren ? Reincarneren in een plantaardig bestaan in een potje aarde van robotformaties die miljoenen grijze racks van vruchtdragende en geurige planten produceren onder uiterst secure en berekende condities , zonder vrij zon of maanlicht, zonder zicht of gehoor, zonder tastzin, zonder geluid van wind en zee."
(nove, 6 Juni 2005)

Zelfbeschouwing

"Een man van middelbare leeftijd, beet je te dik, beetje te morsig. Baardje of sik wellicht. En witte schilfertjes sieren zijn gelaat. Hij rookt en hij drinkt, maar in tegenstelling tot wat hij ons graag wil doen geloven, niet teveel. Hij is een ambtenaar, schaaltje 9. verder een liefhebbende vader die zijn frustratie over het uitblijvende en waarschijnlijk nooit meer komende grootse leven heeft verruild voor een soort van komisch cynisme. Hij neemt het niemand kwalijk behalve misschien soms zichzelf, maar dan alleen na een Westmalle Tripel te veel. Hartstochtelijk supporter van NAC of een andere club ten zuiden van de grote rivieren, want dat hij een Brabander is moet haast wel. Zo stel ik mij Kiers voor, maar wellicht is het wel gewoon die homofiele Indo die bij Serudang de lege borden ophaalt..who knows.."
(Andy Möller, Gelsenkirchen)

"Het is vast een meteroloog, een weermenneke met een gesmoorde sexualiteit, eentje met een enorm taboe. Een vrijgezelle biologieleraar met verlatingsangst kan ook. Zo'n eenzaam type die nog steeds bij zijn moeder woont en al jaren lesgeeft in het basisonderwijs. Zo'n anonieme 13 inhetdozijnman die spaarzaam leeft, de piepers schilt en de afwas doet, zo eentje die op de middagwandeling met het hondje van moeders vanachter de krant bij een speeltuin of in het park naar stoeiende of voetballende jochies kijkt en de pijn verzwijgt. Een masochist die het taboe koestert.
Zo'n kleffe smeerlap van een potentiele serieverkrachter met banden in een hechte kerkgemeenschap waarop moeders zo trots is omdat hij naast het lesgeven ook nog als hobby het locale knapenkoor dirigeert. Zo eentje die maar beter melancholieke verhaaltjes moet blijven schrijven. "
(Nove, 22/11/2005)

"Ach ja, leuk, schrijvers.

Beetje zo in je donkere hol aan de wereld knagen. Puur verongelijkt verdedigen van een door mede niet-aanwezigen geschapen superieure schertswereld. Lurken aan je pijp. Pijpen aan je lurk. Woorden in langgerekte nadenkzinnen omzetten. Protserige taalvlekjes. Huilerige holheden. Fletse vondsten. Massieve monomane monsters. Een zielige berg toevoegingen aan de duistere put die al veel te lang overstroomt door de gemankeerde bijdragen van nerveus krabbelende geesten met een ongepast gevoel van eeuwigheid.

Die sfeer.

Geef mij maar parkeerwachten. "
(Marnix, 21/11/2005)